Пикадилли – лондонская улица в Вестминстере, часть трассы A4. Соединяет Гайд-парк, Пикадилли-Цирк и аэропорт Хитроу. История улицы уходит в Средневековье.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вестминстер қаласындағы жол, Лондон, Англия. Вестминстер қаласындағы ағылшын жолы.
Road in the City of Westminster, London, England
the English road in the City of Westminster
Пикадилли – Англияның Лондон қаласындағы Вестминстер қаласында, Мейфэрден оңтүстікке қарай, батыстағы Хайд-парк бұрышы мен шығыстағы Пикадилли циркінің арасында орналасқан жол. Ол Лондонның орталық бөлігін Хаммерсмит, Эрлс-корт, Хитроу әуежайы және батысқа қарай M4 автожолымен байланыстыратын A4 жолының бөлігі болып табылады. Сент-Джеймс шығыс бөлімінің оңтүстігінде орналасқан, ал батыс бөлігі тек солтүстік жағында салынған. Пикадиллидің ұзындығы 2 шақырымнан сәл кем, ол Лондонның орталық бөлігіндегі ең кең және түзу көшелердің бірі. Көше кем дегенде орта ғасырлардан бері маңызды жол болып келген, ал орта ғасырларда "Редингке жол" немесе "Колнбруктан келетін жол" деп аталған. 1611 немесе 1612 жылдары Роберт Бейкер осы аймақта жер сатып алып, пикадилдер жасап сату арқылы өркендеген. Жерді сатып алғаннан кейін ол оны қоршап, бірнеше тұрғын үйлер, соның ішінде өзінің үйі – Пикадилли залын салған. Қазіргі Пикадилли көшесі 1663 жылы Чарльз II-нің әйелі Браганзаның Екатеринасының құрметіне аталған және 1668 жылы Грин-паркті құру үшін Чарлинг-Кросс пен Хайд-парк бұрышына дейінгі жол жабылғаннан кейін маңыздылығы артқан. Осы кезеңде көшенің солтүстік жағында Лондонның ең әсем үйлерінің кейбіреулері салынған, соның ішінде 1664 жылы Кларендон үйі мен Берлингтон үйі. Кларендон үйімен бір уақытта салынған Беркли үйі 1733 жылы өрттен қирап, 1737 жылы Девонширдің 3-ші герцогы Уильям Кавендиш тарапынан Девоншир үйі ретінде қайта жаңартылған. Кейіннен ол Виг партиясының бас штабы ретінде пайдаланылған. Берлингтон үйі содан бері бірнеше атақты қоғамдарға – Корольдік өнер академиясына, Лондонның геологиялық қоғамына, Линней қоғамына және Корольдік астрономиялық қоғамына үй болған. Ротшильдтер отбасының бірнеше мүшесі көшенің батыс жағында сарайлар салған. 1684 жылы Сент-Джеймс шіркеуі қасиеттендірілді және оның айналасындағы аумақ Сент-Джеймс приходына айналды. 18 ғасырдың соңында Англиядағы ең танымал қонақүйлердің бірі болған "Ескі ақ ат" жертөлесі, сол кезде көше кітап сатушылардың сүйікті орнына айналды. Бат қонақ үйі 1790 жылдары пайда болды, ал Уолсингхэм үйі 1887 жылы салынды. Бат және Уолсингхэм екеуі де сатып алынып, қиратылды, ал 1906 жылы олардың орнына беделді Риц қонақ үйі салынды. Көшенің шығыс жағындағы Пикадилли цирк станциясы 1906 жылы ашылды және 1925-1928 жылдар аралығында Чарльз Холденнің жобалары бойынша қайта жаңартылды. Симпсонның киім дүкені 1936 жылы Алек Симпсон тарапынан 203–206 Пикадиллиде ашылды. 20 ғасырда Пикадилли героин сатып алу орны ретінде танылды және 1960-шы жылдары Лондонның заңсыз есірткі саудасының орталығы ретінде белгілі болды. Бүгінде ол Лондонның басты сауда көшелерінің бірі саналады. Оның көрнекті нысандарына Риц, Парк-Лейн, Афинеум және Интерконтиненталь қонақ үйлері, Фортнум & Мейсон, Корольдік академия, RAF клубы, Хатчардс, Жапония елшілігі және Мальтаның жоғары комиссариаты кіреді. Пикадилли бірнеше көркем шығармаларға шабыттандырды, соның ішінде Оскар Уайльдтың "Асық болудың маңыздылығы" және П.Г. Водхаустың шығармаларына. Бұл Лондон монополиясы тақтасындағы алаңдардың бірі.
