Найджел Мэнселл: Формула-1 және CART чемпионы

Кіріспе

Британдық жарыс жүргізушісі (туған 1953)

Найджел Эрнест Джеймс Манселл, (/mæ/n/s/əl/; туған 8 тамыз 1953) – Формула-1 әлем чемпионатында (1992) және CART Indy Car World Series (1993) жеңімпазы болған британдық зейнеткер жарыс жүргізушісі. Манселл CART-қа ауысқан кезде F1 чемпионы болды, ол өзінің дебюттік маусымында CART титулын жеңген алғашқы адам және бір мезгілде Әлемдік жүргізушілер чемпионаты мен Америка ашық дөңгелекті ұлттық чемпионатын ұстаған жалғыз адам. Формула-1 жарыстарындағы мансабы 15 маусымды қамтыды, оның соңғы екі толық маусымы CART сериясында өтті. Манселл – 31 жеңісімен жарыста жеңіске жеткен британдық Формула-1 жүргізушілерінің екіншісі, Льюис Хэмилтоннан кейін, және Формула-1 жарыстарында жеңіске жеткендер тізімінде сегізінші орында: Хэмилтон, Майкл Шумахер, Макс Верстаппен, Себастьян Феттель, Ален Прост, Айртон Сенна және Фернандо Алонсодан кейін. Ол бір маусымда ең көп поул позициясын (pole position) иелену рекордын ұстады, ол 2011 жылғы F1 маусымында Себастьян Феттель бұзды. Сондай-ақ, ол 40 жастан асқанда жарыста жеңіске жеткен соңғы Формула-1 жүргізушісі болып табылады, ол 1994 жылғы Австралия Гран-приі болды. Манселл 2005 жылы Гран-при Мастерс сериясында жарысқа қатысып, чемпион атанды. Кейін ол 2007 жылы 6 мамырда Сильверстоун трассасында 63 нөмірі бар Ferrari F430 GT2 машинасын жүргізу үшін Scuderia Ecosse GT жарыс командасымен бір реттік келісімшартқа қол қойды. Одан бері ол ұлдары Лео және Грегпен бірге спорттық автомобильдер жарыстарында, соның ішінде 2010 жылғы Ле-Манның 24 сағатында өнер көрсетті. 2005 жылы ол Халықаралық Моторспорт Даңқына енгізілді.

