Жоғарыға атқыш қарудың ұшаққа орнатылуы

Кіріспе

Жоғарыға қарай ату автоканоны немесе автоматты мылтықты тосқауылдағыш ұшаққа орнату

«Шраге Музик» (Schräge Musik) – жоғарыға қарай ату автоканоны немесе автоматты мылтықты тосқауылдағыш ұшаққа, мысалы, түнгі жойғышқа орнатудың жиі қолданылатын атауы. Бұл терминді екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс люфтваффесі енгізді. «Schräge Musik» бұрын неміс тіліндегі сөйлеу тілінде ерекше әуендемесі және/немесе уақыт өлшемі бар музыканы (мысалы, джаз) білдіретін сөз болған. «Schräg» сөзінің стандартты мағынасы көбінесе «қисайған» немесе «бұрыс» деп аударылады, ал жаргондық мағынасы көбінесе «ерекше» немесе «жайсыз» деп аударылады. Мұндай алғашқы жүйелер бірінші дүниежүзілік соғыста француз және британдықтар тарапынан зепелинге қарсы қорғаныс ретінде әзірленген (бірақ кеңінен қолданылмады), сол кезде жойғыштар неміс дирижабльдерінің биіктік қабілетіне жете алмай, төменнен шабуылдау тәсілдерін ойластыруға мәжбүр болды. Немістердің бұл идеяны қайта жаңғыртуына себеп – екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық түнгі бомбалаушы ұшақтарының (Avro Lancaster және Handley Page Halifax) байқалған әлсіздігі болды. Олар салмақты азайту үшін құрсақ бөлігінде шарлы мұнаралары болмағандықтан, қараңғыда төменнен жасырын шабуылға ұшырауға бейім болды. Одақтас әскерлердің біріккен бомбалау шабуылы жоспарына сәйкес, Еуропада жұмыс істейтін американдық B-17 Flying Fortress және B-24 Liberator (зауытта шарлы мұнаралармен жабдықталған) көбінесе төмен биіктікте және күндіз бомбалады, сондықтан «Шраге Музиктен» туындаған кездесулер (және шығындар) азайды. Кейінірек 1944 жылы жапондықтар түнгі жойғыштарында жоғарыға қарай ату қабілеті бар зениттік қаруларды сынақтан өткізді (жапондықтарды түнде бомбалайтын американдық B-29 Superfortress эскадрильясын нысанаға алу мақсатында), бірақ бұл тәжірибелер көбінесе сәтсіз аяқталды, себебі B-29 жоғары жылдамдыққа және биіктікке ие болды. Неміс әуе экипаждары 1943 жылдың ортасынан 1944 жылдың басына дейін оны қолдана бастағанда, «Шраге Музик» арқылы жасалған көптеген шабуылдар британдық бомбалаушыларды толығымен күтпеген жерден жойды. Осы кезеңде осындай шабуылдардан аман қалған экипаждар көбінесе зақым мен қазаның себебі соғыс машинасы емес, жердегі әуеге қарсы артиллерия (AA немесе AAA) екенін ойлады, себебі олардың шабуылдардың шығуын анықтау қиын болды.

Schräge Musik, which may also be spelled Schraege Musik, was a common name for the fitting of an upward firing autocannon or machine gun, to an interceptor aircraft, such as a night fighter. The term was introduced by the German Luftwaffe during World War II. "Schräge Musik" was previously a German colloquialism, meaning music that featured an unusual tuning and/or time signature (e. g., Jazz). The standard usage of the adjective schräg is often translated as "slanting" or "oblique", but its slang usage is often translated as "weird" or "strange". The first such systems were developed (though not widely employed) in World War I as anti Zeppelin defenses by the French and British, in an era when fighters struggled to match the altitude capacity of the German airships and were forced to devise means to attack from below. The later resurrection of the concept by the Germans was inspired by observed weaknesses in the standard British night bomber aircraft of the WW2 era (the Avro Lancaster and Handley Page Halifax), which lacked ventral ball turrets in order to save weight, making them vulnerable to covert approaches and attacks from below under the cover of darkness. In keeping with the plans of the Allied Combined Bomber Offensive, the American B 17 Flying Fortress and B 24 Liberators operating in Europe (factory equipped with ball turrets) typically bombed at lower altitudes and by day, thus experiencing far fewer encounters (and relative losses) from Schräge Musik. Later similar Japanese experiments with upward firing cannons on their night fighters in 1944 (intended to target the American B 29 Superfortress fleet firebombing Japan by night) were largely fruitless, owing to the B 29's notably superior speed and altitude. In the initial stages of its operational use by German air crews, from mid 1943 to early 1944, many attacks using Schräge Musik achieved complete surprise while destroying many British bombers. The crews that survived such attacks, during this period, often believed that damage and casualties had been caused by ground based anti aircraft artillery (AA or AAA), rather than fighters, and much confusion resulted until the cause was successfully pinpointed.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, итеру конфигурациясы бар, алға қарай атуға арналған икемді орнатылған пулеметтері бар (әсіресе Корольдік ұшақ фабрикасының F.E.2s) ұшақтары, пулеметшілерге нөлдік бұрылыспен ату принципін ашуға мүмкіндік берді. Шабуылдаушы ұшақ пен нысана шамамен бірдей жылдамдықпен қозғалғанда және қашықтық салыстырмалы түрде қысқа болғанда, шамамен 45° бұрышпен жоғары қарай ату кезінде, оқтың траекториясы түзу сызық сияқты көрінеді. Оқтың нақты жолы парабола болып табылады, бірақ екі ұшақтың да алға жылжуы және ауа ағыны, оқ мундштуктан шыққаннан кейін төмен қарай иілуге бейімділікті тежейді, сондықтан ол түзу сызық бойымен қозғалғандай көрінеді, бұл дәл нысана алуды жеңілдетеді, содан кейін нысананы бағыттау немесе алдын ала есептеу қажеттілігін жояды. Корольдік ұшақ фабрикасының B.E.2 түнгі ұшақтарының ұшқыштары 1915–16 жылдарғы Цеппелин шабуылдарына қарсы әртүрлі схемаларды сынағаннан кейін, дирижабльдің корпусына төменнен жарылғыш және тұтандырғыш оқтардың қоспасын ату идеясын тапты. Осы мақсатта, ұшқыштың алдына ауамен салқындатылған Льюис пулеметі орнатылды, ол жоғары қарай атуға арналған. Бұл тәжірибе 1916 жылдың қыркүйек және желтоқсан аралығында алты неміс әуе кемесінің жойылған кезіне әкелді. Кейінірек британдық түнгі ұшақтары да жоғары қарай атуға арналған пулеметтермен жабдықталды. Көптеген тракторлық конфигурациядағы бір орындық бипландардың жоғарғы қанаттың орталық бөлігіне орнатылған пулеметтері, винт радиусынан асып түсу үшін және синхронизация механизмдерінің қажеттілігін жою үшін қолданылды. Француздық және британдық Фостер орнатулары пулеметті қайта зарядтау үшін артқа бұруға мүмкіндік берді және кездейсоқ немесе мақсатты түрде, пулеметті орташа бұрышта (идеалды түрде 45°) ұстап, жоғары қарай атуға, пулеметті тұрақтандыруға және алға қарай ату үшін қолданылатын қашықтан басқару Bowden кабельін емес, "қалыпты" триггерді пайдалануға мүмкіндік берді. Бұл жау ұшақтарына құйрық астындағы көзге көрінбейтін аймақтан шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Ең танымал ұшақтар Nieuport 11, 16, 17 және 23, 1915 жылдан бастап, және бұл тактика британдық қызметте Royal Aircraft Factory S.E.5 және Sopwith Dolphin ұшақтарымен жалғасты. "Дельфин" соғыстың соңына қарай пайдалануға берілді және жоғарғы қанаттың спарларын байланыстыратын қиылысқан түтікке орнатылған екі Льюис пулеметімен жабдықталды. Британдық эйсті Альберт Болл осы техниканың көрнекті жақтасы болды. Немістер 1917 жылы осы тәсілді көшірді, ол кезде Jasta 38-ден Герхард Физелер Albatros D.V ұшағына екі пулеметті жоғары және алға қарай бағытталған етіп бекітті.

