Кіріспе
Қозғалыс суретін көрсету құрылғысы
Кинетоскоп – бұл ерте заманғы қозғалыс суретін көрсету құрылғысы, ол фильмдерді бір уақытта бір адамға қарау терезесі арқылы көруге арналған. Кинетоскоп кинопроектор емес еді, бірақ ол видео пайда болғанға дейін барлық кинематографиялық проекция үшін стандартқа айналатын негізгі тәсілді енгізді: ол жоғары жылдамдықты жапқышпен жарық көзі арқылы тізбектелген суреттері бар перфорацияланған пленканы жылжыту арқылы қозғалыс иллюзиясын жасады. Оны алғаш рет 1888 жылы АҚШ-тың өнертапқышы Томас Эдисон тұжырымдамалық тұрғыдан сипаттады, ал 1889 мен 1892 жылдар аралығында оның қызметкері Уильям Кеннеди Лори Диксон негізінен әзірледі. Диксон және оның Нью-Джерсидегі Эдисон зертханасындағы командасы Кинетографты ойлап тапты, ол үзіліспен немесе тоқтау-қозғалыспен пленканы жылжытатын инновациялық кинокамера, үй ішіндегі эксперименттер үшін фильмдерді түсіруге және, ақырында, коммерциялық Кинетоскоп көрсетілімдерін жасауға арналған. Кинетоскоп прототипі алғаш рет 1891 жылғы 20 мамырда Эдисон зертханасына шақырылған Ұлттық әйелдер клубтары федерациясының мүшелеріне жартылай ашық түрде көрсетілді. Екі жылдан кейін Бруклинде толыққанды нұсқасы таныстырылды. 1894 жылғы 14 сәуірде Нью-Йоркте он Кинетоскоппен тарихтағы алғашқы коммерциялық қозғалыс суреті көрсетілді. Америка кино мәдениетінің тууына зор үлес қоскан Кинетоскоп Еуропаға да үлкен әсер етті; оның шетелдегі ықпалы Эдисонның құрылғыға халықаралық патенттер алудан бас тартуымен күшейді, бұл технологияның көптеген имитацияларын және жақсартуларын жеңілдетті. 1895 жылы Эдисон Кинетофонды ұсынды, ол Кинетоскопты цилиндрлі фонографпен біріктірді. Эдисон бастапқыда қаржылық тұрғыдан тиімсіз деп санаған кинопроекция, көп ұзамай Кинетоскоптың жеке көрсету моделін ығыстырды. Кейінірек Эдисон фирмасы жасаған көптеген қозғалыс суреті жүйелері «Проекциялық Кинетоскоп» деген атпен сатылды.
Даму
Фотографияның негізін қалаушы Эдуард Майбриджтің еңбектерімен және идеяларымен танысқаннан кейін Томас Эдисон қозғалыс суретін жасауға тырысқан көрінеді. 1888 жылдың 25 ақпанында Нью-Джерси штатының Ориндж қаласында Майбридж зоопраксископын көрсетіп, лекция оқыды. Эдисонның зертханасы жақын жерде орналасқан, сондықтан Эдисон мен оның компаниясының ресми фотографы Уильям Диксон да қатысқан болуы мүмкін. Екі күннен кейін Майбридж пен Эдисон Батыс Оранждағы Эдисон зертханасында кездесіп, зоопраксископты Эдисонның фонографымен біріктіру мүмкіндігін талқылады – бұл дыбыс пен суреттерді бір уақытта ойнататын біріктірілген жүйе болатын. Мұндай ынтымақтастыққа қол жеткізілмеді, бірақ 1888 жылдың қазан айында Эдисон АҚШ-тың патент бюросына алдын ала өтініш жасап, "фонограф құлақ үшін не істесе, бұл құрылғы да көз үшін сондай жұмыс істейтінін" жариялады. Бұл толық аудиовизуалды жүйенің бір бөлігі ретінде қарастырылғаны анық: "біз операның барлық бөлігін, тіпті қатысқандай сезініп, толықтай көріп және ести аламыз". 1889 жылдың наурыз айында екінші өтініш берілді, онда ұсынылған қозғалыс суреті құрылғысы грек тілінен алынған "kineto" ("қозғалыс") және "scopos" ("көру") сөздерінен құралған "кинетоскоп" деп аталды. Эдисон өзінің ең талантты қызметкерлерінің бірі Диксонға кинетоскопты іске асыруды тапсырды. Эдисон өнертабысқа толық құқық талап ететін болса да, тарихшылардың пікірінше, жаратушы атағын бір адамға беру қиын: Эдисон идеяны ойлап тапқан және тәжірибелерді бастаған болса, Диксон тәжірибелердің көп бөлігін жүргізген, нәтижесінде қазіргі ғалымдар осы тұжырымдаманы практикалық шындыққа айналдырғаны үшін Диксонға үлкен мақтаныш береді. Эдисонның зертханасы ынтымақтастықпен жұмыс істеді. Эдисон жұмысты бақылап, әртүрлі деңгейде қатысса, зертхана көмекшілері көптеген жобалармен айналысты. Диксон мен оның сол кездегі бас көмекшісі Чарльз Браун бастапқыда қиындықтарға тап болды. Эдисонның бастапқы идеясы – 1/32 дюйм ені бар суреттерді тікелей цилиндрге түсіру болды (цилиндр оң суреттер үшін мөлдір емес материалдан немесе теріс суреттер үшін шыныдан жасалған, фотографиялық негізді қамтамасыз ету үшін коллодионмен қапталған). Аудиоцилиндр синхронды дыбысты қамтамасыз ететін, ал айналатын суреттер микроскоп сияқты құбыр арқылы қаралатын. Суреттердің ені 1/8 дюймға дейін ұлғайтылғанда, цилиндрде қолданылған күміс-бромид эмульсиясының кедір-бұдыры анық көріне бастады. 1889 жылдың маусым айында зертхана Джон Карбутт ұсынған, цилиндрге оралған, фотосуреттерді түсіру үшін әлдеқайда жақсы негіз беретін сезімтал целлулоид парақтарымен жұмыс істей бастады. Кинетоскоп үшін жасалған алғашқы фильм және Америка Құрама Штаттарында фотопленкада түсірілген алғашқы кинотасма осы уақытта түсірілген болуы мүмкін (оның 1889 жылдың маусымында немесе 1890 жылдың қарашасында түсірілгені туралы пікірталас әлі де жалғасуда); "Monkeyshines, No. 1" фильмінде зертхана қызметкері физикалық ептілігін көрсетіп тұрады. Дыбысты синхрондауға жасалған тырысулар көп ұзамай тоқтатылды, ал Диксон дискіге негізделген көрсету дизайнын да тәжірибеден өткізді. Жобаны одан да өнімді бағытқа баулу үшін Эдисонның Еуропаға сапары және 1889 жылдың 2 немесе 3 тамызында Парижге барған Универсалды көрмеге қатысуы себеп болды. Еуропада екі ай болған кезде Эдисон ғалым-фотограф Этьен Жюль Мареймен кездесті, ол "хронофотографиялық тапаншаны" – алғашқы портативті кинокамераны ойлап тапқан. АҚШ-қа оралғаннан кейін Эдисон 2 қарашада тағы бір патенттік өтініш берді, онда Кинетоскоп тек иілгіш пленкаға негізделмеген, сонымен қатар пленканы тіректермен ұстауға мүмкіндік беру үшін тесілген, оның механикалық тасымалдауын әлдеқайда тегіс және сенімді етеді. Перфорацияланған бейнелі жолақты пайдаланған алғашқы кинотеатр жүйесі 1888 жылы француз өнертапқышы Чарльз Эмиль Рейно патент алған Théâtre Optique болды. Рейноның жүйесі фотопленка емес, желатиндік кадрларға боялған суреттерді қолданды. Эдисон Универсалды көрмеде Théâtre Optique және неміс өнертапқышы Оттомар Аншуцтың электр тахискобын көрді. Бұл дискіге негізделген проекциялық құрылғы, сондай-ақ Шнеллсехер ("тез көруші") деп те аталады, оны жиі кинетоскоптың дамуы үшін маңызды тұжырымдамалық көз ретінде атайды. Оның маңызды жаңалығы – әр суреттің проекциясын біршама "мұздату" үшін аралық жарық көзін пайдалану арқылы көру теориясының тұрақтылығын пайдалану болды; мақсат – көрерменнің суреттелген іс-әрекеттің көптеген ұсақ өзгерістерін сақтап қалуына көмектесу, осылайша үздіріксіз қозғалыстың күшті иллюзиясын жасау. 1890 жылдың соңына қарай үздіріксіз көріну кинетоскоптың дизайнының маңызды бөлігіне айналды. Эдисон зертханасы пленкалық құрылғымен жұмысты қашан бастағаны тарихи пікірталас тудырады. Диксонның сөзіне сүйенсек, 1889 жылдың ортасында ол Карбутт ұсынған қатаң целлулоид парақтарын мұндай прототиптік машинада пайдалану үшін жолақтарға кесе бастады. Тамызда ол Джордж Истменнің жаңа иілгіш пленкасының демонстрациясына қатысып, Истменнің өкілінен бір рулонды алды, ол бірден прототиппен тәжірибе жасау үшін қолданылды. Тарихшы Марта Браун сипаттағандай, Истменнің өнімі
