Кіріспе
Никоның альбомы
психоделия
| ұзақтығы = 30:48
| лейбл = Elektra
| продюсер = flatlist|
Фрейзер Мохок
Джон Кейл (де-факто) Энди Уорхолдың ұсынысымен ол Velvet Underground тобына әнші болып қосылды және 1967 жылы шыққан The Velvet Underground & Nico альбомының үш әнін орындады. Алайда, Лу Рид оны топқа қосуға құштар емес еді. Олар 1967 жылдың шілде және тамыз айларында Калифорнияда бірге болды, көбінесе шөлге саяхаттап, пейотты сынап көрді. Ол материал жаза бастады және оны Стив Полдың клубында, "Сцена" клубында шағын аудиторияға орындады. Оның менеджері Дэнни Филдс оны канадалық әнші-күйші Леонард Коэн арқылы алған болуы мүмкін деді. "Мрамор индексі" Никоның өміріндегі аз зерттелген кезеңде жазылды. The Quietuss-тан Мэттью Линдсей үшін "осы жылдардың аралықтағы кезең музыканың беймәлім негізін және бұрынғыдай ештеңе болмағанын көрсетеді". 1968 жылдың ортасында Нико Дани Филдске альбом жасау және өзін суретші ретінде көрсету ниетімен жүгінді. Нико бұл альбомға "Прелюдия" деген атты Уильям Вордсворттың шедевр туындысынан алған еді. Өлеңінде Вордсворт Кембридждегі Тринити колледжінің капелласында Исаак Ньютонның мүсінін бейнелейді: "призмасы мен үндемейтін беті / мәңгілік мәрмәр индексі / Ойдың таңғажайып теңіздерінде жалғыз саяхаттап". Бұл Вордсворт цитатының мағынасын сұрағанда, Нико: "Кейде басқа ақындардан өз өлеңдерімнің бір бөлігін табамын, иә. Кездейсоқ немесе жай ғана". Сессиялар кезінде Нико мен Кейл "әр мүмкіндікте ұрысты"; Нико жазу кезінде "қайғыға батты". "Roses in the Snow", "Nibelungen", "Sagen die Gelehrten" және "Reve Reveiller" әндері альбомға енбеді. Сұхбат беруші "Челси қызымен" салыстыруды көрсеткенде, Нико "Мрамор индексі" "шу болуы керек емес, өйткені мен үшін көптеген поп музыкалар шу ғана, жарайды ма?" Грегориандық ән, мадригалдар сияқты ортағасырлық музыка, еуропалық авангард және Ричард Вагнердің музыкасы. Джим Дерогатис оны "минималистік, жаман психоделия" деп сипаттады. Frieze басылымы "Мрамор индексін" "60-шы жылдардың соңындағы Нью-Йорк минималистері мен 70-шы жылдардың соңындағы Брайан Иноның амбиенттік жазбалары арасындағы көпір" деп атады. Сынаушы Саймон Рейнольдс альбомды "изоляционизмнің рок прецеденті" деп атады, бұл терминді сыншы Кевин Мартин "рок пен эксперименталды музыканттардан ашуланған босқындардың желісін" сипаттау үшін қолданды. Рейнольдс жазғандай, изоляционизм "ортадағы барлық жақсы сезімдермен үзіледі" және "жайсыз тыныштықты тудырады: апат алдындағы тыныштық, одан кейінгі өлім тыныштығы". Альбом прото-готикалық жазба саналады. Андре Эскарамея альбомды "эфирлік қараңғы атмосферасы мен алаңдататын дыбысының арқасында готикалық роктан он жылдан астам уақыт бұрын күткен" деп санайды. Оның дыбыстық ландшафты "сұр" деп сипатталған. 1969 жылы Rolling Stone журналындағы шолуында Энн Мари Микло оны "керемет музыка, оның үстіне түсініксіз мәтін айтылған" деп сипаттады. Британдық автор Саймон Годдард бұл пластинканың дыбысы туралы былай деп жазды: "Никоның шынайы дыбысы [Мрамор индексінде] ашылды: оның өмірінің соңғы жиырма жылына анықталған қайғыға толы шұңқыр".
