Кіріспе
Sprechgesang ("сөйленген ән") және Sprechstimme ("сөйленген дауыс"), ағылшын тілінде көбінесе "сөйлеп ән салу" деп аталады, – ән айту мен сөйлеудің арасындағы экспрессионистік музыкалық вокалдық техникалар. Олар кейде бір-бірімен алмастырылып қолданылса да, Sprechgesang опералық речитатив ән айту тәсілімен тікелей байланысты (онда ноталар айтылады, бірақ артикуляция сөйлеу сияқты жылдам және еркін), ал Sprechstimme сөйлеуге жақынрақ (өйткені ол нақты ноталарды ерекше атап көрсетпейді).
Sprechgesang (, "spoken singing") and Sprechstimme (, "spoken voice"), more commonly known as speak singing in English, are expressionist musical vocal techniques between singing and speaking. Though sometimes used interchangeably, Sprechgesang is directly related to the operatic recitative manner of singing (in which pitches are sung, but the articulation is rapid and loose like speech), whereas Sprechstimme is closer to speech itself (because it does not emphasise any particular pitches).
Тарих
"Pierrot lunaire" (1912) атты шығармасының алғы сөзінде Шенберг өзінің Sprechstimme қалай орындалуы керектігін түсіндіреді. Ол көрсетілген ырғақтарды сақтау керектігін айтады, бірақ әдеттегі әнде нота бойы тұрақты биіктік сақталса, мұнда әнші "бірден одан бас тартып, төмен немесе жоғары қарай жылжиды. Мақсат, әрине, шынайы, табиғи сөйлеу емес. Керісінше, қарапайым сөйлеу мен музыкалық формадағы сөйлеудің арасындағы айырмашылықты анық көрсету қажет. Бірақ ол ән айтуды еске түсірмеуі керек". "Pierrot lunaire" атты шығарманың алғашқы орындалуларында Шенберг вокалистпен тікелей жұмыс істеп, қалаған нәтижесіне қол жеткізді, бірақ кейінгі орындалуларда қиындықтар туды. Шенберг бұл мәселені түсіндіру үшін көптеген хаттар жазды, бірақ нақты түсіндірме бере алмады және шын ниетіне қатысты көптеген пікір қақтығыстары болды. Пьер Булез былай деп жазды: "Ән үшін жасалған нотация бойынша сөйлеу мүмкін бе деген сұрақ туындайды. Міне, барлық дау-дамайдың түпкі себебі осы еді. Шенбергтің өзінің бұл тақырыптағы пікірлері айқын емес". Кейіннен Шенберг "Наполеон Бонапартқа арналған ода" (1942), "Варшавадан аман қалған" (1947) және аяқталмаған операсы "Мосей мен Арон" шығармаларында дәстүрлі кілтсіз нотацияны қолданды, бұл белгілі бір биіктікке сілтеме жасауды жойды, бірақ салыстырмалы жылжулар мен артикуляцияларды сақтап қалды.
Нөмірлік
Шенбергтің музыкалық нотациясында Sprechstimme әдетте ноталардың тіректері арқылы кішкентай кресттермен немесе нотаның өзі кішкентай крест түрінде көрсетіледі. Шенбергтің кейінгі нотациясы (алғаш рет 1942 жылы «Наполеон Бонапартқа ода» шығармасында қолданылды) бес жолды нота таяғын кілті жоқ бір жолмен алмастырды. Нота тіректеріндегі 'x' белгісі енді қолданылмайды, себебі нақты биіктік көзделмегені анық, ал оның орнына салыстырмалы биіктіктер бір жолдың үстіне немесе астына (кейде қосымша сызықтарда) ноталар орналастырылу арқылы көрсетіледі. Берг Sprechstimme-нің бірнеше деңгейін белгілейді, мысалы, «Воццек» операсында ырғақты сөйлеу үшін бір жолды таяқ, нота тірегі арқылы 'x' белгісі бар бес жолды таяқ, ал ән айтуға жақын Sprechstimme үшін тірек арқылы бір сызық қолданылады. Қазіргі кезде Sprechstimme-ні көрсету үшін дәстүрлі нота басының орнына 'x' белгісін пайдалану ең көп таралған.