CART IndyCar әлем чемпионаты

Әлем чемпионы болған кезде Манселл Уильямспен көпшілік алдында келіспеушілікке ұшырады. Манселл өзінің автобиографиясында бұл Уильямстың бұрынғы Венгрия Гран-присінде жасаған келісімінен бас тартқаны және 1992 жылы маусымда Renault командасына қосылған бұрынғы командаласы Ален Простың перспективасынан туындағанын жазды. Манселлдің келісімшарты маусым соңында аяқталуға тиіс еді. Патрик Хедтің айтуынша, Манселл маусымның басында келісімшартты ұзарту туралы келісімге қол қоюға ұмтылды. Бұл команда үшін ерекше болғанына қарамастан, Манселлдің табандылығы нәтижесін берді және ол Джерездегі Уильямс моторүйінде Франк Уильямс пен Патрик Хедпен кездесті, онда олар екі маусымға (1993 және 1994) келісім жасады. Олар бұл туралы жазбаша келісімшарт жасасты, оны Манселлдің үй мекенжайына, Мэн аралына жіберді. Хедтің айтуынша, Манселл қол қойылған келісімді қайтаруды кешіктірді, бірақ алдағы айларда тікелей жарыстарда жеңіске жетті, нәтижесінде Манселл көбірек ақша сұрады, бұл Уильямс басшылығын ашуландырып, қынжырландырды. Манселлдің айтуынша, Уильямс бастапқыда оған 1993 жылы Мексикада өткен 1992 жылғы маусымның екінші жарысында ғана Простпен келісімшарт жасағанын айтпаған, бұл Манселлдің ойынша, 1990 жылы Ферраридегі бірге өткен күндеріне ұқсас жағдай болар еді. Үстіне, Айртон Сенна Уильямс үшін жүргізуге қатты ниеттенді және тіпті оларға жалақысыз жүргізуді ұсынды (бірақ кейіннен Просттың бразилиялықпен бәсекелестігі Манселлмен болғаннан гөрі күшті болғандықтан, одан бас тартты). Уильямс Манселлдің талап еткен жоғары төлемдерді төлеудің мәні аз екенін шешті және оған бастапқы келісімге қол қою керектігін айтты, әйтпесе Сенаға қол қоюға дайын еді. Манселл бұл жалғандық екенін және алдау екенін білгенде, ол одан әрі қадам жасауға шешім қабылдады және зейнетке шығу туралы баспасөз мәслихатын шақырды. Италия Гран-присінде оған соңғы сәтте ұсыныс жасалды, бірақ ол кезде бәрі өте кеш болды. Манселл F1-ден зейнеткерлікке шықты. Содан кейін Манселл CART сериясында Марио Андреттимен бірге жарысу үшін Newman/Haas Racing командасымен келісім жасады, Марионың ұлы Майкл F1 және McLaren командасына өткен соң оның орнына келді. Австралиядағы Surfers Paradise-те өткен маусымның ашылу жарысында ол бірінші орынға ие болып, алғашқы жарысында жеңіске жеткен алғашқы "жаңадан келген" жүргізуші болды. Бірнеше аптадан кейін ол Финикс халықаралық жарыс жолында ауыр апатқа ұшырап, арқасын ауыр түрде жарақаттады. 1993 жылғы Индианаполис 500 жарысында Манселл жарысқа көшбасшы ретінде шықты, бірақ нашар қайта бастаудан кейін Эмерсон Фиттипальди мен Ари Люендикке жеңіске жол беріп, үшінші орынды иеленді. 40 жасқа толған күні Манселл Индианаполистегі жеңісін қайтарып, Нью-Гэмпшир халықаралық жылдамдық трассасында 200 мильдік жарыста жеңіске жетті, бұл оның ең қызықты CART жеңісі болуы мүмкін. Ол 1993 жылғы CART маусымында бес жеңіске жетті, сонымен қатар жоғары орындардағы нәтижелері оған чемпиондыққа ие болуға жеткілікті болды. Бұл Манселлге бір уақытта Формула-1 және CART чемпионаттарын жеңіп алған тарихтағы жалғыз жүргізуші болуға мүмкіндік берді; ол 1993 жылғы CART чемпионатында жеңіске жеткенде, ол әлі де F1 әлем чемпионы болды, ал 1993 жылғы F1 чемпионаты әлі шешілмеген еді. CART-тағы осы сәтті маусымнан кейін Манселл бірнеше марапаттарға ие болды, оның ішінде Корольдік автомобиль клубының алтын медалін және 1994 жылғы ең үздік жүргізуші үшін ESPY сыйлығын алды. Оның Newman/Haas машинасы келесі жылы, 1994 жылы, бұрынғыдан гөрі сенімсіз болды және нәтижелері нашарлады. Сонымен қатар, Манселл өзі мен Марио Андретти арасындағы қарым-қатынастың бұзылуына себепкер болды. Андретти кейіннен: "Егер Ронни Петерсон менің ең жақсы командаласым болса, Найджел Манселл ең нашар болды" және "Мен оны жүргізуші ретінде құрметтедім, бірақ адам ретінде емес" деді.

