Соғысшы және әскери өнер иесі

Кіріспе

Жауынгер – жауынгерлік өнерге немесе соғысқа маманданған, әсіресе тайпалық немесе рулық жауынгерлік мәдениетте, жеке жауынгерлік аристократия, топ немесе каста бар қоғамда қызмет ететін қорғаушы.

Тарих

Соғысшылар ең ертедегі мемлекетке дейінгі қоғамдарда болған сияқты. Ғалымдар Понт-Каспий даласынан шыққан, атқа мініп шайқасқан Ямная тайпасының жауынгерлерінің үнді-еуропалықтардың қоныс аударуы мен үнді-еуропа тілдерінің Еуразияға таралуы кезінде маңызды рөл атқарғанын айтады. Жауынгерлер қолданған негізгі қару-жарақтардың көпшілігі, көптеген иерархиялық жүйелер пайда болмас бұрын қолданысқа енген. Жақ және жебе, дубинка, найза, қылыш және басқа да кескіш қарулар кеңінен таралған. Дегенмен, металлургияның жаңа жетістіктері аталған қарулардың тиімділігін арттырды. Алғашқы иерархиялық жүйелер 5000 жыл бұрын қалыптасқан кезде, билеушілер мен басқарылатындар арасындағы айырмашылық артты. Өз аумақтарын кеңейту үшін соғыс жүргізетін билеушілер, көбінесе қоғамның төменгі сатысындағы адамдарды әскери қызметке тартты. Бұл – кәсіби әскерлерді алғаш рет пайдалану еді, олар жауынгерлік қауымдардан ерекшеленді. Көптеген қоғамдардағы жауынгерлік этика кейіннен билеуші топтың еншісіне көшті. Мысырлық фараондар өздерін соғыс күймелерінде, жауларға оқ атып немесе дубинкамен соққылаған күйінде бейнелейтін. Күрес-айқас мәртебелі іс саналды, бірақ ол мәртебе мен билікпен байланысты болған жағдайда ғана. Еуропалық атты рыцарьлар төменгі таптан алынған жаяу әскерлерді көбінесе жек көретін. Колумбқа дейінгі Американың мезоамерикалық қоғамдарында аристократиялық әскерлер мен тас лақтыратын төменгі таптар бөлек тұрды. Самурайлар – 12-дан 19 ғасырдың соңына дейін Жапонияның мұрагерлік әскери аристократиясы және офицерлік кастасы болды. Соғысты ерлік пен даңққа жететін орын деп қарастыратын касталық және рулық жауынгерлердің сенімдеріне қарамастан, соғыс – тарих барысын өзгерте алатын практикалық мәселе еді. Тарих көрсеткендей, төменгі санаттағы адамдар, егер тиісті түрде ұйымдастырылып, жарақтандырылса, жеке және қарапайым көзқараспен соғысқа қатысып, жауынгерлік элитадан басым түсе алады. Рим легиондарының тәсілі де осы болды, олардың жалғыз ынтасы жоғарылау және қатаң тәртіпті сақтау еді. Еуропаның 17-18 ғасырлардағы тұрақты армиялары қалыптасқанда, тәртіп олардың дайындығының негізгі бөлігі болды. Офицерлердің міндеті – қарапайым деп есептелген адамдарды сенімді жауынгерлерге айналдыру еді. "Жауынгер" терминінің қаһармандық мәніне байланысты, бұл метафора елдің әскерін қолдауға немесе жұмысқа алуға бағытталған жарияланымдарда ерекше танымал.

Warriors seem to have been present in the earliest pre state societies. Scholars have argued that horse riding Yamnaya warriors from the Pontic–Caspian steppe played a key role during the Indo European migrations and the diffusion of Indo European languages across Eurasia. Most of the basic weapons used by warriors appeared before the rise of most hierarchical systems. Bows and arrows, clubs, spears, swords, and other edged weapons were in widespread use. However, with the new findings of metallurgy, the aforementioned weapons had grown in effectiveness. When the first hierarchical systems evolved 5000 years ago, the gap between the rulers and the ruled had increased. Making war to extend the outreach of their territories, rulers often forced men from lower orders of society into the military role. That had been the first use of professional soldiers, a distinct difference from the warrior communities. The warrior ethic in many societies later became the preserve of the ruling class. Egyptian pharaohs would depict themselves in war chariots, shooting at enemies, or smashing others with clubs. Fighting was considered a prestigious activity but only when associated with status and power. European mounted knights would often feel contempt for the foot soldiers recruited from lower classes. In Mesoamerican societies of pre Columbian America, the elite aristocratic soldiers remained separated from the lower classes of stone throwers. The samurai were the hereditary military nobility and officer caste of Japan from the 12th to the late 19th century. In contrast to the beliefs of the caste and clan based warrior, who saw war as a place to attain valor and glory, warfare was a practical matter that could change the course of history. History always showed that men of lower orders would almost always outfight warrior elites through an individualistic and humble approach to war if they were practically organized and equipped. That was the approach of the Roman legions, which had only the incentive of promotion, as well as a strict level of discipline. When Europe's standing armies of the 17th and the 18th centuries developed, discipline was at the core of their training. Officers had the role of transforming men that they viewed as lower class to become reliable fighting men. Due to the heroic connotations of the term "warrior", this metaphor is especially popular in publications advocating or recruiting for a country's military.