Солтүстік Американың Геологиялық Аймағы: Мың Аралдар – Фронтенак Аркасы
Thousand Islands – Frontenac Arch
Канада мен АҚШ-тағы геологиялық аймақ – Мың Аралдар-Фронтенак аркасы. Бұл Қытай қалқаны мен Аддирондак тауларын байланыстырады, биоәртүрлілікті сақтайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Солтүстік Америкадағы геологиялық аймақ
Geologic region in North America
Мың арал – Фронтенак доғасы аймағы немесе Фронтенак осьі – Канада мен АҚШ-тағы Канад қалқанын Алгонкин паркімен Нью-Йорктегі Адриондак тау аймағымен байланыстыратын, Квебек Лорантиан тауларының жалғасы болып табылатын Кембрийге дейінгі тау жыныстарының ашық жолағы. Алгонкин мен Адриондак аймағы, оның ішінде Фронтенак осьі немесе доғасы, биологиялық әртүрлілік пен тұрақтылық үшін маңызды байланыс болып табылады және маңызды сақтау мүмкіндігіне ие. Ось Сент-Лоуренс жазықтығы мен Ұлы көлдер жазықтығын бөліп тұрады. Онда көптеген ерекше өсімдік және жануар түрлері кездеседі. Фронтенак аймағы – арканың Онтарио бөлігінің ең жас бөлігі, оның жасы 1,2 миллиард жылды құрайды. Бұл тау жыныстары ежелгі Родиния суперконтинентінің ірі тау тізбегінің бір бөлігі болған. Холлефорд маңында сонымен қатар метеор кратері де бар, онда қалқан оңтүстік-шығыс Онтарионың әктас жазықтарымен жанасады.
The Thousand Islands – Frontenac Arch region or the Frontenac Axis is an exposed strip of Precambrian rock in Canada and the United States that links the Canadian Shield from Algonquin Park with the Adirondack Mountain region in New York, an extension of the Laurentian mountains of Québec. The Algonquin to Adirondacks region, which includes the Frontenac Axis or Arch, is a critical linkage for biodiversity and resilience, and one with important conservation potential. The axis separates the St. Lawrence Lowlands and the Great Lakes Lowlands. It has many distinctive plant and animal species. The Frontenac terrain is the youngest of the Ontario portions of the arch, dated at 1.2 billion years old. These rocks were once part of a large mountain chain of the ancient supercontinent of Rodinia. There is also a meteor crater near Holleford, where the shield meets the limestone plains of southeastern Ontario.
Экология
Бұл аймақ әдетте оңтүстікке қарай өсетін және солтүстік шегіне жеткен ағаш түрлерімен ерекшеленеді. Мысалы, қарағай (Pinus rigida). Жайпақ топырақтар мен қайталама өрттер де ерекше өрт салдарынан туған қауымдастықтарды қалыптастырды. Бұл қауымдастықтар сирек кездесетін өсімдіктерге, мысалы, аю дуына (Quercus ilicifolia) және жусан (Vaccinium stamineum) сияқты түрлерге, сондай-ақ сирек кездесетін жануарларға, мысалы, бес жолақты скинк (Plestiodon fasciatus) және сұр тышқан жыланға (Pantherophis spiloides) мекен жасайды. Аймақта құстардың жоғары деңгейде әртүрлілігі байқалады, оның ішінде орманның жойылуына байланысты ұлттық деңгейде қауіп төнген керей құсы (Cerulean Warbler) да бар. Өсімдік және жануарлар дүниесін қалыптастырудағы ең маңызды фактор, әдетте, тау жыныстары болып табылады, бірақ Ұлы көлдердің де ықпалы болуы мүмкін. Сонымен қатар, кейбір солтүстік түрлердің ареалы оңтүстікке қарай кеңейеді, оларды Канада қалқанының тік гранитті ландшафты тартып алады. Аймақтың негізгі экожүйе типі - қоңыр жапырақты орман. Аймақта ұзақ жылдар бойы ағаш кесу жүргізіліп келеді, бұл орманды ірі ағаштардан айырды. Елді мекендер көбінесе терең топырақты жерлерде орналасқан, ал өрттер жоталарға ерекше әсер еткен. Ертедегі жер өлшеушілердің орман сипаттамаларына сілтеме жасау, гемолока (Hemlock) сияқты түрлердің азаюын растайды, олар тері шыраю үшін басымдықпен алынып тасталған. Бұл ормандарды қалпына келтіру критерийлері белгіленді, оларға ағаштардың мөлшері, көктемгі эфемерлі өсімдіктердің көптігі және ірі бұтақтардың болуы кіреді. Ланарк округінен алынған тозаң түйірлері орман жамылғысының ұзақ мерзімді тенденциялары туралы ақпарат береді. Аймақта сулы жерлердің кең ауқымы бар, олардың ішінде Сент-Лоуренс өзені