Америка Құрама Штаттарындағы жерді бөлу жүйесі

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарында жерді бөлу жүйесі

Қоғамдық жерді зерттеу жүйесі (PLSS) – Америка Құрама Штаттарында жылжымайтын мүлікті сату және қоныстандыру үшін жоспарлау немесе бөлу мақсатында әзірленген және қолданылатын зерттеу әдісі. 1785 жылғы Жер туралы заңға сәйкес, 1783 жылғы Париж шарты бойынша АҚШ-қа өткен жерді зерттеу үшін құрылған. Американ революциясы аяқталғаннан кейін пайда болған бұл жүйе, қазіргі Огайо штатындағы Жеті аймақтан бастау алды және АҚШ-тағы негізгі зерттеу әдісі ретінде қолданылып келеді. 1787 жылы Солтүстік-Батыс жарлығы қабылданғаннан кейін, Солтүстік-Батыс аймағының бас геодезисі аталған аймақтағы жерлерді жоспарлады. Бас геодезист кейіннен АҚШ Бас жер кеңсесімен біріктірілді, ол өз кезегінде АҚШ Жерді басқару бюросының (BLM) құрамына кірді. Бүгінде BLM АҚШ сатып алған жерлерді зерттеу, сату және қоныстандыру процесін бақылайды.

Тарих

Томас Джефферсон бастап ұсынған, "еркін шаруалар" ұлтын құру мақсадындағы PLSS, американдық революциядан кейін федералды үкімет алғашқы он үш штаттың батысындағы кең аумақтарға жауапкершілік алғанда басталды. Үкімет революциялық соғысқа қатысқан әскерлерге қызметтері үшін сыйлық ретінде жер бөліп беруді, сондай-ақ ел қажеттіліктері үшін қаражат жинау мақсатында жерді сатуды көздеді. Бұған дейін жерді өлшеу және картаға түсіру қажет болды. 1785 жылғы Жер туралы заң Мемлекеттік жерді зерттеу жүйесінің басталуын белгіледі. Конфедерациялық Конгресс Тәуелсіздік жарияланғаннан кейін үлкен қарызға батқан еді. Салық салуға мүмкіндігі шектеулі болғандықтан, федералды үкімет Батыс территорияларын сату арқылы соғыс қарыздарын өтеуге бекінді. PLSS Бас жер кеңсесі мен Жерді басқару бюросы шығарған нұсқау хаттары мен нұсқаулықтар арқылы кеңейтіліп, сәл өзгертілді және қазіргі таңда Пенсильванияның батысындағы көптеген штаттарда, Флорида, Алабама және Миссисипи штаттарына дейін оңтүстікке қарай, Тынық мұхитына дейін батысқа және Аляскадағы Арктикаға дейін солтүстікке қарай қолданылып келеді.

Қолдану

Жаңа тікбұрышты жүйе бойынша алғашқы зерттеулер Огайо штатының шығысында, "Жеті жота" деп аталатын аймақта жүргізілді. АҚШ мемлекеттік жер зерттеуінің басталу нүктесі Огайо штатының Шығыс Ливерпуль және Пенсильвания штатының Охиовилл қалалары арасындағы Огайо мен Пенсильвания шекарасындағы жеке меншік жерде орналасқан. Бұл орынды еске алу үшін орнатылған Ұлттық тарихи ескерткіш белгісі мемлекеттік тас жолдың жанында, нүктеден дәл солтүстікке 339 метр қашықтықта орналасқан. Огайо штаты бірнеше ірі бөліктерге бөлініп зерттелді, олар жиынтығында "Огайо жерлері" деп аталады, және әрқайсысының өз меридианы мен негізгі сызығы болды. Алғашқы зерттеулер, әсіресе Огайода, мұқияттыққа қарағанда жылдамдықпен жасалды, нәтижесінде ең көне қалалар мен бөлімдердің көптегені өздеріне белгіленген пішіні мен ауданынан айтарлықтай өзгеше. Батысқа қарай жылдам сатудан гөрі дәлдік маңыздырақ болды, және жүйе бір негізгі солтүстік-оңтүстік сызығы (негізгі меридиан) және бір шығыс-батыс (негізгі) сызығын белгілеу арқылы жеңілдетілді, бұл сызықтар бүкіл штат немесе одан да көп штат үшін сипаттамаларды анықтайды. Мысалы, бір ғана Вилламет меридианы Орегон және Вашингтон штаттарына қызмет етеді. Аудандық шекаралар көбінесе зерттеулерге сәйкес келеді, сондықтан Орта Батыс және Батыста көптеген тікбұрышты аудандар кездеседі.

