Отто Браун (1872-1955) – пруссиялық саясаткер, SPD өкілі. 1920-1932 ж. Пруссияның премьер-министрі болды. Демократияны нығайтып, нацизмге қарсы күресті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс саясаткері (1872–1955)
Пруссияның премьер-министрі
German politician (1872–1955)
the Prime Minister of Prussia
Отто Браун (1872 жылғы 28 қаңтар – 1955 жылғы 15 желтоқсан) – Веймар республикасы кезінде Германияның Социал-демократиялық партиясының (СДПГ) саясаткері. 1920 жылдан 1932 жылға дейін, екі қысқа үзілістен басқа, Браун Пруссия еркін мемлекетінің министр-президенті болды. Жоғары лауазымдардағы үзіліссіздік Пруссияда салыстырмалы түрде тұрақты үкімет құруға мүмкіндік берді, бұл Рейхтің кейде құлпыратын саясатына қарама-қарсы болды. Оның өкілеттігі кезінде Пруссияның мемлекеттік басқаруы демократиялық принциптер бойынша қайта ұйымдастырылды. Ол көптеген монархистік шенеуніктерді Веймар республикасын қолдаушылармен алмастырды, Пруссия полициясын нығайтып, демократияландырды және нацистік партияның күшеуіне қарсы күреске тырысты. 1932 жылғы 20 шілдеде Пруссия төңкерісінде (Preußenschlag) рейхс-канцлер Франц фон Папен нацистер мен Германия Коммунистік партиясына парламенттік көпшілігін жоғалтқаннан кейін Браунның үкіметін биліктен ығыстырды. 1933 жылғы қаңтардың соңында Адольф Гитлер билікті басып алғаннан кейін Пруссия демократиялық конституциясын жоғалтты, ал Браун эмиграцияға кетті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол аз немесе ешқандай саяси ықпалға ие болмады және 1955 жылы қайтыс болған кезде көпшілік есінде қалмады.
Otto Braun (28 January 1872 – 15 December 1955) was a politician of the Social Democratic Party of Germany (SPD) during the Weimar Republic. From 1920 to 1932, with only two brief interruptions, Braun was Minister President of the Free State of Prussia. The continuity of personnel in high office resulted in a largely stable government in Prussia, in contrast to the sometimes turbulent politics of the Reich. During his term of office, Prussia's public administration was reorganized along democratic lines. He replaced many monarchist officials with supporters of the Weimar Republic, strengthened and democratized the Prussian police, and made attempts to fight the rise of the Nazi Party. On 20 July 1932, in the Prussian coup d'état (Preußenschlag), Reich Chancellor Franz von Papen ousted Braun's government from power following its loss of a parliamentary majority to the Nazis and the Communist Party of Germany. After Adolf Hitler seized power at the end of January 1933, Prussia lost its democratic constitution and Braun went into exile. After World War II, he had little or no political influence and was largely forgotten by the time he died in 1955.
Өмір жолы мен мінез-құлқы
Браун Шығыс Пруссияның астанасы және ең ірі қаласы Кенигсбергте (қазіргі Калининград, Ресей) дүниеге келген. Оның әкесі бастапқыда өздігінен жұмыс істейтін шебер аяқкиімші болған, бірақ еңбек өмірін теміржол жұмысшысы ретінде аяқтаған, ол кезде бұл лауазым әлеуметтік тұрғыдан төмен саналған. Отто қысқа ғана оқығаннан кейін литограф мамандығын меңгерді. Оның әйелі Эмили, туған тегі Подзиус, Брауннан бір жас үлкен болған. Олар 1890 жылдары Браун сөз сөйлеген бір шарада танысып, 1894 жылдың 3 сәуірінде үйленді. Браун Министр-президент қызметін атқарып жүргенде Эмили ешқашан көпшілік алдына шыққан жоқ. 1927 жылы ол ауыр сырқатқа шалдыққаннан кейін, олардың өмірі көбінесе үй ішінде өтті. Көзі куәгер болғандардың айтуынша, Браун әйеліне зор қамқорлық жасады; 1933 жылы Швейцарияға қашқан себебі, бастысы оның денсаулығына деген алалақандығы болды. Олардың жалғыз ұлы Эрих 1915 жылы 21 жасында Бірінші дүниежүзілік соғыста ерікті болып дифтериядан қайтыс болды. Бұл Браунға ауыр соққы болды. Ол есімді, шамамен 1,9 метр бойында (6 фут 2 дюйм), денелі, қажырлы, ұйымдастырушылық қабілеті жоғары және күрделі топтарды басқара алатын адам еді. Ол ойлы да салмақты, ақиқатты айтуға бейім болған, бірақ риторикалық шеберлік пен сөздерімен адамдарды құмарландыру қабілетінен мүсір болды. Сырттан қарағанда оны "Пруссияның мұздығы" деп сипаттағанмен, оның саяси тәжірибелілігі әрқашан адамдардың бостандық пен саяси теңдік құқығына деген терең гуманистік нанымымен басшылық етті.
