Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс Азиядағы жойылған теңіз арыстаны
Extinct species of sea lion from East Asia
Жапон теңіз арыстаны (Zalophus japonicus) (ニホンアシカ, hangul=강치, 바다사자) – 1970 жылдары жойылған су сүтқоректі жануар. 2003 жылға дейін ол Калифорния теңіз арыстанының (Z. californianus) бір түрінің төл түрі деп есептелді. Олар Батыс Солтүстік Тынық мұхиты мен Охот теңізі және Жапон теңізі сияқты оның шеткі теңіздерінде, әсіресе Жапон архипелагы мен Корея түбегінің жағалау аймақтарында мекендеген. Олар көбінесе ашық және тегіс құмды жағалауларда көбейді, бірақ кейде тасты жерлерде де кездесетін. 1900 жылдары олар коммерциялық мақсатта ауланып, жойылды.
The Japanese sea lion (Zalophus japonicus) (ニホンアシカ, hangul=강치, 바다사자) was an aquatic mammal that became extinct in the 1970s. It was considered to be a subspecies of the related California sea lion (Z. californianus) until 2003. They inhabited the western North Pacific and its marginal seas including the Sea of Okhotsk and the Sea of Japan, especially around the coastal areas of the Japanese Archipelago and the Korean Peninsula. They generally bred on sandy beaches which were open and flat, but sometimes in rocky areas. They were hunted commercially in the 1900s, leading to their extinction.
Таксономия
2003 жылға дейін ол Калифорния теңіз арыстанының *Zalophus californianus japonicus* түршесі саналды. Бірақ, кейіннен жеке түр ретінде жіктелді. Жапонияда және Нидерландының Лейден қаласындағы Ұлттық табиғи тарих мұражайында Филипп Франц фон Зибольд сатып алған бірнеше салынған (таксидермия) үлгілерін табуға болады. Британ мұражайында оның терісі мен төрт бас сүйегі сақталған.
Prior to 2003, it was considered to be a subspecies of California sea lion as Zalophus californianus japonicus. However, it was subsequently reclassified as a separate species. Several taxidermied specimens can be found in Japan and in the National Museum of Natural History, Leiden, the Netherlands, bought by Philipp Franz von Siebold. The British Museum possesses a pelt and four skull specimens.
Сипаттама
Жапон теңіз арыстанының аталықтары қара сұр түсті болған, ұзындығына дейін жететін және шамамен салмағы болған. Аналықтары әлдеқайда кішідірек болған, ұзындығы және салмағы шамамен болған, ал түсі аталықтарға қарағанда ақырқы сұр болған.
Male Japanese sea lions were dark grey, reaching lengths of and weighed about Females were significantly smaller at long and weighed about with a lighter grey colour than the males.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Жапон теңіз арыстандары Тынық мұхитының солтүстік-батыс жағалауында, атап айтқанда Жапонияда, Кореяда, Камчатка түбегінің оңтүстігінде және Сахалин аралында кездесетін. Дегенмен, олар Камчаткада болмаған болуы мүмкін, олардың ең солтүстік ареалы Курил аралдарымен шектелген. 1949 жылы Монерон аралында атылған бір жеке арыстан туралы ғана сенімді мәлімет бар. Теңіз арыстандары мен ителдер Жапония жағалауындағы жер-су атауларында із қалдырды, мысалы, Ашика ива (海驢岩 немесе 海鹿岩, теңіз арысы тасы) және Ашика джима (海島 немесе 海鹿島, теңіз арысы аралы), сондай-ақ, олардың қасқа улауына байланысты Инубо мысы (犬吠埼, иттер үрлеген мүйіс) атауы пайда болған. Б.з.б. 3500-2000 жылдарға жататын Z. japonicus сүйектері Пусан қаласының Донгсамдонг ауданындағы қабық үйіндісінен табылған. Гендік деректер Лианкур аралдарында Z. japonicus бұрын кездескенін растайды. Олар көбінесе жазық, ашық, құмды жағалауларда мекендеген, бірақ тасты жерлерде сирек кездесетін. Үңгірлерде демалуды ұнататын.