Дизайн

Кез келген аймақты, мысалы, бір немесе бірнеше штатты зерттеу – көп қадамды процесс. Біріншіден, екі бақылау зерттеу сызығы белгіленеді: шығыстан батысқа дейін созылатын негізгі сызық және солтүстіктен оңтүстікке дейін созылатын бас меридиан. Олардың орналасуы бұрын таңдалған бастапқы нүктемен анықталады, олар сол нүктеден басталып, қиылысады. Содан кейін, әдетте 24 немесе 30 миль (48 км) аралықта, жыл мен орналасқан жерге байланысты, негізгі сызыққа параллель стандартты ендік параллельдері белгіленеді. Осылайша белгіленген меридиан, негізгі сызық және стандартты параллельдер барлық келесі зерттеулерге негіз болатын торды құрайды. Келесі жұмыстар жерді шамамен 6 миль (10 км) қабырғалы зерттеу қалашықтарына бөледі. Бұл қалашықтар мен аудандардың шекараларын белгілеу арқылы жүзеге асырылады. Қалашық шекаралары негізгі сызыққа (шығыстан батысқа) параллель, ал аудан шекаралары солтүстіктен оңтүстікке қарай жүреді; әрқайсысы 6 миль аралықпен белгіленеді. Содан кейін қалашықтар шамамен 36 бөлімге, ал бөлімдер әрқайсысы төрттен бір бөлімге бөлінеді. Қалашық сызығының (немесе негізгі сызықтың) аудан сызығымен (немесе бас меридианмен) қиылысуы қалашық бұрышын, бөлім сызығының кез келген басқа сызық түрімен қиылысуы бөлім бұрышын, ал кез келген екі бөлім бұрышының арасындағы нүкте – төрттен бір бұрышты құрайды. Федералды үкімет әдетте тек осы төрттен бір бөлім деңгейіне дейін зерттеу жүргізеді, ал кішігірім учаскелерді жеке зерттеушілер бастапқы сатудан кейін кейін зерттейді. Зерттеу жоспары екі өлшемді (тұғырлы), ал нақты Жер үш өлшемді (шамамен шар тәрізді және топографиялық) болғандықтан, қателердің жиналуын болдырмау үшін жер аумақтарына мерзімді түрде түзетулер енгізу қажет; барлық бөлімдер бір шаршы мильге тең бола алмайды, ал барлық қалашықтар дәл 36 шаршы мильге тең бола алмайды. Нақтырақ айтқанда, барлық солтүстік-оңтүстікке қарай жүретін сызықтар (барлық аудан сызықтары және бөлім сызықтарының жартысы), бас меридиан сияқты, әрқашан нақты, геодезиялық солтүстікке сілтеме жасап белгіленеді. Бірақ осы шартты орындап, жердің тікбұрышты торын сақтау физикалық мүмкін емес, өйткені мұндай сызықтар солтүстік полюске жиналады. Бұл түзетулер екі түрлі масштабта жасалады. Кіші масштабта (қалашық ішінде) бұл секциялық зерттеулерді (қалашықтың "бөліністерін") оңтүстік-шығыс бұрышынан бастап, солтүстік-батыс бұрышына қарай біртіндеп жылжыту арқылы жасалады. Қолданылатын алгоритм – шығысқа қарайғы алты бөлімді (және төрттен бір бөлімді) солтүстікке жылжыту, содан кейін қалашықтың шығыс шекарасына параллель бір миль аралықта батысқа жылжу, қалашықтың батыс жағына жеткенше осы процесті