Стэнфорд-Бине интеллект сынағының тарихы мен дамуы
Stanford–Binet Intelligence Scales
Стандартты-Бине интеллект сынағы: дамылмағандық немесе зиякерлік кемшіліктерді анықтауға арналған когнитивтік тест. Білім, есептеу, кеңістік ойлау, жад және логикалық ой-қызметін бағалайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ақыл-ой тестісі
Intelligence test
Стэнфорд-Бине ақыл-ой шкаласы (немесе көбінесе Стэнфорд-Бине) – Альфред Бине мен Теодор Саймонның бастапқы Бине-Саймон шкаласынан қайта қаралып дамытылған, жеке басқа жүргізілетін ақыл-ой тестісі. Ол 2003 жылы жарық көрген бесінші нұсқасында (SB5) қолданылады. Бұл тест жас балалардағы даму немесе интеллектуалдық кемістіктерді анықтау үшін қолданылатын когнитивтік қабілеттер мен интеллект тестісі, бұл Векслер ересектер ақыл-ой шкаласынан (WAIS) өзгеше. Тест бес салмақты факторды өлшейді және сөздік және сөзсіз субтесттерден тұрады. Тестіленетін бес фактор – білім, сандық есептеу, визуалды-пространдық қабілет, жұмыс жады және икемді ойлау. Стэнфорд-Бине шкаласының дамуы ақыл-ойды тестілеудің қазіргі заманғы саласын қалыптастырды және бейімделу тестісінің алғашқы үлгілерінің бірі болды. Тест Францияда басталып, кейін АҚШ-та қайта қарастырылды. Оны бастапқыда француз психологы Альфред Бине жасаған, ол француз үкіметі барлық балаларға білім беруді міндеттейтін заң қабылдағаннан кейін, ерекше білім беру бағдарламаларына жіберу үшін "жаңқақ" балаларды анықтау әдісін әзірлеуге кірісті, олардың ауру деп белгіленіп, психиатриялық емдеуге жіберуіне жол бермеу мақсатында. Бине атап көрскендей, жекелеген жағдайларды зерттеулер толыққандырақ және көмектесе алады, бірақ көптеген адамдарды тексеруге кететін уақыт артық болар еді. 1916 жылы Стэнфорд университетінде психолог Льюис Терман қайта қарастырылған тестін жариялады, ол Стэнфорд-Бине тестісі деп аталды.
The Stanford–Binet Intelligence Scales (or more commonly the Stanford–Binet) is an individually administered intelligence test that was revised from the original Binet–Simon Scale by Alfred Binet and Théodore Simon. It is in its fifth edition (SB5), which was released in 2003. It is a cognitive ability and intelligence test that is used to diagnose developmental or intellectual deficiencies in young children, in contrast to the Wechsler Adult Intelligence Scale (WAIS). The test measures five weighted factors and consists of both verbal and nonverbal subtests. The five factors being tested are knowledge, quantitative reasoning, visual spatial processing, working memory, and fluid reasoning. The development of the Stanford–Binet initiated the modern field of intelligence testing and was one of the first examples of an adaptive test. The test originated in France, then was revised in the United States. It was initially created by the French psychologist Alfred Binet, who, following the introduction of a law mandating universal education by the French government, began developing a method of identifying "slow" children, so that they could be placed in special education programs, instead of labelled sick and sent to the asylum. As Binet indicated, case studies might be more detailed and helpful, but the time required to test many people would be excessive. In 1916, at Stanford University, the psychologist Lewis Terman released a revised examination that became known as the Stanford–Binet test.