Whilst being world champion, Mansell had a public disagreement with Williams. In his autobiography Mansell writes that this was because of a deal made at the previous Hungarian Grand Prix, which Williams reneged on, and the prospect of his former teammate Alain Prost, who had sat out the 1992 season, joining the Renault powered team. Mansell's contract was due to expire at the end of the season. According to Patrick Head, Mansell pushed for a contract extension to be agreed early in the season. Despite this being unusual for the team, Mansell's perseverance purportedly paid off, and met with both Frank Williams and Patrick Head at the Williams Motorhome in Jerez, where they discussed and subsequently shook hands on a deal for a further two seasons (1993 and 1994). They followed this up with a written contract sent to Mansell's home address in the Isle of Man for final review and signature. According to Head, Mansell procrastinated on returning the signed agreement however, whilst winning back to back races over the upcoming months, finally resulting in Mansell asking for more money, which infuriated and frustrated the Williams leadership team. According to Mansell, Williams had initially neglected to tell him that Prost had signed for 1993 at only the second race of the 1992 season in Mexico, a position that Mansell felt would be similar to their days together at Ferrari in 1990. To boot, Ayrton Senna had expressed a strong desire to drive for Williams and even offered to drive for them at no salary (only to later be rebuffed as Prost, whose rivalry with the Brazilian was more intense as the one he had with Mansell, had a clause written into his contract which enabled him to block Senna's effort). Williams decided that there was little sense in paying the high fees Mansell went on to demand, and told him that he needed to sign on the original deal or Senna was ready to be signed instead. When Mansell discovered this to be untrue and a ruse, he decided to move on and called a press conference to announce his retirement. An 11th hour offer was made to him at the Italian Grand Prix, but by then the damage was done Mansell retired from F1. Mansell then signed with Newman/Haas Racing to pair with Mario Andretti in the CART series, replacing Mario's son Michael who moved to F1 and McLaren. At the season opener in Surfers Paradise, Australia, he became the first "rookie" to take pole position and win his first race. A few weeks later he suffered a substantial crash at the Phoenix International Raceway, severely injuring his back. At the 1993 Indianapolis 500, Mansell would lead the race only to finish third after losing the lead to Emerson Fittipaldi and Arie Luyendyk after a poor restart. On his 40th birthday Mansell would avenge his loss at Indianapolis to score a 200 mile race victory at New Hampshire International Speedway, perhaps his most exciting CART victory. He would go on to score five wins in the 1993 CART season, which, with more high placed finishes, was good enough to earn him the championship. This enabled Mansell to become the only driver in history to hold both the Formula One and CART championships at the same time; when he won the 1993 CART championship he was still the reigning F1 world champion, the 1993 F1 championship not yet having been decided. Following this successful season in CART, Mansell received several awards, including a Gold Medal from the Royal Automobile Club and the 1994 ESPY Award for Best Driver. His Newman/Haas car was much less reliable the following year, 1994, and results suffered. Mansell was also the catalyst for the breakdown in the relationship between himself and Mario Andretti. Andretti has since remarked "I guess if Ronnie Peterson was the best team mate I ever had, Nigel Mansell was the worst" and "I had a lot of respect for him as a driver, but not as a man".

1994: Уильямс

1994 жылғы F1 маусымында, CART маусымы аяқталғаннан кейін, Манселл F1-ге оралды және «Уильямс» командасына қайта қосылды. 1992 жылы ол команданы тастағаннан бері, командада маңызды өзгерістер болды. Деймон Хилл тест-жүргізушіден жарысқа қатысатын жүргізушіге көтерілді және бір машинада тұрақты түрде өнер көрсетті. Манселлдің орнын баскан Прост 1993 жылғы Жүргізушілер Чемпионатын жеңіп алды, содан кейін маусым соңында зейнеткерлікке шықты. Бұл «Уильямс» пен Айртон Сеннаның келісімге келуіне мүмкіндік берді, ал команда маусымда чемпиондық атаққа таласуы күтілген «Ротманс Интернэшнл» компаниясынан жаңа демеушілік алды. Алайда, маусым басында машинаның сенімсіз және басқаруы қиын екені анықталды, нәтижесінде Сенна, тіпті поул позициясын жеңіп алғанмен, алғашқы кезеңдерден шығып қалды. Имоладағы үшінші жарыста Сенна «Тамбурелло» қисығында апатқа ұшырап қаза тапты. «Уильямс» командасының тест-жүргізушісі Дэвид Коултард 1994 жылдың көп бөлігінде Сеннаның орнын басты, ал «Уильямс» «Ньюман/Хаас Рейсинг» командасынан рұқсат алып, Манселлді Франция Гран-присінде және 1994 жылдың соңғы үш жарысында – Еуропа, Жапония және Австралияда қайта шақырды. Манселл бір жарысқа шамамен 900 000 фунт стерлинг алды, ал командаласы Деймон Хиллге бүкіл маусым үшін 300 000 фунт төленді. Манселлдің оралуына Берни Экклстоунның АҚШ-тағы келісімшарттарын шешуге көмектесуі себеп болды. F1 үшін сол маусымда әлем чемпионы жүргізуші болуы маңызды болды, ал әлемдік теледидар көрермендерінің саны төмендеп жатқандықтан, оларға Манселл қажет болды. 41 жастағы жүргізуші жарысқа дайындалғанда Хиллдей тұрақты жарыс кезінде соншалықты жылдам болмады, бірақ оның жылдамдығы қайта оралып келе жатқаны Жапонияда Жан Алесидің «Феррари» машинасымен болған шайқаста байқалды. Манселл Аделаидада, маусымның соңғы жарысында соңғы Гран-при жеңісін тойлады, сол кездегі екі титул таласушысы – Деймон Хилл мен Михаэль Шумахерді (екінші квалификациялық сессия ылғалды трассада өткендіктен, ал бірінші сессияның нәтижелері старттық тізімді құрады) квалификациядан озып кетті. Бастапқы жоспар Манселлдің Хиллді Шумахерден қорғауы болған, бірақ екі жүргізуші де оны стартта озып кетіп, соқтығысты (екеуінің де жарыстан шығуына себеп болды), нәтижесінде Шумахер өзінің алғашқы әлем чемпионатының титулын жеңіп алды. Манселл 1995 жылы «Уильямс» үшін қайтадан жүргізу үшін жаңа келісімшартқа келіскенін мәлімдеді, бірақ кейін бұл келісім бұзылғанын айтты. «Уильямс» ақырында тәжірибеден гөрі жастықты таңдап, 1995 жылғы маусымда Коултардты жалдады.