While Edison seems to have conceived the idea and initiated the experiments, Dickson apparently performed the bulk of the experimentation, leading most modern scholars to assign Dickson with the major credit for turning the concept into a practical reality. The Edison laboratory, though, worked as a collaborative organization. Laboratory assistants were assigned to work on many projects while Edison supervised and involved himself and participated to varying degrees. Dickson and his then lead assistant, Charles Brown, made halting progress at first. Edison's original idea involved recording pinpoint photographs, 1/32 of an inch wide, directly on to a cylinder (also referred to as a "drum"); the cylinder, made of an opaque material for positive images or of glass for negatives, was coated in collodion to provide a photographic base. An audio cylinder would provide synchronized sound, while the rotating images, hardly operatic in scale, were viewed through a microscope like tube. When tests were made with images expanded to a mere 1/8 of an inch in width, the coarseness of the silver bromide emulsion used on the cylinder became unacceptably apparent. Around June 1889, the lab began working with sensitized celluloid sheets, supplied by John Carbutt, that could be wrapped around the cylinder, providing a far superior base for the recording of photographs. The first film made for the Kinetoscope, and apparently the first motion picture ever produced on photographic film in the United States, may have been shot at this time (there is an unresolved debate over whether it was made in June 1889 or November 1890); known as Monkeyshines, No. 1, it shows an employee of the lab in an apparently tongue in cheek display of physical dexterity. Attempts at synchronizing sound were soon left behind, while Dickson would also experiment with disc based exhibition designs. The project would soon head off in more productive directions, largely impelled by a trip of Edison's to Europe and the Exposition Universelle in Paris, for which he departed August 2 or 3, 1889. During his two months abroad, Edison visited with scientist photographer Étienne Jules Marey, who had devised a "chronophotographic gun"—the first portable motion picture camera—which used a strip of flexible film designed to capture sequential images at 12 frames per second. Upon his return to the United States, Edison filed another patent caveat, on November 2, which described a Kinetoscope based not just on a flexible filmstrip, but one in which the film was perforated to allow for its engagement by sprockets, making its mechanical conveyance much more smooth and reliable. The first motion picture system to employ a perforated image band was apparently the Théâtre Optique, patented by French inventor Charles Émile Reynaud in 1888. Reynaud's system did not use photographic film, but images painted on gelatine frames. At the Exposition Universelle, Edison would have seen both the Théâtre Optique and the electrical tachyscope of German inventor Ottamar Anschütz. This disc based projection device, also known as the Schnellseher ("quick viewer"), is often referred to as an important conceptual source for the development of the Kinetoscope. Its crucial innovation was to take advantage of the persistence of vision theory by using an intermittent light source to momentarily "freeze" the projection of each image; the goal was to facilitate the viewer's retention of many minutely different stages of a photographed activity, thus producing a highly effective illusion of constant motion. By late 1890, intermittent visibility would be integral to the Kinetoscope's design. The question of when the Edison lab began working on a filmstrip device is a matter of historical debate. According to Dickson, in mid 1889, he began cutting the stiff celluloid sheets supplied by Carbutt into strips for use in such a prototype machine; in August, by his description, he attended a demonstration of George Eastman's new flexible film and was given a roll by an Eastman representative, which was immediately applied to experiments with the prototype. As described by historian Marta Braun, Eastman's product
was sufficiently strong, thin, and pliable to permit the intermittent movement of the film strip behind [a camera] lens at considerable speed and under great tension without tearing stimulat[ing] the almost immediate solution of the essential problems of cinematic invention. Some scholars—in particular, Gordon Hendricks, in The Edison Motion Picture Myth (1961)—have argued that the lab began working on a filmstrip machine much later and that Dickson and Edison misrepresented the date to establish priority for reasons of both patent protection and intellectual status. In any event, though film historian David Robinson claims that "the cylinder experiments seem to have been carried on to the bitter end" (meaning the final months of 1890), as far back as September 1889—while Edison was still in Europe, but corresponding regularly with Dickson—the lab definitely placed its first order with the Eastman company for roll film. Three more orders for roll film were placed over the next five months. Only sporadic work was done on the Kinetoscope for much of 1890 as Dickson concentrated on Edison's unsuccessful venture into ore milling—between May and November, no expenses at all were billed to the lab's Kinetoscope account. By early 1891, however, Dickson and his new chief assistant, William Heise, had succeeded in devising a functional strip based film viewing system. In the new design, whose mechanics were housed in a wooden cabinet, a loop of horizontally configured 3/4 inch (19 mm) film ran around a series of spindles. The film, with a single row of perforations engaged by an electrically powered sprocket wheel, was drawn continuously beneath a magnifying lens. An electric lamp shone up from beneath the film, casting its circular format images onto the lens and thence through a peephole atop the cabinet. The device incorporated a rapidly spinning shutter whose purpose—as described by Robinson in his discussion of the completed version—was to "permi[t] a flash of light so brief that [each] frame appeared to be frozen. This rapid series of apparently still frames appeared, thanks to the persistence of vision phenomenon, as a moving image." The lab also developed a motor powered camera, the Kinetograph, capable of shooting with the new sprocketed film. To govern the intermittent movement of the film in the camera, allowing the strip to stop long enough so each frame could be fully exposed and then advancing it quickly (in about 1/460 of a second) to the next frame, the sprocket wheel that engaged the strip was driven by an escapement disc mechanism—the first practical system for the high speed stop and go film movement that would be the foundation for the next century of cinematography. On May 20, 1891, the first invitational demonstration of a prototype Kinetoscope was given at the laboratory for approximately 150 members of the National Federation of Women's Clubs. The New York Sun described what the club women saw in the "small pine box" they encountered:
