Вилем Фредерик Германс: Голланд жазушысының өмірі мен шығармалары
Willem Frederik Hermans
Виллем Ф. Германс (1921-1995) – голланд жазушысы, өлеңдер, романдар, әңгімелер авторы. «Қорғаныш үйі», «Дамок қылышының қара бөлмесі» атты ең белгілі туындылары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нидерланд жазушысы (1921–1995)
Dutch writer (1921–1995)
Виллем Фредерик Германс (1 қыркүйек 1921 – 27 сәуір 1995) – Нидерланд ақыны, романист, әңгімеші, драматур, сондай-ақ кітаптай зерттеулер, эсселер мен әдеби сынның авторы. Оның ең танымал туындылары – «Құшақ үйі» (новелла, 1952), «Дамоклдың қара бөлмесі» (роман, 1958) және «Ұйқының ар жағы» (роман, 1966). Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германс тек жазу есебінен өмір сүруге тырысты, бірақ елі оккупациядан кейін қалпына келгенде, өзін асырауға мүмкіндік болмады. 1948–1957 жылдары үш әңгімелер жинағын жариялады, олардың ішіндегі ең маңыздысы – «Құшақ үйі» (1952) новелласы. 1958 жылы Гронинген университетінде физикалық географиядан лекция оқыды және 1973 жылы Парижге көшкенге дейін осы қызметте болды. Сол 1958 жылы «Дамоклдың қара бөлмесі» арқасында ол кең аудиторияға танылды. 1970 жылдары Германс Фридрих Вайнребтің соғыс жылдарында еврейлерді алдағанын ашуға үлкен үлес қосты. Германс 1971 жылғы П.С. Хуфт сыйлығын қабылдаудан бас тартты. 1977 жылы ол Нидерланд тілінде жазатын авторлар үшін ең беделді әдеби сыйлық – «Prijs der Nederlandse Letteren» сыйлығын алды. Бұл сыйлық үш жыл сайын Нидерланд және Бельгия патшаларының кезекпен бірлесіп, екінші елдің жазушысына табыс етіледі, сол кезде Бельгия королі Бодуэн Германсқа сыйлық тапсырды. Германс Гарри Мулиш пен Жерар Ревпен қатар Нидерландтағы соғыстан кейінгі кезеңнің үш ең маңызды авторының бірі саналады.
Willem Frederik Hermans (; 1 September 192127 April 1995) was a Dutch author of poetry, novels, short stories, plays, as well as book length studies, essays, and literary criticism. His most famous works are The House of Refuge (novella, 1952), The Darkroom of Damocles (novel, 1958), and Beyond Sleep (novel, 1966). After World War II, Hermans tried to live off his writing exclusively, but as his country was recovering from the Occupation, he had no opportunity to sustain himself. He published three collections of short stories from 1948 to 1957, chief among them the novella The House of Refuge (1952), and in 1958 became lecturer in physical geography at Groningen University, a position he retained until his move to Paris, France, in 1973. The same year 1958 he broke to a wide audience with The Darkroom of Damocles. In the 1970s, Hermans played an important role in the unmasking of Friedrich Weinreb as a cheater of Jews in the war. Hermans refused to accept the P. C. Hooft Award for 1971. In 1977, he received the Prijs der Nederlandse Letteren, the most prestigious literary award available for writers in the language, handed out every three years alternately by the reigning Dutch and Belgian monarchs to a writer of the other country, the Belgian king Boudewijn handing the prize to Hermans. Hermans is considered one of De Grote Drie, the three most important authors in the Netherlands in the postwar period, along with Harry Mulisch and Gerard Reve.