During World War I, pusher configured fighter aircraft with flexibly mounted forward firing machine guns (especially the Royal Aircraft Factory F. E.2s), enabled gunners to discover the principle of zero deflection shooting. When firing upward at roughly a 45° elevation, when the attacking aircraft and its target are travelling at about the same speed and the range is fairly short, the trajectory will appear straight. The bullets' true path is a parabola, but the movement forward of both aircraft, and the air passing the aircraft counter the tendency of the round to arc down after leaving the muzzle so it appears to follow a straight line, simplifying accurate sighting which then requires no deflection or leading of the target. The pilots of Royal Aircraft Factory B. E.2 night fighters, after trying various schemes for attacking the Zeppelin raiders of 1915–16, hit on the idea of firing a mixture of explosive and incendiary bullets into the body of the airship from below. For this purpose a air cooled Lewis gun was mounted in front of the pilot, firing upward. Exploitation of this led to the destruction of six German airships between September and December 1916. Later British night fighters were similarly armed with upward firing guns. Several tractor configured single seat biplanes of the time featured machine guns mounted on the centre section of the top wing to fire over the radius of the propeller to bypass the need for synchronization gears). Both the French mountings and the British Foster mounting allowed a machine gun to be tipped back to reload and whether by accident or design, this allowed the gun to be held at an intermediate angle (ideally about 45°) and fired upward, steadying the gun and firing it with the "normal" trigger rather than the remote Bowden cable used for forward firing. These could then be used to attack enemy aircraft from the blind spot below the tail. Most notable of the airplanes used were the Nieuport 11, 16 and 17 and 23 fighters from 1915 onwards, and the tactic was continued in British service, with the Royal Aircraft Factory S. E.5s and Sopwith Dolphin. That Dolphin entered service near the end of World War I, and was delivered with a pair of Lewis guns on a cross tube connecting the upper wing spars. British ace Albert Ball in particular was a great exponent of this technique, The Germans copied the arrangement in 1917, when Gerhard Fieseler of Jasta 38 attached two machine guns to an Albatros D. V, pointing upwards and forwards.

