Уильям Кавендиш: Ұлыбританияның қысқа мерзімді премьер-министрі
William Cavendish, 4th Duke of Devonshire
Уильям Кавендиш – 5-й премьер-министр Великобритании (1756-1757). Биография, происхождение, родственные связи с королем Чарльзом III. История Великобритании.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританияның 5-ші премьер-министрі, 1756-1757 жылдар аралығында қызмет еткен Уильям Кавендиш, 4-ші Девоншир герцогы (8 мамыр 1720 – 2 қазан 1764), 1729 жылға дейін Кавендиш лорды, ал 1729-1755 жылдар аралығында Хартингтон маркизі атанды. Ол британдық виг саясаткері және аристократы, және Ұлыбританияның номиналды премьер-министрі қызметін қысқа мерзімге атқарды. Ол Девонширдің 3-ші герцогы Уильям Кавендиш пен оның әйелі Кэтрин Хоскинстің үлкен ұлы болды. Сондай-ақ, ол король Карл III-нің анасының әжесі арқылы бес буынға көтерілген атасы болып табылады.
5th Prime Minister of Great Britain from 1756 to 1757
William Cavendish, 4th Duke of Devonshire, (8 May 1720 – 2 October 1764), styled Lord Cavendish before 1729, and Marquess of Hartington between 1729 and 1755, was a British Whig statesman and nobleman who was briefly nominal Prime Minister of Great Britain. He was the first son of William Cavendish, 3rd Duke of Devonshire and his wife, Catherine Hoskins. He is also a great great great great great grandfather of King Charles III through the king's maternal great grandmother.
Ерте өмір
Девонширдің 3-ші герцогы Уильям Кавендиш пен Екатеринаның төрт ұлының ең үлкені, ол 1720 жылдың 1 маусымында Лондондағы Сент-Мартинс-ин-филдс шіркеуінде крещениеден өтті. 1739-40 жылдары Франция мен Италияға ұстазымен бірге саяхатқа шыққанға дейін, ол жеке оқытылған болуы мүмкін.
The eldest of four sons of William Cavendish, 3rd Duke of Devonshire, and Catherine , he was baptised on 1 June 1720 at St Martin's in the Fields in London. He was possibly educated privately at home before going on a grand tour in France and Italy, accompanied by his tutor, in 1739 40.
Еңбек жолының алғашқы жылдары: 17411756
Ол 1741 және 1747 жылдары Дербиширден парламент депутаты болып сайланды. Девоншир сэр Роберт Уолполды, ал Уолпол биліктен құлағаннан кейін Пелхэмдерді қолдады. Генри Пелхам Девонширдің әкесіне оның «жастардың арасындағы біздің негізгі тірегіміз, өздерінен адасуға бейім» екенін жазды. Хорас Уолпол оны «Ескі вигтердің мұрагерлік сүйіктісі» және «Жак Клемент иезуиттерге болғандай, Пелхам фракциясына адал фанатик» деп сипаттады. Оған Уэльс ханзадасының губернаторы лауазымы ұсынылды, бірақ ол бас тартты. Пелхам оны 1755 жылға дейін ат шебері етіп тағайындады, бұл лауазым оның Барон Кавендиш ретінде үдетілген жарлық арқылы Төменгі палатадан Лордтар палатасына өтуін және Сыртқы кеңеске қосылуын қажет етті. Девоншир 1754 жылы Генри Пелхэм қайтыс болғаннан кейін Ньюкасл герцогін қолдады және 1755 жылдың 2 сәуірінен 3 қаңтарына дейін Ньюкасл әкімшілігінде Ирландияның лорд-лейтенанты болды. 1755 жылдың сәуір айында Девоншир король Ганноверде болмаған кезде патшалықтың Лорд-әділеттерінің бірі болды. Девоншир 1755 жылдың желтоқсанында әкесінің қайтысынан кейін Девоншир герцогінің титулын мұраға алды. Жеті жылдық соғыс Ұлыбритания үшін Ньюкасл герцогінің басшылығымен нашар жүріп жатты, және ол 1756 жылдың қазан айында отставкаға кеткен кезде Джордж II ақырында Девонширден үкімет құруды сұрады. Девоншир оның өкілеттігі парламенттік сессияның соңына дейін ғана созылатыны шартымен келісті. Девоншир патшаға деген борышы соғысты сәтті жүргізе алатын үкіметті құруды талап етеді деп сенді.