Braun was born in Königsberg (now Kaliningrad, Russia), the capital and largest city of East Prussia. His father was originally a self employed master shoemaker who ended his working life as a railroad lineman, a position then considered considerably lower socially. After a short period of schooling, Otto completed an apprenticeship as a lithographer. Little information survives about his wife Emilie, née Podzius, who was one year older than Braun. He met her in the 1890s at a party function where he spoke, and they were married on 3 April 1894. During Braun's time as Minister President, Emilie never appeared in public. After she became terminally ill in 1927, the couple's life was largely confined to the house. According to eyewitness accounts, Braun cared for his wife devotedly; his flight to Switzerland in 1933 appears to have been primarily out of concern for her. Their only child, Erich, died of diphtheria in 1915 at the age of 21 as a volunteer in World War I. It was a loss that affected Braun deeply. He was an impressive figure: almost 1.9 meters tall (6 ft. 2 in. ), broadly built, strong willed, with a marked organizational talent and an ability to lead even complex groups. He thought and acted in a matter of fact, sober manner but lacked both rhetorical skill and the ability to excite his listeners with a rousing speech. Although he was often described to the outside world as a "Prussian iceberg", his political pragmatism was always guided by a deep humanist conviction of people's right to freedom and political equality.
ЕБД-да
1888 жылы 16 жасында Браун СПД-ға қатысты, сонымен қатар ол неміс шаруа жұмысшыларының одағының негізін қалаушы, жергілікті денсаулық сақтау қорының төрағасы және Кенигсберг қалалық кеңесінің мүшесі болды. 1892 жылы Браун патшаға қарсы әрекет жасағаны үшін екі айға түрмеге жабылды. 1903 жылғы қарашада прокурорлар оны Ресейге анархистік жазбаларды экспорттады деп айыптады, онда патша Николай II-ні құлатуға шақырылған. Ол тұтқындалды, ал 1904 жылы оған және тағы сегіз социал-демократқа қарсы мемлекеттік төңкеріс жасау бойынша іс қозғалды. 1898 жылы Браун Шығыс Пруссия СПД төрағасы болды және 1905 жылы Рейх деңгейінде Бақылау комиссиясының мүшесі ретінде алғашқы партиялық қызметін атқарды. Партия жобаны қабылдамағаннан кейін ол былай деді: «Олай болса, бізге көптеген қиындықтарды жеңуге және көптеген жеңіске жетуге көмектескен бағдарламамызды қазірге дейін өзгеріссіз қалдырайық, онымен тым көп айналыспайық; бұл жақсы нәтиже бермейді. Бірақ біздің тактикамыз басқаша, ол біздің бағдарламамыздың негізінде барлық аймақтардағы жағдайларға сәйкес келуі керек». Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Браун Рейхстагтың Burgfriedenspolitik саясатын қолдаған СПД-ның орталық қанатына қосылды, бұл соғыс кезінде ішкі саяси дауларды болдырмауға бағытталған. Бұл жеңімпаз державалардың аннексия талаптарын күшейтетін еді. Ауыл шаруашылығы министрі ретінде ол Елбаның шығысындағы ірі жер иелерінің билігін әлсіретуге бағытталған аграрлық реформаны жүзеге асыруға тырысты. Оның идеясының негізгі бөлігі – бұрынғы әскерлерді бос жатқан жерлерге орналастыру саясаты болды. Әскерлер азаматтық жұмысқа орналасып, сонымен бірге Германиядағы азық-түлік жағдайын жақсартуға мүмкіндік берілген болар еді. Ірі шаруалардың қарсылығы, Хирштің тартыншақтығы және Браунның жоспарлары заңға қайшы болғандықтан, олар көбінесе сәтсіз аяқталды. 1919 жылғы 7 мамырда Версаль келісімінің одақтастардың талаптары белгілі болғанда, халық пен саяси жетекшілердің наразылығы күшті болды. 1919 жылғы 21 мамырда Браун Шығыс Пруссияның Лик қаласында былай деді: «Әлем тарихында ешқашан халыққа осылай ұятсыз алаяқтық жасалмаған. Пруссия мемлекеттік үкіметі мен Рейх үкіметі халық өкілдерінің келісімімен келісімшарттың неміс халқын мәңгілік құлдыққа салуға бағытталғанын, сондықтан ол біз үшін мүлдем қабылдауға болмайтын және оған қол қоюға болмайтындығын мәлімдеді».
In 1888, at the age of 16, Braun became involved with the SPD,</blockquote>Braun was also co founder of the German Agricultural Workers' Union, chairman of the local health insurance fund and a member of the Königsberg City Council. In 1892 Braun received a two month prison sentence for lèse majesté. In November 1903 prosecutors accused him of exporting anarchist writings to Russia that called for the overthrow of Tsar Nicholas II. He was arrested, and in 1904 proceedings were instituted against him and eight other Social Democrats for high treason. In 1898 Braun became chairman of the East Prussian SPD and in 1905 assumed his first party office at the Reich level as a member of the Control Commission. After the party rejected the draft, he said, "So let us leave our program, which has already helped us over many a mountain and led to many a victory, completely untouched for the time being, and let us not tinker around with it so much; that can lead to no good results. But it is different with our tactics, which on the basis of our program have to adapt naturally to the respective conditions in all locations." During World War I, Braun sided with the SPD's more moderate wing that supported the Reichstag's Burgfriedenspolitik, which was intended to prevent domestic political disputes during the war. would strengthen the annexation demands of the victorious powers. As Minister of Agriculture he attempted an agrarian reform designed primarily to strip the great landowners east of the Elbe of their power. The centerpiece of his idea was a policy that would settle former soldiers on fallow lands. The soldiers would have obtained civilian employment, and at the same time the strained food situation in Germany would have improved. Fierce resistance from large scale agriculturalists, Hirsch's hesitant stance and the fact that Braun's plans ran counter to law caused them for the most part to fail. When the Allied demands in the Treaty of Versailles became known on 7 May 1919, the outrage of the public and the political leadership was fierce. On 21 May 1919 Braun said in Lyck, East Prussia:Never in the history of the world has such a shameless fraud been perpetrated on a people as this. The Prussian State Government and the Reich Government, in agreement with the entirety of the people's representatives, have taken the stand that the treaty is calculated to lead the German people into permanent slavery, and that it is therefore completely unacceptable to us and must not be signed.