Тарихи қолданысы
Тестілеуді кеңінен түсінуге кедергі келтіретін бір фактор – түрлі өлшемдерді пайдалану. Бине-Симон тестінен алынған ақпаратты түсініктірек және оңай қабылданатын формаға келтіру үшін неміс психологы Уильям Стерн интеллекциял коэффициентін (IQ) жасады. Баланың ақыл жасын оның биологиялық жасымен салыстыру арқылы, IQ ретінде олардың ақыл-ойының даму деңгейін көрсететін қатынас құрылады. Терман бұл идеяны өз Стэнфордтық редакциясында жылдам ұстанып, оқуды жеңілдету үшін қатынастарды 100-ге көбейтуді енгізді. Леслидің 2000 жылғы мәлімдемесіне сәйкес, Терман АҚШ-та интеллекциял тестілеуді таратудағы маңызды тұлғалардың бірі болды (Беккер, 2003). Терман Стэнфорд-Бине тестісін АҚШ мектептерінде қолдануды жылдам ілгерілетуге ұсынып, оның қабылдану деңгейі жоғары болды. Терманның жұмысына АҚШ үкіметі де назар аударды және оны Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында әскери қабылдау үшін Стэнфорд-Бине тестісінен алынған идеяларын қолдануға шақырды. 1,7 миллионнан астам әскери қызметке шақырылғандар тестінің нұсқасын тапсырды және үкімет оны қабылдағаннан кейін, Стэнфорд-Бине туралы хабардарлық пен қабылдану деңгейі артты (Fancher & Rutherford, 2012). Интеллекттің маңыздылығын ескере отырып және интеллектті өлшеудің жаңа әдістері пайда болғаннан кейін, Терман сияқты көптеген ықпалды тұлғалар елдің жалпы интеллекциясын арттыруға бағытталған даулы идеяларды насихаттауды бастады. Бұл идеяларға IQ деңгейі төмен адамдардың бала тууын шектеу және жоғары IQ көрсеткіштеріне байланысты маңызды лауазымдарды тағайындау сияқты шаралар кірді. Қарсылыққа қарамастан, көптеген оқу орындары студенттердің білімін IQ көрсеткіштеріне сәйкес өзгертуге кірісті, бұл олардың болашақ мансаптық мүмкіндіктеріне елеулі әсер етті (Лесли, 2000).
One hindrance to widespread understanding of the test is its use of a variety of different measures. In an effort to simplify the information gained from the Binet–Simon test into a more comprehensible and easier to understand form, German psychologist William Stern created the well known Intelligence Quotient (IQ). By comparing the mental age a child scored at to their biological age, a ratio is created to show the rate of their mental progress as IQ. Terman quickly grasped the idea for his Stanford revision with the adjustment of multiplying the ratios by 100 to make them easier to read. As also discussed by Leslie, in 2000, Terman was another of the main forces in spreading intelligence testing in the United States (Becker, 2003). Terman quickly promoted the use of the Stanford–Binet for schools across the United States where it saw a high rate of acceptance. Terman's work also had the attention of the U. S. government, who recruited him to apply the ideas from his Stanford–Binet test for military recruitment near the start of World War I. With over 1.7 million military recruits taking a version of the test and the acceptance of the test by the government, the Stanford–Binet saw an increase in awareness and acceptance (Fancher & Rutherford, 2012). Given the perceived importance of intelligence and with new ways to measure intelligence, many influential individuals, including Terman, began promoting controversial ideas to increase the nation's overall intelligence. These ideas included things such as discouraging individuals with low IQ from having children and granting important positions based on high IQ scores. While there was significant opposition, many institutions proceeded to adjust students' education based on their IQ scores, often with a heavy influence on future career possibilities (Leslie, 2000).
