Еуразия тарнасы (Fringilla coelebs) – Еуропа мен Сібірде кең таралған, әдемі әнші құс. Еркегінің түсі жарқын, аналығы сәл қарапайым. Құстар туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Еуразиялық шаффин, қарапайым шаффин немесе жай ғана шаффин (Fringilla coelebs) – шаффиндер тұқымдасына жататын, кең таралған ұсақ сайрақ құс. Аталықтың басы көк сұр, ал кеудесі қызыл қоңыр түсті. Аналығының түсі көбірек сарығу, бірақ екі жыныстың да екі қарама-қарсы ақ қанат жолағы және құйрығының ақ шеттері бар. Аталық құстың дауысы күшті, ол жұптасу үшін ашық жерде ән салады. Шаффин Еуропаның көп бөлігінде, Палеарктика арқылы Сібірге дейін көбейеді. Аналық құс ағашқа терең шоқшасы бар жерге ұя салады. Ұяда әдетте төрт-бес жұмыртқа болады, олар шамамен 13 күнде жарылады. Балапандар 14 күннің ішінде ұшып кетеді, бірақ ұядан шыққаннан кейін бірнеше апта бойы екі ата-анасы оларды тамақтандырады. Көбею маусымынан тыс уақытта шаффиндер ашық далаларда үйір-үйір болып, жердегі тұқымдарды іздейді. Көбею кезінде олар ағаштарда жәндіктерді, әсіресе көбелек құрттарын іздеп, балапандарына жем береді. Олар жартылай көшпелі құстар; жылы аймақтарда көбейетіндері тұрақтап қалады, ал олардың таралу аймағының суық солтүстік бөлігінде көбейетіндері оңтүстікке қарай қыстайды. Шаффиннің жұмыртқалары мен балапандары түрлі сүтқоректілер мен құс хищниктерінің қорегіне ілігеді. Оның көп саны мен кең таралған ареалы Халықаралық табиғатты қорғау одағының оны "қауіпсіз түр" деп санауына себеп болды.
The Eurasian chaffinch, common chaffinch, or simply the chaffinch (Fringilla coelebs) is a common and widespread small passerine bird in the finch family. The male is brightly coloured with a blue grey cap and rust red underparts. The female is more subdued in colouring, but both sexes have two contrasting white wing bars and white sides to the tail. The male bird has a strong voice and sings from exposed perches to attract a mate. The chaffinch breeds in much of Europe, across the Palearctic to Siberia. The female builds a nest with a deep cup in the fork of a tree. The clutch is typically four or five eggs, which hatch in about 13 days. The chicks fledge in around 14 days, but are fed by both adults for several weeks after leaving the nest. Outside the breeding season, chaffinches form flocks in open countryside and forage for seeds on the ground. During the breeding season, they forage on trees for invertebrates, especially caterpillars, and feed these to their young. They are partial migrants; birds breeding in warmer regions are sedentary, while those breeding in the colder northern areas of their range winter further south. The eggs and nestlings of the chaffinch are taken by a variety of mammalian and avian predators. Its large numbers and huge range mean that chaffinches are classed as of least concern by the International Union for Conservation of Nature.
Таксономия
Еуразиялық шағалақ 1758 жылы швед натуралисі Карл Линней өзінің "Systema Naturae" кітабының 10-шы басылымында қазіргі екілік атауымен сипаттаған. *Fringilla* – латын тілінде "қарға", ал *caelebs* – үйленбеген немесе жалғыз дегенді білдіреді. Линней Швеция қысында тек аналық құстардың ғана Бельгия арқылы Италияға көшіп баратынын айтқан. Ағылшынша атауы көне ағылшын тіліндегі *ceaffinc* сөзінен шыққан, онда *ceaf* – "қабық", ал *finc* – "қарға". Шағалақтарға осы атты берген себебі, егін орылғаннан кейін олар бірнеше апта бойы астық іздеп, тасталған қабықтарды шолып жейтін. Шағалақ 15 ғасырдағы ағылшын жарық қолжазбасы Шерборн миссалының шетіндегі әшекейлеуінде бейнеленген көптеген құстардың бірі. Ағылшын ғалымы Уильям Тернер 1544 жылы жарық көрген "Avium praecipuarum" атты құстар туралы кітабында Еуразиялық шағалақты сипаттаған. Мәтін латын тілінде болғанымен, Тернер оның ағылшынша атауын *chaffinche* деп беріп, екі халықтық атауды атап көрсетеді: *sheld appel* және *spink*. *Sheld* сөзі – "алақайы" немесе көп түсті деген мағына беретін диалектілік сөз. *Appel* сөзі ескірген "бұқақарға" сөзімен байланысты болуы мүмкін. *Spink* атауы құстың дауысынан шыққан болуы керек. *Spink* және *shell apple* атаулары – Ч. Свенсонның "Британ құстарының провинциалдық атаулары мен халықтық әңгімелері" (1885) еңбегінде қарапайым шағалаққа берілген көптеген халықтық атаулардың ішіндегі екеуі.