In F1 season of 1994, after the CART season ended, Mansell returned to F1 and re joined the Williams team. Since he had left it in 1992, the team had undergone some significant changes. Damon Hill had been promoted from test driver and was running full time in one car. Prost, Mansell's replacement, won the 1993 Drivers' Championship and then retired after the season. This allowed Williams and Ayrton Senna to finally work out an agreement, and the team received a new sponsor in Rothmans International for a season in which they were expected to remain as champions. However, the car proved unreliable and tricky to handle early in the season, leading Senna to retire from the opening rounds despite claiming pole. In the third race at Imola, Senna was killed in a crash at the Tamburello curve. Williams test driver David Coulthard took over Senna's seat for the majority of 1994 and Williams got permission from Newman/Haas Racing to bring back Mansell at the French Grand Prix and the final three races of 1994 in Europe, Japan and Australia. Mansell was paid approximately £900,000 per race, compared to teammate Damon Hill being paid £300,000 for the entire season. Mansell's return was helped by Bernie Ecclestone helping unravel his contracts in the United States. It was important for F1 to have a world champion driving that season and with worldwide TV viewing figures starting to decline, they needed Mansell. The 41 year old was not as quick as Hill in race trim but signs that his speeds were coming back were evident in Japan during a battle with the Ferrari of Jean Alesi. Mansell took his final Grand Prix victory in Adelaide, the last race of the season, having out qualified the two title contenders at the time, Damon Hill and Michael Schumacher, in the process (helped out by the second qualifying session being held on a wet track, with the times from the first session making up the grid). The plan initially was for Mansell to protect Hill from Schumacher, but both drivers passed him at the start and eventually collided (causing the retirement of both), handing Schumacher his first world title. Mansell purportedly agreed a new contract to drive for Williams again in 1995, but later claimed this was rescinded. Williams ultimately opted for youth over experience and hired Coulthard for the 1995 season.

1995: Макларен

Дэвид Коултардқа Уильямс командасының орнын жоғалтқаннан кейін, Манселл 1995 жылғы F1 маусымында «Макларен» үшін жүргізуге келісім шарт жасады. «Маклареннің» титулды демеушісі «Marlboro» әлем чемпионы көруді қаласа, ал «Макларен» және олардың қозғалтқыш жеткізушісі «Mercedes» 1955 жылы Формула-1-ден шыққаннан кейін «Mercedes» үшін Формула-1-ге оралған екінші жылда, көшбасшы емес, қарапайым жүргізушіні қалады. Маусым басталар алдында Манселл тар машинаға сыймады, сондықтан Бразилия мен Аргентинадағы алғашқы екі жарыста Марк Бланделл оны ауыстырды. Манселлдің машинасы 33 күнде дайын болды және Имолаға уақытында жеткізілді. Жарыстың соңында алғашқы алтылыққа ілесіп келгеніне қарамастан, Эдди Ирвинмен соқтығысып, 10-шы орынға түсіп, ұпай ала алмады. Испания Гран-присінде Манселл машинасының басқаруына наразы болды және командамен екі жарыс өткізгеннен кейін зейнетке шығуға шешім қабылдады. Манселл зейнетке шығу себебін, командаға салмақ қоспау және «Макларен MP4/10» бәсекеге қабілетті болатынына үмітсіздікпен түсіндірді. 2015 жылы Манселл «Макларенды» осылай ерте тастағанына өкінетінін және кері перспективада маусым бойы командада қалып, машинаны жақсартуға көмектесуі керек екенін айтты.

1997 ж. Иорданияның қайта оралуы

Бірнеше F1 командаларымен, Джордан командасының ішінде, өткізілген сынақ сессиялары тағы бір қайта оралу мүмкін екенін көрсетті, бірақ ол ешқашан іске аспады. Сол кездегі хабарларға сәйкес, 1997 жылы Манселл мен Джорданның серіктестігіне Эдди Джорданның бас демеушісі келісім үшін төлеуге дайын болғандықтан, бұл нақты мүмкіндік болды.