Министр Президент
Браун 1920 жылдың наурызынан 1921 жылдың наурызына дейін, 1921 жылдың қарашасынан 1925 жылдың қаңтарына дейін және 1925 жылдың сәуірінен 1932 жылдың мамырына дейін Пруссияның премьер-министрі болды. Айырықша жағдай, ол министр-президент болып сайланғанының себебі, SPD-дегі қарсыластары оны Ауыл шаруашылығы министрі ретінде қауіпті деп санады және оны министр-президент етіп тағайындау үшін басқа коалициялық партияларға ықпал етті. Осылайша ол Веймар республикасындағы ең ірі және ең көп халқы бар штаттың ең ықпалды тұлғасына айналды. Браун шешуі керек болған көптеген мәселелердің ішінде ірі жер иелерімен және олармен одақтас ұлттық консервативті Герман ұлттық халық партиясымен (DNVP) арадағы даулар, Польшамен және Пруссиядағы поляк азшылығымен шекара және азшылық мәселелеріндегі шиеленістер, сондай-ақ 1923-1925 жылдары Франция және Бельгия әскерлерінің Пруссияның бір бөлігі болған Рур аймағын оккупациялауы болды. Оның лауазымын Кёльн қаласының әкімі Конрад Аденауэрмен, Пруссия провинциялық кеңесінің төрағасымен, Пруссия штатының құрамындағы Рейн провинциясының мәртебесіне байланысты туындаған жанжал одан да қиын болды. Бұған қоса, 1926 жылы князьдердің мүлкін иемдену жөніндегі сәтсіз референдумға әкелген Гогенцоллерн әулетімен олардың отбасылық мүліктеріне байланысты дау болды. Коалиция ішінде Орталық партия маңызды серіктес болды. Көптеген жағдайларда, ол СДП-мен келісімді бұзып, рейх деңгейінде бірнеше рет жасағандай, ДНВП және Герман халық партиясымен (DVP) оңшыл коалиция құруға мүмкіндігі болды.
Braun was Prussian Minister President from March 1920 to March 1921, November 1921 to January 1925, and April 1925 to May 1932. Ironically, he became Minister President only because he seemed more dangerous to his opponents in the SPD as Minister of Agriculture, and they lobbied the other coalition parties to make him Minister President. He thus became the most powerful man in what was by far the largest and most populous state in the Weimar Republic. Among the numerous problems Braun had to deal with were disputes with the large landowners and the nationalist conservative German National People's Party (DNVP) that was allied with them; tensions over border and minority issues with Poland and the Polish minority in Prussia; and the 1923–1925 occupation of the Ruhr (which was part of Prussia) by troops from France and Belgium. His office was made more difficult by a conflict with Cologne Mayor Konrad Adenauer, chairman of the Prussian provincial council, over the status of the Rhine Province as part of the Prussian state. In addition, there was a clash with the House of Hohenzollern over their family property which led to the failed referendum on the expropriation of the princes in 1926. Within the coalition, the Centre Party was the critical partner. During most of the period, it could have broken with the SDP and formed a right wing coalition with the DNVP and the German People's Party (DVP), as it did several times at the Reich level.
Пруссия "демократиялық қорғаны" ретінде
Браун шиеленіскен саяси ортада амбициялық саясатты жүргізді. Ұлттық саясаттағы оның ең үлкен артықшылықтары – сайлаудың сәтті нәтижелері болды: SPD, Орталық партия және DDP құраған Веймар коалициясы Пруссия Өкілдер палатасында үнемі шағын көпшілікті сақтап тұрды. Сонымен қатар, Пруссия конституциясына сәйкес, Министр-президентті Парламент сайлап тағайындайтын, бұл Германия канцлерінен өзгеше, оның көбінесе парламенттік көпшілікке сүйене алатынын білдірді. Эрнст Хайльман (SPD) және Жозеф Хесс (Орталық партия) үкіметтегі тиісті партияларының бірлігіне маңызды үлес қосты. Браунның ең жақын одақтастары – мемлекеттің екі социал-демократтық Ішкі істер министрі: Карл Северинг (1920–1926 және 1930–1932) және Альберт Гжезинский (1927–1929). Коалиция ішіндегі басты дау-жанжалдар мектеп саясаты және мемлекеттік қызметкерлерді тағайындау мәселелері болды. Орталық партия шіркеуге негіделген діни мектептерді қолдаса, SPD және DDP діннен тәуелсіз мемлекеттік мектептерді қалаған. Мемлекеттік қызметкерлерді тағайындау кезінде, олардың тағайындалуы негізінен саяси-демократиялық принциптерге, әлде кәсіби біліктілікке негізделуі керек деген пікір қақтығысы болды. 1919 жылға дейін Германия империясы тұсындағы кіші мемлекеттік қызметкерлерді жұмысқа алу тәртібінен туындаған салдар, республикаға жат консервативті мемлекеттік қызметкерлердің көп болуына әкелді. Соңында, Орталық партия мен DDP Пруссияның ауыл шаруашылығы саясатын жиі сынады, оны «социалистік тәжірибелерге толы» деп есептеді. Өкімет басқарудағы авторитарлық стиліне байланысты Браунды кейде «Пруссияның императоры» деп атады, бірақ оның басшылығымен Пруссияның өзі демократиялық бекініс саналды. Германия канцлері Густав Стресеманн (DVP) 1923 жылғы дағдарыс кезінде Пруссияны «неміс республикашыларының қамалы» деп сипаттады. Тарихшы Хажо Холборн Браунды әлеуметтік революционер емес, «қарапайым, бірақ нық демократиялық реформатор» және шебер коалиция құрушы деп жазды.