Стэнфордтың Байнеттің интеллект шкаласының қайта қаралуы
1916 жылы алғаш рет жарияланғалы бері Стэнфорд–Бинет интеллект шкаласының төрт қайта қаралып, толықтырылған басылымы жарық көрді, ал біріншісін Льюис Терман жасады. Жиырма жылдан кейін Мод Меррилл Терман психология кафедрасының меңгерушісі болардан бұрын Стэнфордтың білім беру бағдарламасына қабылданды. Ол магистрлік және докторлық диссертацияларын Терманның жетекшілігімен аяқтады және Терманмен бірге екінші басылымды қайта жаңарту жұмысын бастағанда оның әріптесіне айналды. Зерттеуге 3200 адам қатысты, олардың жасы бір жарымнан он сегіз жасқа дейін, географиялық және әлеуметтік-экономикалық жағдайлары әртүрлі болды, мақсат – кең ауқымды нормативтік үлгі құру (Roid & Barram, 2004). Бұл басылымда 1916 жылғы басылыммен салыстырғанда есте сақтау қабілетіне көбірек назар берілді, ал бағалау әдістері объективтірек болды және вербальді емес қабілеттердің кең ауқымы қамтылды (Roid & Barram, 2004). Терман 1956 жылы қайтыс болғанда үшінші басылымды жаңарту жұмысы аяққа жақындап, Меррилл 1960 жылы соңғы нұсқасын жариялады (Roid & Barram, 2004). Девиациялық IQ үшінші басылымда алғаш рет қолданылды, бірақ ақыл-жас шкаласы мен IQ қатынасы толығымен жойылған жоқ. Терман мен Меррилл ақыл-жас шкаласын қолдануды жалғастыра отырып, бірыңғай стандартты ауытқумен IQ есептеуге тырысты. Олар нұсқаулыққа IQ қатынасын 100 орташа және 16 бірыңғай стандартты ауытқумен IQ-ға айналдыруға мүмкіндік беретін формуланы енгізді, бұл жас диапазоны мен біркелкі емес стандартты ауытқулар арасындағы айырмашылықты ескеретін болды. Алайда, кейіннен өте жоғары нәтижелер 16 стандартты ауытқуы бар қалыпты қисықпен күтілгеннен гөрі әлдеқайда жиі кездесетіні анықталды, ал дарынды балалардың нәтижелері басқа негізгі тесттердің нәтижелерінен әлдеқайда жоғары болды. Сондықтан Стэнфорд–Бинеттің үшінші басылымындағы (Терман & Меррилл, 1960) нұсқаулығында «девиациялық IQ» деп аталатын, бірыңғай орташа және стандартты ауытқуға ие болу үшін түзетілген IQ қатынасын «нағыз» девиациялық IQ тесттерімен, мысалы, Wechsler Intelligence Scales және Стэнфорд–Бинеттің кейінгі нұсқаларымен тікелей салыстыру мүмкін емес екені көрсетілді, себебі бұл тесттер зерттелушілердің өзінің жас тобымен қалыпты үлестірілімде салыстырылады (Ruf, 2003). Жаңа мүмкіндіктер қосылса да, бұл қайта жаңартуға жаңа элементтер енгізілген жоқ. Керісінше, 1937 жылғы нысандағы элементтердің 1930 жылдардан 1950 жылдарға дейінгі кезеңде қиындығында едәуір өзгеріс болмағандары жойылды немесе түзетілді (Roid & Barram, 2004). Роберт Торндайк Меррилл зейнеткерлікке шыққаннан кейін оның жұмысын жалғастырды. Элизабет Хаген мен Джером Саттлердің көмегімен Торндайк 1986 жылы Стэнфорд–Бинет интеллект шкаласының төртінші басылымын жасады. Бұл басылым екі жастан жиырма үш жасқа дейінгі балаларды қамтиды және алдыңғы басылымдармен салыстырғанда маңызды өзгерістерге ие (Graham & Naglieri, 2003). Бұл басылымда бұрынғы жас шкаласының орнына он бес субтест пен ұпайлық шкалалар қолданылды. Когнитивтік қабілетті кеңейту мақсатында субтесттер топтастырылып, төрт аймақтық балл алынды, бұл басқару мен түсіндірудің икемділігін арттырды (Youngstrom, Glutting, & Watkins, 2003). Төртінші басылым дарынды балаларға арналған бағдарламаларға жіберілген балаларды бағалауда қолданылады. Бұл басылымда кең ауқымды қабілеттер қарастырылған, бұл жасөспірімдерге арналған сынақтарды қиындатады, ал сол кездегі басқа интеллект тесттері үлкен балалар үшін жеткілікті қиындық тудырмады (Laurent, Swerdlik, & Ryburn, 1992). Гейл Ройд Стэнфорд–Бинет интеллект шкаласының ең соңғы нұсқасын жариялады. Ройд Гарвард университетінде Дэвид МакКлелландтың ғылыми көмекшісі болды. МакКлелланд жетістікке ұмтылу туралы зерттеулерімен танымал. Бесінші басылымда осы шкалалардың классикалық дәстүрлері сақталғанмен, бірнеше маңызды өзгерістер енгізілді.