Британдық туристік автомобильдер чемпионаты

Манселл 1993 жылы Донингтон паркінде өткен TOCA Shootout-қа қатысты. Манселл әдеттегідей қызыл түсті 5 нөмірлі Ford Mondeo-да жүрді. Жарыс Манселл үшін апатқа ұшырады; ол аяқталуға алты айналым қалғанда болған соқтығыстан кейін есінен танып қалды. Ол Ескі Шығанақтың шығу жерінде көлігін басқаруды жоғалтып, сырғануды түзетуге тырысып, Тифф Ниделлдің Vauxhall Cavalier көлігімен соқтығысты, нәтижесінде машина айналып, көпір астындағы бетон қабырғаға қатты соқтығысты. Манселл 1998 жылы жарыстарға қайта оралды, британдық Туринг Кар Чемпионатында үш кезеңде Ford Mondeo-да өнер көрсетті. 5 нөмірді Джеймс Томпсон алғандықтан, Манселл қызыл 55 нөмірмен жарысты. Донингтон паркіндегі алғашқы жарысында ол спринт жарысының үшінші айналымында шығып қалды, демек, негізгі жарысты 19-шы орында бастады. Жағдай өзгеріп, трасса ылғалданған кезде Манселл бірнеше айналым бойы жарысқа жетекшілік етті және бесінші орынды иеленді. Көптеген жанкүйерлер бұл жарысты туристік автомобильдер тарихындағы ең ұлы жарыстардың бірі деп есептейді. Бұл сериядағы оның ең жақсы нәтижесі болды, өйткені ол Брэндс-Хатчта өткен келесі кезеңде екі жарысты да аяқтамады, ал Сильверстоундағы соңғы жарыста 14-ші және 11-ші орындарды алды. 13 кезеңнің үшеуіне қатысып, ол жүргізушілер чемпионатында 21 қатысушының арасында 18-ші орынды иеленді.

Кейінгі кездесулері

2005 жылдың 16 шілдесінде Манселл DTM-нің Норрисринг кезеңінде өткен «Race of Legends» көрме жарысына қатысты. Ол Формула-1 әлем чемпиондары Джоди Шектер, Ален Прост және Эмерсон Фиттипальдимен, сондай-ақ Мотоцикл Гран-при әлем чемпиондары Мик Духан және Джонни Секотомен (өз кезінде F1 жүргізушісі болған) бақ сынасты. Әрбір жүргізушіге Audi, Mercedes және Opel машиналарын сынау мүмкіндігі берілді. DTM ұйымдастырушылары Просты жеңімпаз деп жариялады. Манселл жаңа «Grand Prix Masters» сериясының қаржылық мүддесін қорғайтын және жүргізушісіне айналды. Автомобильді сынау және жетілдіру кезеңінен кейін Манселл 2005 жылдың қарашасында Кьяламиде өткен серияның ашылу жарысын жеңіп, жарысқа сәтті оралды (Манселл 1985 жылы ескі Кьялами трассасында жеңіске жеткен, ал 1992 жылы жаңа трассада да жеңіске жеткен еді). Кьяламидегі жарыстың табысты өтуінен кейін 2006 жылға GP Masters Series-інің төрт кезеңі жоспарланды, оның бірі Сильверстоунда өтті. Манселл сәуір айында Катарда өткен маусымның ашылу кезеңінде поул позициясынан жеңіске жетті. Серияның Монца кезеңі алаңдағы шу деңгейінің шектеулі болуына байланысты тоқтатылды, ал техникалық мәселелер оны Сильверстоун жарысынан шығарып алды. Сондай-ақ, 2006 жылы ол 1985 жылдың қазан айында өзінің алғашқы Гран-при жеңісін оддаған Брэндс-Хатч трассасында пайда болды. Ол 2005 жылғы 24 сағаттық Нюрбургринг жарысында Энди Приаулкс жеңіске жеткен BMW M3 GTR машинасымен бірнеше демонстрациялық айналым жасады, бұл Әлемдік туристік автомобиль чемпионатының бөлігі болды. 2007 жылдың 6 мамырында ол Сильверстоунда өткен FIA GT чемпионатының екінші кезеңінде Scuderia Ecosse командасы үшін Ferrari 430 GT2 машинасымен жарысты. Ол Крис Ниархоспен бірге сыныпта жетінші, ал жалпы есепте 21-орынды иеленді. Манселл ұлы Леомен бірге 2008 жылдың 14 шілдесінен бастап апта бойы Эсторил трассасында Чемберлен Синергия командасының Ле-Ман прототипі Lola AER B06/10 машинасымен сынақ жүргізді. Екеуі Американың Ле-Ман сериясында, мүмкін 2008 жылдың қазан айында Petit Le Mans жарысында қатысуды қарастырды, бірақ ешқайсысы жарысқа қатыспады. 2009 жылдың 3 шілдесінде Манселл өзінің екінші ұлы Грегтің Renault World Series машинасымен Сильверстоун трассасында сынақ жүргізіп, сессиядағы ең жылдам жүргізушіден алты секунд қалып қойды. Манселл 2009 жылғы Ле-Ман сериясының соңғы кезеңіне, Сильверстоунның 1000 км жарысына, LNT командасының Ginetta Zytek GZ09S машинасымен ұлы Грег пен команда басшысы Лоуренс Томлинсонмен бірге қатысты. Манселл 2010 жылы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында екі ұлымен бірге Ginetta Zytek GZ09S машинасымен жарысты. BBC хабарлағандай, бұл әкесінің екі ұлымен бірге Ле-Манда жарысқа шыққан алғашқы жағдайы болды. Алайда, жарыс барысында дөңгелек тесілуінен кейін бес айналымнан соң ол қақтығысқа ұшырады. Сол кездегі хабарлар оның миына соққы тигенін көрсетті, бірақ Манселл кейіннен апат оның сөйлей алмайтынына және әйелі мен балаларын тани алмайтынына себеп болғанын айтты. Ол жазылу үшін миын «әртүрлі жұмыс істеуге» мәжбүрлеу үшін сиқырмен айналыса бастады. Осы хоббиге бейімделгеннен кейін Манселл Magic Circle мүшесі атанды және 2022 жылы F1 әлем чемпионы атанғанына 30 жыл толуына арналған арнайы бейне сұхбатында айтқандай, бүкіл әлемде өнер көрсетті. 2010 жылғы Формула-1 маусымында жарыс ережелері өзгертілді, бұл бұрынғы жүргізушінің төрешілер алқасында отыруын қамтамасыз етті. Манселл 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 жылғы Британдық Гран-приде осы рөлді атқарды. Сондай-ақ, 2012 жылғы Монако Гран-присі, 2013 жылғы АҚШ Гран-присі, 2015 жылғы Бразилия Гран-присі.