Ерте өмір
Виллем Фредерик Германс 1921 жылдың 1 қыркүйегінде Амстердамда Йоханнес («Йохан») Германс (1879–1967) пен Хендрика («Рика») Хиллегонда Германс Эггельте (1884–1967) отбасында дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі мен атасы Бриэль қаласында нан пісірушілер болған, Голланд реформатор шіркеуінің мүшелері және «төменгі буржуазия» қатарынан шыққан. Йохан Германс, сегіз баланың (екі ұл, алты қыз) біреуі ғана білім алуға мүмкіндік алды. Германның анасының отбасы негізінен лютерандық болғандықтан, олар орта тапқа жататын. Алтыннан жасалған бұйымдар жасаған әкесінің үш ұлы да мектеп мұғалімі болды. Йохан Германс 1898 жылы мұғалімдік бітіріп, сол жылы Амстердам аймағында мұғалімдік карьерасын бастады. 1913 жылы Рика Германс үйленгеннен кейін жұмыстан шығып, үй шаруасына толыққандай берілді. Бес жылдан кейін олардың тұңғыш баласы дүниеге келді. 1913 жылдан 1929 жылға дейін олар Амстердамның «Ескі батыс» бөлігіндегі пәтердің екінші қабатында, қаланың орталығына жақын жерде, 1910 жылы арнайы мектеп мұғалімдерін орналастыру үшін салынған үйлермен бірге тұрды. 1929 жылы отбасы сол үйдің төртінші қабатына көшіп, Корриге шатырда жеке бөлме бөлді. Йохан Германс мұғалімдік біліктілігін арттырып, ақырында грамматикалық мектептен тыс оқытушылыққа жетті. Өзінің мансабы ерекше болмаса да, ол екі баласын жоғары білім алуға дайындап, оларды беделді Барлейус гимназиясына жіберді. Мұндай білім беру үшін ақша жинау үшін ата-аналар ақшаны мұқият жұмсауға мәжбүр болды, өйткені 1925 жылдан 1940 жылға дейін мұғалімдердің жалақысы он үш рет төмендетілді, ал 1930–1933 жылдары ғана 10% кеміді. Осы жылдары олардың балалары өсіп жетілді. Германның зиялылық қабілеті алғаш рет грамматикалық мектепте байқалды, онда ол басқа сыныптастарынан гөрі қиын арифметика курсын оқыған төрт баланың ішіне алынды. Одан басқа, ол стандартты оқу бағдарламасын орындады: оқу, жазу, география (Голландиялық Үндістанға назар аудара отырып), жергілікті тарих, гимнастика және ән айту. 1940 жылы гимназияға қабылданғандағы бағалары жақсы болғанымен, ерекше емес еді. Германның кішкентай кезінен бастап оқыған кітаптарының көптеген сүйіктілері болды, оларды ол қайта-қайта оқып, аяғына дейін бітіретін. Ең маңыздысы классикалық шығармалардың балаларға арналған нұсқалары болды: ол Артур патша туралы аңызды айтты, ол тіпті қарт күнінде де оны қорқытып отырды, ол өзінің жастық шағындағы «ең маңызды жұмысы» болды. Гулливердің саяхаттары, Робинзон Крузо, оны ешқашан тоймайтын. «Әлиса Әсемдіктер елінде» оны таң қалдырды да, қорқытты да, әсіресе Уильям әке туралы өлең. Халықаралық классикадан басқа ол голланд балалар кітабын оқыды, әсіресе Мультатулидің «Woutertje Pieterse» кітабын. Германның ата-анасы дінге сенбегендіктен, үйде Киелі кітап болған жоқ. Бірақ ата-анасымен бірге діни көзқарасты ұстаған танысына барғанда, ол Сибольд Ульферстің балаларға арналған Киелі кітабын тапты, ол әдемі суреттері үшін ғасырдың ең танымал балалар Киелі кітабы болды. Оны үйге алып кетуге рұқсат етілді, бірақ әкесі күмәнданды. Герман әсіресе Ежелгі Келісімдегі Ахаб пен Езабел, Еху мен Жорам туралы қатал оқиғаларға қызығушылық танытты. Осы жылдары Германның ғылымға, технологияға және әсіресе өнертапқыштарға деген қызығушылығы да пайда болды. Энгелдің Томас Альва Эдисонның 1927 жылғы өмірбаяны және Бернард Джаффедің «Крусиблз. Химия тарихы» кітабы жас Германға үлкен әсер етті. 1933 жылы Герман Амстердамдағы беделді Барлейус гимназиясына оқуға түсті, онда мұғалімдердің көпшілігі академиялық дәрежеге ие болды, көбінесе докторлық дәрежесі бар. Бірінші сыныпта латын, голланд, француз, тарих, география, арифметика және биология сабақтары оқытылды. Екінші жылы грек және неміс тілдерімен толықтырылды. Алғашқы екі сыныпта Германның нәтижелері орташа болды, және ол үшінші сыныпты өтілмегендіктен қайта оқуға мәжбүр болды, ол мұндай нәрсе енді оған ешқашан болмайды деп ант берді. Осы уақыт аралығында Герман әдебиетке құмар болды. Мектепте Софоклдің «Антигона» пьесасын сахнаға шығарғанда, Германға кішігірім рөл берілді, бірақ бұл пьеса оған қатты әсер етті: «Бұл менің күнделікті өмірді жай ғана түнек сияқты алып кететін әдебиет түріне алғаш рет кіргенім болды». Сол кезеңде неміс тілі сабақтарында Герман Франц Кафка мен Томас Манн туралы ауызша баяндама жасады.