Since the first publication in 1916, there have been four additional revised editions of the Stanford–Binet Intelligence Scales, the first of which was developed by Lewis Terman. Over twenty years later, Maud Merrill was accepted into Stanford's education program shortly before Terman became the head of the psychology department. She completed both her master's degree and Ph. D. under Terman and quickly became a colleague of his as they started the revisions of the second edition together. There were 3,200 examinees, aged one and a half to eighteen years, ranging in different geographic regions as well as socioeconomic levels in attempts to comprise a broader normative sample (Roid & Barram, 2004). This edition incorporated more objectified scoring methods, while placing less emphasis on recall memory and including a greater range of nonverbal abilities (Roid & Barram, 2004) compared to the 1916 edition. When Terman died in 1956, the revisions for the third edition were well underway, and Merrill was able to publish the final revision in 1960 (Roid & Barram, 2004). The use of deviation IQ made its first appearance in third edition, however the use of the mental age scale and ratio IQ were not eliminated. Terman and Merrill attempted to calculate IQs with a uniform standard deviation while still maintaining the use of the mental age scale by including a formula in the manual to convert the ratio IQs with means varying between age ranges and nonuniform standard deviations to IQs with a mean of 100 and a uniform standard deviation of 16. However, it was later demonstrated that very high scores occurred with much greater frequency than what would be predicted by the normal curve with a standard deviation of 16, and scores in the gifted range were much higher than those yielded by essentially every other major test, so it was deemed that the ratio IQs modified to have a uniform mean and standard deviation, referred to as "deviation IQs" in the manual of the third edition of the Stanford–Binet (Terman & Merrill, 1960), could not be directly compared to scores on "true" deviation IQ tests, such as the Wechsler Intelligence Scales, and the later versions of the Stanford–Binet, as those tests compare the performance of examinees to their own age group on a normal distribution (Ruf, 2003). While new features were added, there were no newly created items included in this revision. Instead, any items from the 1937 form that showed no substantial change in difficulty from the 1930s to the 1950s were either eliminated or adjusted (Roid & Barram, 2004). Robert Thorndike was asked to take over after Merrill's retirement. With the help of Elizabeth Hagen and Jerome Sattler, Thorndike produced the fourth edition of the Stanford–Binet Intelligence Scale in 1986. This edition covers the ages two through twenty three and has some considerable changes compared to its predecessors (Graham & Naglieri, 2003). This edition was the first to use the fifteen subtests with point scales in place of using the previous age scale format. In an attempt to broaden cognitive ability, the subtests were grouped and resulted in four area scores, which improved flexibility for administration and interpretation (Youngstrom, Glutting, & Watkins, 2003). The fourth edition is known for assessing children that may be referred for gifted programs. This edition includes a broad range of abilities, which provides more challenging items for those in their early adolescent years, whereas other intelligence tests of the time did not provide difficult enough items for the older children (Laurent, Swerdlik, & Ryburn, 1992). Gale Roid published the most recent edition of the Stanford–Binet Intelligence Scale. Roid attended Harvard University where he was a research assistant to David McClelland. McClelland is well known for his studies on the need for achievement. While the fifth edition incorporates some of the classical traditions of these scales, there were several significant changes made.