He was elected MP for Derbyshire in 1741 and 1747. Devonshire was a supporter of Sir Robert Walpole and, after Walpole's fall from power, of the Pelhams. Henry Pelham wrote to Devonshire's father that he was "our mainstay among the young ones, of themselves liable to wander". Horace Walpole described him as "a favourite by descent of the Old Whigs" and as "errant [a] bigot to the Pelham faction as ever Jacques Clément was to the Jesuits". He had been offered the post of governor to the Prince of Wales but he declined. Pelham appointed him Master of the Horse, a post he held until 1755 and which necessitated his leaving the House of Commons for the House of Lords by writ of acceleration as Baron Cavendish and joining the Privy Council. Devonshire supported the Duke of Newcastle after Henry Pelham's death in 1754 and was Lord Lieutenant of Ireland from 2 April 1755 until 3 January 1757 in Newcastle's administration. In April 1755 Devonshire was one of the Lords Justices of the realm upon the King's absence in Hanover. Devonshire succeeded his father as Duke of Devonshire in December 1755 after his death. The Seven Years' War was going badly for Britain under the leadership of the Duke of Newcastle and when he resigned in October 1756, George II eventually asked Devonshire to form an administration. Devonshire accepted on the condition that his tenure would last only until the end of the parliamentary session. Devonshire believed his duty to the King required an administration capable of prosecuting the war successfully.
Премьер-министр: 17561757
Девонширге 1756 жылдың қараша айында Гартер ордені табысталды және ол Қазынашылықтың бірінші лорды болып тағайындалды (көптеген тарихшылар оны осы қызмет кезінде премьер-министр деп есептейді), ол 1757 жылдың мамырына дейін Уильям Питт басқарған үкіметте бірінші лорд қызметін атқарды. Девонширдің үкіметі соғысқа қаржыны арттырды, әскерлер Америкаға жіберілді және милиция туралы заң қабылданды. Үкімет әртүрлі себептермен, соның ішінде II Георгтың қарсылығы мен адмирал Джон Бингтің ісін қарау және өлім жазасын орындаудағы кінәліліктер салдарынан құлап түсті. Оның орнына Питт-Ньюкасл кабинеті келді, оны Ньюкасл герцогы басқарды, ал құрамына Питт, Генри Фокс және Бедфорд герцогы кірді. Бұл үкімет Ұлыбританияны Жеті жылдық соғыстың көп бөлігінде жетектеп, елді түпкілікті жеңіске жеткізді.
Devonshire was given the Garter and appointed First Lord of the Treasury (most historians consider him Prime Minister during this service) in November 1756, and he served as First Lord until May 1757 in an administration effectively run by William Pitt. Devonshire's administration secured increased money for the war, troops were sent to America and a Militia Act was passed. The administration was eventually brought down for a variety of reasons including the opposition of George II and the alleged mishandling of the trial and execution of Admiral John Byng. It was replaced by the Pitt–Newcastle ministry headed by the Duke of Newcastle and including Pitt, Henry Fox and the Duke of Bedford. This government steered Britain through most of the Seven Years' War leading the country to ultimate victory.