Willem Frederik Hermans was born on 1 September 1921 in Amsterdam to Johannes ('Johan') Hermans (1879–1967) and Hendrika ('Rika') Hillegonda Hermans Eggelte (1884– 1967), who already had a daughter, Cornelia ('Corry') Geertruida (1918–1940). His paternal great grandfather and grandfather were breadbakers in the town of Brielle, members of the Dutch Reformed Church, and from the ranks of the "lower bourgeoisie." Johan Hermans, the only one of the eight children (two sons and six daughters) allowed to pursue an education, became a grammar school teacher. Hermans' predominantly Lutheran maternal family was slightly more middle class. All three sons of the great grandfather, a goldsmith, became schoolteachers. Johan Hermans graduated as a teacher in 1898 and began his career as a teacher the same year in the Amsterdam area, where he met his future wife who was a teacher at the same school he worked. After their marriage in 1913, Rika Hermans quit working and devoted herself to the household. The couple's first child was born five years later. From 1913 to 1929, they lived on the second floor of an apartment in the "Old West" part of Amsterdam, near the center of the city, in a neighbourhood with blocks built in 1910 specially to accommodate schoolteachers. In 1929, the family moved to another apartment in the same block, where they occupied the fourth floor, Corry having a large room for herself in the attic. Johan Hermans continued to improve his teaching qualifications, eventually rising to teach beyond grammar school. Though his own career was unremarkable, he had great ambitions for his two children, both of whom he sent to the prestigious Barlaeus Gymnasium, evidently to have them prepared for a college education. To save money to pay for such education, the parents were forced to be as tight with money as they could, especially since the salaries of teachers would be decreased thirteen times in the years from 1925 to 1940, with a 10% decrease in the period 1930 1933 alone. These were precisely the years when their children were growing up. Hermans's intelligence first emerged at grammar school, where he was included in the selection of four boys who were taught a more challenging Arithmetic course than was demanded of the other classmates. Apart from that, he followed the standard curriculum: Reading, Writing, Geography (with attention to the Dutch Indies), Native History, Gymnastics, and Singing. The grades of his admittance to the Gymnasium in 1940 were generally good, though not outstanding. Hermans's reading, remarkably well documented from early age onward, included some favorites he could read again and again without exhausting them. Most important were children's versions of classic works: he cited the legend of King Arthur, which never ceased to give him the chills even as an elderly man, as "the most significative work" of his youth. Gulliver's Travels, Robinson Crusoe, which he could read over and over without ever getting enough of it. Alice in Wonderland both charmed and scared him, especially the poem on Father William. Besides these international classics, he also read Dutch children's book, most notably Woutertje Pieterse by Multatuli. Hermans's parents were unreligious and did not have a Bible at home. Yet on a visit with his parents to an acquaintance of theirs who was religious, he discovered a Bible for children by Siebold Ulfers, one of the century's most popular children's Bibles for its beautiful illustrations. He was allowed to take it home, though his father had some misgivings. Hermans was fascinated especially by the cruel Old Testament stories of Ahab and Jezebel, and of Jehu and Jehoram. Hermans's interest in science, technology and especially