қайталау. Нәтижесінде, барлық бөлімдердің ең солтүстік және батыс қатарлары – барлығы 11 бөлім – бір шаршы мильден ауытқуға рұқсат етіледі, бірақ қалған (оңтүстік-шығыстағы) 25 бөлім бұлай емес. Бұл әдіс қаладағы қисықтық мәселесін шешеді және сонымен қатар, жұмыстың физикалық қиындығы мен қолданылатын қарапайым жабдықтардың салдарынан зерттеу кезінде жасалған қателерді (алуға болатын) тым көп қауіпке ұшыратпай, жүйенің негізгі тікбұрышты сипатын сақтауға мүмкіндік береді. Үлкен, бірнеше қалашықты қамтитын масштабта стандартты параллельдер негізгі сызықты белгілеу кезінде пайда болды, сондықтан қалашық ені желі солтүстікке қарай жылған сайын үнемі азаймайды (әлі де олардың құрылуының негізгі себебі). Осылайша, Жердің қисықтығы үшін түзетулер екі бөлек кеңістіктік масштабта бар – қалашықтардағы кіші масштабта және бірнеше қалашықтар арасындағы үлкен масштабта және стандартты параллельдерде. Әрқашан нақты және қысқаша орналасқан жердің сипаттамасы қолданылады, онда қалашықтар мен бөлімдер (1) қалашықтың бастапқы нүктеге қатысты орналасуы, (2) бөлімнің белгіленген қалашықтағы орналасуы және (3) бас меридианға сілтеме негізінде индекстеледі. Қалашық, аудан және бөлім әріптерімен T, R және S деп белгіленеді, ал бастапқы нүктеден бағыттар N, S, E және W әріптерімен, әр бас меридианның өз қысқартуы бар. Мысалы, "T1SR20E S13 MDM" сипаттамасы былай оқылады: Township 1 South, Range 20 East, Section 13, Mount Diablo Meridian. Яғни, негізгі сызықтан оңтүстікке қарай бірінші қалашықтағы 13-ші бөлім (бұл жағдайда Диабло тауының негізгі сызығы) және бас меридианнан шығысқа қарай 20-шы қалашық (Диабло тауының меридианы). Қалашық және аудан сызықтары алты мильге бөлінгендіктен, атаудың "T1SR20E" бөлігі бірден негізгі сызықтан оңтүстікке қарай нөлден алты мильге дейін, ал бас меридианнан шығысқа қарай 114-тен 120 мильге дейін орналасқан жерді көрсетеді. Бөлімдер қалашықтарда қалай нөмірленгенін білгенде, 13-ші бөлім 2-ден 3 мильге дейін оңтүстікке және 119-дан 120 мильге дейін шығысқа қарай орналасқан бір шаршы мильді қамтиды, Диабло тауының бастапқы нүктесінен (Орталық Калифорнияда). Бөлімдер қалашықтарда дәстүрсіз, бустрофедон үлгісімен (2-суретте) нөмірленгенін ескеріңіз, онда кезектесетін қатарлар қарама-қарсы бағыттарда нөмірленеді, 1-ші бөлімнен солтүстік-шығыс бұрышынан басталып, 36-шы бөліммен оңтүстік-шығыс бұрышында аяқталады, 2-суретте көрсетілгендей. Сондықтан, 13-ші бөлім белгіленген қалашықтың шығыс аудан сызығына жақын орналасқан. Осы үлгіде нөмірлеу бір қалашықтағы сандық тізбектелген бөлімдердің физикалық жақын орналасқандығын және бір түзу бойындағы шекараларды бөлісуін қамтамасыз етеді.