Соғыс аралығы

Boulton Paul Bittern – екі қозғалтқышпен жабдықталған түнгі жойғыш (27/24 нұсқауына сәйкес жобаланған), бомбалаушыларға қарсы шабуыл үшін жоғары бұрышталатын барбеткалық қару-жарақпен жабдықталған, көтерілусіз. Bittern прототипінің алғашқы екеуі 1927 жылы ұшты, бірақ көрсеткіштері нашар болды және әрі қарымы тоқтатылды. Westland C. O. W. Gun Fighter (1930) және Vickers Type 161 (1931) әуе министрлігінің F.29/27 нұсқауына жауап ретінде жобаланды. Бұл Coventry Ordnance Works (COW) өндірген 37 мм автокөлікті тұрақты қару платформасы ретінде жұмыс істейтін ұшқыш жойғышты талап етті. COW қаруы 1918 жылы ұшақтарда қолдану үшін әзірленген және Airco DH.4 ұшағында сынақтан өткен. Көліктің 45 градус немесе одан да жоғары бұрышпен орнатылуы тиіс болды. Тактика бомбалаушы ұшақ немесе дирижабльдің астынан ұшып, оған жоғары қарай оқ атудан тұрды. Екі типтің де сынақтары жақсы өтті, ұшақ конструкциясы мен көрсеткіштеріне ешқандай зиян келтірмеді, бірақ Westland прототипі "алаңдатарлық" басқару сипаттамаларын көрсетті. 161-ші типке және оның бәсекелесі Westland C.O.W. Gun Fighter-ге тапсырыс берілмеді, сондай-ақ әуедегі COW қаруын қолдану туралы ештеңе естілмеді. Осыған ұқсас логика кейінірек құрылған Vickers Type 414 екі қозғалтқышты жойғыштың негізінде де жатты. Бұл ұшақ Vickers COW қарулы жойғыштың табиғи жалғасы ретінде қарастырылды, екі орындық ұшақ конструкциясымен, алыстан басқарылатын, 40 мм-лік зеңбірекпен жабдықталған, ұшақтың мұрынынан жоғары көтеріліп, атуға рұқсатсыз ату мүмкіндігімен ерекшеленді. Boulton Paul Defiant және Blackburn Roc сияқты мұнаралы жойғыштар бірдей қауіпке – Ұлыбританияға шабуыл жасайтын жау бомбалаушыларына – қарсы күрессе де, тәсілдері мүлдем өзгеше болды: жоғарыға қарай ату және рұқсатсыз ату екі бөлек мүмкіндік, және бірін істей алатын жабдық, әдетте, екіншісін де істей алады (егер тұрақты қарулану автоматты түрде іске қосылмаса, төмендегі фотоэлементтік ату жүйесі сияқты). Қағаздағы артықшылықтары айқын болды: екі орындық ұшақтың икемді нысанасы мен атыс қуаты, ұшқышқа артық жүктеме болмайды, бірнеше ұшақ бір мақсатқа бірдей шабуылдай алады және ұшақта екі жұп көз болады. Дегенмен, қуатты мұнара мен әуе пулеметшісінің салмағы көрсеткіштерді төмендетті. 1939 жылы RAF Defiant ұшағын қызметке енгізді, бомбалаушыларға қарсы қолдануды жоспарлады, бірақ бомбалаушылардың көптеген қару позицияларына қарамастан. Бірақ Германияның Францияда күтпеген жерден басып алуы бомбалаушылардың эскортталғанын білдірді. Күндізгі жойғыш ретінде мүлдем нашар болғанына қарамастан, түнгі жойғыш рөліне ауысқанда, ол сәл сәттілікке жетті, әдетте бомбалаушыдан төмен және сәл алдында, оның қорғаныс отының аумағынан тыс жерде шабуылдайтын. Сол уақытта АҚШ-та екі қозғалтқышты Bell YFM 1 Airacuda "бомбалаушыларды жоятын" және "ұшаққа қарсы мобильді платформа" ретінде танымал болды. Оның қарулануы негізінен алдыңғы бағыттағы M4 37 мм-лік зеңбіректерді, екі қозғалтқыш ұшағының алдыңғы бөліктеріне орнатылған қоса жүретін зеңбіректі қамтиды. Теориялық тұрғыдан алғанда, зеңбіректі бұрыштап бағыттауға, бағыттауға және көлбеу бұрышпен атуға болады, бірақ ұшу сынақтары мен операциялық бағалау теорияны жоққа шығарды: тип қиындық тудырды және 1937 жылы толық қаруланумен өткізілген алғашқы ұшу сынағынан басқа, нацельдік зеңбірек қарулануы және оған ілеспе оқ атушылар соңғы даму ұшағынан алынып тасталды.

The Boulton Paul Bittern was a twin engined night fighter (designed to Specification 27/24) with an armament of barbette mounted guns, that could be angled upwards for attack against bombers, without having to enter a climb. The first of two Bittern prototypes flew in 1927, though performance was poor and the development stopped. The Westland C. O. W. Gun Fighter (1930) and Vickers Type 161 (1931) were designed in response to Air Ministry specification F.29/27. This called for an interceptor fighter operating as a stable gun platform for the Coventry Ordnance Works 37 mm autocannon produced by the Coventry Ordnance Works (COW). The COW gun had been developed in 1918 for use in aircraft and had been tested on the Airco DH.4. The cannon fired shells and was to be mounted at 45 deg or more above the horizontal. The tactic was to fly below the target bomber or airship and fire upwards into it. Gun firing trials with both types went well, with no detriment to airframe or performance, although the Westland prototype displayed "alarming" handling characteristics. Neither the Type 161 nor its competitor, the Westland C. O. W. Gun Fighter were ordered, and no more was heard of this use of the aerial COW gun. Similar logic lay behind the later Vickers Type 414 twin engined fighter. This aircraft, which can be seen a natural successor to the Vickers COW gun fighter, combined a streamlined monoplane two seater fighter airframe with a remotely controlled nose mounted 40mm cannon that could be elevated for no allowance shooting. While turret fighters like the Boulton Paul Defiant and the naval Blackburn Roc addressed the same threat – enemy bombers attacking the UK – the approach was very different: upward firing guns and no allowance shooting are separate and distinct, and the equipment that can do the one can, generally speaking, be arranged so as to do the other (unless the fixed armament is automatically triggered, as in the photo cell firing arrangements detailed below). On paper at least, the advantages of flexible aim and weight of fire from a two seater were clear: the pilot is not overburdened, several fighters could be brought to bear on a target together, and there are two pairs of eyes per aircraft. However, the weight of a powered turret and air gunner imposed performance penalties. The RAF put the Defiant into service in 1939, intending to use it against bombers, despite the bombers' numerous gun positions. However, the unexpected German territorial gains in France meant that bombers were escorted by fighters. Despite being utterly outclassed as a day fighter, when moved to the night fighter role it had some success, typically attacking from below and slightly ahead of the bomber, well outside its field of defensive fire. Meanwhile, in the United States, the twin engine Bell YFM 1 Airacuda was designed as a "bomber destroyer", touted as " a mobile anti aircraft platform." Its armament included mainly forward firing M4 37mm cannon, with an accompanying gunner mounted in a forward compartment of each of the two engine nacelles. Theoretically, the cannon could be slewed, aimed and fired at an oblique angle but flight tests and operational evaluation, disproved the theory: the type proved troublesome and except for initial flight testing in 1937, where full armament was carried, the nacelle cannon armament and the accompanying gunner–loaders were eliminated in the final development aircraft.