inventors also emerged during these years. Angel's 1927 biography of Thomas Alva Edison was a favorite, and Bernard Jaffe's Crucibles. The Story of Chemistry, read in a Dutch translation, also made an enormous impression on the young Hermans. In 1933, Hermans enrolled in the prestigious Barlaeus Gymnasium in Amsterdam, where most teachers held an academic degree, often a doctorate. The curriculum in the first class was Latin, Dutch, French, History, Geography, Arithmetic, and Biology. In the second year this was augmented with Greek and German. In the first two classes, Hermans's results were mediocre at best, and when he had to double the third class for lack of applying himself, he vowed such thing would never happen to him again. During this time, Hermans had fallen under the spell of literature. When the school staged a performance of Sophocles's Antigone, Hermans was given a minor role, but the play left a lasting impression upon him: "It was my first introduction to the kind of literature that could swipe away the everyday world like a dull nightmare." In that period, during the lessons in German, Hermans delivered oral reports (in German) on Franz Kafka and Thomas Mann.
1950 - 1995 жылдар
1950 жылы Германс Суринамдық Эмми Мурсқа үйленді. 1957 жылы Германс фотограф Нико Джессеге ерікті көмекші болып жұмыс істеді, ол "Дамоклдің қара бөлмесі" (De donkere kamer van Damocles) атты туындысын жазды, онда түсініксіз бос фотосурет кездеседі. 1958 жылы ол Гронинген университетінде физикалық географиядан оқытушы болып тағайындалды. 1972 жылы кальвинист парламент мүшесі, кейін министр болған Ян де Конинг сияқтылар Германстың дәріс оқудың орнына жазуға уақыт жұмсап жатыр деген айыптаулар жасағаннан кейін, мәселені тергеу үшін парламенттік комиссия құрылды. Комиссия Германстың басты кінәсі – жазбалары үшін университет кеңсесінің қағазын пайдаланғаны екенін анықтады. 1973 жылы ол жұмысынан кетіп, Парижде толық уақытты жазушы ретінде қоныстанды. (Профессорлар арасында) (1975) еңбегінде ол Гронингендегі университет өмірін ащы және сатирикалық тұрғыдан бейнеледі. Бұл шығарма роман а clef ретінде қарастырылуы мүмкін және Германның өзінің alter ego-сы Зоммерплагтың сөзіне сәйкес, университет хаттарының бос жақтарына жазылған, "әдетте оқылмай қоқысқа тасталатын, қоршаған ортаны ластайтын осы қымбат қағазды пайдалы жұмысқа жұмсау үшін". Германс 1990 жылы Льеж (Люик) университетінен және 1993 жылы Претория университетінен құрметті доктор дәрежесін алды.
Hermans married Emmy Meurs (1923–2008), a Surinam woman, in 1950. In 1957, Hermans worked as volunteer assistant to photographer Nico Jesse while writing his The Darkroom of Damocles (De donkere kamer van Damocles) which features a mysteriously blank photograph. In 1958, he was appointed reader in physical geography at Groningen University. In 1972, after accusations by among others the Calvinist Member of Parliament and later minister Jan de Koning that Hermans was using his time writing instead of lecturing, a parliamentary committee was set up to investigate the matter. The committee found that Hermans's chief crime was his use of university stationery for writing his notes. In 1973, he resigned and settled as a full time writer in Paris. In (Among Professors) (1975) he described university life in Groningen in a bitter and satirical way. It can be read as a roman à clef and was entirely written on the empty sides of university letters, according to Hermans's alter ego Zomerplaag "to do something useful with this expensive paper that would normally disappear unread in the garbage bin, polluting the environment". Hermans received honorary doctorates from the University of Liège (Luik) in 1990 and the University of Pretoria in 1993.