The surveying of any regional area, such as a state or multiple states, is a multi step process. First, two controlling survey lines are established: a baseline which runs east–west and a principal meridian which runs north–south. The locations of the two are determined by a previously chosen initial point, where they originate and thus intersect. Next, at a defined distance interval, commonly 24 or 30 mile (48 km) depending on the year and location, standard parallels of latitude are established parallel to the baseline. The meridian, baseline and standard parallels thus established form a lattice upon which all further surveying is then based. Subsequent work divides the land into survey townships of roughly or 6 mile (10 km) on each side. This is done by the establishment of township and range lines. Township lines run parallel to the baseline (east west), while range lines run north–south; each are established at 6 mile intervals. Lastly, townships are subdivided into 36 sections of approximately and sections into four quarter sections of each. The intersection of a township line (or baseline) with a range line (or principal meridian) constitutes a township corner, of a section line with any other type of line a section corner, and a point halfway between any two section corners a quarter corner. The federal government typically surveyed only to this quarter section level, the subdivision of smaller parcels being carried out subsequently by private surveyors after original sale. Because the survey design is two dimensional (rectangular), while the actual Earth is three dimensional (approximately spherical and topographically), adjustments to land areas must be made periodically to prevent error propagation; not all sections can be one square mile nor can all townships be exactly 36 square miles. More specifically, all north–south running lines (all range lines and half of all section lines), as with the prime meridian, are always established with reference to true, geodetic north. But it is a physical impossibility to meet this condition and still maintain a rectangular land grid, because such lines converge on the north pole. These adjustments are done at two different scales. At the small scale (within a township) it is done by starting the sectional surveys (township "subdivisions") in the southeast corner and moving progressively toward the northwest corner. The algorithm used is to move northward to establish the six easternmost sections (and quarter sections), then move west at one mile intervals, parallel to the eastern boundary of the township, repeating this process, until the western side of the township is reached. The result of this is that the northernmost and westernmost tiers of sections—11 in all—are thus allowed to deviate from one square mile, but the other (southeasterly most) 25 sections are not. This method accommodates the curvature problem within a township and also allows for any errors made during the surveying—which were nearly unavoidable because of the physical difficulty of the work and the crude equipment used—without overly compromising the basic rectangular nature of the system as a whole. At the larger multiple township scale, the standard parallels developed at the establishment of the baseline, so that townships widths do not continually decrease as the grid proceeds north (and is in fact the primary reason for their establishment). Thus, corrections for curvature of the Earth exist at two separate spatial scales—a smaller scale within townships and a larger scale between multiple townships and within standard parallels. A specific and terse location descriptor is always used, in which the townships and sections are indexed based on (1) the township's position relative to the initial point, (2) the section's location within the designated township, and (3) the principal meridian reference. Township, range, and section are abbreviated as T, R, and S, respectively, and cardinal bearings from the initial point by N, S, E, and W; each principal meridian also has its established abbreviation. Thus, for example, the description "T1SR20E S13 MDM" reads as follows: Township 1 South, Range 20 East, Section 13, Mount Diablo Meridian. That is, the 13th section in the first township south of the baseline (in this case, the Mount Diablo Baseline) and the 20th township east of the principal meridian (the Mount Diablo Meridian). Since township and range lines are six miles apart, the "T1SR20E" part of the designation instantly places the location somewhere between zero and six miles south of the baseline, and 114 and 120 miles east of the principal meridian. Knowing how sections are numbered within townships, section 13 is identified as therefore occupying the one square mile located 2 to 3 miles south, and 119 to 120 miles east, of the Mount Diablo initial point (in central California). Note that the sections within a township are numbered in an unconventional, Boustrophedon pattern (Fig. 2), in which alternating rows are numbered in opposite directions, starting from section 1 in the northeast corner and ending with section 36 in the southeast corner, as per Figure 2. Therefore, section 13 is adjacent to the eastern range line of the designated township. Numbering in this pattern ensures that numerically sequential sections within the same township are physically adjacent and share colinear boundaries.