Piccadilly (,/p//ɪ//k//ə/'/d//ɪ//l//i/) is a road in the City of Westminster, London, England, to the south of Mayfair, between Hyde Park Corner in the west and Piccadilly Circus in the east. It is part of the A4 road that connects central London to Hammersmith, Earl's Court, Heathrow Airport and the M4 motorway westward. St James's is to the south of the eastern section, while the western section is built up only on the northern side. Piccadilly is just under 1 mile (2 km) in length, and it is one of the widest and straightest streets in central London. The street has been a main thoroughfare since at least medieval times, and in the Middle Ages was known as "the road to Reading" or "the way from Colnbrook". Around 1611 or 1612, Robert Baker acquired land in the area, and prospered by making and selling piccadills. Shortly after purchasing the land, he enclosed it and erected several dwellings, including his home, Pikadilly Hall. What is now Piccadilly was named Portugal Street in 1663 after Catherine of Braganza, wife of Charles II, and grew in importance after the road from Charing Cross to Hyde Park Corner was closed to allow the creation of Green Park in 1668. Some of the most notable stately homes in London were built on the northern side of the street during this period, including Clarendon House and Burlington House in 1664. Berkeley House, constructed around the same time as Clarendon House, was destroyed by a fire in 1733 and rebuilt as Devonshire House in 1737 by William Cavendish, 3rd Duke of Devonshire. It was later used as the main headquarters for the Whig party. Burlington House has since been home to several noted societies, including the Royal Academy of Arts, the Geological Society of London, the Linnean Society, and the Royal Astronomical Society. Several members of the Rothschild family had mansions at the western end of the street. St James's Church was consecrated in 1684 and the surrounding area became St James Parish. The Old White Horse Cellar, at No. 155, was one of the most famous coaching inns in England by the late 18th century, by which time the street had become a favoured location for booksellers. The Bath Hotel emerged around 1790, and Walsingham House was built in 1887. Both the Bath and the Walsingham were purchased and demolished, and the prestigious Ritz Hotel built on their site in 1906. Piccadilly Circus station, at the east end of the street, was opened in 1906 and rebuilt to designs by Charles Holden between 1925 and 1928. The clothing store Simpson's was established at Nos. 203–206 Piccadilly by Alec Simpson in 1936. During the 20th century, Piccadilly became known as a place to acquire heroin, and was notorious in the 1960s as the centre of London's illegal drug trade. Today, it is regarded as one of London's principal shopping streets. Its landmarks include the Ritz, Park Lane, Athenaeum and Intercontinental hotels, Fortnum & Mason, the Royal Academy, the RAF Club, Hatchards, the Embassy of Japan and the High Commission of Malta. Piccadilly has inspired several works of fiction, including Oscar Wilde's The Importance of Being Earnest and the work of P. G. Wodehouse. It is one of a group of squares on the London Monopoly board.
Ерте тарих
Көше ғасырлар бойы маңызды жолдың бір бөлігі болды, бірақ Оксфорд көшесінен айырмашылығы, оның римдік жолдың бөлігі болғанына ешқандай дәлел жоқ. Орта ғасырларда ол "Редингке жол" немесе "Колнбруктан келетін жол" деп аталды. Тюдор дәуірінде салыстырмалы түрде тұрақты жағдайлар Лондон қаласының қабырғасынан тыс жерлерді кеңейтуді қауіпсіз кәсіпке айналдырды. Жерді сатып алу пайдалы іске айналды, ал құрылыс қарқыны соншалықты жоғары болды, аурулар мен тәртіпсіздік қаупі үкіметті құрылысты тоқтатуға мәжбүр етті. Өсудің күшіне байланысты заңдардың нақты әсері болмады. 