Braun pursued ambitious policies amid the tense political environment. His greatest advantages over national politics were the favorable election results – the Weimar Coalition of SPD, Centre and DDP always retained a narrow majority in the Prussian House of Representatives – and the fact that under the Prussian constitution, the Minister President was elected by Parliament, which meant that unlike the German Chancellor, he could usually rely on a parliamentary majority. Ernst Heilmann (SPD) and Joseph Heß (Centre) made significant contributions to the cohesion of their respective parties in the government. Braun's most important allies were the state's two Social Democratic Interior Ministers, Carl Severing (1920–1926 and 1930–1932) and Albert Grzesinski (1927–1929). The main points of conflict within the coalition were school policy and disputes over the appointment of civil servants. While the Centre Party favored church based denominational schools, the SPD and the DDP wanted state schools independent of religion. When it came to appointing civil servants, there were differences over whether it should be done based primarily on political democratic considerations or on professional expertise, which, due to the recruitment of junior civil servants under the German Empire until 1919, resulted in a preponderance of conservative civil servants who were hostile to the Republic. Finally, the Centre and DDP frequently criticized Prussia's agricultural policy, which they thought was "full of socialist experiments". Because of his authoritarian style of governing, Braun was sometimes referred to as the "Tsar of Prussia", but Prussia itself was considered a democratic stronghold under his leadership. German Chancellor Gustav Stresemann (DVP) described Prussia during the crises of 1923 as the "bulwark of German republicans". The historian Hajo Holborn wrote that Braun was not a social revolutionary but "a determined democratic reformer" and a shrewd coalition builder.
1925 жылғы президенттік сайлау
1925 жылғы Германия президенттік сайлауында Браун Фридрих Эберттің орнын басып, Рейх президенті лауазымына үміткер болды. Оның қарсыластары – Орталық партиясының Вильгельм Маркс, ДВП-ның Карл Ярес және Германия Коммунистік партиясының (КПД) Эрнст Тельманн болды. Социал-демократтар Германия бойынша танымал, Эберт сияқты ой-өрісі бар басшылық тұлғаға сенеді. Бірінші турда Браун дауыстардың 29 пайызын алды, бұл SPD-нің өткен рейхстаг сайлауындағы 20,5 пайызынан айтарлықтай жақсы нәтиже еді. Орталық партия екінші турда социал-демократты қолдаудан бас тартқандықтан, Браун Маркс пайдасына сайлаудан бас тартты. Бірақ, Браун Гинденбургтің жақын шеңберіне қарсы тұра алмады. Екі адам арасындағы сенім 1929 жылдың қазан айында Браун оңшыл ДНВП-ның жарымәскери ұйымы болған «Дер Штальхелм» ардагерлер ұйымының Рейнланд бөлімін тыйым салғаннан кейін толығымен жоғалды. Бұл тыйым Гинденбургті, Браунның әрекетіне жеке реніштенген және оған, сондай-ақ Пруссия үкіметіне қарсы қатаң шаралар қолдануға дайын қалдырды. Веймар Республикасының соңғы кезеңінде Браун өсіп келе жатқан нацистік партияға (NSDAP) қарсы күреске тырысты. Рейнландтық «Штальхелмге» тыйым салумен қатар, ол Пруссия полициясымен және ішкі істер министрлері Альберт Гжезинскимен, содан кейін Карл Северингпен бірлесіп, нацистік партияның жарымәскери қанаты – Штурмбаттюльге (SA) жалпыұлттық тыйым салуды жүзеге асыру үшін жұмыс істеді. «Штатсшутц» (мемлекеттік қауіпсіздік) НСДАП-қа қарсы салыстырмалы түрде мақсатты және табысты жұмыс істеді, бірақ оның өкілеттігі мен мүмкіндіктері шектеулі болды. 1930 жылдың наурыз айында Герман Мюллер (SPD) басқаратын үлкен коалиция Германия парламентінде сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, Рейхстагтағы SPD көбінесе Генрих Брюнингтің (Орталық) үкіметін қолдады, себебі Пруссиядағы Орталық партия Браунды қолдауын жалғастырса, Пруссия полициясы демократтардың бағынысында қалатын еді. Браунның Пруссия парламентіндегі көпшілігі азайды, өйткені Республиканың қарсыластары үкіметке қарсы жұмыс істеуге біріге алды. 1930 жылы ДНВП және коммунистер (КПД) бірлескен сенімсіздік ұсынысын енгізді, ал 1931 жылы «Штальхелм» НСДАП, ДНВП, ДВП және КПД қолдауымен Пруссиядағы үкіметті құлату үшін халық референдумы ұйымдастыруға тырысты. Екі ұсыныс та сәтсіз аяқталды.