Тақырыптар
Франс А. Янссеннің айтуынша, Германның барлық туындыларының негізінде эпистемологиялық нигилизм тақырыбы жатыр. Тек логика мен ғылым қолданатын құралдар ғана сенімді білім беруге қабілетті. Философия, этика, психология, гуманитарлық және қоғамдық зерттеулер сияқты барлық басқа да білім салалары сенімді немесе нақты деп санауға болатын білімді өндіре алмайды. Әдебиет пен өнер иррационалды тәсілдерді қолдана отырып, «ақиқатты көрсетуге» шамасы жетеді. Әлемнің көп бөлігі танылмайды, тіпті тілдің өзі сенімді коммуникация құралы емес. Германның кейіпкерлері – осы жағдайдың бейнесі, айналасындағы шындықты үнемі қате түсіндіретін, басқа түсіндірулермен кездескенде мағыналы бірдеңе жасауға шамасы келмейтін, жақындық пен түсініспеушіліктің құрбандары. Олар әлем мен оның бейнесі арасындағы қарама-қайшылыққа ұшырап, құлайды. Соңында осы әлемде агрессия және билік үшін күрес сияқты мәңгілік күштер жеңіске жетеді. Бостандық, жауапкершілік, идеализм сияқты ұғымдарға орын жоқ: адамзат өмірінің орманында жақсы мақсат үшін құрбандық мағынасыз. Бұл пессимистік көзқарастың нақты элементтері маркиз де Сад, Генрих фон Клейст, Артур Шопенгауэр, Зигмунд Фрейд, Луи Фердинанд Селин және Людвиг Витгенштейнмен байланысты. Кері көрудің ешқандай пайдасы жоқ, өйткені өткенді толыққанды қолжетімді ете алмайтындықтан, өткенді қазіргідей тану мүмкін емес. «Дамоклдің қара бөлмесі» романының басты кейіпкері Осевудт өзінің өткен жетістіктерін басқаларды сендіре алмайды, ал «Ұйқыдан тыс» романының басты кейіпкері, геолог Альфред метеорит кратерін көрсе танитынына көз жеткізе алмайды. Автордың көптеген романдары мен әңгімелеріндегі қайта-қайта келетін тақырып – басты кейіпкерлердің өзіне деген көзқарасы мен басқалардың олардан қалыптастырған бейнесі арасындағы айырмашылық. Бұл мәселе, негізінен, Осевудттің «Дамоклдің қара бөлмесі» (1958) соғыс романында көрінеді, ол өзінің көзқарасын қабылдауға үмітсіздіктен қиналған. Мұндай қабылдауға қол жеткізе алмағандықтан, ол өзінің жеке басын да, өмірін де жоғалтады.
Underlying all of Hermans's works, says Hermans scholar Frans A. Janssen, is the theme of epistemological nihilism. Only the means employed by logic and the sciences are capable of producing reliable knowledge. All other fields of study, including philosophy, ethics, psychology, the humanities and societal studies, are unable to produce knowledge that can be called reliable or certain. Literature and the arts can "show truths" by employing irrational devices. For the greatest part the world is unknowable, and even language is no reliable tool of communication. Hermans's characters are personifications of this state of affairs, loners who continuously misinterpret the reality surrounding them, unable to do something meaningful with other interpretive views when confronted with them, victims to the mercy of chance, misunderstanding. They fail, going under to the discrepancy between the world and their representation of it. Eventually in this world eternal powers as aggressiveness and the strife for power win. There is no place for such concepts as freedom, responsibility, idealism: in the jungle of human existence a sacrifice for a good cause is meaningless. Specific elements of this pessimistic worldview are kindred to Marquis de Sade, Heinrich von Kleist, Arthur Schopenhauer, Sigmund Freud, Louis Ferdinand Céline and Ludwig Wittgenstein. There does not exist any benefit of hindsight, and the past is just as unknowable as is the present, if only because the past is never fully accessible. Osewoudt, the protagonist of The Darkroom of Damocles, is unable to convince others of his past achievements, and geologist Alfred, the protagonist of Beyond Sleep, is not sure if he would recognize a meteorite crater if he saw one. A recurrent theme in many of the author's novels and stories is the discrepancy between the protagonists' own view of themselves and the images that others have of them. Essentially, this the problem of Osewoudt of the war novel The Darkroom of Damocles (1958), who driven to despair to find acceptance for his view of himself. Unable to achieve such acceptance, he loses his identity as well as his life.