Өлшем

Алыс қашықтықтар әрқашан Edmund Gunter-дің 66 футтық өлшеу тізбегіне негізделген шынжырлар мен буындармен өлшенді. Шынжыр – нағыз металл шынжыр – 100 буыннан тұратын, әрқайсысы белгілі бір ұзындықтағы. Сегіз шынжыр бір АҚШ зерттеу милясын құрайды (бұл халықаралық милядан бірнеше миллиметрге өзгеше). Екі тізбекші болды, олардың әрқайсысы өлшеуді жүзеге асырды, ал біреуі әр тізбек орналасқанда дұрыс бағытты анықтау үшін "компасшы" қызметін атқаратын. Орманды аймақтарда жылдамдық пен дәлдік үшін басты тізбекші әрқашан дұрыс бағытты сақтауы қажет еді, себебі ағаштардың арасымен кері қайтып, тізбекті түзеп өлшеуге мүмкіншілік болмады. Сондай-ақ тізбектің көлденең болуын қамтамасыз ету қажет болды, өйткені барлық қашықтықтар көлденең қашықтыққа негізделген, емес еңіс қашықтығына. Қиыр жерлерде бұл тізбектің бір ұшын екіншісінен жоғары көтеруді немесе екеуін де қысқартуды білдірді. Тізбекпен өлшеу мүмкін болмаған жерлерде, мысалы, өте тік жерлерде немесе су бөгеттерінде, қашықтықтар триангуляция арқылы есептелді.

Ескерткіштер

Монументация – жер бетінде орнатылатын тұрақты нысандар, олар зерттелген нүктелер мен сызықтардың нақты орналасқан жерін көрсетеді. Бұл мүліктік шекараларды белгілеу үшін қолданылатын заңды міндетті белгілер және кез келген геодезиялық жұмыстың маңызды бөлігі болып табылады. Олар бұрыш белгілерінен және оларға «куәлік ететін» жақын жердегі қосымша нысандардан тұрады. Куәлік нысандары кейіннен геодезистер мен жер иелеріне белгі жойылған жағдайда бұрыш белгісінің бастапқы орнын табуға мүмкіндік береді. Жерді иеленушілер немесе жаңа қоныс іздеушілер, егер жерді тіркеу олардың жердегі құқығына қауіп төндіретінін сезінсе, бұрыш белгілерін жоюға тырысуы мүмкін еді. Осы себепті, бұрыш белгілерін немесе олармен бірге орнатылған куәлік нысандарын жою – федералдық құқық бұзушылық болып саналады және қазір де солай. Бұрыштарда бұрыш белгілері орнатылып, олардың жердегі нақты орны белгіленеді. PLSS ережелерінің көптеген бөліктері сияқты, бұрыш белгілеріне қатысты талаптар да уақыт өте келе өзгерді. 19 ғасырда белгілер көбінесе тас үйіндісінен, ағаш тіреуінен немесе екеуінің комбинациясынан жасалған. Егер бұрыш ағаш өскен жерге түйіскен болса, ағаштарды да пайдалануға болады. 20 ғасырда тас үйінділерімен бекітілген қақпақтары бар болат құбырлар қажет болды (мысалы, 4-суретті қараңыз). Куәлік нысандары ағаштар, тастар немесе жерге қазылған траншеялар болуы мүмкін; олардың бұрышқа қатысты орналасқан жері және оларға қойылған белгілер геодезистің ресми далалық жазбаларында тіркеледі. Бұрыштардағы куәлік ағаштары көбінесе «бағыт ағаштары» деп аталады, өйткені бұрыштан оларға дейінгі нақты қашықтық пен бағытты (таксон мен диаметрін қоса) жазу қажет болды. Әр бағыт ағашында әдетте екі белгі жасалды: біреуі көкірек деңгейінде, оңай көрінетіндей, ал екіншісі жер деңгейінде (егер ағаш заңсыз кесілсе, түбі қалсын үшін). Белгінің ашық ағаш бөлігіне геодезистер ағаш кескішпен қала, аудан және бөлім туралы ақпаратты жазды, әдетте екі немесе төрт бағыт ағашында, егер олар бұрыштан шамалы қашықтықта болса (алғашқыда нақтыланбаған, бірақ кейіннен 3 шынжырдан (178 фут, 60 метр) аспауы тиіс еді). Бағыт ағаштары осы жер шекарасы үшін ғана емес, сонымен қатар экологтарға елді мекендер мен кең ауқымды адамзаттың әсерінен бұрынғы орман өсімдіктерінің жағдайын бағалау үшін де маңызды. Бұл зерттеулерде алынған деректер орманның бастапқы құрамын және құрылымын анықтауға мүмкіндік береді, сондықтан бұл мәліметтер кеңінен қолданылады. Зерттеу сызықтары бойында монументация одан да қарапайым болды, негізінен тек ағаштарды жарып, тікелей немесе зерттеу сызығына өте жақын жазудан тұрды. Бұл қажет болған жағдайда зерттелген сызықты қайта табуға көмектесу үшін жасалды. Бұл сонымен қатар сызықтың дұрыс жүргізілгенін растау үшін қосымша дәлел болды, әсіресе жарылған ағаш туралы тиісті ақпарат (түрі, диаметрі және алдыңғы бұрыштан қашықтығы) далалық жазбаларда тіркелген жағдайларда, бұл көбінесе талап етілетін.