бойындағы үлкен батпақтардан бастап, су арналары бойындағы кішкентай батпақтар мен шалғындарға дейін, және көптеген бобёр тоғандары бар. Бобёр тоғандарындағы өсімдік циклдары сулы жерлердің әртүрлілігіне үлес қосады; бобёр белсенділігінің деңгейіне байланысты ашық су, батпақ, ылғалды шалғын немесе бұталы тоғайлар болуы мүмкін. Аймақтағы кейбір көлдерде, мысалы Боб көлінде, сондай-ақ карталы және Бландингтің бақалары сияқты сирек кездесетін бақа түрлері де кездеседі. Мармурлы тау жыныстары немесе кальцийдің басқа көздері бар жерлерде, құрғақ батпақтар пайда болуы мүмкін. Бұл жерлерде кальцийге тәуелді ерекше сулы өсімдіктер өседі. Аймақтың оңтүстік бөлігі 2002 жылы ЮНЕСКО-ның биосфералық қорығы деп жарияланды – Frontenac Arch биосфералық қорығы. Бұл биосфералық қорықтың ішінде салыстырмалы түрде кішкентай Сент-Лоуренс аралдары ұлттық паркі орналасқан. Бұл парк кішкентай болғанымен, жоғарыда аталған көптеген Frontenac Arch түрлерін қамтиды, оның ішінде жусан, Бландингтің бақасы және бес жолақты скинктер бар. Солтүстікке қарай Алгонкин паркімен экологиялық байланыста әлі де үлкен үзіліс бар. Бұл үзілісте Фронтенак провинциялық паркі және Бон Эхо провинциялық паркі сияқты кішкентай парктер орналасқан.
The area is distinctive for having tree species typically found further south, and reaching their northern limits. One example is pitch pine (Pinus rigida). Shallow soils and recurring fire have also produced unusual fire barren communities. These provide habitat for rare plants, such as bear oak (Quercus ilicifolia) and deerberry (Vaccinium stamineum), as well as rare animals, such as the five lined skink (Plestiodon fasciatus) and gray rat snake (Pantherophis spiloides). There is high bird diversity, including the cerulean warbler, considered nationally endangered owing to the destruction of forests. Although the most important factor producing the fauna and flora is likely the bed rock, the moderating effect of the Great Lakes may also be factor. Also, some northern species extend their range south, drawn by the rugged granite landscapes of the Canadian Shield. The basic ecosystem type of the area is temperate deciduous forest. The area has a long history of logging, which has depleted these forests of larger trees. Settlement tends to have occurred in the areas of deeper soil, and fire has particularly influenced the uplands. Reference to the forest descriptions of early surveyors has documented decline in species such as hemlock, which were preferentially removed for leather tanning. Criteria for restoring these forests have been established, and include increased tree size, spring ephemeral abundance, and coarse woody debris. Pollen cores from Lanark County provide information about longer term trends in forest cover. There is a wide array of wetlands, ranging from larger marshes along the St. Lawrence river, to smaller marshes and bogs along water courses, and large numbers of beaver ponds. The cycles in vegetation in beaver ponds contribute to further wetland diversity; depending upon the amount of beaver activity, there may be open water, marsh, wet meadows or shrub thickets. Some lakes in the area, such as Bob's Lake, also support uncommon species of turtles, such as the map turtles and Blanding's turtles. Where there is marble bedrock, or other sources of calcium, fens may arise. These often have unusual calcium dependent wetland plants. A southern portion of this region was designated a Biosphere Reserve by UNESCO in 2002, the Frontenac Arch Biosphere Reserve. Within this biosphere reserve is the relatively small St. Lawrence Islands National Park. Although it is small, it has many Frontenac Arch species mentioned above, including deerberry, Blanding's turtle, and five lined skinks. Further north, there is still a large gap in the ecological link to Algonquin Park. In this gap are smaller parks such as Frontenac Provincial Park and Bon Echo Provincial Park.