Германиядағы оқиғалар

1941 жылы 4./НЖГ 2-нің обер-лейтенанты Рудольф Шёнерт жоғарыға қарай ату қаруын сынап көруге шешім қабылдады және жоғарыға қарай ату қондырғыларын сынап көруге кірісті, бұл шешім жоғары лауазымдағы офицерлер мен әріптес ұшқыштар тарапынан күмәнмен қабылданды. Алғашқы қондырғы 1942 жылдың соңында Dornier Do 17Z 10 ұшағына орнатылды, ол сонымен қатар FuG 202 Лихтенштейн B/C радарының ерте UHF жолақты нұсқасымен жабдықталған еді. 1942 жылдың шілдесінде Шёнерт эксперимент нәтижелерін генерал Камхубермен талқылады, ол төрт немесе алты MG 151 зеңбірегінен тұратын вертикальді қаруландыруды қосу үшін үш Dornier Do 217J 1 ұшағын түрлендіруге рұқсат берді. 1942 жыл бойы Балтық теңізі жағалауындағы Тарневицте орналасқан Люфтваффе ұшу сынақ орталығында (Erprobungsstelle) қосымша тәжірибелер жүргізілді. 60° және 75° аралығындағы бұрыштың ең жақсы нәтижелер беретіні анықталды, бұл 8°/сек жылдамдықпен бұрылатын нысананы нысана көзінде ұстауға мүмкіндік берді. Артқы пулеметшілер де ұшқыштарды бақылап отыратын, ал егер ескертілсе, ұшқыш бұрыштама сияқты маневрлер орындап, қашуға тырысатын. Сондықтан түнгі ұшқыштар мұнаралы қарудан қашу үшін жаңа тактика әзірледі: тікелей артқы жағынан жақындаудың орнына, бомбалаушыдан 457 метр (1500 фут) төмен жақындап, бомбалаушының мұрны нысана көзіне келгенде күрт жоғары көтеріліп, атуды бастайтын. Ұшқыш жылдамдығын төмендетіп, бомбалаушы олардың үстінен өтіп кеткенде, оның қанаттарына пуля немесе пулемет оқтарынан атылған оқтар тиеді. Бұл маневр тиімді болғанымен, орындалуы қиын, соқтығысу қаупі бар және бомба жарылса, шабуылдаушы ұшақ та жойылған болар еді. Schräge Musik жүйесіне ұқсас жүйелер, мысалы, Sondergerät 500 немесе Jägerfaust, күндізгі ұшқыштарда және басқа да ұшақтарда сынақтан өтті. Неміс әскеріндегі ең ірі калибрлі жоғарыға қарай атуға арналған әуе қаруы, 21 см Nebelwerfer пехоталық шабуыл ракетасының бес рет атуына негізделген, тәжірибелік ауыр бомбалаушы Grosszerstörer (ауыр жойғыш) ұшағында да сынақтан өтті. Jägerfaust жүйесі бомбалаушылардың төменгі жағына тік бағытта оқтарды атып, ұшқыш нысананың астынан өткенде оптикалық құрылғы арқылы іске қосылды. Бұл Fw 190 ұшағында сынақтан өтті және Messerschmitt Me 163B және Me 262B ұшақтарына орнатуға арналған еді. Messerschmitt Me 262 ұшағының түнгі ұшқыш нұсқасы Me 262B 2 де осындай қондырғыны алып жүруге арналған, бірақ ол жұмыс істемеді және операциялық түрде қолданылмады. Me 163 ұшағының сынақтары үміт беруші болды, ал 6 ұшақ модификацияланды. 1945 жылдың 10 сәуірінде Фриц Кельб Jägerfaust жабдықталған Me 163B ұшағымен Халифакс бомбалаушысын атып түсірді, бұл, әдетте, Германияның Брандис қаласынан жұмыс істейтін I. Gruppe/JG 400 тобынан болды. Horten Ho 229 сияқты түнгі ұшқыштар ретінде тәжірибелік ұшақтар жасалғанда, Schräge Musik жүйесі бастапқыда енгізілді. Horten Ho 229 ұшу қанатының эксперименталды сериясы қарауға ұсынылды, V4 түнгі ұшқыш прототипінде сынақтан өткізу үшін жоғарыға қарай атуға арналған қару-жарақ түрі, Jagdfaust-тан шабыттанған пулемет қару-жарағының орнына тік орнатылған ракеталар немесе кері импульсі жоқ қарулар.

Oberleutnant Rudolf Schoenert of 4./NJG 2 decided to experiment with upward firing guns in 1941 and began trying out upward firing installations, amid scepticism from his superiors and fellow pilots. The first installation was made late in 1942, in a Dornier Do 17Z 10 that was also equipped with the early UHF band version of the FuG 202 Lichtenstein B/C radar. In July 1942, Schoenert discussed the results of his experiment with General Kammhuber, who authorized the conversion of three Dornier Do 217J 1s, to add a vertical armament of four or six MG 151s. Further experiments were carried out by the Luftwaffe flight testing centre Erprobungsstelle) at Tarnewitz on the Baltic Sea coast through 1942. An angle between 60° and 75° was found to give best results, allowing a target turning at 8°/sec to be kept in the gunsight. rear gunners also maintained a watch for fighters and, if warned, the pilot would make evasive manoeuvres such as corkscrews. Night fighter pilots therefore developed a new tactic to avoid the turret guns: instead of approaching directly from the rear they would approach about 1,500 feet (457 m) below the bomber, pull up sharply and start firing when the nose of the bomber appeared in the gunsight. As the fighter slowed and the bomber passed over them, its wings were sprayed with cannon or machine gun rounds. While effective, this manoeuvre was difficult to perform, there was a risk of collision and, if the bomb load exploded, it could also destroy the attacking aircraft. Systems similar to the original Schräge Musik, such as the Sondergerät 500 or Jägerfaust, were tested on day fighters and other airframes, with the largest calibre upward firing aerial ordnance in German service, based on the quintuple launcher of the 21 cm Nebelwerfer infantry barrage rocket, the experimental heavy bomber based Grosszerstörer (heavy destroyer) also under test. The Jägerfaust system, firing projectiles vertically into the lower sides of bombers, was triggered by an optical device as the pilot passed beneath the target. This was tested on the Fw 190, and was destined for installation in the Messerschmitt Me 163B and the Me 262B. The definitive night fighter version of the Messerschmitt Me 262, the Me 262B 2, was also designed to carry such an installation but it did not work and was not used operationally. Trials with the Me 163 were promising, with six operational aircraft modified. On 10 April 1945, a Halifax bomber was shot down by Fritz Kelb flying a Jägerfaust equipped Me 163B, most probably from I. Gruppe/JG 400 operating from Brandis, Germany. As experimental aircraft were developed as night fighters, such as the Horten Ho 229, a Schräge Musik system was incorporated from the outset. The experimental Horten Ho 229 flying wing series was proposed for consideration, with a form of unusual upward firing armament for testing on the V4 night fighter prototype, photoelectric fired vertically mounted rockets or recoilless guns, instead of cannon armament inspired by the Jagdfaust.

