Сербия корольі Стефан Драгутин: Өмір және билеуі

Кіріспе

Сербияның патшасы 1276-1282 жылдар аралығында Сербияның патшасы болды. 1282 жылдан бастап ол Солтүстік Сербияны және 1284 жылдан бастап көршілес венгр банаттарын (немесе шекаралық провинцияларды) қамтитын жеке патшалықты басқарды, осыған байланысты ол ресми емес түрде «Сырмия патшасы» деп аталды. Ол Сербия королі Стефан Урош I мен королева Еленаның үлкен ұлы болды. Драгутин 1268 жылы әкесі оның әкесі Венгрия королі Бела IV-пен бейбіт келісімге келгеннен кейін Венгрияның Екатеринасына үйленді. 1271 жылға қарай ол әкесінен кейін таққа отыру құқығын мойындағандықтан «жас король» атағын алды. Ол әкесіне қарсы көтеріліс жасады және венгрлердің көмегімен 1276 жылы оны тақтан түсірді. Драгутин Урош I-нің орталықтандыру саясатын тоқтатты және анасына үлкен жерлерді иелік ретінде берді. Жаттығу кезінде болған жазадан кейін ол 1282 жылы інісі Милутиннің пайдасына тақтан бас тарды, бірақ Венгрия шекарасымен бірге Сербияның солтүстік аймақтарын сақтап қалды. Екі жылдан кейін оның күйеу баласы, Венгрия королі Ладислав IV оған үш банатты – Мачваны (немесе Үлкен Сирмияны), Усорани және Солиді берді. Ол Белградты басқарған алғашқы серб монархы болды. Ағасының қолдауымен ол 1284 немесе 1285 жылдары Браничево банаттарын да басып алды. Теориялық тұрғыдан Драгутин ағасына (Сербия территориясы үшін) және венгр монархтарына (төрт банат үшін) вассал болды, бірақ іс жүзінде ол 1290 жылдардан бастап тәуелсіз билеуші ретінде өз патшалығын басқарды. 1301 жылы Милутинмен араздасуы ашық соғысқа ұласты, ал 1307 жылдан бастап ол көрші венгр феодалдарына жиі шабуыл жасады. Сербиялық көптеген ақсүйектер Драгутинге қолдау көрсетті, бірақ ол 1311 немесе 1312 жылы Милутиннің жалдамалы әскерлері оны жеңгеннен кейін Милутинмен бейбіт келісімге келуге мәжбүр болды. Өлімі алдында ол монастырьға кіріп, бесінші ғасырдың византиялық әулиесі Теоктист есімін алып, соңынан дұға жасап қайтыс болды. Сербиялық қасиеттілер тізімінде Драгутин 12 қарашада немесе 30 қазанда (Ескі және Жаңа стиль бойынша) құрметтеледі.

King of Serbia from 1276 to 1282

Stefan Dragutin (, Dragutin István; 1244 – 12 March 1316), was King of Serbia from 1276 to 1282. From 1282, he ruled a separate kingdom which included northern Serbia, and (from 1284) the neighboring Hungarian banates (or border provinces), for which he was unofficially styled "King of Syrmia". He was the eldest son of King Stefan Uroš I of Serbia and Queen Helen. Dragutin married Catherine of Hungary, likely after his father concluded a peace treaty with her grandfather, Béla IV of Hungary, in 1268. By 1271, he received the title of "young king" in recognition of his right to succeed his father. He rebelled against his father, and with Hungarian assistance, forced him to abdicate in 1276. Dragutin abandoned Uroš I's centralizing policy and ceded large territories to his mother in appanage. After a riding accident, he abdicated in favor of his brother Milutin in 1282, but retained the northern regions of Serbia along the Hungarian border. Two years later, his brother in law, Ladislaus IV of Hungary, granted him three banates—Mačva (or Sirmia ulterior), Usora and Soli. He was the first Serbian monarch to rule Belgrade. With his brother's support, he also occupied the Banate of Braničevo in 1284 or 1285. In theory, Dragutin was a vassal both to his brother (for his Serbian territories), and to the Hungarian monarchs (for the four banates), but in practice he ruled his realm as an independent ruler from the 1290s. His conflicts with Milutin developed into open war in 1301, and he frequently raided the neighboring Hungarian lords from 1307. Most of the Serbian noblemen supported Dragutin, but he was forced to make peace with Milutin after Milutin's mercenaries routed him in 1311 or 1312. Before his death, he entered a monastery and died as the monk taking the name of Theoctistus, the fifth century Byzantine saint. On the list of Serbian saints, Dragutin is venerated on 12 November or 30 October (Old Style and New Style dates).