In the top of the box was a hole perhaps an inch in diameter. As they looked through the hole they saw the picture of a man. It was a most marvelous picture. It bowed and smiled and waved its hands and took off its hat with the most perfect naturalness and grace. Every motion was perfect
The man was Dickson; the little movie, approximately three seconds long, is now referred to as Dickson Greeting. On August 24, three detailed patent applications were filed: the first for a "Kinetographic Camera", the second for the camera as well, and the third for an "Apparatus for Exhibiting Photographs of Moving Objects". In the first Kinetograph application, Edison stated, "I have been able to take with a single camera and a tape film as many as forty six photographs per second but I do not wish to limit the scope of my invention to this high rate of speed since with some subjects a speed as low as thirty pictures per second or even lower is sufficient." Indeed, according to the Library of Congress archive, based on data from a study by historian Charles Musser, Dickson Greeting and at least two other films made with the Kinetograph in 1891 were shot at 30 frames per second or even slower. The Kinetoscope application also included a plan for a stereoscopic film projection system that was apparently abandoned. Early in 1892, steps began to make coin operation, via a nickel slot, part of the mechanics of the viewing system. Before the end of the year, the design of the Kinetoscope was essentially complete. The filmstrip, based on stock manufactured first by Eastman, and then, from April 1893, by New York's Blair Camera Co., was 1 3/8 inches wide; each vertically sequenced frame bore a rectangular image, 1 inch wide by 3/4 inch high, and four perforations on each side. Within a few years, this basic format—with the gauge known by its metric equivalent, 35 mm—would be adopted globally as the standard for motion picture film, which it remains to this day. The publication in the October 1892 Phonogram of cinematographic sequences shot in the format demonstrates that the Kinetograph had already been reconfigured to produce movies with the new film. As for the Kinetoscope itself, there have been differing descriptions of the location of the shutter providing the crucial intermittent visibility effect. According to a report by inventor Herman Casler described as "authoritative" by Hendricks, who personally examined five of the six still extant first generation devices, "Just above the film, a shutter wheel having five spokes and a very small rectangular opening in the rim [rotates] directly over the film. An incandescent lamp is placed below the film and the light passes up through the film, shutter opening, and magnifying lens to the eye of the observer placed at the opening in the top of the case." Robinson, on the other hand, says the shutter—which he agrees has only a single slit—is positioned lower, "between the lamp and film". Evidently, that major redesign took place, as Robinson's description is confirmed by photographs of multiple Kinetoscope interiors, two among the holdings of The Henry Ford and one that appears in Hendricks's own book. On February 21, 1893, a patent was issued for the system that governed the intermittent movement of film in the Kinetograph (though one was not granted for a version of the camera as a whole until 1897). The escapement based mechanism would be superseded within a few years by competing systems, in particular those based on the so called Geneva drive or "Maltese cross" that would become the norm for both movie cameras and projectors. The exhibition device itself—which, despite erroneous accounts to the contrary, never employed intermittent film movement, only intermittent lighting or viewing—was finally awarded its patent, number 493,426, on March 14. The Kinetoscope was ready to be unveiled.
жеткілікті түрде берік, жұқа және икемді болғандықтан, пленка жолағын камера линзасының артында жоғары жылдамдықпен және үлкен кернеумен жыртылмай қозғауға мүмкіндік берді, соның нәтижесінде кинематографиялық өнертабыстың маңызды мәселелері дерлік бірден шешілді. Кейбір ғалымдар – әсіресе Гордон Хендрикс, "The Edison Motion Picture Myth" (1961) еңбегінде, зертхана пленкалық машинамен әлдеқайда кейін жұмыс істегенін және Диксон мен Эдисон патенттік қорғау және интеллектуалды мәртебе үшін күшін көрсету үшін күнді жасырғанын айтты. Дегенмен, кино тарихшысы Дэвид Робинсон "цилиндрлік тәжірибелер ақырғы соңына дейін жалғастырылған" десе де (1890 жылдың соңғы айларын меңзейді), Эдисон Еуропада болған кезде де, Диксонмен үнемі хабарласып тұрды, зертхана 1889 жылдың қыркүйегінде Истмен компаниясынан пленкаға алғашқы тапсырыс берді. Келесі бес айда пленкаға тағы үш тапсырыс берілді. 1890 жылдың көп бөлігінде кинетоскопқа аз жұмыс жасалды, өйткені Диксон Эдисонның руда өңдеуге жасаған сәтсіз әрекеттеріне көңіл бөлді – мамыр мен қараша аралығында зертхананың кинетоскоп есебіне ешқандай шығын түспеді. Алайда, 1891 жылдың басында Диксон мен оның жаңа бас көмекшісі Уильям Хейс жолаққа негізделген фильмді көру жүйесін жасауға жетті. Жаңа дизайнның механикасы ағаштан жасалған шкафқа орналастырылған, 3/4 дюйм (19 мм) ені бар пленканың тізбегі горизонтальды түрде орналасқан шпиндельдердің айналасында айналды. Пленканың бір қатары электр қуатымен қозғалатын тісті дөңгелекпен байланысқан тесіктермен жабдықталған, ол үнемі үлкейту линзасының астынан тартылды. Электр шам пленканың астынан жарқырап, оның дөңгелек пішіндес суреттерін линзаға және содан кейін шкафтың үстіндегі қарауыш тесігінен өткізді. Құрылғыда жылдам айналатын жалюзи болды, оның мақсаты – Робинсонның аяқталған нұсқасын талқылауында айтқандай, "әр кадрдың мұздағандай көрінуіне жеткілікті қысқа жарық сәулесін беру" болды. Көру құбылысының тұрақтылығының арқасында бұл жылдам кадрлар тізбегі үздіріксіз қозғалыс сияқты көрінетін. 