Франческо Геррацци: Итальян жазушысы мен саясаткерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Франческо Доменико Герацци (12 тамыз 1804 – 25 қыркүйек 1873) – итальяндық жазушы және саясаткер, Итальяндық қайта өркендеуге қатысқан.

Өмірбаян

Геррацци Ливорно портында, сол кезде Тоскана Ұлы Герцогтігінің бір бөлігі болған жерде дүниеге келді. Ол Пиза университетінде заң білімін алып, 1824 жылы бітірді. Ливорнода заңгерлік қызметтен бас тартты, бірақ көп ұзамай саясат пен әдебиетке бет бұрды, әсіресе Байронның ықпалына ілесіп, оған "Stanze" (1825) атты шығармасын арнады. Оның алғашқы романы "Беневенто шайқасы" 1827 жылы жарық көрді. Джузеппе Маццинимен танысып, 1829 жылы Карло Бинимен бірге Ливорнода "L'Indicatore Livornese" газетін шығара бастады. Тоскана Ұлы Герцогтігінің билігі 1830 жылдың ақпанында 48 санынан кейін газеттің шығарылуын тоқтатты. Сол жылы Геррацци француз революциясының идеалдарын қабылдаған және ризорджименто идеалистеріне үлгі болған Козимо Дель Фантеге арналған сөз сөйлегені үшін алты айға Монтепульчаноға жер аударылды. Монтепульчанодағы жер аударылысында ол өзінің ең танымал романы "Фиренце қоршауы" романын жазуға кірісті, ол 16 ғасырғы флоренциялық сарбаз Франческо Ферруччоның өмірін көркемдеп бейнелейді. Геррацци "Жас Италия" қозғалысындағы қызметі үшін бірнеше рет түрмеге қамалды; 1833 жылы ол Портоферрайодағы Форте Стеллаға үш айға қамалды. Кейіннен ол Ливорнодағы ең беделді либералдық көшбасшыға айналды. 1848 жылы Геррацци реформаторлар мен Тоскананың ұлы герцогы Леопольд II арасында келісімге келу мақсатымен министр болып тағайындалды. 1849 жылдың 8 ақпанында Леопольд қашқаннан кейін Геррацци Джузеппе Маццини мен Джузеппе Монтанеллимен бірге басқарушы триумвират құрды және республика жарияланды; 27 наурызда Геррацци диктатор болып тағайындалды. Леопольд билікке оралғаннан кейін Геррацци қашудан бас тартты және 15 жылға бас бостандығынан айырылды. Осы жылдары ол 1852 жылы жарық көрген "Апология" еңбегін жазды. Түрмеде үш жыл өткізгеннен кейін оның жазасы Корсикаға жер аударылуға ауыстырылды; 1857 жылы ол аралдан қашып, біраз уақыт Генуяда тұрды. 1862 жылдан 1870 жылға дейін ол Италия парламентіне депутат болып сайланды. Геррацци өзінің туған жері Ливорнодан 30 шақырым қашықтықтағы Сечинада инсульттан қайтыс болды. Оның басқа да маңызды шығармалары: "Изабелла Орсини" (1845) және "Беатрис Ченчи" (1854). Сонымен қатар, Корсикада 18 ғасырда өткен екі тарихи роман: "La torre di Nonza" (1857) және "Pasquale Paoli ossia la Rotta di Pontenuovo. Racconto Corso del Secolo XVIII" (1860). Оның жинақталған "Opere" 1868 жылы жарық көрді. 1854 жылы "Беатрис Ченчи" романы Франческо де Санктис тарапынан сыналып (ол бұл кезде Италияға Савой әулетінің басшылығын жақтаған), ол досына былай деп жазды: "Құрметті Алессандро Манцони, мен 40 жылдары британдықтар мен немістер бізді екі түрлі мектептің жетекшілері деп қараған, ал оны ұйықтатарлық деп атаған екенін ойлауға мәжбүрмін". Марксистік философ Антонио Грамши Герраццидің патриоттық шығармаларын сынады. Грамши түрмеде жазған хаттарының бірінде Геррацци мен Брешаниді бір-біріне ұқсас, бірақ сол және оң қанатты тарихи романдардың екі нұсқасы деп сипаттады.

Guerrazzi was born in the seaport of Livorno, then part of the Grand Duchy of Tuscany. He studied law at the University of Pisa, graduating in 1824. He began to practice in Livorno, but soon gave up law in favour of politics and literature, being particularly influenced by Byron, to whom he dedicated his "Stanze" (1825). His first novel, La Battaglia di Benevento was published in 1827. Giuseppe Mazzini made his acquaintance, and in 1829, together with Carlo Bini, they started a newspaper, L'Indicatore Livornese, at Livorno. The authorities of the Grand Duchy of Tuscany suppressed the periodical in February 1830 after 48 issues. In the same year Guerrazzi was banished to Montepulciano for six months after writing an oration to the memory of Cosimo Del Fante — a native of Livorno who had embraced the ideals of the French Revolution and whom Guerrazzi held up as an example for the idealists of the risorgimento. While confined to Montepulciano he began work on his most famous novel, L'Assedio di Firenze based on and greatly glorifying the life of the 16th Century Florentine soldier Francesco Ferruccio. Guerrazzi was to be imprisoned several times for his activity in the cause of "Young Italy"; in 1833 he was locked up for three months in the Forte Stella at Portoferraio. Subsequently, he became the most powerful Liberal leader at Livorno. In 1848 Guerrazzi was appointed a minister, with some idea of mediating between the reformers and the grand duke of Tuscany, Leopold II. On 8 February 1849, following Leopold's flight, Guerrazzi formed a governing triumvirate with Giuseppe Mazzini and Giuseppe Montanelli and a republic was proclaimed; on 27 March Guerrazzi was nominated dictator. On Leopold's restoration, Guerrazzi refused to flee and he was sentenced to 15 years of imprisonment. In these years he worked on his Apologia, which was published in 1852. After three years in prison his sentence was commuted to exile in Corsica; in 1857 he escaped from the island and lived for some time in Genoa. From 1862 to 1870, he served as a deputy in the Italian parliament at Turin. Guerrazzi died of a stroke in Cecina some 30 km from his birthplace, Livorno. His other major works include Isabella Orsini (1845) and Beatrice Cenci (1854). Moreover, two historic novels placed in Corsica during the 18th century: La torre di Nonza (1857) and Pasquale Paoli ossia la Rotta di Pontenuovo. Racconto Corso del Secolo XVIII (1860). His collected Opere appeared in 1868. When in 1854 Beatrice Cenci was lambasted by Francesco de Sanctis (who now favored the House of Savoy leadership for Italy), he wrote to a friend: "Honoured Alessandro Manzoni, I am put down to think that as far back as '40 Britons and Germans saw us as leaders of two different schools, and his they labelled sleep inducing". Marxist philosopher Antonio Gramsci panned Guerrazzi's patriotical works. In one lf his prison letters Gramsci refers to Guerrazzi and Bresciani as left and right variants of the same bitterly sectarian type of historical novel.