Ерте өмір

Драгутин Сербия патшасы Стефан Урош I мен Анжулық Еленаның тұңғыш ұлы болды. Оның қай жерде, қай күні туғаны белгісіз. 1264 жылы Доменциан есімді монах Стефан Неманьяның ұрпақтарының «төртінші буыны» «атқа мініп, жауынгердің найзасын ұстай алатын» жасқа жеткенін жазды. Доменциан Драгутин туралы айтып отырғаны анық болғандықтан, тарихшы Миодраг Пуркович Драгутиннің жиырма жаста болғанын болжап, оның тууын шамамен 1244 жылға белгіледі. Драгутиннің Венгрияның Екатеринасымен некелескен күні де белгісіз. Оның әкесі мен оның әкесі, Венгрияның Бела IV, 1268 жылы Урош I Мачваға шабуыл жасағаннан кейінгі бейбіт келіссөздер кезінде осы некені ұйымдастырған болуы мүмкін, бірақ одан ертерек мерзім де жоққа шығарылмайды. Мачва – Сербияның солтүстігіндегі Венгрияның шекаралық провинциясы, оны Бела IV-нің қызы Анна, өзінің кәмелетке толмаған ұлы Бела атынан басқарды. Урош I провинцияға шабуыл жасап, тонады, бірақ ол тұтқындалып, келісуге мәжбүр болды. Екатеринаның әкесі Стефан V әкесінің серігі және мұрагері ретінде «жас патша» атағын алған еді, ал дәл осы атақ Драгутинге оның әкесінен Сербияны мұраға алуға толық құқығы бар екенін мойындау ретінде берілді. Стивен V пен Богемия королі Оттокар II арасындағы Пресбург бейбіт шарты – Драгутинді «жас патша» деп сипаттайтын ең көне құжат. Он жылдар өткен соң, Сербия архиепископы Данило II Драгутиннің венгрлік туыстары Уроштан оның мемлекетінің бір бөлігін Драгутинге беруді күткенін, осылайша оған тәуелсіз билік етуге мүмкіндік беруді көздегенін жазды. Александр Кристич және басқа да тарихшылардың пікірінше, бейбіт келісімде Сербияны Урош I мен Драгутин арасында бөлу нақты көрсетілген болуы мүмкін. Өкіметін нығайтуға жылдар жұмсағаннан кейін, Урош патшалығын ұлымен бөлісуге құлшынбады. 1260-шы жылдардың соңында Сербияға византиялық елші келгенде, Драгутин әйелімен бірге әкесінің сарайында тұрып жатты. Драгутин 1276 жылы әкесіне қарсы көтерілді. Ол әкесін билікті бөлісуге көндіруді мақсат еткені ме, әлде кіші інісі Милутиннің пайдасына мұрадан айырылып қалудан қорқып ба, белгісіз. Драгутиннің қайнағасы, Венгрияның Ладислав IV, оған көмек көрсету үшін венгр және куман әскерлерін Сербияға жіберді. Драгутин 1276 жылдың күзінде Гакко маңында әкесін жеңді. Урош одан әрі қарсылық көрсетпей, Сопочани монастыріне кірді, ол бір жылдан кейін қайтыс болды.