1890 жылдың соңына қарай үздіріксіз көріну кинетоскоптың дизайнының маңызды бөлігіне айналды. Эдисон зертханасы пленкалық құрылғымен жұмысты қашан бастағаны тарихи пікірталас тудырады. Диксонның сөзіне сәйкес, 1889 жылдың ортасында ол Карбутт ұсынған қатаң целлулоид парақтарын мұндай прототиптік машинада пайдалану үшін жолақтарға кесе бастады. Тамызда ол Джордж Истменнің жаңа иілгіш пленкасының демонстрациясына қатысып, Истменнің өкілінен бір рулонды алды, ол бірден прототиппен тәжірибе жасау үшін қолданылды. Тарихшы Марта Браун сипаттағандай, Истменнің өнімі жеткілікті түрде берік, жұқа және икемді болғандықтан, пленка жолағын камера линзасының артында жоғары жылдамдықпен және үлкен кернеумен жыртылмай қозғауға мүмкіндік берді, соның нәтижесінде кинематографиялық өнертабыстың маңызды мәселелері дерлік бірден шешілді. Кейбір ғалымдар – әсіресе Гордон Хендрикс, "The Edison Motion Picture Myth" (1961) еңбегінде, зертхана пленкалық машинамен әлдеқайда кейін жұмыс істегенін және Диксон мен Эдисон патенттік қорғау және интеллектуалды мәртебе үшін күшін көрсету үшін күнді жасырғанын айтты. Дегенмен, кино тарихшысы Дэвид Робинсон "цилиндрлік тәжірибелер ақырғы соңына дейін жалғастырылған" десе де (1890 жылдың соңғы айларын меңзейді), Эдисон Еуропада болған кезде де, Диксонмен үнемі хабарласып тұрды, зертхана 1889 жылдың қыркүйегінде Истмен компаниясынан пленкаға алғашқы тапсырыс берді. Келесі бес айда пленкаға тағы үш тапсырыс берілді. 1890 жылдың көп бөлігінде кинетоскопқа аз жұмыс жасалды, өйткені Диксон Эдисонның руда өңдеуге жасаған сәтсіз әрекеттеріне көңіл бөлді – мамыр мен қараша аралығында зертхананың кинетоскоп есебіне ешқандай шығын түспеді. Алайда, 1891 жылдың басында Диксон мен оның жаңа бас көмекшісі Уильям Хейс жолаққа негізделген фильмді көру жүйесін жасауға жетті. Жаңа дизайнның механикасы ағаштан жасалған шкафқа орналастырылған, 3/4 дюйм (19 мм) ені бар пленканың тізбегі горизонтальды түрде орналасқан шпиндельдердің айналасында айналды. Пленканың бір қатары электр қуатымен қозғалатын тісті дөңгелекпен байланысқан тесіктермен жабдықталған, ол үнемі үлкейту линзасының астынан тартылды. Электр шам пленканың астынан жарқырап, оның дөңгелек пішіндес суреттерін линзаға және содан кейін шкафтың үстіндегі қарауыш тесігінен өткізді. Құрылғыда жылдам айналатын жалюзи болды, оның мақсаты – Робинсонның аяқталған нұсқасын талқылауында айтқандай, "әр кадрдың мұздағандай көрінуіне жеткілікті қысқа жарық сәулесін беру" болды. Көру құбылысының тұрақтылығының арқасында бұл жылдам кадрлар тізбегі үздіріксіз қозғалыс сияқты көрінетін.
While Edison seems to have conceived the idea and initiated the experiments, Dickson apparently performed the bulk of the experimentation, leading most modern scholars to assign Dickson with the major credit for turning the concept into a practical reality. The Edison laboratory, though, worked as a collaborative organization. Laboratory assistants were assigned to work on many projects while Edison supervised and involved himself and participated to varying degrees. Dickson and his then lead assistant, Charles Brown, made halting progress at first. Edison's original idea involved recording pinpoint photographs, 1/32 of an inch wide, directly on to a cylinder (also referred to as a "drum"); the cylinder, made of an opaque material for positive images or of glass for negatives, was coated in collodion to provide a photographic base. An audio cylinder would provide synchronized sound, while the rotating images, hardly operatic in scale, were viewed through a microscope like tube. When tests were made with images expanded to a mere 1/8 of an inch in width, the coarseness of the silver bromide emulsion used on the cylinder became unacceptably apparent. Around June 1889, the lab began working with sensitized celluloid sheets, supplied by John Carbutt, that could be wrapped around the cylinder, providing a far superior base for the recording of photographs. The first film made for the Kinetoscope, and apparently the first motion picture ever produced on photographic film in the United States, may have been shot at this time (there is an unresolved debate over whether it was made in June 1889 or November 1890); known as Monkeyshines, No. 1, it shows an employee of the lab in an apparently tongue in cheek display of physical dexterity. Attempts at synchronizing sound were soon left behind, while Dickson would also experiment with disc based exhibition designs. The project would soon head off in more productive directions, largely impelled by a trip of Edison's to Europe and the Exposition Universelle in Paris, for which he departed August 2 or 3, 1889. During his two months abroad, Edison visited with scientist photographer Étienne Jules Marey, who had devised a "chronophotographic gun"—the first portable motion picture camera—which used a strip of flexible film designed to capture sequential images at 12 frames per second. Upon his return to the United States, Edison filed another patent caveat, on November 2, which described a Kinetoscope based not just on a flexible filmstrip, but one in which the film was perforated to allow for its engagement by sprockets, making its mechanical conveyance much more smooth and reliable. The first motion picture system to employ a perforated image band was apparently the Théâtre Optique, patented by French inventor Charles Émile Reynaud in 1888. Reynaud's system did not use photographic film, but images painted on gelatine frames. At the Exposition Universelle, Edison would have seen both the Théâtre Optique and the electrical tachyscope of German inventor Ottamar Anschütz. This disc based projection device, also known as the Schnellseher ("quick viewer"), is often referred to as an important conceptual source for the development of the Kinetoscope. Its crucial innovation was to take advantage of the persistence of vision theory by using an intermittent light source to momentarily "freeze" the projection of each image; the goal was to facilitate the viewer's retention of many minutely different stages of a photographed activity, thus producing a highly effective illusion of constant motion. By late 1890, intermittent visibility would be integral to the Kinetoscope's design. The question of when the Edison lab began working on a filmstrip device is a matter of historical debate. According to Dickson, in mid 1889, he began cutting the stiff celluloid sheets supplied by Carbutt into strips for use in such a prototype machine; in August, by his description, he attended a demonstration of George Eastman's new flexible film and was given a roll by an Eastman representative, which was immediately applied to experiments with the prototype. As described by historian Marta Braun, Eastman's product