On 16 July 2005, Mansell took part in a Race of Legends exhibition event at the Norisring round of the DTM. He competed against other Formula One World Champions Jody Scheckter, Alain Prost and Emerson Fittipaldi, as well as Motorcycle Grand Prix World Champions Mick Doohan and Johnny Cecotto (himself a former F1 driver), each driver having an opportunity to drive Audi, Mercedes and Opel cars. Prost was announced as the winner by the DTM organisers. Mansell became a financial stakeholder and a driver in the new Grand Prix Masters series. Following a period of testing and developing the car, Mansell made a successful race comeback by winning the inaugural race of the series in Kyalami in November 2005 (Mansell had won at the old Kyalami circuit in 1985 and had also won at the new circuit in 1992). After the success of the race at Kyalami, four dates were scheduled for the GP Masters Series in 2006, including one at Silverstone. Mansell won the season opener at Qatar in April from pole position. The Monza round of the series was cancelled due to noise limitations at the venue, whilst technical issues quickly ruled him out of the Silverstone race. Also in 2006 he appeared at Brands Hatch, scene of his first Grand Prix win, in October 1985, driving some demonstration laps in the BMW M3 GTR that Andy Priaulx drove to victory in the 2005 24 Hours Nürburgring, as part of the World Touring Car Championship event. On the weekend of 6 May 2007 he made an appearance in the second round of the FIA GT Championship at Silverstone driving a Ferrari 430 GT2 for the Scuderia Ecosse team. He was paired with Chris Niarchos, finishing seventh in class and 21st overall. Mansell, with his son Leo, tested a Chamberlain Synergy team Le Mans prototype Lola AER B06/10 during the week commencing 14 July 2008, at the Estoril circuit. The pair were said to be considering a drive in the American Le Mans series, possibly commencing as soon as October 2008 in the Petit Le Mans event, although neither driver was in the final field. On 3 July 2009, Mansell tested his other son Greg's World Series by Renault car at the Silverstone Circuit, setting a best time six seconds off the pace of the fastest driver in the session. Mansell took part in the last round of the 2009 Le Mans Series, the 1000 km of Silverstone, driving Team LNT's Ginetta Zytek GZ09S alongside his son Greg and team boss Lawrence Tomlinson. Mansell raced a Ginetta Zytek GZ09S in the 2010 24 Hours of Le Mans, alongside his two sons. According to the BBC, this was the first time a father has raced at Le Mans in the same car as his two sons. However, in the race he crashed after only five laps, following a tire puncture. Reports at the time indicated that he had suffered a concussion, but Mansell later revealed that the accident left him unable to talk or recognize his wife and children. To recover, he took up magic in order to “get [his] brain to work in different ways.” Since taking up the hobby, Mansell has become a member of the Magic Circle and gone on to perform around the world, as he explained in a special video interview to mark 30 years since his F1 world title win in 2022. For the 2010 Formula One season, the Sporting Regulations were changed so that a former driver sits on the stewards' panel. Mansell took this role at the 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 British Grands Prix. Also Monaco GP 2012, US GP 2013, Brazil GP 2015.