Қаруларды қарау әдісі

Ju 88 G 6 ұшағындағы Revi 16N нысанасы пилотқа айнаны басына, ал нысананың артына (көздің қалыпты орнына) параллель орналастыру арқылы нысанаға бағытталған, бұл айна перископ тәрізді жұмыс істеді. Ju 88 G 6 радар операторының командасымен көру қабілеті мен соңғы жақындасу бойынша бағытталды, ал ұшқыш көру байланысы орнағанда ғана басқаруды қолға алды. Schräge Musik (немесе Schrägwaffen, басқаша аталатын) алғаш рет операциялық қолданылуы 1943 жылғы 17/18 тамыздағы Гидра операциясы (Пеенемюндеге одақтастардың алғашқы бомбалауы) кезінде болды. Үш толқын ұшақтар аймақты бомбалады, ал RAF Mosquito ұшақтары Берлинге шабуыл жасап, Luftwaffe истребительдерінің күшін басып тартты, нәтижесінде үш толқынның соңғысы ғана көптеген түнгі истребительдермен кездесті. 5-топ және RCAF 6-тобы үшінші толқында 166 бомбалаушының 29-ын жоғалтты, бұл «тұрақты емес» деп саналатын 10 пайыздық шығыннан әлдеқайда жоғары болды. Бұл шабуылда 40 ұшақ жойылды: 23 Lancaster, 15 Halifax және екі Short Stirling. Schräge Musik 1943 жылдың соңында қолданыла бастады, ал 1944 жылға қарай неміс түнгі истребительдерінің үштен бірі жоғары қарай атуға арналған қаруды алып жүрді. Schräge Musik Jumo 213 қозғалтқышы бар Ju 88 G 6 ұшағында ең табысты болды. Осы орнатулардың саны артып келе жатқан, олар толықтай фюзеляжға орнатылған, мысалы, Heinkel He 219 ұшағына орнатылған, күшті калибрлі, қысқа ұңғылы MK 108 зеңбірегін қолданды. 1944 жылдың ортасына қарай He 219 экипажы MK 108 орнатуын сынға алды, өйткені оның төменгі ұшқыштық жылдамдығы мен шектеулі қашықтығы түнгі истребительдің бомбалаушыға шабуыл жасау үшін жақын болуын және қалдықтардан зақымдануға ұшырау мүмкіндігін білдірді. Олар MK 108 зеңбірегін алып тастап, MG FF/Ms-ке ауыстыруды немесе орнату бұрышын өзгертуді талап етті. He 219 ұшақтары 30 мм-лік екі зеңбірекпен жеткізіліп тұрса да, олар алдыңғы қатардағы бөлімшелермен алынып тасталды. Schräge Musik-ті қолдану үшін нақты уақыт пен жылдам қашу қажет болды; егер истребитель тез бұрылып кетпесе, зақымдалған бомбалаушы оның үстіне құлап түсуі мүмкін. He 219 осыған әсіресе бейім болды; оның жоғары қанат жүктемесі оны Lancaster ұшағының крейсерлік жылдамдығына сәйкес келгенде тоқтап қалу жылдамдығының шегіне жеткізді, сондықтан ол қимылсыз болды. Бұл басқа люфтваффе типтеріне де қатысты, мысалы, экипажы «қызыл кеме» деп санайтын Ju 88. Бұл төмен жабылу жылдамдығындағы қалыпты шабуылдар кезінде де проблема болды, бірақ Schräge Musik шабуылдары кезінде одан да күшейді, өйткені ұшқыш ұшу конвертінің шегінде қол жетімді шектеулі көтерілу мүмкіндігін пайдалана алмады. Schräge Musik неміс түнгі истребительдеріне стандартты трассирлерді алмастыратын әлсіз жарқыраған ізді арнайы оқ-дәрілерді қолдана отырып, байқалмай шабуыл жасауға мүмкіндік берді, сондай-ақ «қоршауды тесу, жарылғыш және өрт сөндіруші оқ-дәрілердің өлімге әкелетін қоспасымен» бірікті. Төменнен жақындау түнгі истребитель экипажына бомбалаушы экипажының оларды қараңғы жерде немесе аспанда көре алмайтындай артықшылық берді, бірақ неміс экипажына шабуыл жасамас бұрын ұшақтың силуэтін көруге мүмкіндік берді. Түнгі истребитель үшін ең қолайлы нысана - фюзеляж немесе бомба бөлімі емес, қанаттағы отын бактері болды, өйткені жарылған бомбалар шабуылдаушыға зақым келтіруі мүмкін. «Кейбір проблемаларды шешу үшін көптеген NJG ұшқыштары төменгі деңгейдегі қашықтықты жапты, Мониканың қамту аймағынан төмен, олар жоғарыда бомбалаушыны көре алғанға дейін; содан кейін олар барлық алдыңғы қаруларымен көтеріліске көтерілді. Бұл нақты бағалауды талап етті, бір-екі секундтық ату уақытын берді және истребительді дерлік бірден бомбалаушының артындағы мұнараға жеткізді. Schräge Musik қыста, 1943-1944 жылдары ең табысты қолданылды. Бұл Бомбалаушылар командасының шығындары көтере алмайтын деңгейге жеткен кез болды: RAF 19 ақпанда Лейпцигке шабуыл жасаған 823 бомбалаушының 78-ін, ал 1944 жылғы 30/31 наурызда Нюрнбергке шабуыл жасаған 795 бомбалаушының 96-сын жоғалтты. RAF Бомбалаушылар командасы Schräge Musik қатеріне баяу ден қойды, түсірілген экипаждардан жаңа тактика туралы ешқандай хабарлама түспеді; бомбалаушы жоғалтуларының кенеттен өсуі көбінесе зениттік артиллерияға байланысты болды. 1943 жылдан бері неміс түнгі истребительдерінің өздерінің олжаларын төменнен аңдып жүргені туралы хабарлар пайда болды, бірақ олар жоққа шығарылды. RAF Бомбалаушылар командасының экипаждарында «Қоңырқақ снарядтары» Германияда кездесетіні туралы аңыз пайда болды. Бұл құбылыс «жарылған төрт қозғалтқышты бомбалаушы ұшақтың жарылуын имитациялап, моральдық жағдайға зиян келтіру үшін жасалған зениттік артиллерия снарядтары» деп есептелді. Көптеген жағдайларда бұл Luftwaffe түнгі истребительдерінің «жеңістері» болды. Осы қауіпті шабуылдардың дәлелдері көп уақыттан кейін ғана қабылданды. Бомбалаушыларға келген зақымды егжей-тегжейлі талдау түнгі истребительдердің төменнен атып тұрғанын анық көрсетті. Шабуылдарға қарсы шараларға де Хавилланд Mosquito түнгі истребительдерін бомбалаушылар ағынына араластыру кірді, неміс түнгі истребительдерінен шығатын радар сәулесін анықтау үшін. 429 «Bison» эскадрильясының қанат командирі J. D. Паттинсон көрінбейтін қауіпті мойындады, бірақ оған ол «барлық болжам, факт емес» болды. Ол ортаңғы мұнараларды алып тастауды және «босатылған қаруші еденде матрацта жатып, төменнен келе жатқан түнгі истребительдерді көру үшін плексигластың көпіршесі арқылы бақылаушы ретінде қарауды» бұйырды. Кейбір алғашқы Lancaster B. II ұшақтарында FN.64 құрсақ мұнарасы сақталған, бірақ оның көру перископы қарушінің көру мүмкіндігін шектейтін тым тар көру бұрышын ұсынды, ал айналу жылдамдығы тым баяу болды, оны пайдасыз етті, ал бірнеше Halifax және Lancaster бомбалаушылары мұнара орналасқан жердегі тесіктен атуға арналған пулеметпен жабдықталды, әдетте, бірақ канадтық бөлімшелер көбінесе пулеметті пайдаланды. Бастапқыда бұл ресми емес болды, бірақ Mod 925 H2S бомбалық радарымен жабдықталмаған ұшақтарда мұнара орнын жабатын ресми өзгертуді ұсынды.