was sufficiently strong, thin, and pliable to permit the intermittent movement of the film strip behind [a camera] lens at considerable speed and under great tension without tearing stimulat[ing] the almost immediate solution of the essential problems of cinematic invention. Some scholars—in particular, Gordon Hendricks, in The Edison Motion Picture Myth (1961)—have argued that the lab began working on a filmstrip machine much later and that Dickson and Edison misrepresented the date to establish priority for reasons of both patent protection and intellectual status. In any event, though film historian David Robinson claims that "the cylinder experiments seem to have been carried on to the bitter end" (meaning the final months of 1890), as far back as September 1889—while Edison was still in Europe, but corresponding regularly with Dickson—the lab definitely placed its first order with the Eastman company for roll film. Three more orders for roll film were placed over the next five months. Only sporadic work was done on the Kinetoscope for much of 1890 as Dickson concentrated on Edison's unsuccessful venture into ore milling—between May and November, no expenses at all were billed to the lab's Kinetoscope account. By early 1891, however, Dickson and his new chief assistant, William Heise, had succeeded in devising a functional strip based film viewing system. In the new design, whose mechanics were housed in a wooden cabinet, a loop of horizontally configured 3/4 inch (19 mm) film ran around a series of spindles. The film, with a single row of perforations engaged by an electrically powered sprocket wheel, was drawn continuously beneath a magnifying lens. An electric lamp shone up from beneath the film, casting its circular format images onto the lens and thence through a peephole atop the cabinet. The device incorporated a rapidly spinning shutter whose purpose—as described by Robinson in his discussion of the completed version—was to "permi[t] a flash of light so brief that [each] frame appeared to be frozen. This rapid series of apparently still frames appeared, thanks to the persistence of vision phenomenon, as a moving image." The lab also developed a motor powered camera, the Kinetograph, capable of shooting with the new sprocketed film. To govern the intermittent movement of the film in the camera, allowing the strip to stop long enough so each frame could be fully exposed and then advancing it quickly (in about 1/460 of a second) to the next frame, the sprocket wheel that engaged the strip was driven by an escapement disc mechanism—the first practical system for the high speed stop and go film movement that would be the foundation for the next century of cinematography. On May 20, 1891, the first invitational demonstration of a prototype Kinetoscope was given at the laboratory for approximately 150 members of the National Federation of Women's Clubs. The New York Sun described what the club women saw in the "small pine box" they encountered:
In the top of the box was a hole perhaps an inch in diameter. As they looked through the hole they saw the picture of a man. It was a most marvelous picture. It bowed and smiled and waved its hands and took off its hat with the most perfect naturalness and grace. Every motion was perfect
The man was Dickson; the little movie, approximately three seconds long, is now referred to as Dickson Greeting. On August 24, three detailed patent applications were filed: the first for a "Kinetographic Camera", the second for the camera as well, and the third for an "Apparatus for Exhibiting Photographs of Moving Objects". In the first Kinetograph application, Edison stated, "I have been able to take with a single camera and a tape film as many as forty six photographs per second but I do not wish to limit the scope of my invention to this high rate of speed since with some subjects a speed as low as thirty pictures per second or even lower is sufficient." Indeed, according to the Library of Congress archive, based on data from a study by historian Charles Musser, Dickson Greeting and at least two other films made with the Kinetograph in 1891 were shot at 30 frames per second or even slower. The Kinetoscope application also included a plan for a stereoscopic film projection system that was apparently abandoned. Early in 1892, steps began to make coin operation, via a nickel slot, part of the mechanics of the viewing system. Before the end of the year, the design of the Kinetoscope was essentially complete. The filmstrip, based on stock manufactured first by Eastman, and then, from April 1893, by New York's Blair Camera Co., was 1 3/8 inches wide; each vertically sequenced frame bore a rectangular image, 1 inch wide by 3/4 inch high, and four perforations on each side. Within a few years, this basic format—with the gauge known by its metric equivalent, 35 mm—would be adopted globally as the standard for motion picture film, which it remains to this day. The publication in the October 1892 Phonogram of cinematographic sequences shot in the format demonstrates that the Kinetograph had already been reconfigured to produce movies with the new film. As for the Kinetoscope itself, there have been differing descriptions of the location of the shutter providing the crucial intermittent visibility effect. According to a report by inventor Herman Casler described as "authoritative" by Hendricks, who personally examined five of the six still extant first generation devices, "Just above the film, a shutter wheel having five spokes and a very small rectangular opening in the rim [rotates] directly over the film. An incandescent lamp is placed below the film and the light passes up through the film, shutter opening, and magnifying lens to the eye of the observer placed at the opening in the top of the case." Robinson, on the other hand, says the shutter—which he agrees has only a single slit—is positioned lower, "between the lamp and film". Evidently, that major redesign took place, as Robinson's description is confirmed by photographs of multiple Kinetoscope interiors, two among the holdings of The Henry Ford and one that appears in Hendricks's own book. On February 21, 1893, a patent was issued for the system that governed the intermittent movement of film in the Kinetograph (though one was not granted for a version of the camera as a whole until 1897). The escapement based mechanism would be superseded within a few years by competing systems, in particular those based on the so called Geneva drive or "Maltese cross" that would become the norm for both movie cameras and projectors. The exhibition device itself—which, despite erroneous accounts to the contrary, never employed intermittent film movement, only intermittent lighting or viewing—was finally awarded its patent, number 493,426, on March 14. The Kinetoscope was ready to be unveiled.