In the 1925 German presidential election, Braun campaigned to succeed Friedrich Ebert as President of the Reich, running against the Centre Party's Wilhelm Marx, Karl Jarres of the DVP and Ernst Thälmann of the Communist Party of Germany (KPD). The Social Democrats were counting on a leadership figure known throughout Germany who was similar to Ebert in mentality. In the first round of voting, Braun received 29 percent of the vote, a considerably better result than the SPD's 20.5% in the previous Reichstag election. Because the Centre Party refused to support a Social Democratic candidate on the second ballot, Braun withdrew in favor of Marx. Over the long term, however, Braun was unable to hold out against Hindenburg's inner circle. The trust between the two men was lost for good in October 1929 after Braun banned the Rhineland chapter of Der Stahlhelm, a veteran's organization that served as the paramilitary body of the right wing DNVP. The ban left Hindenburg, an honorary member of the association who took Braun's action personally, ready to back drastic action against him and the Prussian government. In the final phase of the Weimar Republic, Braun tried to take action against the rising Nazi Party (NSDAP). In addition to banning the Rhineland Stahlhelm, he worked with the Prussian police and Interior Ministers Albert Grzesinski and then Carl Severing to enforce a nationwide ban on the Sturmabteilung (SA), the Nazi Party's paramilitary wing. The Staatsschutz (state security) worked comparatively purposefully and successfully against the NSDAP, but both its powers and options were limited. After the failure in March 1930 of the grand coalition led by Hermann Müller (SPD) in the German Parliament, the SPD in the Reichstag for the most part supported the government of Heinrich Brüning (Centre), primarily so that the Centre Party in Prussia would continue to support Braun, and the Prussian police could therefore remain under the command of democrats. Braun's majority in the Prussian Parliament had slowly dwindled, especially since the opponents of the Republic had been able to cooperate to work against the government. In 1930 the DNVP and Communists (KPD) introduced a joint motion of no confidence, and in 1931 the Stahlhelm, with the support of the NSDAP, DNVP, DVP and KPD, attempted to pass a popular referendum to remove the government in Prussia. Both measures failed.
Лауазымнан босату
1932 жылғы 24 сәуірдегі сайлауда Веймар коалициясы алғаш рет Пруссия штатындағы сайлауда көпшілік дауысқа жетпеді. Пруссия конституциясына сәйкес, болашақ үкімет көпшілікке қол жеткізбесе, биліктегі үкіметті қырауға болмайтын еді. Бұл шара – конструктивті сенімсіздік дауысы, үкіметке басқару үшін жеткілікті қолдау табуды қамтамасыз ету мақсатында қабылданған. 1932 жылы коммунистер де, ұлттық социалистер де үкіметтік коалицияны қолдамады, бірақ олардың ешқайсысы өздерінен үкімет құруға жеткілікті қолдау жинай алмады және бір-бірімен одақтасуға дайын болмады. Нәтижесінде Браун мен оның кабинеті, ресми түрде отставкаға кеткеннен кейін, штат конституциясының 59-бабына сәйкес, уақытша өкілеттікпен қызметте қалды. Сайлау кампаниясының күшін салдарынан, 22-23 сәуір түнде Браунның денсаулығы нашарлады. Оның үкіметі билікте қалатыны белгілі болған соң, ол күнделікті мәселелерді Орталық партиясының әлеуметтік қамқорлық министрі Генрих Хирциферге жүктеді және демалысқа кетіп, денсаулығын қалпына келтірді. Парламенттік тұрақсыздықтың алдын алып, Браун үкіметін қызметтен шеттету үшін Рейх канцлері Франц фон Папен, президент Гинденбургтің келісімімен, 1932 жылғы 20 шілдеде Пруссия төңкерісін бастады. Ол Пруссияның заңды үкіметін фон Папенмен Рейх комиссары ретінде алмастырды және атқару билігін Рейхтің қарулы күштері министрі Курт фон Шлейхерге берді. Браун Берлинде қалды және Пруссия мемлекеттік үкіметі атынан Рейхсгерхттің (Рейх сотының) Мемлекеттік конституциялық сотына (Staatsgerichtshof) заңдық шағым дайындады. SPD-нің сайлаудағы нашар нәтижесі мен Браунның денсаулығының нашарлауы Папенге Германиядағы республикалық партиялардың ең маңызды билік орталығын жоюға мүмкіндік берді. Алғашқы сылтау ретінде Альтонадағы қанды жексенбі қызмет етті, ол нацистік СА, коммунистер мен полиция арасындағы қақтығыс, салдарынан 18 адам қаза тапты. Бұл Рейхсэкзекуцияға, федералды үкіметтің конституциялық түрде санкцияланған мүше мемлекетке қарсы араласуына, бейбітшілік пен тәртіпті қалпына келтірудің қажетті қадамы ретінде ұсынуға негіз болды. Браун ресми түрде министр-президент болып қала бергенімен, оның өкілеттіктері Рейх комиссары Папенге берілді. 25 шілдеде Мемлекеттік конституциялық сот Гинденбургтің «Пруссия аумағында қоғамдық қауіпсіздік пен тәртіпті қалпына келтіру туралы төтенше жағдай туралы» жарлығына қарсы тыйым салудан бас тартты. Содан кейін Браун жазғы демалысын Австрияның Бад-Гаштейн қаласында және Швейцарияның Аскона қаласында өткізді. Қазанның ортасында ол Берлинге оралды, ал 25 қазанда Мемлекеттік сот «Пруссия Рейхке қарсы» ісі бойынша Папен мен Гинденбургтің шаралары заңсыз болғанын, бірақ нәтиже қабылдануға тиіс екенін мәлімдеді. Браунның үкіметі Пруссияның Ландтагы, Рейхсраты – Германия Парламентінің жоғарғы палатасы, мемлекеттердің мүддесін білдіретін және Рейх үкіметіне қатысты конституциялық құқықтарын сақтап қалды. 