Кіріспе

"Үш мушкетер" және Александр Дюманың басқа да романдарындағы ойдан шығарылған кейіпкер. Рене д’Эрблай, әрі Арамис деген атпен танымал, Дюманың "Үш мушкетер" (1844), "Елден кейін жиырма жыл" (1845) және "Виконт де Брагелон" (1847–1850) романдарындағы ойдан шығарылған тұлға. Ол және тағы екі мушкетер – Атос және Портос, романның басты кейіпкері д’Артаньянның дослары. Арамис кейіпі тарихи мушкетер Анри д’Арамицке негізделген.

Тұлға

Арамис әйелдерді жақсы көреді және оларға құштар болады, бұл сол кездегі иезуиттер мен абаттарға қатысты пікірлерге сай келеді. Ол үнемі амбициялы және қанағаттанбаған болып бейнеленеді; мушкетер ретінде ол абат болуға құштар, ал абат ретінде – солдат өмірін тілейді. «Үш мушкетер» романында ол әйелге және өз мақтанышқанына байланысты мушкетер болғаны айтылады; дінге қызмет етуге дайындалып жатқан шағында, жас үйленген әйелге кітап оқып отырғаны үшін (әділетсіздікке ұшыраған жоқ па), үйден қуылған еді. Содан кейін бір жыл бойы қаладағы ең шебер қылышшымен жекпе-жек өнерін үйреніп, өш алды. Ол өзін қорлаған адамды жекпе-жекке шақырды және жаңа үйренген қылышшылық дағдысының арқасында оны бірден өлтірді. Дуэльдер патша жарлығымен тыйым салынғандықтан және Арамис жаңа келген болғандықтан, оның жасырынуы және қарапайым болуы қажет болды. Ол «Арамис» деген атпен мушкетерлер қатарына қосылды. Онда ол Атос, Портос және кейіннен д’Артаньянмен танысты. Бірге олар патшаны қорғау және королеваның Букингем герцогымен болған қарым-қатынасын кардинал Ришельеден жасыру үшін жұмыс істеді. Арамис өзінің Макиавеллилік жоспарлары мен батылдығының арқасында үлкен жетістіктерге жетеді. Ол әрбір жеңісті одан да биікке көтерілудің бір қадамы деп санайды. Ақырында, ол иезуиттердің бас басқарушысы болып тағайындалады, бұл Nicolas Fouquet оны сатқаннан кейін «Le Vicomte De Bragelonne» романының соңында оның өмірін сақтап қалады. Арамис жеке амбицияларымен қатыгездікке бой берсе де, өте адал дос: шындығында, оның жалғыз қателігі – достарына зиян келтіруден немесе оларды ренжітуден бас тартуында. «Екі жүз жылдан кейін» романында ол Атостың зұлым Мордаунттың өмірін сақтап қалу туралы өтінішін тыңдайды, ал «Le Vicomte De Bragelonne» романында д’Артаньянның Belle Île en Mer туралы шындықты ашуын тоқтатудан бас тартады. Арамис тіпті досы Портосқа Темір маскадағы адамның кім екенін айтады, тіпті бұл Портостың оны (Арамисті) өлтіруіне әкелуі мүмкін деп қорқады. Достық Арамис үшін соншалықты маңызды болғандықтан, «Виконт де Брагелон» романының соңында ол достарының біреуінің өліміне себеп болғаннан кейін өмірінде бірінші және соңғы рет жылайды.

Сүйіктілер

Арамистің саяси интригалары оның махаббат интригаларымен тең келеді (және көбінесе олармен байланысты), себебі Дюма оны замандас саяси беделді әйелдердің ғашығы рөлінде бейнелейді. "Үш мылтықшы" романында (шамамен 1627 жыл) ол Шеврез герцогинясының ғашығы, патшайымның сенімді серігі. "Жиырма жылдан кейін" романында ол Лонгвиль герцогинясының ғашығы және, кең мағынада алғанда, оның ұлының әкесі болып табылады.

Аттар

Басқа мушкетерлерден өзгеше, Арамис екі рет есімі Рене деп аталады. Алғаш рет бұл d'Artagnan екінші кітаптың "Les Deux Gaspard" тарауында Арамис пен оның сүйіктісін кездестіргенде, ал екінші рет үшінші кітапта Базин Арамис туралы айтқанда болады. "Екі жүз жыл өткен соң" романында Арамис иезуит, Аббат д’Эрблай немесе Шевалье д’Эрблай ретінде танылады. "Виконт де Брагелонн" романында ол Ванн епископы, бұл атақты Николя Фуке оған берген, кейіннен иезуиттердің Бас басқарушысы болады. Шет елден оралғанда, ол испандық ақсүйек және Аламеда герцогы деген лауазыммен елші ретінде танылады.