Dragutin was the eldest son of King Stefan Uroš I of Serbia, and Helen of Anjou. The place and date of his birth are unknown. In 1264, the monk Domentijan recorded that the "fourth generation" of the descendants of Stefan Nemanja was already old enough "to ride a horse and carry a warrior's lance". As Domentijan is obviously referring to Dragutin, the historian Miodrag Purković concluded Dragutin must have been twenty and dated his birth to around 1244. The date of Dragutin's marriage with Catherine of Hungary is also unknown. His father and her grandfather, Béla IV of Hungary, most probably arranged the marriage during the peace negotiations that followed Uroš I's invasion of Mačva in 1268, but an earlier date cannot be excluded. Mačva was a Hungarian border province to the north of Serbia which had been governed by Béla IV's daughter, Anna, on behalf of her minor son, Béla. Uroš I launched a plundering raid against the province, but he was captured and forced to seek a reconciliation. Catherine's father, Stephen V, had been bearing the title of "younger king" as his father's co ruler and heir and the same title was bestowed on Dragutin in recognition of his exclusive right to inherit Serbia from his father. The Peace of Pressburg between Stephen V and King Ottokar II of Bohemia is the oldest extant document which describes Dragutin as a "younger king". Decades later, Danilo II, Archbishop of Serbia, recorded that Dragutin's Hungarian in laws also expected that Uroš would cede parts of his realm to Dragutin to allow him to rule them independently. The peace agreement may have explicitly prescribed the division of Serbia between Uroš I and Dragutin, according to Aleksandar Krstić and other historians. After spending years strengthening his central government, Uroš was reluctant to divide his kingdom with his son. Dragutin and his wife were living in his father's court when a Byzantine envoy visited Serbia in the late 1260s. Dragutin rose up against his father in 1276. Whether he wanted to persuade his father to share power with him, or he was afraid of being disinherited in favor of his younger brother, Milutin, cannot be determined. Dragutin's brother in law, Ladislaus IV of Hungary, sent Hungarian and Cuman troops to Serbia to assist him. Dragutin routed his father near Gacko in the autumn of 1276. Uroš abdicated without further resistance and entered the Sopoćani Monastery where he died a year later.

Сербия

Сербия архиепископы Иоанникий I, Урош I құлағаннан кейін тақтан бас тарды. Ол Драгутиннің тақты басып алуына наразылық ретінде немесе тақтан шеттетілген монархпен тығыз байланысы болғандықтан орнынан кетуге мәжбүр болған болуы мүмкін. Драгутин таққа отырғаннан кейін көп ұзамай, Сербияның ірі бөліктерін – Зета, Требинье және басқа да жағалау аймақтарын, сондай-ақ Плавка анасына иелік етуге берді. Еленаның иелігіндегі жерлер бұрынғы Дукля патшалығының негізгі аумақтарын қамтыды және оның қайтысынан кейін серб тағының мұрагерлерінің провинциясына айналды. Милутин анасын оның патшалығына алып келіп, Шкодерде қоныстандырды. Урош I билігінің соңғы жылдары Сербия мен Рагуза Республикасының қарым-қатынасы шиеленіскен еді, бірақ оның әйелі республиканы құпия түрде қолдады. Драгутин таққа отырғаннан кейін көп ұзамай олар татуласты. Сицилия королі, Анжу әулетінен шыққан Карл I, Драгутинды Византия империясына қарсы коалицияға қосуды қалады. Екі патша бұл мәселе бойынша 1279 жылы хат алмасты. 1282 жылдың басында Драгутин аттан құлап, аяғын сындырды. Жағдайы соншалықты ауыр болды, Сербияны басқару мәселесін шешу үшін Дежевода кеңес шақырылды. Кеңесте Драгутин Милутиннің пайдасына тақтан бас тарды, бірақ оның орнынан кетуінің мән-жайлары белгісіз. Он жылдар өткен соң Драгутин Милутинмен қақтығысқа түскенін және ол жазылғанға дейін үкіметті тек уақытша Милутинге тапсырғанын айтты. Архиепископ Данило II, Драгутиннің аттан құлауын әкесіне қарсы жасаған істері үшін Құдайдың жазасы деп санағаны үшін тақтан бас тарғанын жазды, бірақ Архиепископ Драгутиннің шешіміне әсер еткен нақты айтылмаған "қиындықтарға" да сілтеме жасады. Византия тарихшысы Георгий Пахимер Драгутиннің тақтан бас тарғанының соңғы болғанын білді, бірақ Пахимер екі бауырдың арасындағы келісімге де тоқталып, Милутиннің орнын басуға Драгутиннің (аты аталмаған) ұлының құқығын қамтамасыз етті.

