Уолтер против Лейн ісі: Авторлық құқық және шығармашылықтың бастауы (1900)
Walter v Lane
1900 ж. Walter v Lane ісі: Авторлық құқық, түпнұсқалық және еңбек теориясы. The Times газетінен алынған сөздердің жариялануына қатысты маңызды сот шешімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1900 жылғы Ұлыбритания авторлық құқық ісі
UK copyright case of 1900
Уолтер против Лейн [1900] AC 539 ісі – Лордтар палатасының 1842 жылғы Авторлық құқық туралы заңға сәйкес авторлық мәселесі бойынша қабылданған шешімі. Бұл іс авторлық құқық саласындағы түпнұсқалық туралы түсінікке қатысты маңызды іс ретінде танылды және «маңдай тердің жемісі» доктринасының ерте мысалы ретінде бекітілді.
Walter v Lane [1900] AC 539, was a judgement of the House of Lords on the question of Authorship under the Copyright Act 1842. It has come to be recognised as a seminal case on the notion of originality in copyright law and has been upheld as an early example of the sweat of the brow doctrine.
Фактілер
The Times газетінің тілшілері белгілі саясаткер, Розбери графының бірнеше сөздерін стенографиялық жазбалар түрінде жазып алды, кейін оларды түсіріп, сөздерді дәлме-дәл қайта жазу үшін тыныш белгілер, түзетулер мен өзгерістер енгізді. Бұл сөздер Артур Фрейзер Уолтердің меншігіндегі The Times газетінде жарияланды. Аталған істегі жауапкер Джон Лейн, Розбери лордының сөздері мен құттықтаулары атты кітап шығарды, онда The Times газетінде жарияланған сөздердің баяндамаларынан мазмұн көптеп алынған. Сот алдындағы мәселе – сөздерді жазып алған тілшілерді авторлық құқық туралы заңға сәйкес "автор" деп тануға бола ма екені болды.
Reporters from The Times newspaper took down shorthand notes of a series of speeches given by the Earl of Rosebery, a prominent politician, and later transcribed them, adding punctuation, corrections and revisions to reproduce verbatim the speeches. These were then published in The Times, under the proprietorship of Arthur Fraser Walter. The respondent in the case, John Lane, published a book called Appreciations and Addresses, Delivered by Lord Rosebery including these speeches, taken substantially from the reports of those speeches in The Times. The question for the court was whether the reporters of the speech could be considered "authors" under the terms of the Copyright Act.
Ойлау
Лордтар палатасы 4:1 көпшілік дауыспен Апелляциялық соттың шешімін кері қайтарды. Сот журналистерді 1842 жылғы Авторлық құқық туралы заң бойынша авторлар деп шешті. Олардың жұмсаған күш-жігері, шеберлігі және уақыты оларды түпнұсқалыққа жеткілікті етті. Лорд Брэмптон үшін, "есептерді дайындау жазудың қарапайым механикалық процесінен асып түсетін маңызды интеллектуалдық қабілет пен ми еңбегін қажет етті" дегені маңызды болды. Лорд Робертсон келіспей, журналистерді фонографтармен салыстырып, көп шеберлік талап етілгеніне қарамастан, авторлық еңбек болмағанын айтты.
The House of Lords, by a 4 1 majority, reversed the decision of the Court of Appeal. The court held that the reporters were authors under the Copyright Act 1842. The effort, skill and time that spent was sufficient to make them original. For Lord Brampton, it was crucial that the "preparation [of the reports] involved considerable intellectual skill and brain labour beyond the mere mechanical operation of writing". Lord Robertson, dissenting, compared the reporters to phonographs and found that there was no authorship even though there was much skill required.
Маңыздылығы
Авторлық құқық туралы 1842 жылғы заңда "түпнұсқалық" ұғымы болмаса да (1911 жылғы Авторлық құқық туралы заң қабылданғанға дейін "түпнұсқа" сөзі қолданылмады), Уолтер мен Лейн ісі бойынша қабылданған шешім кейіннен ағылшын авторлық құқығында "түпнұсқалық" ұғымының негізі ретінде қарастырылатын болды.
Although the Copyright Act 1842 did not contain a notion of "originality" (the word original did not appear until the enactment of the Copyright Act 1911), the decision in Walter v Lane would later be treated as authority for the notion of "originality" within English copyright law.