Теледидар және бейнеойындар

Манселл Принц Эдуардтың қайырымдылық телешоуына қатысты – "The Grand Knockout Tournament" (1987). Манселлтің қолдауымен шыққан үш бейне ойын болды: "Nigel Mansell's Grand Prix" (1988, Martech), "Nigel Mansell's World Championship Racing" (1993, Gremlin Graphics) және "Newman/Haas IndyCar" (1994). Манселл сондай-ақ Codemasters компаниясының "F1 2013" ойынында "Williams" командасының ойналатын жүргізушісі ретінде пайда болды. Манселлдің балауыз мүсіні Польшадағы мұражайдан Amazon-ның "The Grand Tour" шоуының түсірілім тобы "Eurocrash" (2023) 5-ші маусымның 2-ші эпизодында "ұрланды" және одан кейін Орталық Еуропа бойынша саяхаттарында жүргізушілер үштігіне қосылды.

Жеке өмір

Манселл 1975 жылғы 19 сәуірде Розаннамен тұрмысқа шықты, олар студент кезінде танысқан. Ол 1995 жылға дейін F1 мансабының көп бөлігінде Ман аралындағы Порт-Эринде тұрды. Қазіргі уақытта Манселл Джерсиде, Ла-Манш аралдарында тұрады. Манселл өз мансабының барысында Ман аралында 11 жыл және жарыстардан зейнетке шыққаннан кейін Девонда арнайы констебль болып қызмет етті. Осы кезеңде ол Девонда гольф алаңын да салды. Гольфқа құмар Манселл «The Open Championship» турниріне қатысуға ниетті екенін айтты және 1988 жылғы Австралия ашық чемпионатына қатысты. 1980-жылдардың соңында ол Дорсеттегі Пимпернеде спорттық автомобильдер сату орталығын сатып алып, оны «Nigel Mansell Sports Cars Ltd» деп атады. Манселл «Team UK Youth» велокомандасының иесі болды. Оның ұлдары Лео мен Грег та бұрынғы жарыс жүргізушілері, ал қызы Хлоя дизайнер. Аталған «Ferrari F40»-тан басқа, Манселл 1988 жылғы қола түсті, сол жақ рульді «Mercedes Benz (C126) 560SEC» машинасына ие болды, ол оны Еуропадағы жарыстарға бару үшін пайдаланды, кейін оны өнер сыншысы Брайан Сеуэллге сыйлады, сондай-ақ 1984 жылғы қызыл «Audi Quattro» машинасына да ие болды.

Бас киім

Манселл әр жағында екі қызыл және ақ жебе бар көк шлеммен жарысты, ал алдыңғы жағында Ұлыбритания туына (Union Jack) ұқсайтын сурет пайда болды. Жебелердің жоғарғы бұрыштары қызыл және ақ "U" әрпімен біріктірілген, ал ақ бөлігінде қызыл сызықтар болды. "Уильямс" командасына келген кезде шлемнің ақ бөлігіне көк шеңбер қосылды. Оның ұлдары Лео мен Грег оның шлем дизайнын мұра етті, бірақ Леоның шлемінде қызыл жақ аймағы бар, ал визорды қоршап тұрған ақ бөлік (жоғарғы жағын есептемегенде) ақ контурмен қызыл, ал Грегтің шлемінде көк жақ аймағы бар, визорды қоршап тұрған ақ аймақ ақ контурмен көк.