Сирмия артқы

Фрескалар мен дипломатиялық хат-хабарлар Драгутиннің бас тартқаннан кейін «патша» деп аталғанын көрсетеді, бірақ Милутиннің үстемдігі айқын. Драгутин өз жарлықтарында және монеталарында өзін патша ретінде көрсетуді жалғастырды. Драгутин мен Милутин Арилге жақын жердегі Драгутиннің құрметіне салынған Санкт-Ахиллий шіркеуіндегі фрескадағы патшалық белгілерді киген, бірақ Драгутин азырақ патшалық рәміздермен бейнеленген. Шын мәнінде, Сербия Драгутиннің тақтан бас тарғаннан кейін оның мен Милутиннің арасында бөлінді, Драгутин Венгрия шекарасындағы солтүстік аймақты, соның ішінде Рудникте жақында ашылған күміс кенін сақтап қалды. Ол сонымен қатар Сербияның батысындағы Лим өзені бойындағы жерлерді де иеленді, осылайша ол бауырының ең қуатты вассалы болды. Венгрияның Ладислав IV 1284 жылдың екінші жартысында Драгутинге Мачва, Усора және Солиді сыйлады. Венгрия монархтарының туыстары, соңғыда Драгутиннің енесі, Кумандық Елизавета, осы аумақтарды аппанаж ретінде иеленген, ал Драгутин оларды венгр вассалы ретінде басқаруды жалғастырды. Мачва сонымен қатар Сирмия Ультериор деп те белгілі болған, сондықтан Драгутиннің замандастары оны «Сремнің патшасы» деп атады. Ол Савадағы Дебрцте тұрақтап, бірақ Белградта да жиі болды. Ол осы қаланы билеген алғашқы серб монархы болды. Драгутин өз патшалығын бауырынан тәуелсіз басқарды. Ол Босниядағы францискандықтардың миссияларын қолдады және Белградта католик шіркеуінің құрылуына рұқсат берді. Екі куман немесе болгар батырлары, Дарман мен Куделин, бұрынғы венгр банатын, Браничево банатын басып алды. Драгутин 1284 немесе 1285 жылы венгрлердің көмегімен Браничевоға шабуыл жасады, бірақ оларды жеңе алмады. Дарман мен Куделин куман және татар әскерлерін жалдап, Драгутиннің патшалығына шабуылдауды бастады. Драгутин Милутиннен көмек сұрады және екі бауыр Мачковацта кездесті. Олар күштерін біріктіріп, Дарман мен Куделинді жеңгеннен кейін, Драгутин 1291 немесе 1292 жылы Браничевоны басып алды. Жаңа венгр монархы Андрей III олардың әскери әрекеттерін қолдады, бірақ Андрейдің Венгриядағы әлсіз жағдайы Драгутинге тәуелсіздігін нығайтуға мүмкіндік берді. Драгутиннің қарындасы Мария бауыры Ладислав IV қайтыс болғаннан кейін Венгрия тағына талап етті. Драгутин оны және оның ұлы Анжу Карл Мартельді қолдауға дайын болды. Өзін Венгрияның заңды патшасы деп санаған Карл Мартель 1292 жылы Славонияны Драгутиннің ұлы Владиславқа сыйлады, бірақ венгр дворяндары мен прелаттарының көпшілігі Андрей III-ке адал болды. Драгутин Андреймен келісуге тырысты, ал Владислав 1293 жылы Андрейдің ағасы Альбертино Морозинидің немересі Констанцияға үйленді. Драгутин 13 ғасырдың соңында Венгрияның ыдырауынан пайдаланып, монархтан тәуелсіз кең аумақтарды басқарған ондаған «олигархтардың» (немесе қуатты иелердің) бірі болды. Драгутин 1290 жылдары Македониядағы Византия аймақтарына қарсы бауырының шабуылдарын қолдады. 1299 жылы Милутин Византия империясымен бейбіт келісімге келгеннен кейін соғыстан пайда тапқан ондаған серб дворяндары Драгутиннің патшалығына көшіп келді. Екі бауырдың арасындағы шиеленіс күрт өсті, себебі Милутин Сербиядағы мұрагерлікті өз ұлдарына қамтамасыз етуді қалады. 