| length = 30:48
| label = Elektra
| producer = flatlist|
Frazier Mohawk
John Cale (de facto) At Andy Warhol's suggestion, she joined the Velvet Underground as a chanteuse, and sang three tracks on their 1967 album The Velvet Underground & Nico. However, Lou Reed was reluctant to include her in the band. They were together in California in July and August 1967, often driving into the desert and experimenting with peyote. She began writing material and performing it to an intimate audience at Steve Paul's club, the Scene. Her manager, Danny Fields, said that she may have acquired it through the Canadian singer songwriter Leonard Cohen. The Marble Index was produced during a little studied period of Nico's life. For The Quietuss Matthew Lindsay, "the liminal drift of these years only emphasizes the music's amorphous moorings and lack of precedent." Nico approached Danny Fields in mid 1968 with the desire to make an album and prove herself artistically. Nico already had the title for the album in mind from The Prelude, William Wordsworth's magnum opus. In the poem Wordsworth contemplates a statue of Isaac Newton in the chapel of Trinity College, Cambridge: "with his prism and silent face / The marble index of a mind for ever / Voyaging through strange seas of Thought, alone." Asked about the significance of this Wordsworth quote, Nico replied, "I sometimes find a little of my own poetry in other poets, yes. Incidentally, or accidentally." During the sessions, Nico and Cale "fought at every opportunity"; Nico was "in pain" while recording. "Roses in the Snow", "Nibelungen", "Sagen die Gelehrten" and "Reve Reveiller" were left off the album. When an interviewer pointed out the contrast with Chelsea Girl, Nico said that and The Marble Index was "not supposed to be noise, because most pop music to me is noise, alright?" Gregorian chant, medieval music such as madrigals, European avant garde, and the music of Richard Wagner. and Jim DeRogatis described it as "minimalist bad trip psychedelia". Frieze called The Marble Index the "bridge between the New York Minimalists of the late 1960s and Brian Eno's ambient records of the late 1970s". The critic Simon Reynolds identified the album as "the rock precedent for isolationism", a term coined by the critic Kevin Martin to describe "a loose network of disenchanted refugees from rock and experimental musicians" that originated the genre known as dark ambient. Isolationism, Reynolds writes, "breaks with all of ambient's feel good premises" and "evokes an uneasy silence: the uncanny calm before catastrophe, the deathly quiet of aftermath". The album is considered a proto goth record. André Escarameia felt the album "anticipated gothic rock by more than a decade due to [its] ethereally darker [ambience] and disturbing sonority." Its soundscape has been described as "bleak", In her 1969 Rolling Stone review, Anne Marie Micklo described it as "mood music, with an obscure and elusive text recited over it". Regarding the record's sonority, British author Simon Goddard wrote, "it was on [The Marble Index] that the real sound of Nico was unleashed: a bleak pumping misery which would define her music for the last two decades of her life."
Әндер
Никоның өлеңдері «мифологиялық және сюрреалистік» деп сипатталған. Spin журналының мәліметінше, «лирикалық шабыт алу үшін Нико романтик ақындар мен пейотқа жүгінген, бұл Джим Моррисонмен ортақ құмарлық еді». Моррисон Никоға өзінің өлеңдерін қалай жазатынын көрсетіп, ішкі ұйқастарды қолдану арқылы оның жазбаларына үлгі болды. Олар «метафизикалық» сипатта да еді. Альбом жұмсақ фортепиано мен глокеншпильдің инструменталды күйімен басталып, кейін «Lawn of Dawns» әніне көшеді, онда Никоның «дауысына қарсы толқынмен иілген» гармониясы енгізіледі. Альбомның арман сияқты атмосферасы «Қорқынышты тыныш және гипнотикалық» деп сипатталған «Evening of Light» әнімен аяқталады. Нико «Түн ортасындағы желдер уақыт соңында қонды» деп әндейді, ал клавесин мен Кейлдің стаккатто виоласы күшейе түсіп, тимпанның «дүркіреуі мен шуысымен» бірге иілгіш қозғалыс жасайды.
Босату және соңынан
Холцман "Мармор индексін шығармау мүмкін емес" екенін нақты айтты, оның коммерциялық тартымдылығының жоқтығына қарамастан. Ол оны өнім емес, өнер туындысы деп қарады. Де Менил Никомен қысқаметражды фильм түсіруге ниеттенді, ал Ника оны Поптың туған қаласы Мичиган штатының Энн-Арбор қаласында түсіру және Поптың онда түсу шартымен келісті. Электра Рекордс – жобаны қаржыландыруға келіспегендіктен – музыкалық бейнероликті қабылдамады, сондай-ақ Де Менил жүгінген басқа да БАҚ өкілдері де қабылдамады. Femme Fatale (2002) және The Frozen Borderline – 1968–1970 (2007).