1559–60 жылдары Елизавета I Ковентри, Шервуд, Гласхаус және Руперт көшелерімен шектелген және Смит сотының бойындағы жерді Лондондық джентльмен Уильям Додингтонға берді. Бір жылдан кейін ол пиво қайнатушы Томас Уилсонға тиесілі болды. Бұл грантқа қазіргі Ұлы Жел тегершік көшесінің шығысына қарай 1 3/8 акр жер кірмеді. Бұл жер учаскесі ешқашан тәждің меншігіне тимеген болуы мүмкін, және Генрих VIII тұсында Энтони Коттонға тиесілі болды. Джон Коттон оны 1547 жылы Джон Голайтлиге берді, ал оның ұрпақтары оны шамамен 1611–12 жылдары киім тігуші Роберт Бейкерге сатты. Алты-жеті жылдан кейін Бейкер екінші некесінен түскен ақшаға Вильсонның 22 акр жерін сатып алды. Жерді сатып алғаннан кейін көп ұзамай ол оны қоршап алды (жергілікті тұрғындар Ламманың жайылымдық құқығына ие болды) және бірнеше тұрғын үйлер салды, соның ішінде өзі үшін үй мен дүкен; екі жыл ішінде оның үйі Пикадилли Холл деп аталды. Девоншир үйі 1921 жылға дейін сақталды, содан кейін Девонширдің 10-шы герцогы Эдвард Кавендиш оны қайта құру үшін 1 миллион фунт стерлингке сатты. Содан бері Берлингтон үйі Корольдік өнер академиясы, Лондон геологиялық қоғамы, Лондон Линнеев қоғамы, Корольдік астрономиялық қоғам, Британдық астрономиялық қауымдастығы, Лондон антиквариаттар қоғамы және Корольдік химия қоғамына орын берді. Пикадиллидің оңтүстігіндегі жер 1661 жылы Сент-Олбанс графының қоршыларына отыз жылдық мерзімге жалға берілді, кейіннен ол 1740 жылға дейін ұзартылды. № 162–165 үйлер 1674 жылы король сэр Эдвард Вильерске толыққанды меншікке берілді. 1680 жылға қарай Португалия көшесіндегі бастапқы тұрғын үйлердің көпшілігі бұзылды немесе қайта салынды. Пикадилли атауы 1673 жылы Сваллоу көшесінен шығысқа қарай көшенің бір бөлігіне қолданылды және ақырында Португалия көшесінің бүкіл ұзындығы үшін де-факто атауы болды. 1720 жылы Сент-Джеймс приходының айналасындағы ауданның жоспарында жол "Португалия көшесі, сондай-ақ Пикадилли" деп көрсетілген. 1746 жылы жарық көрген Джон Рокк Лондон картасында бүкіл көше Пикадилли деп аталды.
The street has been part of a main road for centuries, although there is no evidence that it was part of a Roman road, unlike Oxford Street further north. In the Middle Ages it was known as "the road to Reading" or "the way from Colnbrook". During the Tudor period, relatively settled conditions made expansion beyond London's city walls a safer venture. Property speculation became a lucrative enterprise, and developments grew so rapidly that the threat of disease and disorder prompted the government to ban developments. Owing to the momentum of growth, the laws had little real effect. A plot of land bounded by Coventry, Sherwood, Glasshouse and Rupert streets and the line of Smith's Court was granted by Elizabeth I to William Dodington, a gentleman of London, in 1559–60. A year or so later it was owned by a brewer, Thomas Wilson of St Botolph without Aldgate. The grant did not include a small parcel of land, 1 3/8 acres in area, on the east of what is now Great Windmill Street. That plot may have never belonged to the Crown, and was owned by Anthony Cotton in the reign of Henry VIII. John Cotton granted it to John Golightly in 1547, and his descendants sold it to a tailor, Robert Baker, in c. 1611–12. Six or seven years later, Baker bought 22 acres of Wilson's land, thanks largely to money from his second marriage. Shortly after purchasing the land, he enclosed it (the parishioners had Lammas grazing rights) and erected several dwellings, including a residence and shop for himself; within two years his house was known as Pickadilly Hall. Devonshire House survived until 1921, before being sold for redevelopment by Edward Cavendish, 10th Duke of Devonshire for £1 million. Burlington House has since been home to the Royal Academy of Arts, the Geological Society of London, the Linnean Society of London, the Royal Astronomical Society, the British Astronomical Association, the Society of Antiquaries of London and the Royal Society of Chemistry. The land to the south of Piccadilly was leased to trustees of the Earl of St Albans in 1661 for a thirty year term, subsequently extended to 1740. Nos. 162–165 were granted freehold by the king to Sir Edward Villiers in 1674. By 1680, most of the original residential properties along Portugal Street had been demolished or built over. The name Piccadilly was applied to part of the street east of Swallow Street by 1673, and eventually became the de facto name for the entire length of Portugal Street. A plan of the area around St James Parish in 1720 describes the road as "Portugal Street aka Piccadilly". John Rocque's Map of London, published in 1746, refers to the entire street as Piccadilly.