In the Ju 88 G 6 night fighter, which was both fast and manoeuvrable, the Revi 16N gunsight was modified to allow the pilot to aim at the target by placing a mirror above his head, parallel to a similar mirror placed behind the gunsight (where the eye would normally be), which was further to the rear, functioning together in the manner of a periscope. The Ju 88 G 6 was guided into position from sighting and final approach by commands from the radar operator, with the pilot only taking over when visual contact was made just prior to firing. Schräge Musik (or Schrägwaffen, as it was also called) was first used operationally during Operation Hydra (the first instance of the Allied bombing of Peenemünde) on the night of 17/18 August 1943. Three waves of aircraft bombed the area, and a diversion on Berlin by RAF Mosquitoes attracted the main Luftwaffe fighter effort, which meant that only the last of the three waves was met by many night fighters. Number 5 Group and RCAF 6 Group in the third wave lost 29 of their 166 bombers, well over the 10 percent losses considered "unsustainable". In this raid 40 aircraft were lost: 23 Lancasters, 15 Halifaxes and two Short Stirlings. Adoption of Schräge Musik began in late 1943 and by 1944, a third of all German night fighters carried upward firing guns. Schräge Musik proved most successful in the Jumo 213 powered Ju 88 G 6. An increasing number of these installations used the more powerful calibre, short barrelled MK 108 cannon, such as those fitted to the Heinkel He 219, fully contained within the fuselage. By mid 1944, He 219 aircrew were critical of the MK 108 installation, because its low muzzle velocity and limited range, meant that the night fighter had to be close to the bomber to attack and be vulnerable to damage from debris. They demanded that either the MK 108s be removed and replaced by MG FF/Ms or the angle of the mounting be changed. Although He 219s continued to be delivered with the twin 30 mm mounted, these were removed by front line units. Using the Schräge Musik required precise timing and swift evasion; a fatally damaged bomber could fall on the night fighter if the fighter could not quickly turn away. The He 219 was particularly prone to this; its high wing loading left it at the edge of stalling speed when matching the Lancaster's cruising speed, and therefore quite unmaneuverable. The same was true to a lesser extent of other Luftwaffe types such as the Ju 88, which was considered quite a "hot ship" by its crews. This was also a problem during normal stern attacks at low closure rate, but it was even more exaggerated during schräge musik attacks, since the pilot could not even make use of the limited climb performance available at the edge of the flight envelope to avoid debris from the stricken target. Schräge Musik allowed German night fighters to attack undetected, using special ammunition with a faint glowing trail replacing the standard tracer, combined with a "lethal mixture of armour piercing, explosive and incendiary ammunition." Approaching from below provided the night fighter crew with the advantage that the bomber crew could not see them against the dark ground or sky, yet allowed the German crew to see the silhouette of the aircraft before they attacked. The optimum target for the night fighter was the wing fuel tanks, not the fuselage or bomb bay, because of the risk that exploding bombs would damage the attacker. "To overcome some of the problems, many NJG pilots closed the range at a lower level, below the Monica zone of coverage, until they could see the bomber above; then they pulled up into a climb with all front guns blazing. This demanded fine judgement, gave only a second or two of firing time and almost immediately brought the fighter up behind the bomber's tail turret. Schräge Musik produced devastating results, with its most successful deployment in the winter of 1943–1944. This was a time when Bomber Command losses became unsupportable: the RAF lost 78 of 823 bombers that attacked Leipzig on 19 February, and 96 of the 795 bombers that attacked Nuremberg on 30/31 March 1944. RAF Bomber Command was slow to react to the threat from Schräge Musik, with no reports from shot down crews reporting the new tactic; the sudden increase in bomber losses had often been attributed to flak. Reports from air gunners of German night fighters stalking their prey from below had appeared as early as 1943 but had been discounted. A myth developed among RAF Bomber Command crews that "scarecrow shells" were encountered over Germany. The phenomenon was thought to be "AA shells simulating an exploding four engined bomber and designed to damage morale. In many cases these were actual 'kills' by Luftwaffe night fighters It was not for many months that evidence of these deadly attacks was accepted." A detailed analysis of the damage done to returning bombers clearly showed that the night fighters were firing from below. Defence against the attacks included mixing de Havilland Mosquito night fighters into the bomber stream, to pick up radar emissions from the German night fighters. Wing Commander J. D. Pattinson of 429 "Bison" Squadron, recognized an unseen danger but to him, it "was all presumption, not fact." He ordered that the mid upper turrets be removed and the "displaced gunner would lie on a mattress on the floor as an observer, looking through a perspex blister for night fighters coming up from below." Some early Lancaster B. IIs had retained the FN.64 ventral turret but its sighting periscope provided an overly tight field of view that left the gunner blind, and the traverse speed was too slow, making it useless, and a small number of Halifax and Lancaster bombers were fitted with a machine gun mounted to fire through the hole where the turret would have been, normally of although Canadian units tended to use the machine gun. Initially these were unofficial, but Mod 925 provided an official modification in aircraft not equipped with H2S bombing radar, which covered the turret location.