29 қазанда Папенмен және Гинденбургпен өткен келіссөздер ешқандай прогреске әкелмеді. Браун заңды түрде Пруссияның премьер-министрі болды, бірақ оның жалғыз билігі қазір «әкімшіл үкімет» (Hoheitsregierung) деп аталатын кабинетінің мәнсіз отырыстарын жүргізуде және Пруссияны Рейхсратта өкілдіктеуде болды, ал Рейх комиссары Папен алдыңғы он екі жылдың реформаларын жылдам жойып жіберді. Курт фон Шлейхердің Рейх комиссары болып тағайындалуы маңызды өзгерістер әкелген жоқ. 1933 жылы Адольф Гитлер билікті қолға алғаннан кейін ғана Герман Геринг Папеннің көмегімен Гинденбургтен Браунның «әкімшіл үкіметін» ресми түрде құлату туралы жаңа төтенше жағдай туралы жарлық алды. Оның жауабы қайтадан 1933 жылдың 7 ақпанында Мемлекеттік конституциялық сотқа шағымданумен шектелді. 1933 жылғы 27 ақпанда Рейхстаг өртін салғаннан кейінгі оқиғалар және оның өміріне қауіп төнгендігі туралы ескертулер Браунды Германиядан қашуға итермеледі. 4 наурызда ол Австрия шекарасын көлікпен кесіп өтті. Партия басшылығы оны 5 наурыздағы Пруссия парламенті мен Германия Рейхстагы сайлауына дауыс беру бекеттері жабылғанға дейін белгілі болған қашуы үшін кешірмеді. Бұл оларға сайлау нәтижесіне апатты салдарлар әкелетін және Республиканың қорғаушыларын әлсірететін дезертирлік сияқты көрінді. Браунның эмиграциядағы партия басшылығымен, Сопадемен байланысы болмады. Кейіннен Браунды ешқандай күрессіз беріліп, жалпы ереуіл шақырмағаны және сол кезде 50 000 адамнан тұратын пруссиялық полицияның көмегімен билігін қайтаруға тырыспағаны үшін жиі айыптады. Браунның Пруссия төңкерісі кезіндегі мінез-құлқы демократиялық күштердің бұйрықтар мен заңдарды есепке алмаған қарсыласқа қарсы әлсіздігін символдады. Ол 1932 жылғы саяси-әскери тепе-теңдікті ескере отырып, белсендірек әрекет етудің нәтижесіз екенін ойлады. Оның пікірінше, бұл тек қана қажетсіз қан төгіске әкелер еді.
In the election of 24 April 1932, the Weimar coalition for the first time fell short of a majority in a Prussian state election. Under the Prussian constitution, an incumbent government could not be deposed unless a prospective successor already commanded a majority. That measure, the constructive vote of no confidence, was intended to ensure that a government had sufficient support to govern. In 1932 neither the Communists nor the National Socialists would support the governing coalition, but neither of them could muster sufficient support to form a government in their own right, and they would not consider working with each other. As a result, Braun and his cabinet, after formally submitting their resignations, remained in office on a caretaker basis in accordance with Article 59 of the state constitution. After the strains of the election campaign, Braun had a physical breakdown on the night of April 22–23. When it became clear that his government would remain in office, he turned the handling of day to day affairs over to Heinrich Hirtsiefer, the Centre Party Minister of Public Welfare, and withdrew to rest and recuperate. In an attempt to break the parliamentary stalemate and remove the Braun government from office, Reich Chancellor Franz von Papen, with the approval of President Hindenburg, initiated the 1932 Prussian coup d'état on 20 July. It replaced Prussia's legal government with von Papen as Reich Commissioner and gave executive power to the Reich Minister of the Armed Forces Kurt von Schleicher. Braun remained in Berlin and prepared a legal complaint to the State Constitutional Court (Staatsgerichtshof) of the Reichsgericht (Reich Court of Justice) on behalf of the Prussian state government. In the SPD's poor election results and Braun's ill health, Papen had found an opportunity to eliminate the most important power centre of the republican parties in Germany. The immediate pretext was provided by the Altona Bloody Sunday, a clash in Altona (near Hamburg) between the Nazi SA, Communists and the police that left 18 dead. It provided the rationale for a Reichsexekution, a constitutionally sanctioned intervention by the federal government against a member state, to be presented as a necessary step toward restoring peace and order. Although Braun officially remained Minister President, his powers were transferred to Papen as Reichskommissar. On 25 July the State Constitutional Court refused to issue an injunction against Hindenburg's "Emergency Decree concerning the restoration of public safety and order in the territory of Prussia". Braun then spent the summer on a recuperative vacation in Bad Gastein, Austria and Ascona in Switzerland. In mid October, he was back in Berlin, and on 25 October the State Court ruled in "Prussia versus the Reich" that the measures taken by Papen and Hindenburg had not been lawful, but that the result had to be accepted. Braun's