The Eurasian chaffinch was described by the Swedish naturalist Carl Linnaeus in 1758 in the 10th edition of his Systema Naturae under its current binomial name. Fringilla is the Latin word for finch, while caelebs means unmarried or single. Linnaeus remarked that during the Swedish winter, only the female birds migrated south through Belgium to Italy. The English name comes from the Old English ceaffinc, where ceaf is "chaff" and finc "finch". Chaffinches were likely given this name because after farmers thresh their crops, these birds sometimes spend weeks picking through heaps of discarded chaff for grain. The chaffinch is one of the many birds depicted in the marginal decoration of the 15th century English illuminated manuscript the Sherborne Missal. The English naturalist William Turner described the Eurasian chaffinch in his book on birds Avium praecipuarum, published in 1544. Although the text is in Latin, Turner gives the English name as chaffinche and lists two folk names: sheld appel and spink. The word sheld is a dialectal word meaning pied or multicoloured (as in shelduck). Appel may be related to Alp, an obsolete word for a bullfinch. The name spink is probably derived from the bird's call note. The names spink and shell apple are among the many folk names listed for the common chaffinch by Reverend Charles Swainson in his Provincial Names and Folk Lore of British Birds (1885).
Сипаттама
Еуразиялық шалақос шамамен ұзындығы, қанатының ұзындығы және салмағы шамамен 24-25 см, 32-34 см және 30-35 грамм. Ересектегі аталықтың номинативті подвидінің қара маңдайы және көк сұр тәж, мойын және жоғарғы қанат жапырақтары бар. Құйрық аймағы ашық зәйтүн жасыл; төменгі қанат жапырақтары мен үстіңгі қанаттық қауырсындары қоңыр жалатулы түс құрайды. Басының қабырғасы, тамағы және кеудесі бозғылт қызыл, ал қарны ақшыл кремі түсті. Құйрықтың ортаңғы қауырсындары қара сұр, қара жолақты. Қалған құйрығы, әр жағындағы екі қауырсыны қоспағанда, қара, оларда ақ үшбұрыштар бар. Әр қанаттың үстіңгі қауырсындарында контрастты ақ жолақ және екінші реттік және ішкі бастапқы қауырсындарында сары ақ жолақ бар. Ұшу қауырсындары қара, ал қауырсындарының негізгі бөліктері ақ. Екінші реттік және ішкі бастапқы қауырсындарының сыртқы жағында ақшыл сары жиектері бар, ал сыртқы бастапқы қауырсындарының сыртқы жиегі ақ. Күзгі қауырсын ауысымынан кейін жаңа қауырсындардың ұштары сары жиекке ие, бұл боялған қауырсындарға қоңыр түс береді. Қыс бойы қауырсындардың ұштары тозығып, көктемгі көбейту маусымында астыңғы жарқын түстері көрінеді. Көздерінің қабыршығы қара қоңыр, ал аяқтары сұр қоңыр. Қыста мүсілі ақшыл сұр, үстіңгі жиегі немесе мүсіл бойымен сәл қараңғырақ, бірақ көктемде мүсілі кішкентай қара ұшы бар көкшіл сұрға айналады. Британ аралдарында қоныстанған (F. c. gengleri) подвидінің аталықтары номинативті подвидке өте ұқсас, бірақ мантиясы мен астыңғы бөліктері сәл қараңғырақ. Ересектегі аналықтың сыртқы түрі аталықтан әлдеқайда сұрқай. Басы мен жоғарғы бөлігінің көп бөлігі сұр қоңыр түстердің түрлері. Астыңғы бөліктері ақшыл. Төменгі арқасы мен құйрық аймағы боз зәйтүн жасыл. Қанаттары мен құйрығы аталыққа ұқсас. Жасы аналыққа ұқсайды.