Сыни қабылдау
"Мармуралық индекс" шыққан кезде көп назарға ілінбегенімен, оны контрмәдениеттік "Ист-Виллидж Отер" және "Интернационал Таймс" бағалаған; олардың ішінде музыка журналисі Лестер Бангс 1978 жылы "Сенің көлеңкең сенден қорқады: Никодан қорқуға тырыспау" атты мақаласында: "Мармуралық индекс – 20 ғасырдың соңғы жартысындағы ең ұлы 'авангардтық классикалық', 'серьезді' музыка туындысы" деп жазды. Rolling Stone альбомдерінің нұсқаулығы "Мармуралық индексті" Никоның дискографиясында "ең қиын тыңдау басталатын" нүкте деп санайды, ал альбом "осы үшін керемет". AllMusic-тің Ричи Унтербергер альбомды бестен үш жұлдызбен бағалап, Никоның ән жазуын "ерекше қайғылы" деп сипаттады. Саймон Рейнольдс осы жазбаны "психикалық ландшафттар, адамдық қарым-қатынас пен достастықтың еруінен үзіліп қалған адамның мінсіз, жансыз кемелдігімен жарқыраған" деп сипаттады. Village Voice сыншысы Роберт Кристагау: "The Velvet Underground және Nico плюс Chelsea Girl мені Никоның харизмасы бар екеніне көндіргенімен, Мармуралық индекс плюс Desertshore оның ақымақ екеніне көндіреді".
Мұра
Мармаралық индекстің 1960-шы жылдардағы музыкалық кеңістіктен ерекшеленетін дыбысы бар. NME журналынан Энтони Торнтон оны «PJ Harvey-ден бастап Duke Spirit-ке дейін барлығына әсер еткен қатал, қысымшылық туынды» деп атады. The Marble Index-тің ықпалы Laurel Halo-ның музыкасында да көрінеді. «Frozen Warnings» Тоби Кресвеллдің «1001 ән» жинағына енгізілді; Кресвелл былай деп жазды: «Ол The Velvet Underground & Nico-мен жасағандай, әнші музыкаға жаңа леп енгізді». 2013 жылы Джон Кейл Бруклин академиясында «Life Along the Borderline: A Tribute to Nico» атты концерттік бағдарламаны ұйымдастырды, онда The Marble Index және басқа да Нико альбомдарынан әндерді Peaches, Yeasayer, Sharon Van Etten, Meshell Ndegeocello және Кейл орындады. Primal Scream тобының Бобби Гиллеспи The Marble Index альбомын өзінің сүйікті альбомдарының бірі деп атап, ол 1991 жылғы Screamadelica альбомын жасауға «зор ықпал еткенін» мәлімдеді. Xiu Xiu тобының Джейми Стюарты альбомды шабыттандырғандығын айтып, «ол музыкада не істеуге болатыны туралы менің барлық көзқарасымды толығымен өзгертті» және «оны ешқандай нәрсемен шатыстыру мүмкін емес, бұл таңғажайып қабілет» деп жазды. Альбом американдық музыкант Эллиот Смит үшін де сүйікті болған. 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында готикалық рокқа әсер еткен The Marble Index «алғашқы готикалық альбом» деп аталды. The Cult тобының Иан Астбери және Bauhaus тобының Питер Мерфи Никоның ықпалын мойындады. Альбомның жарық көргенімен бірге Никоның келбеті өзгерді, ол «готикалық қорқыныш ханшайымы» имиджін қабылдап, «боялған сары түстен қара хнаға ауысып, қара, ауыр маталар мен етік кие бастады». Клэр Мари Хили: «Никоның осы жылдардағы визуальдық бейнесі өзің үшін жаңа тұлға жасаудан туындайтын күш туралы айтады» деп жазды.
Марапаттар
Басылым Ел Марапаттау Жылы Рейтінгі туралы. comАҚШ1960 жылдардың үздік 30 альтернативтік альбомы 201025Spin1960 жылдардың үздік 100 альтернативтік альбомы 200523The GuardianӨмір бойы тыңдауға тиіс 1000 альбом 2007*Пол МорлиСөздер мен музыка, барлық уақыттың ең үздік 100 альбомы 2003*Sunday HeraldШотландияБарлық уақыттың ең үздік 103 альбомы, шындық 2001*Rock & FolkФранция1963-1999 жылдар аралығындағы ең үздік альбомдар 1999*555 1954 жылдан 2014 жылға дейін 2014*Gilles VerlantРок тарихындағы 300-ден астам ең үздік альбом 2013*Mucchio SelvaggioИталияОнжылдық бойынша 100 үздік альбом 200283 (*) реттелмеген тізімдерді көрсетеді.