Жапония

1943 жылы Рабаул қаласындағы Императорлық жапон теңіз күштерінің 251-ші Кокутай полкінің командирі Ясуна Козоно Накадзима J1N (J1N1 C) Ирвинг ұшағын түнгі күреске арналған ұшаққа айналдыру идеясын келтірді. 1943 жылдың 21 мамырында, Люфтваффе-нің оберлейтенанті Шёнерт Еуропада Schräge Musik жүйесімен алғашқы жеңіске жеткенмен бірдей уақытта, далалық жағдайда модификацияланған J1N1 C KAI Рабаул маңындағы әуе базаларын шабуылдаған 43-ші бомбалау тобының екі B-17 ұшағын атып түсірді. Теңіз күштері дереу назар аударып, Накадзимаға жаңа тағайындалған J1N1 S түнгі күрес ұшағының жобасына тапсырыс берді. Бұл модель 11-ші модель Gekkō (月光, Ай жарығы) деп аталды. Оған бар болғаны екі экипаж мүшесі қажет болды және KAI сияқты, кабинаның артындағы фюзеляжда орналасқан, жоғары қарай 30° бұрышпен атуға арналған, калибрі жұптасқан екі 99-шы модельдегі 1-ші қару және алға қарай 30° бұрышпен төмен қарай атуға арналған екінші жұп қарулар болды. Жапон ұшақтарында қолданылған 20 мм калибрлі автоканондық қарулар швейцариялық Oerlikon FF қаруымен жұмыс істейтін барабаншалы дүкенге негізделген, ал ол өз кезегінде немістердің MG FF қаруының негізі болды, ол Люфтваффе үшін Schräge Musik жүйесін енгізуге арналған еді. Жапон әскери-әуе күштерінің Mitsubishi Ki 46 "Dinah" екі қозғалтқышты истребителі 1943 жылдың маусым айында Ki 46 III KAI нұсқасында Schräge Musik қару-жарақ форматын сынау үшін қолданылды, онда 200 оқтан тұратын 37 мм Ho 203 қаруы қолданылды, бұл Schräge Musik типті операцияларда қолданылған ең ірі калибрлі автоканон болды. Ол Люфтваффе-нің түнгі истребительдеріндегідей фюзеляжға ұқсас орналастырылды. Операциялық қолдану 1944 жылдың қазан айында басталды. Осы құрылғыны қолданған негізгі жапон истребительдерінің бірі Kawasaki Ki 45 "Nick" болды. IJNAS-тың Nakajima J1N1 S "Gekkō" (жоғары қарай екі-үш 20 мм қару, кейбіреулерінде төмен қарай екі қару) Schräge Musik орнатылған Nakajima C6N1 S "Myrt" бір қозғалтқышты, жоғары жылдамдықты барлау ұшағы 20 мм 99-шы типті қарулармен жабдықталды. Көп қолданылатын A6M5 Zero бір орындық истребителінің бір нұсқасы – A6M5d S – ұшқыштан кейін орналасқан 20 мм 99-шы типті қарумен жабдықталды, ол түнгі күрес үшін жоғары қарай атуға арналған.

In 1943, Commander Yasuna Kozono of the 251st Kōkūtai, Imperial Japanese Navy in Rabaul came up with the idea of converting the Nakajima J1N (J1N1 C) Irving into a night fighter. On 21 May 1943, at about the same time as the Luftwaffe's Oberleutnant Schoenert had his first victory with Schräge Musik in Europe, the field modified J1N1 C KAI shot down two B 17s of the 43rd Bomb Group who were attacking air bases around Rabaul. The Navy took immediate notice and placed orders with Nakajima, for the newly designated J1N1 S night fighter design. This model was christened the Model 11 Gekkō (月光, Moonlight). It required only two crew and like the KAI, had a calibre twinned pair of Type 99 Model 1 cannon firing upward and a second pair firing downward at a forward 30° angle, also placed in the fuselage behind the cabin. The Type 99 20mm calibre autocannon ordnance used by Japanese aircraft was based on the drum magazine fed Swiss Oerlikon FF ordnance which was itself the basis for the Germans' own MG FF weapon, used to pioneer Schräge Musik for the Luftwaffe. The Japanese Army Air Force Mitsubishi Ki 46 "Dinah" twin engined fighter was used to test the Schräge Musik armament format in its Ki 46 III KAI version in June 1943, using a 37 mm Ho 203 cannon with 200 rounds of ammunition, the largest calibre autocannon used for Schräge Musik type operations. It was mounted in a similar position in the fuselage as the Luftwaffe's night fighters. Operational deployment began in October 1944. One of the main Japanese fighters using this device was the Kawasaki Ki 45 "Nick". With the Schräge Musik installation on the IJNAS's Nakajima J1N1 S "Gekkō" (two or three 20mm cannons firing upwards, some had two firing downwards), the Nakajima C6N1 S "Myrt" single engined, high speed reconnaissance aircraft was used with a pair of 20 mm Type 99 cannons. One variant of the common A6M5 Zero single seat fighter—the A6M5d S—had a 20mm Type 99 cannon mounted just behind the pilot, firing upwards for night fighter combat.