The Eurasian chaffinch is about long, with a wingspan of and a weight of The adult male of the nominate subspecies has a black forehead and a blue grey crown, nape and upper mantle. The rump is a light olive green; the lower mantle and scapulars form a brown saddle. The side of head, throat and breast are a dull rust red merging to a pale creamy pink on the belly. The central pair of tail feathers are dark grey with a black shaft streak. The rest of the tail is black apart from the two outer feathers on each side which have white wedges. Each wing has a contrasting white panel on the coverts and a buff white bar on the secondaries and inner primaries. The flight feathers are black with white on the basal portions of the vanes. The secondaries and inner primaries have pale yellow fringes on the outer web whereas the outer primaries have a white outer edge. After the autumn moult, the tips of the new feathers have a buff fringe that adds a brown cast to the coloured plumage. The ends of the feathers wear away over the winter so that by the spring breeding season the underlying brighter colours are displayed. The eyes have dark brown irises and the legs are grey brown. In winter the bill is a pale grey and slightly darker along the upper ridge or culmen, but in spring the bill becomes bluish grey with a small black tip. The male of the subspecies resident in the British Isles (F. c. gengleri) closely resembles the nominate subspecies, but has a slightly darker mantle and underparts. The adult female is much duller in appearance than the male. The head and most of the upperparts are shades of grey brown. The underparts are paler. The lower back and rump are a dull olive green. The wings and tail are similar to those of the male. The juvenile resembles the female.
Дауыс
Ер адамдар әдетте екі-үш түрлі ән орындайды, сонымен қатар аймақтық диалекттер де кездеседі. Жас еуразиялық шаңкештің әнін қабылдауы британдық этолог Уильям Торптың әсерлі зерттеуінің нысаны болды. Торп анықтағандай, егер жас шаңкеш балапаны ұядан шыққаннан кейін белгілі бір маңызды кезеңде ересек еркектің әнімен таныспаса, ол әнді тиісті түрде үйренбейді. Ол сондай-ақ еуроазиялық шаңкештерде кастрация әнді жоятынын, ал тестостерон инъекциясы құстарды қараша айында да, әдетте үнсіз болатын кезде ән салуға итермелейтінін анықтады.
Males typically sing two or three different song types, and there are regional dialects also. The acquisition by the young Eurasian chaffinch of its song was the subject of an influential study by British ethologist William Thorpe. Thorpe determined that if the young common chaffinch is not exposed to the adult male's song during a certain critical period after hatching, it will never properly learn the song. He also found that in adult Eurasian chaffinches, castration eliminates the song, but injection of testosterone induces such birds to sing even in November, when they are normally silent.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Еуразиялық шағала шілде айының изотермасы белгілі бір шекте болатын орманды аймақтарда көбейеді. Көбейту ареалы Еуропаның көп бөлігін қамтиды және одан шығысқа қарай, қоңыржай Азия арқылы Ангара өзеніне және Сибірдегі Байкал көлінің оңтүстік жағасына дейін созылады. Еуразиялық шағала 19 ғасырдың екінші жартысында Ұлыбританиядан бірнеше теңіз арқылы жатқан өкіметтік аумақтарына әкелінді. Жаңа Зеландияда 1900 жылға қарай еуразиялық шағала Солтүстік және Оңтүстік аралдарды мекендеп, қазіргі таңда ең көп тараған және кең таралған сайрақтардың біріне айналды. Оңтүстік Африкада Кейптаундағы Констанция, Хоут-Бей, Пинелендс және Кампс-Бей елді мекендерінің шетіндегі өте шағын көбейту ошағы осындай тағы бір енгізілімнің жалғыз қалдығы болып табылады. Бұл құс өзінің ареалындағы жылы аймақтарда көшпейді, бірақ қысқы маусымда суық аймақтарды тастап кетеді. Көбейту маусымынан тыс уақытта ол шала құрамындағы үйірлерге бірігеді, кейде қақылған сайрақтармен араласады. Ол кейде Солтүстік Американың шығысына қарай қателікпен ұшып кетеді, бірақ кейбір жағдайларда бұл құстар қашқан болуы мүмкін.