Стиль
Оның стилі экзистенциалистік және көбінесе қараңғы, ал жазу стилі голланд әдебиетінде қысқа да нақты сөйлемдерімен ерекшеленеді. 1940-1945 жылдар аралығындағы Екінші дүниежүзілік соғыс пен Нидерландының неміс оккупациясы оған әсер еткеніне еш күмән жоқ, ал оның ұзын романдары («Акацияның көз жастары» және «Дамоклінің қараңғы бөлмесі») соғыс жылдарында жазылған. Тіпті оның көтеріңкі туындыларында («Профессорлар арасында» және «Ау-пер») де бір қызық, экзистенциалистік мән бар.
His style is existentialist and generally bleak, and his writing style is unique in Dutch literature with its short and pointed sentences. There is no doubt that he was influenced by World War II and the German occupation of the Netherlands between 1940 and 1945, and his longer novels (De tranen der acacia's and De donkere kamer van Damokles) are set during the war. Even his more upbeat writings (Onder professoren and Au pair) can have a strange, existentialist twist to them.
Даулар
Германс өзінің пікір таластарымен әйгілі болды, бұл әсіресе "Вайнреб ісі" кезінде айқын көрінді, онда ол Нидерландыны нацистік оккупация кезінде басқа еврейлерге көмектескен қарсылық күресшісі болғанын мәлімдеген еврейтің жалған екенін ашуда маңызды рөл атқарды. 1986 жылы Амстердам мэрі және қалалық кеңесі Эд ван Тьин, Германстың 1983 жылы апартеид саясаты үшін жарияланған мәдени бойкотқа қарсылық білдіріп Оңтүстік Африкаға баруына байланысты Амстердамдағы жеке тұлға ретінде қабылданбайтынын ресми түрде жариялады. Ақ емес әйелге үйленген Германс өкінген жоқ және 1993 жылға дейін туған жеріне кітап презентациясы үшін бармады, қалалық кеңес оның талабы бойынша бұл мәртебені жойғаннан кейін. Германстың әйгілілігінің ең көрнекті мысалы – (көпшілікке аса таныс емес) жазушы К. Буддингтің естеліктерінің бірінші томын 1979 жылы Германстың өткір және жоғарыдан қараумен сынға алуы болды. Келесі том Буддингтің қайтысынан он жыл өткен соң, Германстың қайтысынан бірнеше ай бұрын ғана 1995 жылы жарық көрді.
Hermans was notorious for his polemics, as was demonstrated in particular in the 'Weinreb affair', when he played a key role in the unmasking of a Jewish imposter who claimed to have been a resistance fighter helping other Jews during the Nazi occupation of the Netherlands. In 1986, the Mayor and City Council of Amsterdam, Ed van Thijn, officially declared Hermans persona non grata in Amsterdam as he visited South Africa in 1983 in defiance of a cultural boycott that was declared on that country because of its apartheid policy. Being married to a non white woman, Hermans remained totally unrepentant and did not visit his birthplace again until 1993 for a book presentation, after the City Council had ended that status on his insistence. The best example of Hermans's notoriety was the minor issue of the first volume of the memoirs of the (perceivedly) "minor" writer C. Buddingh', which Hermans savagely and condescendingly criticised in a review in 1979. The next volume was published only in 1995, ten years after the death of Buddingh' but only months after Hermans' death.