Лорд Чемберлен: 1757 1762
Девоншир Ньюкасл үкіметінде Лорд Чемберлен болды (ішкі кабинетте орын алды) және оның онымен қарым-қатынасы тығыз болды. Георг II 1760 жылы қазанда қайтыс болды және оның орнына немересі Георг III келді, ол Девоншир мен Ньюкаслға күдікпен қарады. 1762 жылы мамыр айында Ньюкасл отставкаға кеткенде Девоншир Лорд Бьюттің кеңестеріне сирек қатысатынын айтты. Қазан айында Георг III бейбіт келісім шарттары туралы кабинет отырысына қатысуды сұрағанда, Девоншир бұл мәселе бойынша жеткіліксіз білімі бар екенін айтып, бас тартты. 28 қазанда Кьюден Лондонға жолға шыққан король, Девоншир мен Ньюкаслдың каретасын қуып жетеді, екі герцогтың сыбырласып жатқанын және Девонширдің отставкасын ұсынуға келгенін ойлады. Шын мәнінде, ол Лондон арқылы Чатсвортқа өтіп, корольге қоштасу үшін келген еді. Девоншир келгенде Георг III оны қабылдаудан бас тартты, кейін жазғандай: "Мен парақшыға оны қабылдамайтынымды айттым, сонда ол парақшыдан кімге таяғын тапсыру керегін сұрауын өтінді. Мен оған менің бұйрықтарымды алатынын айттым. Девоншир герцогы кетіп бара жатқанда парақшыға: "Құдай сені жарылқасын, мені осы жерде қайта көруіңе көп уақыт өтеді" деді. Төрт күннен кейін король жеке өзі Девонширдің атын Патша кеңесінің тізімінен шығарып тастады. Оның бірінші биографы Джон Бруктың пікірінше, "Георг III патшаның ұзақ өміріндегі аз ғана нәрсе оны осылай нашар жағдайда көрсетеді".
Devonshire was Lord Chamberlain in Newcastle's government (with a seat in the inner Cabinet) and his relations with him were close. George II died in October 1760 and was succeeded by his grandson George III, who was suspicious of Devonshire and Newcastle. When Newcastle resigned in May 1762 Devonshire said that he would rarely attend Lord Bute's councils. When, in October, George III requested that he attend a Cabinet meeting on peace terms, Devonshire declined, claiming he had inadequate knowledge of the subject. On 28 October, travelling from Kew to London, the King overtook Devonshire and Newcastle's coach in the belief that the two dukes were plotting and that Devonshire was coming to tender his resignation. He was in fact passing through London to Chatsworth and had come to give his leave to the King. When Devonshire arrived, George III refused to see him, as he later wrote: "I ordered the page to tell him I would not see him, on which he bid him ask me with whom he should leave his wand I said he would receive my orders On the Duke of Devonshire's going away he said to the page, God bless you, it will be very long before you see me here again At a meeting of the Privy Council four days later the King personally struck out Devonshire's name from the list of Privy Councillors. In the opinion of one of his biographers, John Brooke, "Few things in King George III's long life show him in so poor a light".
Соңғы жылдары: 17621764
Девоншир Ньюкасл мен Рокингемді қызметтерінен шеттетуге байланысты олармен ынтымақтастықпен Дербишир лорд-лейтенанттығынан кетті. Ұзақ жылдар бойы денсаулығы нашар болды және осы жылдары ауруы күшейе түсті. Соңында ол Спада су ішуге барған Австрия Нидерландтарында қайтыс болды. Оның өлімі оның одақтастары, Ньюкасл герцогы сияқты вигтер үшін зор саяси жоғалту болды. 44 жас 147 күндік өмірімен ол британ премьер-министрлерінің арасында ең аз өмір сүргені болып қала береді. Девоншир Дерби соборында жерленді.
Devonshire resigned his Lord Lieutenancy of Derbyshire in solidarity with Newcastle and Rockingham when they were dismissed from their Lord Lieutenancies. For a long time he had a weak constitution and he gradually grew more ill during these years. He ultimately died in the Austrian Netherlands where he had gone to take the waters at Spa. His death was a large political loss to his allies, the Whig magnates such as the Duke of Newcastle. Dying at the age of 44 years and 147 days, he remains the shortest lived British Prime Minister. Devonshire was buried at Derby Cathedral.