The Eurasian chaffinch breeds in wooded areas where the July isotherm is between The breeding range includes most of Europe and extends eastwards across temperate Asia to the Angara River and the southern end of Lake Baikal in Siberia. The Eurasian chaffinch was introduced from Great Britain into several of its overseas territories in the second half of the 19th century. In New Zealand, the Eurasian chaffinch had colonised both the North and South Islands by 1900 and is now one of the most widespread and common passerine species. In South Africa, a very small breeding colony in the suburbs of Constantia, Hout Bay, Pinelands and Camps Bay in Cape Town is the only remnant of another such introduction. This bird is not migratory in the milder parts of its range, but vacates the colder regions in winter. It forms loose flocks outside the breeding season, sometimes mixed with bramblings. It occasionally strays to eastern North America, although some sightings may be escapees.
Өсіру
Еуразиялық шоқпарлар бір жаста тұқымдайды. Олар негізінен моногамды және gengleri сияқты қоныс салатын түрлерінің жұптық байланысы кейде бір жылдан келесі жылға дейін сақталады. Тұқымдау мерзімі көктемгі температураға байланысты, солтүстік-шығыста кеш, ал Оңтүстік-Батыс Еуропада ертерек болады. Ұлыбританияда көптеген жұмыртқалар сәуірдің соңы мен маусымның ортасы арасында салынады. Аталық ән арқылы аналықты өз аумағына тартады. Ұяны толығымен аналық құс салады, ол әдетте бұтаның немесе ағаштың түйісінде, жерден бірнеше метр биіктікте орналасқан. Ұяның іші терең, жұқа тамырлар мен қауырсындармен қапталған. Сыртқы жағы лишай мен өрмек торымен жабылады, ал ішкі жағы мүк пен шөппен қапталған. Жұмыртқалар таңертең ерте салынды, күн сайын толық жиналғанға дейін салынады. Әдетте 4-5 жұмыртқа болады, олар тегіс және сәл жылтыр, бірақ түсі әртүрлі. Олар ақшыл көгілдірден ақшыл қызылға дейін, күлгіш қоңыр дақтармен, нүктелермен немесе жолақтармен кездеседі. Жұмыртқаның орташа мөлшері ... , салмағы ... . Жұмыртқалар аналық құс тарапынан 10-16 күнге дейін шайқалады. Балапандар көзі жабық, жалаңаш күйде туады және екі ата-анасымен, көбінесе аналық құспен тамақтандырылады, ол оларды шамамен алты күн бойы күтіп бағады. Олардың негізгі тағамы - гусеницалар. Балапандар 11-18 күннен кейін ұядан ұшып кетеді және таралады. Жастарға ата-аналары тағы үш апта бойы тамақтандыруға көмектеседі. Ата-аналар сирек екінші рет жұмыртқалайды, бірақ егер жұмыртқаласа, әрқашан жаңа ұяда болады. Жас құстар шамамен 5 апталық шақта жартылай қауырсын ауыстырады, осы кезде бас, дене және көптеген жасырын қауырсындарын жаңалайды, бірақ негізгі және екінші қанат қауырсындарын ауыстырмайды. Тұқымдағаннан кейін ересек құстар толық жылдық қауырсын ауыстырудан өтеді, ол шамамен он аптаға созылады. Ұлыбританияда жүргізілген зерттеуде сақиналар бойынша алынған мәліметтерге сәйкес, бірінші жылы жас құстардың тірі қалу деңгейі 53 пайызды, ал ересектердің жылдық тірі қалу деңгейі 59 пайызды құрады. Осы мәліметтер бойынша, өмір сүру ұзақтығы шамамен 3 жылды құрайды, бірақ Швейцариядағы құстың ең ұзақ өмір сүрген жасы 15 жыл 6 айды құрады.