Қоғамдық айналым
Аяқталған кинетоскоптың премьерасы жоспарланғандай, Чикагодағы әлемдік көрмеде емес, 1893 жылдың 9 мамырында Бруклиндегі Өнер және ғылым институтында өтті. Жүйеде алғаш рет көпшілікке көрсетілген фильм – «Ердің жұмысы» (сонымен қатар «Нұсқаушылар» деп те аталады); Диксон режиссерлік етіп, Хейз түсірген бұл фильм әлемдегі алғашқы Эдисон киностудиясында – «Қара Марияда» өндірілді. Көптеп жарнамалауға қарамастан, Чикаго көрмесінде жиырма бес машинаға дейін қамтитын кинетоскоптың ірі көрсетілімі өткізілмеді. Кинетоскоп өндірісі Диксонның жыл басындағы жүйке ауруынан туындаған он бір аптадан астам уақытқа жұмыстан кеткеніне байланысты кейінгі жағдайға түсті. Хендрикс, 22 шілдедегі «Science» және 21 қазандағы «Scientific American» журналдарындағы есептерге сілтеме жасап, бір кинетоскоп көрмеге жеткенін айтады. Робинсон, керісінше, мұндай «болжамдардың» «1894 жылы Лондонда өнертабыстың іске қосылуына арналған жарнамалық парақта» жоққа шығарылғанын айтады, онда «кинетоскоп үлкен көрмеге дейін толыққанды жетілдірілмеген» делінген. Хендрикс позициясын қолдап, көрме тарихшысы Стэнли Аппельбаум былай дейді: «Кинетоскоптың көрмеде болғандығы туралы хабарларға күмән туды, бірақ бұл хабарлар көп және жағдайларға байланысты». Көрмеде екі ондаған Anschütz Schnellsehers болғанын ескере отырып, олардың барлығы проекция емес, қарауға арналған түрлері болды, кино тарихшысы Диак Росселл олардың болуы «көптеген тарихи көздердің ұзақ уақыт бойы шатасуының себебі болды. [Кинетоскопты көрдім деп нақты айтқан әркім, сөзсіз, Schnellseher-ді оның қасақана алдамшы атымен – «Электрлік ғажайып» деп қабылдаған». Жұмыс кинетоскоп жобасы бойынша баяу болса да, жалғасты. 6 қазанда Конгресс кітапханасына «Эдисонның кинетоскопиялық жазбаларынан» тұратын «жарияланым» үшін АҚШ авторлық құқығы берілді. Бұл Солтүстік Америкадағы алғашқы кинофильмге берілген авторлық құқық еді. Жыл соңына қарай «Кинетоскоп» жобасы қайта жанданды. 1894 жылдың қаңтар айының бірінші аптасында «Қара Марияда» Эдисонның техникалық қызметкерінің қатысуымен бес секундтық фильм түсірілді; қазір кеңінен танымал «Фред Оттың жұтынуы» фильмі Harper журналындағы мақала үшін бейнелер тізбесін жасау үшін арнайы түсірілді. Көрсетуге ешқашан дайындалмаған, ол Эдисонның ең танымал фильмдерінің бірі және АҚШ-та авторлық құқық алған алғашқы танымал кинофильм болды. Коммерциялық пайдалану жақын болғандықтан, 1 сәуірде кинофильмдер операциясы ресми түрде Эдисон өндіріс компаниясының «Кинетографтар бөліміне» айналды, оған Эдисон жаңа вице-президент және бас менеджер тағайындады: Уильям Э. Гилмор. Екі аптадан кейін кинетоскоптың тарихи сәті келді. 1894 жылдың 14 сәуірінде Нью-Йорктегі 1155 Бродвейдегі 27-ші көше бұрышында алғашқы коммерциялық кинотеатр – Холланд ағайлылардың қоғамдық кинетоскоп салоны ашылды. Ол жерде он машина, әрқайсысы әртүрлі фильм көрсететін бес қатарға орналасқан. 25 цент үшін көрермендер екі қатардағы барлық фильмдерді көре алды; жарты доллар бүкіл бағдарламаға қол жеткізді. Төрт фут биіктігі бар машиналар жаңа «Кинетоскоп» компаниясынан сатып алынды, ол Эдисонмен олардың өндірісі үшін келісімшарт жасасты; Норман С. Рафф пен Фрэнк Р. Гэммон басқарған фирманың инвесторлары арасында Эндрю М. Холланд, кәсіпкер ағайлылардың бірі және Эдисонның бұрынғы бизнес басшысы Альфред О. Тейт болды. Бірінші коммерциялық кино бағдарламасын құрайтын он фильм, барлығы «Қара Марияда» түсірілді және әрқайсысы 15-20 секундқа созылды, сипаттамалық атаулары: Шаштараз, Бертольди (ауызды қолдау) (британдық вадевиль артисі Эна Бертольди), Бертольди (үстелдегі артист), Нұсқаушылар, Әтештер (қазан соғысының бір түрі), Биік тау биі, Ат аяқ киімі, Сандов (Флоренц Зигфельд басқаратын неміс күшті жігіті Эуген Сандов), Трапеция және Күршік. Тарихшы Чарльз Муссердің айтуынша, «америкалық өмір мен өнер мәдениетінің терең трансформациясы» басталды. Алайда, кинетоскоп бірден сәттілікке қол жеткізді, ал 1 маусымға дейін Голландтар Чикаго мен Сан-Францискода да орындар жұмыс істеді. Кәсіпкерлер (оның ішінде Рафф пен Гэммон, өздерінің International Novelty Co. компаниясымен) көп ұзамай Америка Құрама Штаттарында кинетоскоп салондарын және уақытша көрме орындарын ашты. Кинетоскоп компаниясына жаңа фирмалар қосылып, машиналарды іске қосу мен өткізуге кірісті. Кинетоскоп көрмелері көбінесе, бірақ біркелкі емес, табысты болды. Елу апта жұмыс істегеннен кейін, Голландтың Нью-Йорк салоны ай сайынғы шығындар бойынша шамамен 515 доллар болғанда, ай сайынғы түсімдер бойынша шамамен 1400 доллар жинады; Чикагодағы орыннан түсімдер (масондық ғибадатханада орналасқан) ай сайын шамамен 700 долларға төмендеді, бірақ, болжам бойынша, операциялық шығындар да төмен болды. Әр машина үшін Эдисонның компаниясы бастапқыда «Кинетоскоп» компаниясына және басқа дистрибьюторларға 250 доллардан сатты, олар оларды өздерінің көрме салондарында пайдаланатын немесе тәуелсіз дистрибьюторларға қайта сататын; жеке фильмдер бастапқыда Эдисонмен 10 доллардан бағаланды. Кинетоскоптың алғашқы он бір айлық коммерциялық кезеңі ішінде көру машиналарын, фильмдерді және қосымша заттарды сату Эдисонның компаниясына 85 000 доллардан астам пайда әкелді. Жаңа фирмалардың бірі – «Кинетоскоп көрме компаниясы» (Рафф пен Гэммонның «Кинетоскоп» компаниясымен байланысы жоқ); фирманың серіктестері, ағайындар Отвей мен Грей Латам, Отвейдің досы Энох Ректор және олардың жұмыс берушісі Сэмюэл Дж. Тилден кіші, кинетоскоптың танымаллығын жекпе-жекпен біріктіруді көздеді. Бұл кино саласындағы бірқатар маңызды дамуларға әкелді: Кинетограф тек 50 футтық негативті түсіруге қабілетті болды. Футқа 16 кадрдан есептегенде, бұл секундына 40 кадр (fps) жиілікпен жұмыс істегенде, камерамен ең көп жұмыс істеу уақыты 20 секундты құрады. 1891 жылға дейін кейде қолданылған секундына 30 кадр (fps) жылдамдығымен фильмге шамамен 27 секундқа дейін түсіруге болады. Хендрикс Сандовтың 16 кадрмен түсірілгенін айтады, Конгресс кітапханасы да онлайн каталогында оның ұзақтығы 40 секунд деп көрсетілген. Ең баяу жылдамдықпен де, уақыттың ұзақтығы қанағаттанарлық жұдырық алмасуға жеткіліксіз болмас еді; 16 кадр секундына да спортты тамашалау үшін тым дірілдеулі эффект беруі мүмкін еді. Кинетограф пен кинетоскоп, мүмкін Ректордың көмегімен, бұрын қолданылғаннан үш есе ұзын фильмдерді басқара алатындай етіп өзгертілді. 15 маусымда «Қара Марияда» боксшылар Майкл Леонард пен Джек Кушинг арасында қысқартылған раундтармен жарыс өтті. Секундына 30 кадр жылдамдығымен 750 футқа дейін немесе одан да көп бейне түсірілді – бұл осы күнге дейін түсірілген ең ұзын фильм. Бірнеше аптадан кейін фильм Нью-Йорктегі 83 Нассау көшесіндегі «Кинетоскоп көрме компаниясының» салонында көрсетілді. Әр раундты 10 центтен көрсеткен алты кеңейтілген кинетоскоп машинасы, яғни толық жекпе-жекті көру үшін 60 цент қажет болды. Жоспарланған келесі жарыстар сериясы үшін (олардың кем дегенде бірінің нәтижесі белгілі болды), Латамдар әйгілі ауыр салмақ категориясының чемпионы Джеймс Дж. Корбетті қол қойды, оның бейнесі басқа «Кинетоскоп» компаниясымен жазылмауы керек екенін айтты – бұл алғашқы киножұлдыздық келісімшарт. Қорытындылай айтқанда, 1894 жылы Эдисон мекемесінде 75 фильм түсірілді. Киноның коммерциялық дебютінен үш ай өткен соң, киноның цензурасының алғашқы жағдайлары тіркелді. Фильмде испан бишісі Карменситаның өнері көрсетілген, ол он жылдықтан бері Нью-Йорктегі музыкалық залдарда жұлдыз болып табылады. Оның тірі өнері туралы бір сипаттамада, ол «жарықтар арқылы қарқынды сексуалдық сезімді жеткізді, бұл ер адамдарды ұзақ, құштар бағаналар жазуға итерді».