Monumentation is the establishment of permanent on the ground objects that mark exact locations of surveyed points and lines. They are the legally binding markers used for setting property lines and as such are the culminating work of any survey. They consist of both corner monuments as well as nearby accessory objects that "witness" to them. Witness objects allow subsequent surveyors and landowners to find the original corner monument location should the monument be destroyed. It was not uncommon for squatters or homesteaders to destroy corner monuments if they felt the patenting of the land would threaten their residence on it. For this reason, destruction of corner monuments, or their accompanying witness objects was, and still is, a federal offense. At corners, corner monuments are established to mark their exact location on the ground. As with most PLSS specifications, those for corner monumentation also changed over time. In the 19th century, monuments were commonly a rock pile, a wooden post, or a combination of the two. Trees could be used if the corner happened to fall at the exact spot where one grew. In the 20th century, steel pipes with caps, supported by mounds of rock, became required (for example, see Fig. 4). Witnesses can be trees, rocks, or trenches dug in the ground; their exact locations relative to the corner, and the markings made on them, are also recorded in the surveyor's official fieldnotes. Witness trees at corners are more commonly referred to as bearing trees because the exact distance and bearing from the corner, to them, was required to be recorded (as well as the taxon and diameter). On each bearing tree, two blazes were typically required, one about chest height and easily visible, and one at ground level (in case the tree were illegally cut, the stump remaining). On the exposed wood of the blaze, surveyors were required to inscribe, with wood chisels, township, range and section information, on typically either two or four bearing trees, if they were within some reasonable distance of the corner (unspecified early on but later set at a maximum of 3 chains (178 feet, 60 meters) away). Bearing trees are of vital importance not just for these land boundary purposes but also for their use by ecologists in the estimation of historic forest vegetation conditions before settlement and large scale human disturbance of the land. The data provided in these surveys provide a definitive estimate of original forest composition and structure, and the data have accordingly been used heavily. Along survey lines, monumentation was much less elaborate, consisting primarily of only the blazing and some simple scribing of trees directly on, or very close to, the survey line. The purpose was to help retrace a surveyed line should that become necessary. It was also additional proof that the line had in fact been run correctly, especially in those cases where the blazed line tree's pertinent information (species, diameter and distance from previous corner) was recorded in the fieldnotes, as was often required.