18-19 ғасырлар
Пикадилли қарқынды дамып, 18 ғасырдың ортасына қарай Хайд-парк бұрышына дейін созылды. Әсіресе Сент-Джеймс және Мейфэрдің дамуы Пикадиллиді Лондонның ең жұмақты көшелерінің біріне айналдырды. Хью Мейсон мен Уильям Фортнум 1705 жылы Пикадиллиде Фортнум және Мейсон серіктестігін құрды, олар Бэкингем сарайынан қайта өңделген шамдарды сатты. 1788 жылға қарай дүкенде құс еті, ыдыстағы ет, лобстер мен креветка, дәмді пирожки, шотланд жұмыртқасы, жаңа және кептірілген жемістер сатылатын болды. Осы кезеңде көше көптеген қонақүйлер мен барларға танымал болды. No. 155-тегі "Ескі Ақ Ат" жертөлесі Англиядағы ең танымал қонақүйлердің бірі болды, бірақ кейіннен қиратылды. "Қара Аю" мен "Ақ Аю" (алғашқыда "Флис") қоғамдық үйлері бір-біріне қарама-қарсы орналасқан, бірақ біріншісі шамамен 1820 жылы бұзылды. Сондай-ақ, Гамильтон алаңына батысқа қарай орналасқан Геркулес бағаналары, сарбаздар арасында танымал болған "Жеңіс Көлігі", "Ақ Ат" және "Жарты Ай" танымал болды. Бат қонақ үйі 1790 жылдары пайда болды, ал Уолсингэм үйі 1887 жылы салынды. Бат және Уолсингэм 1906 жылы Риц қонақ үйі ашылғанда бұзылды. No. 106, Пикадилли мен Брик-стриттің бұрышында, 1761 жылы Хью Хунлок үшін салынған. Кейіннен ол Ковентридің 6-шы графына тиесілі болды, ол оны 1765 жыл шамасында қайта жаңғыртты; осы жаңартудан қалған сәулеттің көп бөлігі бүгінге дейін сақталған. 1869 жылы ол 1978 жылға дейін болған джентльмендер клубы – Сент-Джеймс клубына үй болды. Қазір ғимарат Лондонның Лимкоквинг Шығармашылық Технология университетінің кампусы болып табылады. Ротшильдтер отбасының бірнеше мүшесі көшенің батыс жағында сарайларда тұрды. Нейтан Майер Ротшильд 1825 жылы өзінің банк кеңсесін No. 107-ге көшірді, ал басқа да ірі ғимараттардың салынуы, олардың ішінде бал залы мен мәрмәр баспалдақтары бар, көшенің "Ротшильд қатары" деп аталуына себеп болды. Фердинанд Джеймс фон Ротшильд әйелі Эвелинамен бірге No. 143-те тұрды, ал Лайонель де Ротшильд No. 148-де тұрды. Мельбурн үйін Уильям Чемберс Мельбурнның 1-ші виконты Пенистон Лэмб үшін жобалап, 1770 және 1774 жылдар аралығында салған. Ол 1802 жылы пәтерлерге айналдырылды және қазір ол Albany болып табылады. Бұл үй Ұлыбританияның премьер-министрлері Уильям Эварт Гладстон мен Эдвард Хиттің резиденциясы болды. Сент-Джеймс залын Оуэн Джонс жобалап, 1857 және 1858 жылдар аралығында салған. Чарльз Диккенс залда өзінің бірнеше романдарынан үзінділер оқыды, соның ішінде "Ұлы үміттер" және "Оливер Твист". Залда Антонин Дворжак, Эдвард Григ және Петр Ильич Чайковский концерттері өтті. Ол 1905 жылы бұзылып, оның орнына Пикадилли қонақ үйі салынды. 18 ғасырдың соңында Пикадилли кітап сатушылардың сүйікті орны болды. 1765 жылы Джон Алмон No. 178-де дүкен ашты, оны Лорд Темпл және басқа да вигтер жиі барып тұратын. Джон Стокдейл 1781 жылы No. 181-де дүкен ашты. Оның 1810 жылы қайтыс болғаннан кейін де бизнес жалғасты, оны 1835 жылға дейін оның отбасы басқарды. Қазір Ұлыбританиядағы ең көне кітап дүкені болып табылатын Хэтчардты Джон Хэтчард 1797 жылы No. 173-те ашты, ол 1801 жылы қазіргі орнына, No. 189-90 (қазір No. 187) көшті. Олдин Пресс 1842 жылы Чансери-Лейннен Пикадиллиге көшіп келді және 1894 жылға дейін сонда қалды. No. 195 қазір BAFTA-ның үйі, ал 1894 жылы Пикадиллиде ашылған Лионның алғашқы шайханасы 1909 жылдан бастап тізбекке айналды, соңында 200-ге жуық орынға ие болды, бұл фирма Ұлыбританияның Бас көшесінің маңызды бөлігіне айналды.