Стэнфорд Биннет ақыл-ой шкаласы: Бесінші басылым
Бинет алғаш рет IQ тестісін жасаған кезде қолданылғандай, Стэнфорд-Бинет интеллект шкаласы: Бесінші басылым (SB5) интеллектті бағалау үшін оқу процесіне негізделген. Ол әртүрлі жастағы адамдардың қабілеттерінің барлық деңгейін үздіксіз және тиімді бағалайды. Сонымен қатар, ол қабілеттердің көптеген өлшемдерін өлшеуге қабілетті (Ruf, 2003). SB5 екі жастан бастап қолдануға болады. Бұл түзетуге ауызша және ауызша емес салаларды қамтитын он кіші жиынтық кіреді. Бұл шкалаға сонымен қатар бес фактор енгізілген, олар тікелей Каттэлл-Хорн-Кэрроллдің (CHC) танымдық қабілеттердің иерархиялық моделімен байланысты. Бұл факторларға сұйық ойлау, білім, сандық ойлау, визуалды-пространдық қабылдау және жұмыс жады кіреді (Bain & Allin, 2005). Бұрынғы басылымдардан көптеген таныс суреттер, сөздік, сөйлемдерді есте сақтау және ауызша абсурдтар сақталған (Janzen, Obrzut, & Marusiak, 2003), бірақ түзетілген бесінші басылым үшін көбірек заманауи суреттер мен мазмұн қосылған. Қолданылатын әрбір ауызша субтест үшін барлық факторлар бойынша ауызша емес баламасы бар. Бұл ауызша емес тапсырмалар көрсету немесе манипуляторларды құрастыру сияқты қозғалыс жауаптарын жасаудан тұрады (Bain & Allin, 2005). Бұл баламалар көпмәдени қоғамдардағы тілдік шектеулерді ескере отырып қосылған. Жасы мен қабілетіне байланысты, тестілеу он бес минуттан бір сағат он бес минутқа дейін созылуы мүмкін. Бесінші басылымда интеллекттің төрт жиынтық ұпайы, бес факторлық индекс және он субтест ұпайы сияқты көптеген ақпараттарды ұсынатын жаңа бағалау жүйесі енгізілген. Қосымша бағалау ақпарына проценттік рейтингтер, жасқа сәйкес келу және өзгерістерге сезімтал балл кіреді (Janzen, Obrzut, & Marusiak, 2003). SB5 дарынды балаларды бағалауды оңтайландыру үшін кеңейтілген IQ ұпайлары мен дарындыларға арналған жиынтық ұпайларын ұсынады (Ruf, 2003). Қателерді азайту және диагностикалық дәлдікті арттыру үшін бағалар енді компьютерлерді пайдалану арқылы электронды түрде алынады. SB5 стандарттау үлгісіне жас, жыныс, нәсіл/этникалық топ, географиялық аймақ және әлеуметтік-экономикалық жағдай бойынша әртүрлі 4800 қатысушы кірді (Bain & Allin, 2005).
Just as it was used when Binet first developed the IQ test, the Stanford–Binet Intelligence Scale: Fifth Edition (SB5) is based in the schooling process to assess intelligence. It continuously and efficiently assesses all levels of ability in individuals with a broader range in age. It is also capable of measuring multiple dimensions of abilities (Ruf, 2003). The SB5 can be administered to individuals as early as two years of age. There are ten subsets included in this revision including both verbal and nonverbal domains. Five factors are also incorporated in this scale, which are directly related to Cattell Horn Carroll (CHC) hierarchical model of cognitive abilities. These factors include fluid reasoning, knowledge, quantitative reasoning, visual spatial processing, and working memory (Bain & Allin, 2005). Many of the familiar picture absurdities, vocabulary, memory for sentences, and verbal absurdities still remain from the previous editions (Janzen, Obrzut, & Marusiak, 2003), however with more modern artwork and item content for the revised fifth edition. For every verbal subtest that is used, there is a nonverbal counterpart across all factors. These nonverbal tasks consist of making movement responses such as pointing or assembling manipulatives (Bain & Allin, 2005). These counterparts have been included to address language reduced assessments in multicultural societies. Depending on age and ability, administration can range from fifteen minutes to an hour and fifteen minutes. The fifth edition incorporated a new scoring system, which can provide a wide range of information such as four intelligence score composites, five factor indices, and ten subtest scores. Additional scoring information includes percentile ranks, age equivalents, and a change sensitive score (Janzen, Obrzut, & Marusiak, 2003). Extended IQ scores and gifted composite scores are available with the SB5 in order to optimize the assessment for gifted programs (Ruf, 2003). To reduce errors and increase diagnostic precision, scores are obtained electronically through the use of computers now. The standardization sample for the SB5 included 4,800 participants varying in age, sex, race/ethnicity, geographic region, and socioeconomic level (Bain & Allin, 2005).