Темір жолға жер беру

1862 жылы президент Авраам Линкольн қол қойған Тынық мұхиты темір жолы заңы – трансконтиненталдық темір жолға арналған алғашқы маңызды жер беру болды. Бұл заң темір жол жүйесін салу үшін іздеу жұмыстарынан өткен мемлекеттік жерлерді, сондай-ақ болашақ темір жолдарды салуға және күтіп ұстауға қажетті капиталды жинау үшін миллиондаған акр жерді қарастырды. Салынған темір жолдың әр бір милі үшін, жоспарланған рельс жолының екі жағындағы 10 шаршы миль жер берілді. Өлшеу үшін PLSS (жерді кадастрлық бөлу жүйесі) пайдаланылды. Салынған темір жолдың әр бір милі бір бөлімге теңестірілді. Егер темір жол басымды түрде шығыс-батыс бағытында салынса, 400 фут (122 м) енді жолдың екі жағындағы әрбір жағынан 10 мильді (16 км) құрайтын бір шаршы мильдік учаскелер бөлінді. Егер темір жол басымды түрде солтүстік-оңтүстік бағытында салынса, 400 фут (122 м) енді жолдың екі жағындағы әрбір жағынан 10 мильді (16 км) құрайтын бір шаршы мильдік қалашықтар бөлінді. Жерлер кезекпен берілді (бір шаршы мильдік учаскелер), тақ нөмірлі учаскелер темір жол компаниясына, ал жұп нөмірлі учаскелер үкіметке тиесілі болды. Бұл жоспарланған темір жол бойында шахмат тәрізді үлгі құрады. Осы жүйе темір жолға қол жеткізудің темір жолға берілген және үкіметке тиесілі учаскелердің құнын арттыруы тиіс болды. Бұл жүйені сенатор Стивен А. Дуглас ойлап тапты, ал сенатор Джефферсон Дэвис саяси қолдау көрсетті.

Білім

1785 жылғы заң бойынша әрбір қалашықтың 16-бөлігі мектептерді құруға арналды және осы себепті оны «мектеп бөлімі» деп атады. Батыс штаттарында кейіннен 36-бөлім де мектеп бөлімі ретінде қосылды. Әртүрлі штаттар мен округтер бұл талапты өздерінің тәсілдерімен елемеді, өзгертті немесе түзетті, бірақ жалпы (көзделген) нәтиже – жергілікті мектептердің қаржымен қамтамасыз етілуіне және қоғамдық мектептердің барлық балалар үшін орталықта орналасуына кепілдік берілді. Жоғары білім беруге арналған жер участақтарының мысалы – Огайо штатының Колледж қалашығы.

Сауалнамаларды ашу

Көптеген алаяқтық немесе нашар сауатты жер өлшеу оқиғалары тіркелді, тіпті дерлік барлық штаттарда болды деуге болады. Зерттеліп жатқан жердің қашықтығы осы алаяқтықтар жасауға жағдай жасады. Ең әйгілі, кең ауқымды және қымбат алаяқтықты Бенсон Синдикаты жасады, ол 1880 жылдары негізінен Калифорнияда қызмет етті.

Метрлік жүйені қабылдау

PLSS Америка Құрама Штаттарында метрикалық жүйені қабылдаудағы маңызды келіспеушіліктердің бірі болып саналады. PLSS негізгі өлшем ретінде Гунтер тізбесін пайдаланған. Дегенмен, Канадада жерді өлшеу АҚШ жерді өлшеумен бірдей өлшем бірліктеріне негізделгендіктен, метрикалық жүйе ешқандай қиындықсыз қабылданды. "Америка Құрама Штаттарындағы әрбір жер учаскесінің өлшемдері акр, фут және дюйммен жасалған және осы елге тән тіркеу жүйесі бойынша жерге иелік құқығымен бірге ресми түрде тіркелген". – Филадельфиядағы Франклин институты (1876). Осы себепті, меншік шекараларын қайта анықтау көптеген заңдық мәселелерге және меншік иелерінің жаңылысуына әкелуі мүмкін. Көптеген жергілікті жоспарлау заңдары фут/квадрат футпен белгіленеді. Жерді өлшеушілер үшін өлшем бірліктерін аудару оңай емес, және жиі күрделі шешімдер қабылдау қажет (мысалы, жалпыға қолданылмаған аудару коэффициенттері, шартты/нақты аударулар, сандарды жуындату).