Japanese sea lions were found along the northwest Pacific coastline, specifically in Japan, Korea, southern Kamchatka Peninsula, and the Sakhalin Island. However, they may not have existed in Kamchatka, with their northernmost range extending only to the Kuril Islands. The only reliable report may have been of an individual shot at Moneron Island in 1949. The sea lions and seals left relevant place names all over the coast line of Japan, such as Ashika iwa (海驢岩 or 海鹿岩, sea lion rock) and Ashika jima (海獺島 or 海鹿島, sea lion island), and Cape Inubō (犬吠埼, dog barking point) because of their howls to compared to dog's barking. Bones of Z. japonicus dating to 3500–2000 BC were found in the Shell Mound in Dongsam dong, Busan. Genetic evidence confirms the former presence of Z. japonicus on the Liancourt rocks. They usually resided on flat, open, and sandy beaches, but rarely in rocky areas. Their preference was to rest in caves.
Пайдалану және жойылу
Жапон теңіз арыстанының көптеген сүйектері Жапониядағы Жомон кезеңіне жататын қабық үйінділерінен қазылып алынды. Ал 18 ғасырдағы «Вакан Сансай Цуэ» энциклопедиясында етінің дәмді еместігі және олардың тек май шамдарына май алу үшін пайдаланылғаны туралы мәлімет бар. Терисінен құнды май шығарылып, ішкі органдары қымбат дәрілер жасауға, ал мұрттары мен терісі құбырларды тазалауға және былғары бұйымдарын жасауға қолданылды. 20 ғасырдың басында оларды цирктерде пайдалану үшін аулап ұстаған. Жапон траулерлері барлығы 16 500-ге жуық теңіз арыстанын аулап, олардың жойылуына себепкер болды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы теңіз шайқастары олардың мекендеу орындарын жоюға да ықпал еткен деп саналады. Z. japonicus-тің соңғы көрілуі 1970 жылдарға дейін жетеді, ал соңғы расталған жазба 1974 жылы Хоккайдоның солтүстігіндегі Ребун аралының жағалауынан ұсталған жас жануарға қатысты. 1983 және 1985 жылдары расталмаған бірнеше көріністер тіркелді. Соңғы сенімді құжаттама 1951 жылы Лианкурт тауларында 50-60 жануар туралы мәліметтерді қамтыды. Дегенмен, бұл Кариб теңізіндегі монах тырнасымен бірге, теңіз сүтқоректілерінің соңғы жойылған түрлерінің бірі болды.
Many bones of the Japanese sea lion have been excavated from shell middens from the Jōmon period in Japan while an 18th century encyclopedia, Wakan Sansai Zue, describes that the meat was not tasty and they were only used to render oil for oil lamps. Valuable oil was extracted from the skin, its internal organs were used to make expensive medicine, and its whiskers and skin were used as pipe cleaners and leather goods, respectively. At the turn of the 20th century, they were captured for use in circuses. In total, Japanese trawlers harvested as many as 16,500 sea lions, enough to cause their extinction. Submarine warfare during World War II is even believed to have contributed to their habitat destruction. The most recent sightings of Z. japonicus are from the 1970s, with the last confirmed record being a juvenile specimen captured in 1974 off the coast of Rebun Island, northern Hokkaido. There were a few unconfirmed sightings in 1983 and 1985. The last credible documentation was made in 1951 on the Liancourt Rocks reporting 50 to 60 animals. In any case, it was one of the most recent marine mammal extinctions to occur, alongside the Caribbean monk seal which went extinct at around the same time.
Қайта өркендеуге тырысу
2007 жылы Оңтүстік Кореяның Қоршаған орта министрлігі Оңтүстік Корея, Солтүстік Корея, Ресей және Қытай Жапон теңізіне теңіз арыстандарын қайтару бойынша бірлесіп жұмыс істейтінін жариялады, бұл іздеуден басталады. Мақсаты – әлі тірі қалған Жапон теңіз арыстандарын табу. Оңтүстік Кореяның Ұлттық экологиялық зерттеу институтына осы жобаның мүмкіндігін зерттеу тапсырылды. Егер жануар табылмаса, Оңтүстік Корея үкіметі АҚШ-тан Калифорния теңіз арыстандарын көшіруді жоспарлап отыр. 2016 жылдың наурыз айында Косикидзима аралдарында екі жануар фотосуреттер арқылы Otariidae тұқымдасына жататыны анықталды, бірақ олардың нақты түрлері белгісіз.
In 2007, the South Korean Ministry of Environment announced that South Korea, North Korea, Russia, and China will collaborate on bringing back sea lions to the Sea of Japan, starting with a search for any Japanese sea lions that might still be alive. The National Institute of Environmental Research of South Korea was commissioned to conduct feasibility research for this project. If the animal cannot be found, the South Korean government plans to relocate California sea lions from the United States. and on Koshikijima Islands in March, 2016. Both animals were positively identified as Otariidae based on photographs, but their identities are unclear.