"Қызыл 5"

Автомобиль жарыстарының командаларына әдетте нөмірлер берілгенмен, Манселл көп жылдар бойы 5 нөмірімен байланысты болды. Бұл 1985 жылы «Уильямс» командасына қосылғанда басталды, оған 5-ші нөмірлі автомобиль берілді. Сол кезде «Формула-1» жарысының нөмірлері автомобиль құрастырушыларға бөлінетін, ал «Уильямс» командасына 5 және 6 нөмірлері тиесілі еді. 1985 жылғы маусымның алғашқы төрт жарысында «Уильямс» командасының екі машинасында да ақ нөмірлер болды, бірақ алыстан қарағанда «5» және «6» сандары бір-біріне ұқсас көрінетін. Осыдан кейін Манселлдің машинасына оны ерекшелендіру үшін қызыл нөмір беру туралы шешім қабылданды. Бұл бастапқыда тек тану үшін жасалған болатын, бірақ BBC F1 комментаторы Мюррей Уокер Манселлдің машинасына «Қызыл Бес» деп сипаттады, нәтижесінде Манселл «Уильямс» командасындағы алғашқы кезеңінде қызыл түсті нөмірді сақтап қалды. 1991 жылы командаға қайтып келгенде «Уильямс» 5-ші нөмірлі көлікті сақтап, Манселлге «Қызыл Бес» ретінде жарысуға мүмкіндік берді. 1993 жылы CART жарысына «Ньюман/Хаас» командасы үшін жүргізуге кеткенде де ол қызыл 5-ші нөмірді сақтап қалды. Сонымен қатар, «Қызыл Бес» оның Indy машинасының дизайнына өте үйлесімді болды, себебі «Ньюман Хаас» командасының негізгі демеушілері «Texaco» және «Kmart» компанияларының корпоративтік түстері – қара, ақ және қызыл болды. 1994 жылы «Уильямс» командасына төрт жарысқа оралғанда команданың нөмірлері 0 және 2 болды, себебі олар 1993 жылы жүргізушілер мен конструкторлар біріншілігін жеңіп алған, бірақ Ален Прост зейнеткерлікке шыққандықтан 1-ші нөмірді пайдаланбады. Деймон Хилл #0 көлікті жүргізсе, Манселл #2 көлікті жарыстырды, көліктің алдыңғы бөлігіндегі нөмір қызыл түске боялған (Айртон Сенна мен Дэвид Коултард жүргізген кезде #2 ақ түсті болған). Манселлдің қызыл 5 нөмірімен байланысы соншалық, 2004 жылы ол өзінің көп жылдық демеушісі болған «Sunseeker» компаниясынан яхта сатып алып, оған «Red 5» деп ат қойды.

Марапаттар мен құрметтер

Манселлге 1986 және 1992 жылдары BBC Жылдың спортшысы атағы берілді. Осы марапатты бірнеше рет жеңіп алғандардың қатарында, Формула-1 әлемінің бұрынғы чемпиондары Деймон Хилл мен Льюис Хэмилтон да бар, олармен бірге тағы төрт адам ғана бұл құрметке ие болды. Манселл 2005 жылы Халықаралық Мотор спортының Даңқ залына енгізілді. Манселл Формула-1-де жыл сайынғы ең үздік британдық немесе Ұлттар Достастығының жүргізушісіне берілетін Хоторн мемориалдық трофейін жеті рет жеңіп алды. Британ империясы орденінің офицері (OBE) болған Манселл 2012 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде балалар мен жастарға көрсеткен қызметі үшін Британ империясы орденінің командирі (CBE) атанды (Ұлыбритания Жастарының президенті ретінде). Ол сонымен қатар Арнайы полицияның ұзақ қызмет медалімен де марапатталды. 2015 жылы «Автодромо Герман Родригес» трассасының 17-ші бұрылысы Мексика Гран-присінің екі дүркін жеңімпазы (1987 және 1992) Манселлдің құрметіне қайта аталды. 2018 жылы ол Лондон классикалық автомобиль көрмесінің «Икона» сыйлығын алды. 2006 жылы Манселл Америка Мотор спортының Даңқ залына енгізілді.

Мастерстердің толық нәтижелері

(key) Қалың әріппен көрсетілген жарыстар – поул позициясы, курсивпен көрсетілген жарыстар – ең жылдам айналым. Жыл Команда Шасси Қозғалтқыш 1 2 3 4 5 2005 Altech Delta Motorsport GPM Nicholson McLaren 3.5 V8 RSA 2006 Altech Delta Motorsport GPM Nicholson McLaren 3.5 V8 QAT ITA GBR MAL RSA