Қалалық жобалау

Жолдар әдетте 1,6 км ара қашықтықтағы учаскелік шекаралар бойымен салынғандықтан, өсіп келе жатқан қалалық аймақтар шамамен 1,6 км-лік "блоктардан" тұратын жол желілерін негізгі көше желісі ретінде қабылдады. Мұндай жолдар қалалық аймақтарда секциялық жолдар деп аталады, олар көбінесе автомобильдермен жүруге арналған және моторсыздар үшін қолдануы шектеулі. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қала маңындағы аудандарда саудалық даму көбінесе магистральдардың қиылыстарында және бойында дамыды, ал бұрынғы шаршы мильді құрайтын жерлер тұрғын үйлермен, мектептермен, діни нысандармен және саябақтармен толықты. Мысалы, Мичиган штатының Детройт қаласындағы Майл жол жүйесін қарастыруға болады. Кейде, және көбінесе қала маңындағы сыртқы аймақтарға қарағанда, метрополияның ішкі соғыстан кейінгі қала маңындағы аудандарында магистральдар шамамен 0,8 км аралықта орналасқан. Бұл қатаң реттелген қалалық (немесе қала маңындағы) құрылым Евклидтік аймақтарға бөлумен (Огайо штатының Евклид қаласының атымен аталған, ол 1926 жылы Жоғарғы Соттағы «Евклид ауылы, Огайо» мен «Амблер Реалти Компанисі» арасындағы істі жеңіп, аймақтарға бөлудің конституциялық екенін бекіткен) үйлеседі. Евклидтік аймақтарға бөлуде мүліктің қолданылуы аймақтарға бөлу ауданымен анықталады және реттеледі, оның шекаралары көбінесе магистральдардың орналасқан жеріне сәйкес келеді. Аппалачи тауларының батысында жол жүйелері көбінесе PLSS желілік құрылымын қабылдайды. Соның салдарынан 90 градусқа қиылысатын және ұзақ түзу жолдар пайда болады.

Танымал мәдениет

Жер жүйесі американ тарихы мен мәдениетінің маңызды бөлігі болып табылады. Басқа нәрселермен қатар, американ фильмдерінде кейде естілетін "төменгі 40", "алдыңғы 40", "артқы 40" және "40 акр және есек" сияқты тұрақты тіркестер, төрттен бір бөліктің төрттен бір бөлігін көрсетеді. Төрттен бір бөлімдегі "төменгі 40" - су ағып жататын бағыттағы, яғни ең төменгі биіктіктегі жер. "Төменгі 40" көбінесе өзеннің немесе көлдің орналасқан жері немесе бағыты болып табылады. "40 акр және есек" деген тіркес – Американ Азамат соғысынан кейін Фридмен бюросы тарапынан миф бойынша уәде етілген өтемақы еді. Америка батыс мәдениетінің маңызды бөлігі болған жаңа жерлерді игеру PLSS-ке тәуелді болды. 1862 жылғы алғашқы Homestead Act-та, Линкольн әкімшілігі кезінде, әр қоныс аударушыға төрттен бір бөлік жер берілді. Homestead Act-қа кейінгі түзетулер көбірек жерді, шамамен 640 гектарға дейін, бір бөлімді берді. Бұл бұрын қоныстанған, жақсырақ жерлерге қарағанда құрғақ немесе шөлді жерлерге қолдануға арналған жақсы түзету болды. Көбінесе бұл жерлер егіншілікке емес, мал шаруашылығына көбірек қолайлы болды.