government continued to retain its constitutional rights with respect to the Prussian Landtag, the Reichsrat – the upper house of the German Parliament that represented the interest of the states – and the Reich government. Talks with Papen and Hindenburg on 29 October brought no progress. Braun was legally still Minister President of Prussia, but his only power lay in presiding over meaningless meetings of his cabinet, now called a "sovereign government" (Hoheitsregierung), and in representing Prussia in the Reichsrat, while Reich Commissioner Papen was rapidly erasing the reforms of the previous twelve years. The appointment of Kurt von Schleicher as Reichskommissar brought no significant changes. It was not until Adolf Hitler seized power in 1933 that Hermann Göring, with Papen's help, secured a new emergency decree from Hindenburg that officially deposed Braun's "sovereign government". His response was again limited to filing a complaint with the State Constitutional Court on 7 February 1933. The events following the 27 February 1933 Reichstag fire and warnings that his life was threatened induced Braun to flee Germany. On 4 March he set off by car across the border to Austria. The SPD party leadership did not forgive him for his flight, which became known before the polling stations closed for the March 5 election for the Prussian Parliament and the German Reichstag. It seemed to them to be a desertion, with perhaps disastrous consequences for the election results and a demoralizing effect on the defenders of the Republic. There was practically no contact between Braun and the party leadership in exile, the Sopade. Afterwards, Braun was often reproached for surrendering without a fight and not calling a general strike or attempting to regain his powers with the help of the Prussian uniformed police, which at the time numbered 50,000 men. Braun's behavior during the Prussian coup d'état in particular symbolized the helplessness of the democratic forces in the face of an enemy that felt bound neither by order nor by existing law. He considered a more active approach futile in view of the political military balance of power in 1932. In his opinion, it would only have caused unnecessary bloodshed.
Қалған жері
Рах президентінің жақын адамдары Браунды тұтқындау толқыны туралы ескерткеннен кейін, ол Швейцариядағы Асконаға қашты, ол оны демалыс орны ретінде білетін. Швейцарияда оған саяси қызмет атқаруға және табыс табуға тыйым салынды. Ол өзінің активтерінің көп бөлігін сақтап қалды, бірақ Пруссияның министр-президенті ретінде зейнетақысын алатынына сенімді болғандықтан, ол оны үйі бар жер теліміне жұмсады және тіпті ипотека алды. Ол ақшасыз қалуға мәжбүр болғаннан кейін, күйзеліске ұшыраған Браун бау-бақшамен айналысып, өзі сүйетін табиғатқа бет бұрды. Ол хаттарында "өзінің бақытсыз өмірінің барлық қайғы-қасіреті" туралы ойланып, "62 жастағы, денсаулығы нашарлаған, әйелінің қозғалыс шектеулерінен қиындық көріп жүрген мен бүгінгі жағдайда қалай жаңа өмір құра аламын?" деп сұрақ қойғанын жазды. Гестапоға "Пруссияның қызыл патшасының" жер аударылғанда картоп өсірумен ғана айналысқанына сену қиын болғанмен, олар оған қарсы нақты дәлелдер таппады. 1937 жылдың жазында бір заңгер Брауннан 500 маркалық қарызын талап етті. Ол үйін жалға беруге немесе сатуға тырысты, бірақ сот орындаушысынан қорқып, ақырында Швейцариядан кетіп қалды. Парижде ол алғаш рет эмигранттағы SPD-мен жақын байланыс орнатып, өзін ақтауға үнемі маниялық ұмтылыс танытты. Достары оны естеліктерін жазуға көндірді. Браун өзін құжаттарға көміп, 1938 жылы "Ваймардан Гитлерге" атты қолжазбасын аяқтады. Оның саяси өсиеті 1940 жылы швейцариялық цензура салдарынан қысқартылып жарық көрді. Ол сол кезде Асконадағы үйін жақсы бағаға жалға бере алды. Бұл оған Швейцарияға оралып, соғыс басталғанға дейін қаржылық қиындықтарынан арылып, тұруға мүмкіндік берді. Бірақ жағдай қайта нашарлады; жалға алушы табылмады, сондықтан Браун ешқандай табыссыз үйіне қайта оралуға мәжбүр болды. Оның кітабы үйінің ипотекалық сыйақысын төлеуге де жеткіліксіз болды. 1941 жылдың жазында ол сағатын және "ақшаға айналдыруға болатын басқа да керексіз заттарын" сатты. Ол ревматизмнан жиі зардап шегіп, көбінесе төсекке жатты. Оның ең жақын досы Герберт Вайхманға жазған хатында: "Көптеген апталар бойы жалқау студент сияқты бір үстелден екіншісіне қаңғып жүргенімде, өзімді күйзеліске ұшырағандай сезінемін" деді. Бұрынғы рейхстаг депутаты Генрих Георг Рицзель Браунды әлеуметтік және саяси өмірге қайта оралуға көмектесті. Ол бавариялық социал-демократ Вильгельм Хогнермен және бұрынғы рейхс-канцлер Жозеф Виртпен байланыс орнатты. Олар соғыстан кейінгі тәртіптің жоспарларын жасады, бірақ Браунның одақтастардан Пруссияның бұрынғы демократиялық үкіметін қалпына келтіруге жасаған әрекеті сәтсіз аяқталды, өйткені олар Пруссияны таратуға шешім қабылдады. Рицзель швейцариялық жұмысшыларға көмек көрсету агенттігінен шағын қаржылай көмек ұйымдастырды, соның арқасында Браун енді тірлік табу үшін қайыр сұрауға мәжбүр болмады.
