Жапонияның Ұлттық Қауіпсіздік Комиссиясы: Тарихы мен Қызметі

Кіріспе

Ұлттық қоғамдық қауіпсіздік комиссиясы (国家公安委員会) – Жапонияның Министрлер кабинетінің комиссиясы. Оның штаб-пәтері Токио қаласы Чиода ауданындағы Касумигасеки ауданы, Касумигасеки 2-1-2 мекенжайындағы Орталық ортақ үкімет кеңсесінің 2-ші ғимаратында орналасқан. Комиссия төрағасынан, Мемлекеттік министр мәртебесіне ие болған және Премьер-министрдің келісімімен екі палатаның да мақұлдауымен тағайындалған тағы бес мүшеден тұрады. Комиссия кабинеттен тәуелсіз жұмыс істейді, бірақ Мемлекеттік министр арқылы оның жұмысын үйлестіреді. Комиссияның басты міндеті – полиция жүйесінің бейтараптығын саяси ықпалдан қорғау және полиция басқаруында демократиялық принциптерді сақтау арқылы қамтамасыз ету болып табылады. Комиссия Ұлттық полиция агенттігін басқарады және жоғары ранкті полиция қызметкерлерін тағайындау және босату құқығына ие.

Тарих

Жапон үкіметі 1874 жылы Мейдзи қайта жаңғыруы кезінде ішкі тәртіпсіздіктерді басу және тәртіпті сақтау үшін Ішкі істер министрлігіне қарасты Полиция бюросының орталықтандырылған бақылауымен еуропалық үлгідегі азаматтық полиция жүйесін құрды. 1880 жылдары полиция бүкіл ел бойынша үкіметтік бақылау құралына айналды, жергілікті басшыларға қолдау көрсетіп, қоғамдық моральды нығайтты. Олар жалпы азаматтық әкімшілер ретінде қызмет етіп, ресми саясатты іске асырып, бірігу мен жаңғырту процесін жеңілдетті. Әсіресе ауылдық жерлерде полицияның билігі зор болды және олар ауыл басшысымен бірдей қорқыныш пен құрметке ие болды. Саяси істерге олардың араласуы ХХ ғасырдың бірінші жартысында Жапониядағы авторитарлық үкіметтің негіздерінің біріне айналды. Орталықтандырылған полиция жүйесі күнделікті өмірдің барлық салаларын, соның ішінде өртке қарсы шаралар мен еңбек дауларын реттеуді өз бақылауына алды. Бұл жүйе денсаулық сақтау, бизнес, фабрикалар мен құрылыс салаларын реттеді, рұқсаттар мен лицензиялар берді. 1925 жылы қабылданған Бейбітшілікті сақтау заңы полицияға «жаман ойлармен» айыпталып, адамдарды тұтқындауға өкілеттік берді. Арнайы Жоғары Полиция бөлімдері кинофильмдердің мазмұнын, саяси жиналыстарды және сайлау кампанияларын бақылау үшін құрылды. Әскери полиция, армия мен теңіз күштерінің, сондай-ақ Әділет және Ішкі істер министрліктерінің бағынысында, азаматтық полицияға тыйым салынған саяси белсенділікті шектеуге көмектесті. 1931 жылғы Маньчжурия оқиғасынан кейін әскери полицияның билігі артты, бұл олардың азаматтық әріптестерімен келіспеушіліктерге әкелді. 1937 жылдан кейін полиция соғысқа қатысты іскерлік қызметті басқарды, жұмыс күшін жұмылдырды және көліктерді бақылады. 1945 жылы Жапонияның капитуляциясынан кейін оккупациялық билік жаңа жүйе енгізілгенге дейін және 1947 жылғы Полиция заңы қабылданғанға дейін соғысқа дейінгі полиция құрылымын сақтап қалды. Жапондықтардың соғыстан кейінгі тәртіпсіздіктермен күресу үшін күшті, орталықтандырылған күш құру туралы ұсыныстарына қарамастан, бірақ американдық полиция реформаторларының осы мәселедегі көзқарастарымен сәйкес, полиция жүйесі орталықтандырылмады. 5000 және одан көп тұрғыны бар қалалар, қалашықтар мен ауылдарда шамамен 1600 тәуелсіз муниципалдық полиция бөлімшелері құрылды, ал префектуралар бойынша Ұлттық Ауылдық Полиция ұйымдастырылды. Азаматтық бақылау полицияны Премьер-Министр кеңсесіндегі Ұлттық Қоғамдық Қауіпсіздік Комиссиясы бақылайтын Қоғамдық Қауіпсіздік Комиссияларының қарауына беру арқылы қамтамасыз етуді көздеді. Ішкі істер министрлігі таратылып, оның орнына одан әлсіз Ішкі істер Министрлігі құрылды, ал полиция өрттен қорғау, денсаулық сақтау және басқа да әкімшілік функцияларынан босатылды. 1950-1951 жылдары оккупациялық күштердің көп бөлігі Кореяға ауыстырылғаннан кейін, азаматтық тәртіпсіздіктер кезінде қалыпты полицияға көмектесу үшін 75 000 саяқты Ұлттық Полиция резерві құрылды, сонымен қатар жапондық саяси басымдықтарға сәйкес келетін орталықтандырылған жүйе құруға қысым күштей түсті. 1947 жылғы Полиция заңына 1951 жылы түзетулер енгізілді, бұл кішірек қауымдастықтардың муниципалдық полиция бөлімшелерін Ұлттық Ауылдық Полициямен біріктіруге мүмкіндік берді. Көптеген қауымдастықтар осы мүмкіндікті пайдаланды, ал 1954 жылға қарай бар болғаны 400-ге жуық қала, қалашық және ауыл өздерінің полиция күштерін сақтап қалды. 1954 жылғы түзетілген Полиция заңы бойынша соңғы қайта құру одан да орталықтандырылған жүйені құрды, онда жергілікті күштер ұлттық полиция агенттігімен префектуралар бойынша ұйымдастырылды. 1954 жылғы қайта қарастырылған Полиция заңы, 1990 жылдарда да қолданыста болды, соғыстан кейінгі жүйенің күшті жақтарын, әсіресе азаматтық бақылауды және саяси бейтараптықты қамтамасыз ететін шараларды сақтап қалды, сонымен бірге орталықтандыруды арттыруға мүмкіндік берді. Ұлттық Қоғамдық Қауіпсіздік Комиссиясы жүйесі сақталды. Мемлекеттік тәртіпті сақтау үшін мемлекеттік жауапкершілікке ұлттық және жергілікті күш-жігерді үйлестіру, полиция ақпаратын, байланысын және құжаттамасын орталықтандыру, сондай-ақ оқыту, форма, жалақы, дәреже және жоғарылату бойынша ұлттық стандарттар енгізілді. Ауылдық және муниципалдық күштер таратылып, негізгі полиция мәселелерін шешетін префектуралық күштерге біріктірілді. Әртүрлі министрліктер мен агенттіктердегі лауазымды тұлғалар мен инспекторлар 1947 жылғы Полиция заңында оларға жүктелген арнайы полиция функцияларын орындауды жалғастыруда.