Piccadilly was increasingly developed, and by the middle of the 18th century it was continuously built on as far as Hyde Park Corner. The development of St James's and Mayfair, in particular, made Piccadilly one of the busiest roads in London. Hugh Mason and William Fortnum started the Fortnum & Mason partnership on Piccadilly in 1705, selling recycled candles from Buckingham Palace. By 1788, the store sold poultry, potted meats, lobsters and prawns, savoury patties, Scotch eggs, and fresh and dried fruits. The street acquired a reputation for numerous inns and bars during this period. The Old White Horse Cellar, at No. 155, was one of the most famous coaching inns in England but was later destroyed. The Black Bear and White Bear (originally the Fleece) public houses were nearly opposite each other, although the former was demolished in about 1820. Also of note were the Hercules' Pillars, just west of Hamilton Place, the Triumphant Car, which was popular with soldiers, and the White Horse and Half Moon. The Bath Hotel emerged around 1790 and Walsingham House was built in 1887. The Bath and the Walsingham were demolished when the Ritz Hotel opened on the site in 1906. No. 106, on the corner of Piccadilly and Brick Street, was built for Hugh Hunlock in 1761. It was subsequently owned by the 6th Earl of Coventry who remodelled it around 1765; most of the architecture from this renovation has survived. In 1869, it became home to the St James's Club, a gentleman's club that remained there until 1978. The building is now the London campus of the Limkokwing University of Creative Technology. Several members of the Rothschild family had mansions at the western end of the street. Nathan Mayer Rothschild moved his banking premises to No. 107 in 1825, and the construction of other large buildings, complete with ballrooms and marble staircases, led to the street being colloquially referred to as Rothschild Row. Ferdinand James von Rothschild lived at No. 143 with his wife Evelina while Lionel de Rothschild lived at No. 148. Melbourne House was designed by William Chambers for Peniston Lamb, 1st Viscount Melbourne and built between 1770 and 1774. It was converted to apartments in 1802, and is now the Albany. The house has been the residence for the British Prime Ministers William Ewart Gladstone and Edward Heath. St James's Hall was designed by Owen Jones and built between 1857 and 1858. Charles Dickens gave several readings of his novels in the hall, including Great Expectations and Oliver Twist. The hall hosted performances from Antonín Dvořák, Edvard Grieg and Pyotr Ilyich Tchaikovsky. It was demolished in 1905, and replaced by the Piccadilly Hotel. In the late 18th century, Piccadilly was a favoured place for booksellers. In 1765, John Almon opened a shop in No. 178, which was frequented by Lord Temple and other Whigs. John Stockdale opened a shop on No. 181 in 1781. The business continued after his death in 1810, and was run by his family until 1835. Hatchards, now the oldest surviving bookshop in Britain, was started by John Hatchard at No. 173 in 1797; it moved to the current location at No. 189 90 (now No. 187) in 1801. Aldine Press moved to Piccadilly from Chancery Lane in 1842, and remained there until 1894. Number 195 is now home to BAFTA, Lyons' first teashop opened in Piccadilly in 1894, and from 1909 they developed into a chain, ultimately numbering around 200 locations, with the firm becoming a staple of the High Street in the UK.
20 ғасырлар