Сенімділік
SB5 бойынша сенімділікті анықтау үшін бірнеше сынақтар жүргізілді, оның ішінде жартылай сенімділік, өлшеудің қатесі, сынақ ақпараттық қисықтарын құру, сынақты қайталаудың тұрақтылығы және бағалаушылар арасындағы келісім. Орташа есепте, бұл шкала бойынша IQ көрсеткіштері уақыт өте келе тұрақты болып табылды (Janzen, Obrzut, & Marusiak, 2003). Ішкі сәйкестік жартылай сенімділік арқылы тексерілді және басқа когнитивтік жиынтықтармен салыстырылатын және маңызды деңгейде екені хабарланды (Bain & Allin, 2005). Орташа медианалық бағалаушылар арасындағы корреляция 0,90 құрады (Janzen, Obrzut, & Marusiak, 2003). SB5 жоғары нәтижелерде жоғары дәлдікке ие екені анықталды, яғни бұл тест балалардың қабілетін анықтауда өте тиімді (Bain & Allin, 2005). Қайта сынаудың сенімділігінде тәжірибелік әсерлер мен сынақ процедураларымен танысудың әсері шамалы болды, бірақ олар маңызды емес деп танылды. Сенімділіктегі шамалы орташа айырмашылықтарға байланысты SB5-ті бір жыл емес, алты ай сайын қайтадан тапсыруға болады (Bain & Allin, 2005).
Several reliability tests have been performed on the SB5 including split half reliability, standard error of measurement, plotting of test information curves, test retest stability, and inter scorer agreement. On average, IQ scores for this scale have been found quite stable across time (Janzen, Obrzut, & Marusiak, 2003). Internal consistency was tested by split half reliability and was reported to be substantial and comparable to other cognitive batteries (Bain & Allin, 2005). The median interscorer correlation was .90 on average (Janzen, Obrzut, & Marusiak, 2003). The SB5 has also been found to have great precision at advanced levels of performance meaning that the test is especially useful in testing children for giftedness (Bain & Allin, 2005). There have only been a small amount of practice effects and familiarity of testing procedures with retest reliability; however, these have proven to be insignificant. Readministration of the SB5 can occur in a six month interval rather than one year due to the small mean differences in reliability (Bain & Allin, 2005).
Қолданылу мерзімі
Мазмұндық жарамдылық Ройд алған кәсіби бағаларға негізделген, олар сұрақтардың әділдігі мен мазмұнына, сондай-ақ дарындылықты бағалауға қатысты болды (Бэйн және Аллин, 2005). Жас ерекшеліктерін қарастыру арқылы құрылымдық жарамдылық расталды, сонымен қатар SB5-тің бұрынғы нұсқаларымен салыстырғанда, оның жоғары g көрсеткішінің эмпирикалық дәлелдері де қолдау тапты. SB5-тен алынған нәтижелер факторлар ішінде немесе олардың арасында, сондай-ақ сөздік және сөзсіз салаларда түрлі салыстырулар жасау мүмкіндігін ұсынады, бұл бағалы деп танылды (Bain & Allin, 2005).
Content validity has been found based on the professional judgments Roid received concerning fairness of items and item content as well as items concerning the assessment of giftedness (Bain & Allin, 2005). With an examination of age trends, construct validity was supported along with empirical justification of a more substantial g loading for the SB5 compared to previous editions. The potential for a variety of comparisons, especially for within or across factors and verbal/nonverbal domains, has been appreciated with the scores received from the SB5 (Bain & Allin, 2005).