1301 жылы ашық соғыс басталды және Милутин Рудникті Драгутиннен тартып алды. Рагусалық есептерге сәйкес, 1302 жылдың соңында бейбіт келісімге қол жеткізілді, бірақ 1303 жылы Драгутиннің әскерлері немесе одақтастары Милутиннің Брсководегі күміс кенін тонады. Қарулы қақтығыс он жылдан астам уақытқа созылды, бірақ оның егжей-тегжейі белгісіз. Тараптар майдан шайқастарын болдырмауға тырысты және Драгутин өзінің патшалығын дерлік толық сақтап қалды, бірақ күміс кендерінен түскен табыс Милутинге жалдамалы әскерлерді жалдауға мүмкіндік берді. Карл Мартельдің ұлы Карл Роберт 1300 жылы Венгрияға келіп, таққа талап етуді көздеді. Оның атасы, Неапольдің Карл II, Драгутин мен Драгутиннің әйелін Карл Роберттің басты қолдаушыларының қатарына қосты. 1301 жылдың жазы мен 1304 жылдың мамыры аралығында Карл Роберт өзінің уақытының көп бөлігін Драгутиннің патшалығының солтүстігінде орналасқан қуатты Угрин Цсактың иеліктерінде өткізді, бұл Карл Роберт пен Драгутиннің қарым-қатынасы жақсы болғанын көрсетеді. Белгісіз себептермен 1307 жылы Драгутиннің әскерлері Цсактың иеліктерін тонады, бірақ Цсак қарсы шабуыл жасап, 1307 жылдың 13 қазанына дейін Драгутиннің әскерін жеңді. Драгутин Карл Роберттің қарсыласы, Трансильванияны билеген Ладислав Канмен одақтасты. Драгутиннің православиелік ұлы Канның қызына үйленді, осының салдарынан Рим папасының өкілі Джентиле Портино да Монтефиоре Канға 1309 жылдың соңында айып тақты. Тарихшы Александр Крстич Драгутиннің үлкен ұлы Владислав үшін венгр тағын және кіші ұлы Урошица үшін серб тағын қамтамасыз етуді көздегенін болжайды. Драгутин мен оның әскерлері Валко және Серем округтерінде келтірген қирату туралы мәліметтер, ең болмаса, 1309 және 1310 жылдары Угрин Цсактың иеліктеріне қарсы Драгутиннің жиі шабуылдарын көрсетеді. Оның серігі Жан Смарагд Драгутиннің әскерлерін басқарды, бірақ Угриннің қолбасшысы Павел Гарай оларды жеңді. Драгутин Калоча архиепископтығының мүліктерін де тартып алды, бұл жаңа сайланған архиепископ Демитрийдің 1312 жылдың соңына дейін Римге баруына кедері келтірді. Карл Робертпен болған қақтығысы оны екі майданда соғысуға мәжбүр етті. Серб дворяндары Милутинге қарсы көтерілгеннен кейін ол 1310 жылдардың басында бауырына қарсы соғысты жалғастыра алды. Серб прелаттары Милутинге адал болды және оған татар, ясси және түрік жалдамалыларын жалдауға көмектесті. Милутин 1311 немесе 1312 жылдың соңында Драгутинге шешуші жеңіліс таптырғаннан кейін, прелаттар олардың арасында бейбіт келісімге келуге араласты, ең болмаса 1312 жылы. Драгутин бауырын заңды патша ретінде мойындауға мәжбүр болды, бірақ оның серб аппанажы (Рудниктегі күміс кенімен қоса) оған толығымен қайтарылды. Драгутин 1313 жылы Хорватияның қуатты баны Младен II Шубичтің Брибирге қарсы күресіне көмектесу үшін күш жіберді. Крстичтің сөзіне сәйкес, Драгутин ақпан айында Сремска-Митровицада Карл Робертпен бейбіт келісім жасады. 1314 немесе 1316 жылы Драгутин Банска монастырына бауырының сыйлықтары туралы жарлығына «бұрынғы патша» ретінде қол қойды. Драгутин өліміне аз ғана уақыт қалғанда монахқа айналып, Теокстист есімін қабылдады. Архиепископ Данило II-нің өмірбаянына сәйкес, ол өлімі алдында өзін қасиетті деп санауға болмайтынын айтты. Ол 12 наурыз 1316 жылы қайтыс болды. Ол Джурджеви Ступови монастырына жерленді. Ол монастырдың екінші негізін салушысы ретінде есептеледі, оны оның ұлы атасы Степан Неманя салған. Серб қасиеттілер тізімінде Драгутин 12 қараша немесе 30 қазан күндері (ескі және жаңа стильмен) құрметтеледі. Оның солтүстік иеліктерінде оның ұлы Стефан Владислав II оның орнын басты.