Ағылшын тіліндегі аудармалары
Германның ең алғашқы ағылшын тіліне аударылған шығармасы «Құтқару үйі» повесі болды (Эстель Деброт аударған), Стивен Маркус оны өзінің «Заманауи көркем әдебиет әлемі» жинағына енгізді (Нью-Йорк, 1966). Түпнұсқасы Het behouden huis деп аталады және 80 беттен аспайды. Het behouden huis 2017 жылы Дэвид Колмер ағылшын тіліне қайтадан аударған және Archipelago Books баспасында «An Untouched House» (2018) деп жариялаған. 2006 жылы «Ұйқыдан тыс» романы (Инна Рилке аударған) жарық көрді. Бұл оқиға Норвегияның солтүстігінде, күн ешқашан батпайтын жердегі геологиялық экспедиция туралы. Түпнұсқасы 1966 жылы жарық көрген «Nooit meer slapen» деп аталады және Германның ең маңызды екі туындысының бірі саналады. Екінші туындысы, «Дамоклдің қара бөлмесі», сонымен қатар Инна Рилке аударған, 2007 жылы жарық көрді. Роман Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі оккупация заманында өтеді, ал голландтық қарсылық қозғалысының мүшесі, немістерге қарсы күрескен адам, соғыс аяқталғаннан кейін өзінің қарсылық әрекеттеріне дәлелдер таба алмайды. Түпнұсқасы 1958 жылы жазылған. Джон ле Карренің «Салқыннан келген тыңшы» шпиондық романы Германның «Дамоклдің қара бөлмесі» романынан шабыттанды, автор плагиатқа күдіктенген. 2021 жылы Archipelago Books Германның «Herinneringen van een engelbewaarder» романын (қайта Дэвид Колмер аударған) «Құтқарушы періште еске алады» деп жариялады. 1940 жылы нацистік Германияның Нидерландыға басып кіруінің алдындағы кезеңде өтетін бұл қараңғы юморға толы шығарма, Америкаға қауіпсіздікке бет алған неміс-иудей босқынымен қоштасқан, махаббатқа құмар мемлекеттік прокурор Альбергеттің тағдырын баяндайды. Ол өзінің қорғаушы періштесімен және шайтанмен бірге «Рено» көлігімен Голландияның құйрығы арқылы асығыс жол тартады. Қорғаушы періштесінің бар күшімен күресуіне қарамастан, бір сәттегі беймәздік Альбергетті жақсы дайындалмаған апатқа алып келеді, дәл сол кезде неміс әскери машинасы нашар дайындалған голландтықтарға шабуыл бастайды.
The earliest translation into English of a Hermans work was the novella The House of Refuge (translated by Estelle Debrot), which Steven Marcus included in his collection The World of Modern Fiction (New York, 1966). The original is called Het behouden huis and runs to just under 80 pages. Het behouden huis was translated into English again in 2017 by David Colmer and published by Archipelago Books as An Untouched House (2018). In 2006, the novel Beyond Sleep (translated by Ina Rilke) was published. The story is about a geological expedition in the north of Norway, where the sun never sets. The original is from 1966 and is called Nooit meer slapen and ranks as one of Hermans's two most important works. The other work, The Darkroom of Damocles, also translated by Ina Rilke, was published in 2007. The novel is set during the occupation in World War II, and the protagonist, a member of the Dutch resistance against the Germans, is unable to come up with evidence for his resistance activities when the war is over. The original is from 1958. Le Carré's spy novel The Spy Who Came in from the Cold was in part inspired by Herman's The Darkroom of Damocles, who suspected plagiarism. In 2021, Archipelago Books published Hermans' novel Herinneringen van een engelbewaarder (again translated by David Colmer) as A Guardian Angel Recalls. This bleakly humorous work, set on the eve of Nazi Germany's invasion of the Netherlands in 1940, follows the travails of Alberegt, a lovelorn public prosecutor who has just seen off his mistress, a German Jewish refugee steaming to the safety of America. Accompanied by his guardian angel as well as the devil, Alberegt races his Renault recklessly through the Hook of Holland. Despite the determined efforts of his guardian angel, a moment's inattention leads to a catastrophe that Alberget is ill equipped to handle, just as the German war machine begins its onslaught on the poorly prepared Dutch.