After Braun had been warned by men close to the Reich President of a wave of arrests, he fled to Ascona in Switzerland, which he already knew as a vacation spot. In Switzerland, he was forbidden any political activity as well as gainful employment. He had been able to save most of his assets, but, confident that he would be paid his pension as Prussian Minister President, he had spent it on a plot of land with a house and even taken out a mortgage. After it became clear that he would have to get by with almost no money, Braun in depression withdrew into gardening and thus the nature he loved. He wrote in a letter that he was brooding over the "whole misery of my wretched existence" and that he was asking himself, "How am I, as a 62 year old worn out man whose freedom of movement is severely hampered by my paralyzed wife, supposed to create a new existence for myself under today's conditions?" Although it seemed implausible to the Gestapo that the "Red Tsar of Prussia" was content to grow potatoes in exile, they found no convincing evidence to the contrary. In the summer of 1937, a lawyer attempted to collect five hundred marks in debt from Braun. He tried unsuccessfully to rent or sell his house, but fearing the bailiff, he finally left Switzerland. In Paris, he had his first close contact with the SPD in exile and showed a constant manic compulsion to justify himself. His friends were able to persuade him to write his memoirs. Braun buried himself in documents, and by 1938 the manuscript for Von Weimar zu Hitler ('From Weimar to Hitler') was completed. His political testament appeared in 1940, greatly abridged because of Swiss censorship. He was at that point able to rent out his house in Ascona at a good price. It allowed him to move back to Switzerland and live there, relieved of at least the worst of his financial worries until the outbreak of the war. Then things went downhill again; no tenant could be found so Braun had to move back into his house without any income. His book did not bring in enough to even pay the mortgage interest on his house. In the summer of 1941, he sold his watch and "other expendable things that could be turned into money". He spent much of the time in bed suffering from attacks of rheumatism. To his closest confidant Herbert Weichmann, he wrote, "when many weeks I wander from table to table like a beggar student, I can hardly help feeling depressed". It was the former Reichstag member Heinrich Georg Ritzel who brought Braun back into social and political life. He established contact with the Bavarian Social Democrat Wilhelm Hoegner and the former Reich Chancellor Joseph Wirth. Together they drew up plans for a possible postwar order, but Braun's attempt to have the Allies reinstate the previous democratic Prussian government failed because they had decided to abolish Prussia. Ritzel arranged modest financial support from the Swiss Workers' Relief Agency so that Braun at least no longer had to beg.
Соғыстан кейінгі
Веймар Республикасының ең ықпалды тұлғаларының бірі болғанымен, Браун Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көпшілік есінен шығып кетті. Оның соғыстан кейінгі саясатқа қатысты идеялары қызығушылық тудырмады. Оның саяси көзқарастары да, оның бейнесі де Германиядағы жаңа жағдайға үйлеспеді. Ескі Пруссия еркін мемлекеті Германия Федеративтік Республикасы, Германия Демократиялық Республикасы, Польша және Кеңес Одағы арасында бөлісті, ал нағыз демократиялық және республикалық социализм идеясы Батыс пен Шығыс арасындағы «суық соғыс» саяси идеологияларына қайшы келді. Кеңес оккупациялық аймағында және кейін Шығыс Германияда, социал-демократ ретінде де, пруссиялық ретінде де, ол «қайтарушылдық» деп аталатын нәрсеге тым жақын болды, сондықтан оны бағаламады. Батыс Германияда Браунның көп жылдық ішкі саяси қарсыласы және пруссиялық және социализмнің кескілеме қарсыласы Конрад Аденауэр ұзақ жылдар бойы үкіметке жетекшілік етті. Бұған қоса, Браунның Веймар Республикасына адалдығы Пруссиядағы төңкеріс кезіндегі саяси сәтсіздігі мен жалпы бейқұлығынан ұзақ уақыт бойы көлеңкеде қалды. Отто Браун 1955 жылдың 15 желтоқсанында Швейцарияның Локарно қаласында қайтыс болды. 1970 жылдарға дейін тарихшылар Отто Браунға қайта қызығушылық таныта бастамады. Хаген Шульце 1977 жылы оның толыққанды өмірбаянын жазды (Қосымша оқуға қараңыз).
Although he had been one of the most powerful men of the Weimar Republic, Braun largely disappeared from public memory after World War II. His ideas about post war politics failed to attract interest. Neither his political views nor what he symbolized fit into the changed situation in Germany. The old Free State of Prussia was divided between the Federal Republic of Germany, the German Democratic Republic, Poland and the Soviet Union, and the idea of a genuinely democratic and republican socialism increasingly contradicted both the West's and the East's Cold War political ideas. In the Soviet Occupation Zone and later East Germany, both as a Social Democrat and as a Prussian, he was too close to what was called revanchism to be appreciated. In West Germany, Konrad Adenauer, Braun's longtime domestic political adversary and a staunch opponent of both Prussianism and socialism, dominated the government for many years. In addition, Braun's commitment to the Weimar Republic was long overshadowed by his ultimate political failure and general passivity during the Prussian coup d'état. Otto Braun died in Locarno, Switzerland on 15 December 1955. It was not until the 1970s that historians began to take an interest in Otto Braun again. Hagen Schulze wrote a comprehensive biography of him in 1977 (see Further Reading).