1920 жылдарға қарай көшенің көптеген ескі ғимараттары бұзылып немесе мемлекеттік мекемелерге тиесілі болды; көлік шуы тұрғындарды қуды, бірақ бірнеше тұрғын үйлер сақталды. Альберт, Йорк герцогы 1936 жылы король Георг VI таққа отырған кезде №145 үйде тұрды. Алек Симпсон 1936 жылы Пикадиллидегі 203-206 нөмірде Simpson's киім дүкенін ашты, ол фабрикада жасалған ерлер киімдерін сатты. Ғимаратты архитектор Джозеф Амбертон арт-деко және Баухаус мектебінің стильдерін, сондай-ақ Луи Салливанның ықпалын біріктіре отырып жобалады. Ашылған кезде бұл Лондонның ең ірі ерлер киім дүкені деп мәлімделді. 1999 жылдың қаңтарында жабылып, қазіргі уақытта Waterstones кітап дүкенінің бас кеңсесі орналасқан. 20-шы ғасырда Пикадилли героин алуға танымал болды. Джаз трубашысы Диззи Рис 1940 жылдардың соңында Пикадиллидегі Boots филиалының алдында героин таблеткаларына кезекте тұрған адамдарды еске алады. 1960 жылдары көше және айналасы Лондонның есірткі саудасының орталығы ретінде белгілі болды, онда героин мен кокаинді қара нарықта адал емес дәріханалардан сатып алуға болады. 1982 жылы Шафтсбери авенюіндегі заңсыз есірткі сататын дәріханада 20-ға дейін адам кезекте тұрған. №144 үйін 1968 жылы баспанасыз адамдар басып алды, бұл бос ғимараттарды баспанасыз адамдарға шұғыл баспана ретінде пайдалануға рұқсат беретін заңнан пайдаланды. Соның нәтижесінде туған радикалды басып алу қозғалысы көп ұзамай есірткі сатушылардың және Hells Angels-тің пайда болуына байланысты күйреп кетті. 21 қыркүйек 1969 жылы үйлер бұзылды; оқиғалар бос үйлерді баспанасыз адамдарға баспана ретінде пайдалануға болатын басып алу ұйымдарына лицензия беруге әкелді. 1983 жылы British Journal of Addiction журналында А. Бёрр «Пикадилли есірткі көрінісі» деген мақала жариялады, онда автор белгілі дилерлердің үнемі болуы және есірткіге оңай қол жеткізілуі туралы талқылады. Бүгінде Пикадилли Лондонның маңызды сауда көшелерінің бірі саналады, онда бірнеше танымал дүкендер орналасқан. The Ritz қонақ үйі, Park Lane қонақ үйі, Athenaeum қонақ үйі және Intercontinental қонақ үйі, сондай-ақ басқа да сәнді қонақ үйлер мен кеңселер көшеде орналасқан. 20-шы ғасырда бұл джентльмендер клубының орныққан аймағы болды; бұл қолданыс күрт азайды, қазір тек Кавалерия және гвардия клубы мен Корольдік әуе күштері клубы ғана қалды.
By the 1920s, most old buildings on the street had been demolished or were in institutional use; traffic noise had driven away residents, but a few residential properties remained. Albert, Duke of York lived at No. 145 at the time of his accession as King George VI in 1936. The clothing store Simpson's was established at 203 206 Piccadilly by Alec Simpson in 1936, providing factory made men's clothing. The premises were designed by the architect Joseph Amberton in a style that mixed art deco and Bauhaus school design and an influence from Louis Sullivan. On opening, it claimed to be the largest menswear store in London. It closed in January 1999; its premises are currently the flagship shop of the booksellers Waterstones. During the 20th century, Piccadilly became known as a place to acquire heroin. Jazz trumpeter Dizzy Reece recalled people queuing outside Piccadilly's branch of Boots for heroin pills in the late 1940s. By the 1960s, the street and surrounding area were notorious as the centre of London's illegal drug trade, where heroin and cocaine could be purchased on the black market from unscrupulous chemists. By 1982, up to 20 people could be seen queueing at a chemist dealing in illegal drugs in nearby Shaftesbury Avenue. No. 144 was occupied by squatters in 1968, taking advantage of a law that allowed disused buildings to be used for emergency shelter for the homeless. The radical squatting movement that resulted foundered soon afterward, owing to the rise of drug dealers and Hells Angels occupying the site. An eviction took place on 21 September 1969; the events resulted in the licensing of squatting organisations that could take over empty premises to use as homeless shelters. In 1983, A. Burr of the British Journal of Addiction published an article on "The Piccadilly Drug Scene", in which the author discussed the regular presence of known dealers and easy accessibility of drugs. Today, Piccadilly is regarded as one of London's principal shopping streets, hosting several famous shops. The Ritz Hotel, Park Lane Hotel, Athenaeum Hotel and Intercontinental Hotel are located on the street, along with other luxury hotels and offices. During the 20th century, it had been an established area for gentlemen's clubs; this usage has sharply declined, and only the Cavalry and Guards Club and the Royal Air Force Club remain.