Inscriptions on frescos and diplomatic correspondence provide evidence that Dragutin was styled "king" after his abdication, but Milutin's supreme position is evident. Dragutin continued to style himself as king in his charters and on his coins. Dragutin and Milutin wore royal insignias seen on a fresco in St. Achillius Church, which was Dragutin's endowment near Arilje, but Dragutin is depicted with fewer royal emblems. Actually, Serbia was divided between Dragutin and Milutin at Dragutin's abdication, with Dragutin retaining the northern region along the Hungarian border, including the recently opened silver mine at Rudnik. He also held territories in western Serbia on the river Lim, thus he was his brother's most powerful vassal. Ladislaus IV of Hungary granted Mačva, Usora and Soli to Dragutin in the second half of 1284. Relatives of the Hungarian monarchs, most recently Dragutin's mother in law, Elizabeth the Cuman, had held the same territories in appanage, and Dragutin continued to rule them as a Hungarian vassal. Mačva was also known as Sirmia ulterior, hence Dragutin's contemporaries often styled him as "King of Srem". He took up his seat at Debrc on the Sava, but he also regularly stayed in Belgrade. He was the first Serbian monarch to rule this town. Dragutin administered his realm independently of his brother. He supported the Franciscans' missions in Bosnia and allowed the establishment of a Catholic see in Belgrade. Two Cuman or Bulgarian warlords, Darman and Kudelin, had seized a former Hungarian banate, the Banate of Braničevo. Dragutin invaded Braničevo with Hungarian assistance in 1284 or 1285 but could not defeat them. Darman and Kudelin hired Cuman and Tatar troops and began raiding Dragutin's realm. Dragutin sought help from Milutin and the two brothers met in Mačkovac. After they joined their forces and defeated Darman and Kudelin, Dragutin seized Braničevo in 1291 or 1292. The new Hungarian monarch, Andrew III, also supported their military action, but Andrew's weak position in Hungary enabled Dragutin to strengthen his independence. Dragutin's sister in law, Mary, had laid claim to Hungary after the death of her brother, Ladislaus IV. Dragutin was allegedly willing to support her and her son, Charles Martel of Anjou. Charles Martel, who regarded himself the lawful king of Hungary, granted Slavonia to Dragutin's son, Vladislav, in 1292, but most Hungarian noblemen and prelates remained loyal to Andrew III. Dragutin also sought a reconciliation with Andrew, and Vladislav married Constance, the granddaughter of Andrew's uncle, Albertino Morosini in 1293. Dragutin took advantage of the disintegration of Hungary during the last decade of the 13th century and became one of the dozen "oligarchs" (or powerful lords) who ruled vast territories independently of the monarch. Dragutin supported his brother's attacks against the Byzantine territories in Macedonia in the 1290s. After Milutin had made peace with the Byzantine Empire in 1299, dozens of Serbian noblemen, who had benefited from the war, moved to Dragutin's realm. Tensions between the two brothers grew rapidly, most probably because Milutin wanted to secure the succession in Serbia for his own sons. In 1301, open war broke out and Milutin occupied Rudnik after taking it from Dragutin. According to Ragusan reports, a peace treaty was made in late 1302, but Dragutin's troops