Eurasian chaffinches first breed when they are 1 year old. They are mainly monogamous and the pair bond for residential subspecies such as gengleri sometimes persists from one year to the next. The date for breeding is dependent on the spring temperature and is earlier in southwest Europe and later in the northeast. In Great Britain, most clutches are laid between late April and the middle of June. A male attracts a female to his territory through song. Nests are built entirely by the female and are usually located in the fork of a bush or a tree several metres above the ground. The nest has a deep cup and is lined with a layer of thin roots and feathers. The outside is covered with a layer of lichen and spider silk over an inner layer of moss and grass. The eggs are laid in early morning at daily intervals until the clutch is complete. The clutch is typically 4–5 eggs, which are smooth and slightly glossy, but very variable in colour. They range from pale blueish green to light red with purple brown blotches, spots or steaks. The average size of an egg is with a weight of The eggs are incubated for 10–16 days by the female. The chicks are altricial, hatching nearly naked with closed eyes, and are fed by both parents but mainly by the female, who broods them for around six days. They are mainly fed caterpillars. The nestlings fledge 11–18 days after hatching and disperse. The young birds are then assisted with feeding by both parents for a further three weeks. The parents only very rarely start a second brood, but when they do so it is always in a new nest. Juveniles undergo a partial moult at around five weeks of age in which they replace their head, body and many of their covert feathers, but not their primary and secondary flight feathers. After breeding adult birds undergo a complete annual moult which lasts around ten weeks. In a study carried out in Britain using ring recovery data, the survival rate for juveniles in their first year was 53 per cent, and the adult annual survival rate was 59 per cent. From these figures the typical lifespan is only 3 years, but the maximum age recorded is 15 years and 6 months for a bird in Switzerland.
Тамақтандыру
Ұрықтану маусымынан тыс уақытта еуразиялық шаңкештер негізінен тұқымдар мен жерде табылған басқа да өсімдік материалдарымен қоректенеді. Олар көбінесе ашық далада үлкен топтарда азық іздейді. Қарапайым шаңкештер сирек кездеседі, өсімдіктерден тікелей тамақтанбайды және тамақты қолдарымен ұстауға өте сирек қолданады. Ұрықтану маусымында олардың рационы омыртқасыз жануарларға, әсіресе жапырақ жейтін гусеницаларға өзгереді. Олар ағаштарда азық іздейді, сондай-ақ кейде құстың ауадағы жәндіктерді ұстау үшін қысқа ұшып шабуылдайды. Жастар толығымен омыртқасыз жануарлармен қоректенеді, олардың ішінде гусеницалар, шырыштар, құлаққаптар, өрмекшілер және личинкалар (қоңыздардың дернәсілдері) бар.
Outside the breeding season, Eurasian chaffinches mainly eat seeds and other plant material that they find on the ground. They often forage in open country in large flocks. Common chaffinches seldom take food directly from plants and only very rarely use their feet for handling food. During the breeding season, their diet switches to invertebrates, especially defoliating caterpillars. They forage in trees and also occasionally make short sallies to catch insects in the air. The young are entirely fed with invertebrates which include caterpillars, aphids, earwigs, spiders and grubs (the larvae of beetles).
Жыртқыш және паразиттер
Еуразиялық шаңшықтың жұмыртқалары мен қозылары қарғалар, Еуразиялық қызыл және шығыс сұр жаңғақтар, үй мысықтары және, мүмкін, сонымен қатар, құс және тышқандардың шабуылына ұшырайды. Көктемде кейінірек басталған қозылар аз жыртқыштарға шалынады, бұл эффект өсімдік жамылғысының артуынан ұяларды табудың қиындауымен байланысты деп есептеледі. Құрттарға жақын туыс болғанына қарамастан, қарапайым шаңшық қарапайым көкекпен паразиттенбейді. Trichomonas gallinae протозоялық паразиті көгершіндер мен жыртқыштарды жұқтыратыны белгілі болған, бірақ 2005 жылдан бастап Ұлыбританияда өлген еуропалық көкқұйрықтар мен қарапайым шаңшықтардың денелерінде бұл паразит табылды. Ауру таралып, 2008 жылы Норвегия, Швеция және Финляндияда, ал бір жылдан кейін Германияда жұқтырған денелер табылған. Аурудың таралуына Еуразиялық шаңшықтар себепкер болды деп саналады, себебі осы құстардың көп саны Солтүстік Еуропада көбейіп, Ұлыбританияда қыстайды. Ұлыбританияда 2006 жылы ең жоғары деңгейге жеткеннен кейін, жыл сайын табылған жұқтырған денелердің саны азайды. Еуропалық жасылқұстың саны азайды, бірақ қарапайым шаңшықтың жалпы санында айтарлықтай төмендеу байқалмады. Финляндияда да осыған ұқсас үрдіс орын алды, онда 2008 жылы ауру келгеннен кейін еуропалық жасылқұстың саны азайды, бірақ Еуразиялық шаңшықтың санында аз өзгерістер болды. Еуразиялық шаңшықтардың аяқтарында және тізелерінде Fringilla coelebs папиллома вирусынан туындаған ісіктер пайда болуы мүмкін. Папилломалардың мөлшері саусақтағы кішкентай түйінден бастап, аяқ пен тізекті қамтитын үлкен өсуге дейін жетеді. Бұл ауру сирек кездеседі: 1973 жылы Нидерландыда жүргізілген зерттеуде шамамен 25 000 қарапайым шаңшық тексерілген, олардың тек 330-ында ғана папиллома болған.