Көлік
Пикадилли – Лондонның Батыс бөлігіндегі маңызды көше және бірнеше ірі жолдардың тоғысқан жері. Шығысқа қарай Пикадилли Циркі 1819 жылы ашылып, оны Реджент көшесімен байланыстырды. Ол Лондонның ең танымал орындарының біріне айналды, әсіресе 1893 жылы қиылыста Эрос мүсіні орнатылғаннан кейін және 1923 жылы ірі электр жарнама тақталары қойылғаннан кейін. Пикадиллидің батыс жағында Хайд Парк бұрышы орналасқан, ал көшеде Сент-Джеймс көшесімен, сондай-ақ Альбемарл көшесі, Бонд көшесі және Довер көшесімен маңызды жолдардың тоғысқан жерлері бар. Бұл жол A4 тас жолының бөлігі болып табылады, ол Лондон орталығын Хаммерсмит, Эрлс-корт, Хитроу әуежайы және M4 тас жолымен байланыстырады. Көшедегі тығындар 19 ғасырдың ортасынан бері байқалып келді, осыған байланысты оны кезең-кезеңмен кеңейтіп, Грин Парктің солтүстік бөлігін алып тастады. 1930 жылдары жол бағдаршамдары орнатылды. 1950 жылдардың соңында Көлік министрлігі батыс жақтағы Хайд Парк бұрышын қайта жаңартып, ірі айналма жол жүйесін құрды, соның ішінде Парк Лейннің аумағын кеңейтті. Ол 1962 жылдың 17 қазанында 5 миллион фунт стерлинг сомасында ашылды. Лондонның 6, 9, 14, 19, 22, 38, N9, N19, N22, N38 және N97 автобус бағыттары Пикадилли арқылы өтеді. 1976 жылдың қараша айында Олд Парк Лейн мен Беркли көшесі арасында шығысқа қарай автобус жолағы енгізілді. Лондон метросының Пикадилли желісінің бір бөлігі көше астынан өтеді. Грин Парк, Хайд Парк Корнер және Пикадилли Цирк станцияларының (барлығы Пикадилли желісінде) кіреберістері Пикадиллиде немесе оның жанында орналасқан. Музыкалық зал әні "Типперриге ұзақ жол" өлеңінде Пикадилли мен Лестер алаңын атайды. Ол 1912 жылы Лондонда тұратын ирланд туралы жазылған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ирландтық Коннахт рейнджерлері қабылдағаннан кейін танымал болды. Көше Гилберт пен Салливанның 1881 жылғы "Егер жарқырауға құштар болсаң" операсындағы ән мәтінінде еске алынады. Эдвардтық музыкалық "Аркадиандар" (1909) қойылымының ең танымал әндерінің бірі – "All down Piccadilly" (Simplicitas and Chorus, Act III, қайта қарастырылған нұсқасы), музыкасын Лайонел Монктон жазды, ол сонымен қатар Артур Уимпериспен бірге сөздерін жазды. Пикадилли бірнеше көркем шығармаларда айтылады. Э. В. Хорнунгтың "жантельмен ұры" Раффлс, сондай-ақ Оскар Уайльдтың "Адал болудың маңыздылығы" романындағы Джек Вортинг Альбаниде тұрады. Жазушы Мэри Кингтің айтуынша, Уайльд осы көшені испан тіліндегі "кескен" немесе "тесілген" деген мағына беретін "пекадильо" сөзімен ұқсас болғандықтан таңдаған. Эвелин Уоның "Брайдсхед қайта қарастырылды" романында Пикадиллиге жақын Сент-Джеймс ауласының тығырықтарында орналасқан деп есептелетін Марчмен үйі бұзылып, пәтерлермен ауыстырылды. 1981 жылы Гранада теледидарындағы драматизацияда Кливленд Роудағы Бриджвотер үйі Марчмен үйінің сыртқы түрі ретінде пайдаланылды. Брам Стокердің "Дракула" романында Джонатан Харкер Пикадиллиде графты көріп, таңғалады, бұл оқиғалар тізбегін бастайды, нәтижесінде вампирлерді аулаушылар тобы құрылады. Кейін Дракула Пикадиллидегі үйінде вампирлерді аулаушылармен кездеседі, содан кейін қашып кетеді. Артур Маченнің 1894 жылғы "Ұлы құдай Пан" романында Хелен Воган, шайтандық зұлымдық пен Панның ұрпағы, Пикадиллидің сыртында, Ашли көшесінде тұрады. Марджер Аллингэмнің ойдан шығарылған детектив Альберт Кэмпионның 17А Боттл-стритте, Пикадиллиде, полиция бөлімшесінің үстінде пәтері бар, бірақ Боттл-стрит те ойдан шығарылған. Бірнеше П. Г. Водхаус романдары Пикадиллиді 20 ғасырдың соғыс аралық кезеңінде бай, босқыш ерлердің ойын алаңы ретінде бейнелейді. Мысалдар – Берти Вустер және оның Дрон клубының серіктері Джівс әңгімелерінде, сондай-ақ Джеймс Крокердің "Пикадилли Джим" әңгімесіндегі кейіпкерлері. Дороти Сейерстің ойдан шығарылған детектив Лорд Питер Уимси соғыс аралық кезеңде 110А Пикадиллиде тұрады деп сипатталады. 1963 жылғы "Ұлы қашу" фильмінде Дэвид Маккалумның кейіпкері Эшли Питт эскадрилья басшысы Роджер Бартлеттке "Скотттың барында Пикадиллиде кездесейік" дейді, ол туннельден қашып бара жатқанда. Көше – британдық Монополия тақтасындағы алаң, Лестер алаңы және Ковентри көшесімен бірге жиынтырды құрайды. 1992 жылы ойынның Еуропалық одақ нұсқасы шығарылғанда Пикадилли Оксфорд көшесі мен Парк Лейнмен бірге таңдалған үш Лондон көшелерінің бірі болды. 1996 жылы латыш әншісі Лайма Вайкуле "Я вышла на Пикадилли" ("Мен Пикадиллиде шықтым") атты альбом шығарды. 2019 жылы Call of Duty: Modern Warfare ойынында көшеге арналған ойын деңгейі болды.