Соңғы кезде қолданылуы
Стенфорд-Биннет тесті бастапқыда жасалғаннан бері бірнеше рет қайта қарастырылды. Қазіргі нұсқасы – бесіншісі, ол Стенфорд-Биннет интеллект шкаласы, Бесінші нұсқасы немесе SB5 деп аталады. Баспагердің веб-сайтында былай делінген: «SB5 2000 жылғы АҚШ халық санағына сәйкес келетін 4800 адамнан тұратын қабатталған кездейсоқ үлгіде нормаландырылды». АҚШ-тың әртүрлі аймақтарынан кездейсоқ түрде таңдалған көптеген адамдарға Стенфорд-Биннет тестін жүргізу арқылы, нәтижелердің қалыпты үлестірімге жуық екендігі анықталды. Стенфорд-Биннет тестісінің қайта қарастырылған басылымдары уақыт өте келе тесттерді ұсыну тәсіліне маңызды өзгерістер енгізді. Тест параллель форманы және нақты стандарттарды енгізу арқылы жақсартылды. Біріншіден, тестте сөздік емес IQ компоненті де бар, бұрын тек сөздік компонент қана болған. Ол теңдестірілген сөздік және сөздік емес мазмұнға ие болды. Бұған қоса, ол басқа тесттерге қарағанда көбірек анимацияланған, тестке қатысушыларға көрінеу өте әдемі суреттер, ойыншықтар мен манипуляторлар ұсынады. Бұл тестке қатысушылардың жас диапазонын кеңейтуге мүмкіндік береді. Бұл тесттің жас балалардан бастап жас ересектерге дейінгі адамдардың интеллектуалдық қабілеттерін бағалауда пайдалы екендігі айтылады. Дегенмен, тест әртүрлі жастағы адамдарды салыстыру мүмкін болмайтындығы үшін сынға ұшырады, себебі әр жас санатына әртүрлі тесттер беріледі. Сонымен қатар, өте кішкентай балалар тестті жақсы орындай алмайды, өйткені олар оны аяқтау үшін жеткілікті концентрациялай алмайды. Тесттің қолданылу салалары: клиникалық және нейропсихологиялық бағалау, білім беруге орналастыру, сыбайлас ақыны есептеу, мансаптық бағалау, ересектерге нейропсихологиялық емдеу, сот медицинасы және қабілеттіліктерді зерттеу. Әртүрлі жоғары IQ қоғамдары да өз қатарына қабылдау үшін осы тестті қабылдайды; мысалы, Triple Nine Society L немесе M формасы үшін кемінде 151 ұпай, 1986 жылға дейін немесе одан бұрын алынған L M формасы үшін 149 ұпай, SB IV үшін 149 ұпай және SB V үшін 146 ұпай талап етеді; барлық жағдайларда үміткердің жасы кемінде 16 болуы керек. Intertel SB5 бойынша 135 ұпай және LM формасы бойынша 137 ұпай қабылдайды.
Since its inception, the Stanford–Binet has been revised several times. The test is in its fifth edition, called the Stanford–Binet Intelligence Scales, Fifth Edition, or SB5. According to the publisher's website, "The SB5 was normed on a stratified random sample of 4,800 individuals that matches the 2000 U. S. Census". By administering the Stanford–Binet test to large numbers of individuals selected at random from different parts of the United States, it has been found that the scores approximate a normal distribution. The revised edition of the Stanford–Binet over time has devised substantial changes in the way the tests are presented. The test has improved when looking at the introduction of a more parallel form and more demonstrative standards. For one, a non verbal IQ component is included in the tests whereas in the past, there was only a verbal component. It evolved to have equally balanced verbal and non verbal content. It is also more animated than the other tests, providing the test takers with more colourful artwork, toys and manipulatives. This allows the test to have a higher range in the age of the test takers. This test is purportedly useful in assessing the intellectual capabilities of people ranging from young children all the way to young adults. However, the test has come under criticism for not being able to compare people of different age categories, since each category gets a different set of tests. Furthermore, very young children tend to do poorly on the test because they lack the ability to concentrate long enough to finish it. Uses for the test include clinical and neuropsychological assessment, educational placement, compensation evaluations, career assessment, adult neuropsychological treatment, forensics, and research on aptitude. Various high IQ societies also accept this test for admission into their ranks; for example, the Triple Nine Society accepts a minimum qualifying score of 151 for Form L or M, 149 for Form L M if taken in 1986 or earlier, 149 for SB IV, and 146 for SB V; in all cases the applicant must have been at least 16 years old at the date of the test. Intertel accepts a score of 135 on SB5 and 137 on Form L M.