The Japanese government established a European style civil police system in 1874, under the centralized control of the Police Bureau within the Home Ministry, to put down internal disturbances and maintain order during the Meiji Restoration. By the 1880s, the police had developed into a nationwide instrument of government control, providing support for local leaders and enforcing public morality. They acted as general civil administrators, implementing official policies and thereby facilitating unification and modernization. In rural areas especially, the police had great authority and were accorded the same mixture of fear and respect as the village head. Their increasing involvement in political affairs was one of the foundations of the authoritarian state in Japan in the first half of the twentieth century. The centralized police system steadily acquired responsibilities, until it controlled almost all aspects of daily life, including fire prevention and mediation of labor disputes. The system regulated public health, business, factories, and construction, and it issued permits and licenses. The Peace Preservation Law of 1925 gave police the authority to arrest people for "wrong thoughts". Special Higher Police were created to regulate the content of motion pictures, political meetings, and election campaigns. Military police operating under the army and navy and the justice and home ministries aided the civilian police in limiting proscribed political activity. After the Manchurian Incident of 1931, military police assumed greater authority, leading to friction with their civilian counterparts. After 1937 police directed business activities for the war effort, mobilized labor, and controlled transportation. After Japan's surrender in 1945, occupation authorities retained the prewar police structure until a new system was implemented and the Diet passed the 1947 Police Law. Contrary to Japanese proposals for a strong, centralized force to deal with postwar unrest, but in line with the thinking of American police reformers on the same subject the police system was decentralized. About 1,600 independent municipal forces were established in cities, towns, and villages with 5,000 inhabitants or more, and a National Rural Police was organized by prefecture. Civilian control was to be ensured by placing the police under the jurisdiction of public safety commissions controlled by the National Public Safety Commission in the Office of the Prime Minister. The Home Ministry was abolished and replaced by the less powerful Ministry of Home Affairs, and the police were stripped of their responsibility for fire protection, public health, and other administrative duties. When most of the occupation forces were transferred to Korea in 1950–51, the 75,000 strong National Police Reserve was formed to back up the ordinary police during civil disturbances, and pressure mounted for a centralized system more compatible with Japanese political preferences. The 1947 Police Law was amended in 1951 to allow the municipal police of smaller communities to merge with the National Rural Police. Most chose this arrangement, and by 1954 only about 400 cities, towns, and villages still had their own police forces. Under the 1954 amended Police Law, a final restructuring created an even more centralized system in which local forces were organized by prefectures under a National Police Agency. The revised Police Law of 1954, still in effect in the 1990s, preserves some strong points of the postwar system, particularly measures ensuring civilian control and political neutrality, while allowing for increased centralization. The National Public Safety Commission system has been retained. State responsibility for maintaining public order has been clarified to include coordination of national and local efforts; centralization of police information, communications, and record keeping facilities; and national standards for training, uniforms, pay, rank, and promotion. Rural and municipal forces were abolished and integrated into prefectural forces, which handled basic police matters. Officials and inspectors in various ministries and agencies continue to exercise special police functions assigned to them in the 1947 Police Law.