Ұлыбритания

Әуе министрлігінің F.9/37 талабы екінші, Rolls Royce Peregrine қозғалтқышымен жабдықталған Gloster G39 прототипінің қарулануын +12° бұрышпен орнатуға әкелді – "рұқсатсыз ату" үшін фюзеляжда үш 20 мм зеңбірек және мұрында екі зеңбірек. Боултон Пол Дефаянт "мұнаралы истребитель" бастапқыда F.9/35 талабы бойынша Ұлыбританияны жаудың сүйемелдемесіз бомбалаушыларының көптеген тобынан қорғау үшін "күндізгі және түнгі экипажды ұшақ" ретінде жобаланды. Талапқа қарамастан, оның жоғарғы мұнарасын пайдалану бомбалаушыларды ұстаудың "жақтан шабуыл" тактикасы мен біріктірілген истребитель шабуылына негізделген. Дефаянтпен бір орынды истребительдерге қарсы шабуылға тырысу 1940 жылы Францияда және Британия шайқасында апатты нәтижелерге әкелді. Күндізгі операцияларда жоғалғандардың көптігіне байланысты Дефаянт түнгі шайқастарға ауыстырылды, онда ол біршама сәттілікке жетті. Дефаянт түнгі истребительдері әдетте жаудың бомбалаушыларына төменнен шабуыл жасады, бұл кейінірек неміс Schräge Musik шабуылдарына ұқсас маневр, көбінесе тік құйрықтан емес, сәл алдынан немесе бір жағынан жасалатын. 1940–1941 жылдардағы Лондонға жасалған бомбалау кезінде Дефаянт төрт эскадрильяны жарақтандырып, басқа типтерге қарағанда көбірек жау ұшақтарын атып түсірді. Defiant Mk II AI. IV радарымен және Merlin XX қозғалтқышымен жабдықталды. Барлығы 207 Defiant Mk II ұшағы салынды, бірақ 1941 және 1942 жылдары радармен жабдықталған Beaufighter және Mosquito түнгі истребительдері пайдалануға түскеннен кейін Дефаянт қызметтен шығарылды. Төрт 20 мм зеңбірегі бар мұнаралы истребительдер F.11/37 бойынша белгіленген, бірақ масштабталған прототиптен артық дамытылмады. Дуглас Хавок BD126 ұшағының фюзеляжында кабинаның артында алты жоғарыға қарай атушы пулемет орнатылды. Пулеметтерді мұрын бөліміндегі атыскер 30–50 градусқа биіктікте және 15 градусқа азимут бойынша басқара алатын. Ұшақ 1941 жылы A&AEE-де, содан кейін GRU және Истребительге қарсы күрес бөлімінде сынақтан өтті.

Америка Құрама Штаттары

Америкалық Northrop P-61 Black Widow түнгі жойғышы өзінің де Schräge Musik сияқты күтпеген шабуылын жасауға қабілетті болды, себебі оның қашықтан басқарылатын арқалық мұнарасының құрылымы .50 калибрлі Browning M2 пулеметтерінің төртеуінен тұрды, олар толық 90° бұрылысқа көтеріле алатын.

Соғыстан кейінгі

Northrop F-89 Scorpion бастапқыда 1945 жылы P-61 Black Widow ұшағының орнына реактивтік қозғалтқышта жұмыс істейтін түнгі күрес ұшағы үшін АҚШ Әуе күштерінің Әуе техникалық қызметінің ("Барлық ауа райындағы күрес ұшағының әскери сипаттамалары") талаптарына сәйкес жасалған. N-24 компаниясының ұсынысы төрт 20 мм (.79 дюйм) зеңбірекпен жабдықталған, олар 360° бұрыла алатын және зеңбіректерді 105° көтеріле алатын ерекше басқарылатын мұрындық мұнарасында орналасқан. Соңында F-89 конструкциясы бұрылатын мұрындық мұнарадан бас тартып, стандартты алдыңғы оқ атушы зеңбіректерге ауысты. Осыған ұқсас конструкция – .50 калибрлі пулеметтермен – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Grumman F9F Panther ұшағында да сынақтан өтті. 1947 жылы АҚШ Әуе күштері Lockheed F-80A Shooting Star стандартты "күндізгі күрес ұшағына" (s/n 44-85044) төменнен совет бомбалаушыларына шабуыл жасау мүмкіндігін зерттеу үшін Schräge Musik қаруын орнатты. Екі 0,5 дюймдік (12,7 мм) пулемет көлбеу орнатылған. Толық айналатын мұнараны пайдалануға жасалған соңғы әрекет 1948 жылғы Curtiss Wright XF-87 Blackhawk барлық ауа райындағы реактивтік ұшақтың бастапқы жобасында кездеседі. Қару-жарағына мұрындыққа орнатылған, қуатпен басқарылатын және төрт 20 мм (.79 дюйм) зеңбіректі қамтитын мұнара кіруі керек еді, бірақ бұл орналым тек макетке орнатылды және екі прототипке енгізілген жоқ. КСРО-да бұл тұжырымдама сәл ұзақ сақталды, 1950 жылдардың басында Микоян МиГ-17 ұшағында көтерілетін зеңбіректер сынақтан өтті.