Кинетофон
Кинетофон (сонымен қатар фонокинетоскоп деп те аталады) – Эдисон мен Диксонның дыбыстық кино жүйесін құруға жасаған алғашқы тырасы. 1893 жылғы қазан айындағы «Scientific American» журналында Чикагодағы Әлемдік көрмеде цилиндрлі фонографпен бірге кинетограф камерасы бейне мен дыбысты бір уақытта жазу мүмкіндігін көрсету үшін ұсынылған. Кинетофонды сынау үшін түсірілген алғашқы фильм 1894 жылдың соңында немесе 1895 жылдың басында Нью-Джерсидегі Эдисон студиясында түсірілді. Қазір Диксонның эксперименталды дыбыс фильмі деп аталады, ол Кинетофон үшін жасалған тірі жазылған дыбыспен сақталған жалғыз фильм. 1895 жылғы наурыз айында Эдисон бұл құрылғыны сатуға ұсынды; ешқандай технологиялық жаңалықтарды қамтымай, бұл Кинетоскоп болды, оның өңделген корпусына цилиндрлі фонограф қосылды. Кинетоскоп иелеріне жабдықтарын жаңартуға арналған жинақтар да ұсынылды. Кинетофонның алғашқы көрсетілімдері сәуір айында өткен секілді. АҚШ Конгресінің кітапханасының білім беру сайтында «Сурет пен дыбыс бір белдік арқылы байланыстырылып, бір уақытта түсірілді» делінген, бірақ бұл дұрыс емес. Тарихшы Дэвид Робинсонның айтуынша, «Кинетофон синхрондауға тырыспады. Көрмеге келгендер шкафқа жасырылған фонографтан шығатын дыбыстың арнайы түтікшелер арқылы тыңдайтын, ол суретке сәйкес келетін музыка немесе басқа да дыбыстарды орындайтын». Тарихшы Дуглас Гомери келіседі: «Эдисон дыбыс пен суретті синхрондауға тырыспады». Жетекші дыбыс режиссері Марк Улано былай деп жазады: «Кинетофондағы фонограф көру кезінде қосылып, тоқтағанда өшірілетін, басқа ештеңе синхронды болған жоқ». Диксонның сақталған сынағы тірі жазылған дыбысты қамтиды, бірақ Кинетофон үшін сатылған фильмдердің көпшілігі, әрине, бәрі де үнсіз, көбінесе шерулер мен билер туралы болды; көрсетушілер содан кейін ырғақты сәйкестік ұсынатын әртүрлі музыкалық цилиндрлерді таңдай алатын. Мысалы, Карменситаға қосатын үш түрлі оркестрлік орындаулары бар цилиндрлер ұсынылды: «Valse Santiago», «La Paloma» және «Alma Danza Spagnola». Эдисон Кинетоскоптың танымалдығын арттыру үшін оған дыбыс қосу арманымен болғанда, осы саладағы көптеген адамдар кинопроекция келесі қадам болуы керек деп күдіктенді. Норман Рафф өзінің клиенттерінің осындай жүйеге қызығушылығын Эдисонға жеткізгенде, ол бұл идеяны бірден қабылдамады: «Жоқ, егер сіз сұраған экранды машина жасасақ, ол бәрін бұзады. Біз осы "пип-шоу" машиналарын жасап, көп мөлшерде пайдаға сатамыз. Егер біз экранды машинаны шығарсақ, онда АҚШ-та ондай онға жуық машинаны пайдалануға болады. Осылай көп экранды машиналар арқылы сіз суреттерді елдің барлық тұрғындарына көрсетуге болады, содан кейін бұл мәселе шешіледі. Алтын жұмыртқа салатын қазды өлтірмеу керек». Раффтың үнемі қысымымен Эдисон проекция жүйесін жасау мүмкіндігін зерттеуге келісті. Ол Диксонға хабарламай, жұмысты бастау үшін лабораториялық техникасының бірін Кинетоскоп компаниясына жіберді. Диксон мен Эдисон компаниясының бас менеджері Уильям Гилмор арасындағы шиеленіс бірнеше айдан бері жоғары болды; Диксонның Кинетоскоп компаниясының қозғалысын табуы 1895 жылғы сәуірде Эдисонмен үзіліске соқтырған тағы бір себеп болды. Кинетофонның тұсаукесері сұраныстың өте аз болуына әкелді; келесі жарты онжылдықта барлығы қырық бес машина жасалды. Диксонның кеткенінен кейін Эдисон дыбыстық кинодағы жаңа жұмысты ұзақ уақытқа тоқтатты.
No, if we make this screen machine that you are asking for, it will spoil everything. We are making these peep show machines and selling a lot of them at a good profit. If we put out a screen machine there will be a use for maybe about ten of them in the whole United States. With that many screen machines you could show the pictures to everybody in the country—and then it would be done. Let's not kill the goose that lays the golden egg. Under continuing pressure from Raff, Edison eventually conceded to investigate the possibility of developing a projection system. He seconded one of his lab's technicians to the Kinetoscope Company to initiate the work, without informing Dickson. Tensions between the latter and Edison Company general manager William Gilmore had been running high for months; Dickson's eventual discovery of the Kinetoscope Company move appears to have been another central factor in his break with Edison that occurred in April 1895. The Kinetophone's debut excited little demand; a total of just forty five of the machines were built over the next half decade. With Dickson's departure, Edison ceased new work on sound cinema for an extended period.