or allies pillaged Milutin's silver mines at Brskovo in 1303. The armed conflict lasted for more than a decade, but its details are unknown. The parties allegedly avoided fighting pitched battles and Dragutin kept his realm almost intact, although income from the silver mines enabled Milutin to hire mercenaries. Charles Martel's son, Charles Robert, came to Hungary to assert his claim to the throne in 1300. His grandfather, Charles II of Naples, listed Dragutin and Dragutin's wife among Charles Robert's principal supporters. Between the summer of 1301 and May 1304, Charles Robert spent much of his time in the powerful Ugrin Csák's domains, which were located to the north of Dragutin's realm, implying that Charles Robert's relationship with Dragutin was cordial. For unknown reasons, Dragutin's troops pillaged Csák's domains in 1307, but Csák launched a counter attack and defeated Dragutin's army on an unknown date, sometime before 13 October 1307. Dragutin made an alliance with Charles Robert's opponent, Ladislaus Kán, who ruled Transylvania in the 1300s. Dragutin's Orthodox son married Kán's daughter, for which the papal legate, Gentile Portino da Montefiore, excommunicated Kán at the end of 1309. Historian Alexandar Krstić proposes that Dragutin wanted to secure the Hungarian throne for his elder son, Vladislav, and the Serbian throne for his younger son, Urošica. Records of the destruction that Dragutin and his troops wreaked in Valkó and Szerém Counties most probably refer to Dragutin's frequent raids against Ugrin Csák's territories in 1309 and 1310. His ally John Smaragd led Dragutin's army, but was defeated by Paul Garai, Ugrin's commander. Dragutin also seized properties of the Archbishopric of Kalocsa, which prevented the newly elected Archbishop Demetrius from visiting Rome before the end of 1312. His conflict with Charles Robert forced him to fight on two fronts. He could continue the war against his brother after Serbian noblemen rose up against Milutin in the early 1310s. The Serbian prelates remained loyal to Milutin and helped him to hire Tatar, Jassic and Turkish mercenaries. After Milutin inflicted a decisive defeat on Dragutin in late 1311 or 1312, the prelates mediated a peace treaty between them most probably in 1312. Dragutin had to acknowledge his brother as the lawful king, but his Serbian appanage (including the silver mine at Rubnik) was fully restored to him. Dragutin sent reinforcements to help his brother's fight against the powerful Ban of Croatia, Mladen II Šubić of Bribir, in 1313. According to Krstić, Dragutin obviously made a peace treaty with Charles Robert in Sremska Mitrovica in February 1314. In 1314 or 1316, Dragutin signed his brother's charter of the grant to the Banjska Monastery as "the former king". Dragutin became a monk and adopted the name Teoctist shortly before his death. According to Archbishop Danilo II's biography, while he was dying, he stated he could not be venerated as a saint. He died on 12 March 1316. He was buried in the Đurđevi Stupovi Monastery. He is regarded as the second founder of the monastery, which had been built by his great grandfather, Stephen Nemanja. On the list of Serbian saints, Dragutin is venerated on 12 November or 30 October (Old Style and New Style dates). He was succeeded, in his northern domains, by his son, Stefan Vladislav II.