Piccadilly is a major thoroughfare in the West End of London and has several major road junctions. To the east, Piccadilly Circus opened in 1819 connecting it to Regent Street. It has become one of the most recognised landmarks in London, particularly after a statue of Eros was constructed on the junction in 1893, and the erection of large electric billboards in 1923. At the western end of Piccadilly is Hyde Park Corner, and the street has a major road junction with St James's Street and other significant junctions at Albemarle Street, Bond Street and Dover Street. The road is part of the A4 connecting central London to Hammersmith, Earl's Court, Heathrow Airport and the M4 motorway. Congestion along the road has been reported since the mid 19th century, leading to its progressive widening and removing the northern portions of Green Park. Traffic signals were installed in the 1930s. In the late 1950s, the Ministry of Transport remodelled Hyde Park Corner at the western end to form a major traffic gyratory system, including enlargement of Park Lane. It opened on 17 October 1962 at a cost of £5 million. The London bus routes 6, 9, 14, 19, 22, 38, N9, N19, N22, N38 and N97 all run along Piccadilly. In November 1976 an eastbound bus lane was introduced between Old Park Lane and Berkeley Street. Part of the Piccadilly line on the London Underground travels under the street. Green Park, Hyde Park Corner, and Piccadilly Circus stations (which are all on the Piccadilly line) have entrances in or near Piccadilly. The music hall song "It's a Long Way to Tipperary" mentions Piccadilly and Leicester Square in its lyrics. It was written in 1912 about an Irishman living in London, but became popular after being adopted by the mostly Irish Connaught Rangers during World War I. The street is mentioned in Gilbert and Sullivan's 1881 operetta Patience, in the lyrics of the song "If You're Anxious For To Shine". One of the major hit songs of the Edwardian musical play The Arcadians (1909) which enjoyed long runs in the West End of London and on New York's Broadway is "All down Piccadilly" (Simplicitas and Chorus, Act III, revised version), with music by Lionel Monckton who also co wrote the words with Arthur Wimperis. Piccadilly is mentioned in several works of fiction. E. W. Hornung's "gentleman thief" Raffles lives at the Albany, as does Jack Worthing from Oscar Wilde's The Importance of Being Earnest. According to author Mary C King, Wilde chose the street because of its resemblance to the Spanish word peccadillo, meaning "slashed" or "pierced". In Evelyn Waugh's novel Brideshead Revisited, the mansion Marchmain House, supposedly located in a cul de sac off St James's near Piccadilly, is demolished and replaced with flats. In the 1981 Granada Television dramatisation, Bridgewater House in Cleveland Row was used as the exterior of Marchmain House. In Bram Stoker's novel Dracula, Jonathan Harker is astonished to see the Count in Piccadilly, which sets off a chain of events that leads to the formation of the group of vampire hunters. Later, Dracula is confronted by the vampire hunters in his house in Piccadilly, before making his escape. In Arthur Machen's 1894 novella The Great God Pan, Helen Vaughan, the satanic villainess and offspring of Pan, lives off Piccadilly in the pseudonymous Ashley Street. Margery Allingham's fictional detective Albert Campion has a flat at 17A Bottle Street, Piccadilly, over a police station, although Bottle Street is equally fictitious. Several P. G. Wodehouse novels use the setting of Piccadilly as the playground of the rich, idle bachelor in the inter war period of the 20th century. Notable instances are present in the characters of Bertie Wooster and his Drones Club companions in the Jeeves stories, and the character of James Crocker in the story "Piccadilly Jim". Dorothy Sayers' fictional detective Lord Peter Wimsey is described as living at 110A Piccadilly in the inter war period. In the 1963 movie The Great Escape the character Ashley Pitt portrayed by David McCallum tells Squadron Leader Roger Bartlett "See you in Piccadilly, Scott's Bar" as he was making his escape from the tunnel. The street is a square on the British Monopoly board, forming a set with Leicester Square and Coventry Street. When a European Union version of the game was produced in 1992, Piccadilly was one of three London streets selected, along with Oxford Street and Park Lane. In 1996, Latvian singer Laima Vaikule released an album titled Ya vyshla na Pikadilli ("I Went Out on Piccadilly"). In 2019, Call of Duty: Modern Warfare featured a game level designed around the street.