Жобалау жеңіп шығады
1895 жылдың 3 қаңтарында британдық өнертапқыш үлкендетілген кинетоскоп суретін экранға шығаруға арналған қиын-қайдағы құрылғыға патент алды. Жыл бойы, Мексика қаласы, Еуропаның ірі қалалары, Австралияның үлкен және кіші елді мекендері мен Жаңа Зеландияның Окленд қаласында жаңа кинетоскоп көрмелері ашылғанда, жүйе проекцияланған кинофильмдерге ұтылып баратыны анық болды. Коммерциялық мақсатқа қол жеткізілген екінші жылы кинетоскоп операциясының табысы 95%-дан астамға төмендеп, 4000 доллардан асты. Латем аға-інілері мен олардың әкесі Вудвилль Эдисонның бұрынғы қызметкері Юджин Лаусттың қызметін сақтап, фильмді проекциялау жүйесін жасады және Диксонның Эдисон қызметінде жүргендегі жасырын көмегін пайдаланды. Эдисонмен араздасқаннан кейін бірнеше апта өткен соң Диксон 21 сәуірде Нью-Йорк баспасөзінің кем дегенде бір өкілі үшін Латем тобының жаңа эйдолоскопының көрсетіліміне ашық қатысты, бұл тарихшылар АҚШ-тағы алғашқы кинопроекция деп санайды. 20 мамырда Манхэттеннің төменгі бөлігінде әлемдегі алғашқы коммерциялық кино көрсетілімдері басталды: эйдолоскоптың басты тартымдылығы – Жас Гриффо мен Чарльз Барнетт арасындағы, шамамен сегіз минуттық бокс матчы болды. Еуропалық өнертапқыштар, ең бастысы Люмьер ағайындары мен Германияның Складановский ағайындары, осыған ұқсас жүйелерді дамытып жатты. Тағы бір қиындық жаңа "көрініс" құрылғысынан – арзан, флип-книгаға негізделген мутоскоптан келді, Диксон Эдисон үшін жұмыс істегенде оған жасырын үлес қосып, эйдолоскоп дебютінен кейін өзіне арнаған тағы бір жоба. Жыл соңына дейін мутоскоп тобы өздерінің мутограф камерасын негіз ретінде пайдаланып, проектор жасады. Сол кезде Солтүстік Америкада жаңа кинетоскоптарға тапсырыс беру тоқтап қалды. 1896 жылдың басында Эдисон өзінің назарын жас өнертапқыштар Чарльз Фрэнсис Дженкинс пен Томас Армат жасаған проектор технологиясын, фантоскопты насихаттауға аударды. Жүйенің құқықтарын Рафф пен Гэммон сатып алды, олар оны витаскоп деп атады және Эдисонмен өзін оның жасаушысы ретінде көрсетуге келісті. Витаскоптың премьерасы Нью-Йоркте сәуір айында өтті және тез табысқа жетті, бірақ маусым айында Бенджамин Ф. Кит пен оның водевиль театрларының желісімен келген Люмьердің кинематографы оны тез басып озды. Бұл арада эйдолоскоптың болашағы проекцияның жетіспеушілігі мен бизнес дауларынан құлдырады. 1896 жылдың қыркүйегінде мутоскоп компаниясының проекторы биограф шығарылды; бәсекелестерінен жақсы қаржыландырылған және бейне сапасы жоғары, жыл соңына қарай ол Китпен одақтасып, Солтүстік Американың проекция нарығында үстемдік құрды. Эдисон компаниясының фильммен байланысты бизнесі 25 000 доллар пайда тапқаннан кейін бір жылдан астам уақыт өткен соң витаскоп операциясынан кетті. Эдисон өзінің проекция жүйелерін, проектоскопты және содан кейін проекциялық кинетоскоптың бірнеше нұсқаларын жасауды тапсырды, ақырында жартылай кәсіби және әуесқой клиенттерді мақсат етті. 1907-1908 жылдары ең жоғары сатылым кезінде проекторлық кинетоскоп АҚШ-тағы проекторлардың 30%-ын құрады. 1912 жылы Эдисон амбициялық "Үй проекциялайтын кинетоскопты" ұсынды, ол бір лентадағы бірінен соң бірі келетін кадрлардың үш қатарлы бағанасының бірегей форматын қолданды – ортаңғы бағана машинаны көршілеріне қарама-қарсы бағытта өткізді. Бұл коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Үш жылдан кейін Эдисон компаниясы өзінің соңғы жаңа кино көрсету технологиясын шығарды, ол Super Kinetoscope деп аталатын қысқа өмір сүрген театр жүйесі болды. Кейбір ертедегі эйдолоскоп көрсетілімдерінде көрмешілер кейде тиісті, бірақ өте шамамен уақытталған дыбыс эффекттерін ойнаған фонографтармен бірге фильмдерді көрсетті; жоғарыда сипатталған кинетофон стилінде, марш пен би тақырыптарына да ритмикалық сәйкес келетін жазбалар қол жетімді болды. Эдисон "Ұлы пойыз тонауы" (1903) және басқа да "Эдисон" компаниясының өндірістерінің табысынан кейін дыбыс киносының эксперименттерін бақылағанмен, ол 1908 жылға дейін оны алғаш рет кино саласына бастаған біріктірілген аудиовизуалды тұжырымдамаға шынымен оралған жоқ. Эдисон экранның артында орналасқан проектор мен фонографты байланыстыратын синхрондау жүйесін патенттеді, бұл үш қатты біліктен тұратын құралым арқылы жүзеге асырылды. Екі жылдан кейін ол осы немесе одан кейінгі жобаның дыбыстық кино жүйесінің зертханадағы баспасөз демонстрациясын бақылады. 1913 жылы Эдисон жаңа кинетофонды ұсынды. 1890-шы жылдардың ортасынан бастап оның барлық дыбыстық кино көрсету жүйелері цилиндрлі фонографты қолданды, енді ол балық аулау желісі сияқты белдік және металл шынжырлар арқылы проекциялық кинетоскопқа қосылған. Ол бастапқыда мақтауға ие болды, бірақ нашар дайындалған операторлар сурет пен дыбысты синхронды ұстау қиындықтарына тап болды және дәуірдің басқа дыбыстық кино жүйелері сияқты, кинетофон жеткілікті күшейту және жағымсыз дыбыс сапасы мәселелерін шеше алмады. Жаңалық ретіндегі тартымдылығы тез жойылды және 1914 жылдың желтоқсанында Эдисонның Уэст Оранж кешенінде болған өрт компанияның кинетофон суреттері мен дыбыс мастерлерінің барлығын жойғаннан кейін жүйе тоқтатылды.