The eggs and nestlings of the Eurasian chaffinch are predated by crows, Eurasian red and eastern grey squirrels, domestic cats and probably also by stoats and weasels. Clutches begun later in the spring suffer less predation, an effect that is believed to be due to the increased vegetation making nests more difficult to find. Unlike the case for the closely related brambling, the common chaffinch is not parasitised by the common cuckoo. The protozoal parasite Trichomonas gallinae was known to infect pigeons and raptors, but beginning in Great Britain in 2005, carcasses of dead European greenfinches and common chaffinches were found to be infected with the parasite. The disease spread and in 2008, infected carcasses were found in Norway, Sweden and Finland and a year later in Germany. The spread of the disease is believed to have been mediated by Eurasian chaffinches, as large numbers of the birds breed in northern Europe and winter in Great Britain. In Great Britain, the number of infected carcasses recovered each year declined after a peak in 2006. There was a reduction in the number of European greenfinches but no significant decline in the overall number of common chaffinches. A similar pattern occurred in Finland where, after the arrival of the disease in 2008, there was a reduction in the number of European greenfinches, but only a small change in the number of Eurasian chaffinches. Eurasian chaffinches can develop tumors on their feet and legs caused by the Fringilla coelebs papillomavirus. The size of the papillomas range from a small nodule on a digit to a large growth involving both the foot and the leg. The disease is uncommon: in a 1973 study undertaken in the Netherlands, of around 25,000 common chaffinches screened, only 330 bore papillomas.
Адамдармен қарым-қатынасы
Еуразиялық шаңшыл бір кезде ән салайтын құс ретінде танымал болған, сондықтан көптеген жабайы құстар ауланып сатылған. 19-шы ғасырдың соңында лондондық саябақтардағы құстардың саны аулаудан азайып кетті. 1882 жылы ағылшын баспагері Сэмюэл Орхарт Битон қапастағы құстарды күтіп-бағу жөніндегі нұсқаулық шығарды және: "Көңілсіз және ренжігіш ұлдары бар ата-аналарға менің кеңесім – оған шаңшыл сатып алыңыздар" деген ұсынысты қосты. Бұл практика ағылшын жазушысы Томас Хардидің "Соқыр құс" атты өлеңінің тақырыбы болып табылады, онда құстарды соқыр етудегі қатыгездік олардың қуатты әнімен салыстырылады. Ұлыбританияда 1880-1896 жылдардағы жабайы құстарды қорғау актілерімен жабайы құстарды аулауға тыйым салынғаннан кейін еуразиялық шаңшылды үй жануары ретінде ұстау әдеті азайды. Еуразиялық шаңшыл кейбір еуропалық елдерде әлі де танымал үй құсы. Бельгияда дәстүрлі винкенцеттинг спортында бір сағат ішінде ең көп дауыс шығаратын еуропалық шаңшылдың еркектері бір-бірімен жарысады.
The Eurasian chaffinch was once popular as a caged songbird and large numbers of wild birds were trapped and sold. At the end of the 19th century, trapping even depleted the number of birds in London parks. In 1882, the English publisher Samuel Orchart Beeton issued a guide on the care of caged birds and included the recommendation: "To parents and guardians plagued with a morose and sulky boy, my advice is, buy him a chaffinch." This practice is the subject of the poem The Blinded Bird by the English author Thomas Hardy, which contrasts the cruelty involved in blinding the birds with their zestful song. In Great Britain, the practice of keeping Eurasian chaffinches as pets declined after the trapping of wild birds was outlawed by the Wild Birds Protection Acts of 1880 to 1896. The Eurasian chaffinch is still a popular pet bird in some European countries. In Belgium, the traditional sport of vinkenzetting pits male Eurasian chaffinches against one another in a contest for the most bird calls in an hour.