Кіріспе

Манфред Роммель (24 желтоқсан 1928 – 7 қараша 2013) – неміс саясаткері, Христиан-демократиялық одақтың (ХДО) мүшесі. 1974 жылдан 1996 жылға дейін Штутгарт қаласының әкімі қызметін атқарды. Роммельдің саясаты төзімді және либералды деп сипатталды, ол Германиядағы ең танымал қалалық саясаткерлердің бірі болды. Ол көптеген шетелдік наградалармен марапатталды. Вермахт фельдмаршалы Эрвин Роммель мен оның әйелі Люция Мария Моллиннің (1894–1971) жалғыз ұлы болды және әкесінің құрметіне мұражайлар ашуға үлес қосты. Ол сондай-ақ әкесінің екі басты әскери қарсыласының ұлдары – Джордж Паттон IV және Дэвид Монтгомеримен достығымен де белгілі болды.

Түп-басқасы және отбасы

Роммель Штутгартта дүниеге келді және 1943 жылы 14 жасында әуе күштерінің көмекшісі ретінде зениттік артиллериялық бөлімде қызмет етті. Ол Waffen SS-ке қосылуды ойлады, бірақ әкесі бұған қарсы болды. 1944 жылдың 14 қазанында ол ата-анасының үйінде болды, сол кезде оның әкесін Адольф Гитлерді өлтіруге жасалған 20 шілдедегі қастандыққа қатысқан деген айыппен өзін-өзі өлтіруге мәжбүр етті. Нацистік басшылық бұл оқиғаны соғыста алған жарақаттан болған өлім деп көрсетті. 1945 жылдың ақпан айында Роммель әуе күштері қызметінен босатылды, ал наурыз айында жартылай әскери Рейхс-арбейтсдиенст қызметіне шақырылды. Сәуірдің соңында Ридлингенде орналасқан ол, француздық бірінші армиясы қалаға кірер алдында дезертирлік жасады. Ол тұтқынға алынып, Жан де Латтр де Тассиньи генералының ішінде басқа да офицерлермен сұраққа тартылды және әкесінің өлімі туралы шындықты айтты.

Соғыстан кейінгі өмір және мансап

1947 жылы ол Биберах-ан-дер-Рис қаласында оқып жүріп, Абитур емтиханын тапсырып, Тюбинген университетінде заңгерлік мамандықты оқыды. 1954 жылы Лизелоттеге үйленді және Кэтрин есімді қызы дүниеге келді. Бірнеше жыл заңгер болып жұмыс істегеннен кейін, 1956 жылы Роммель мемлекеттік қызметке қабылданып, кейіннен Баден-Вюртемберг штатының мемлекеттік хатшысы болды. 1974 жылы Роммель Арнульф Клеттің орнын басып, Штутгарт қаласының обер-бургомистрі (мэріне тең) лауазымына сайланды. Ол сайлаудың екінші турында сайлаушылардың 58,5% дауысын алып, Социал-демократиялық партиядан келген Петер Конрадиді жеңді. 1982 жылы сайлаудың бірінші турында 69,8% дауыспен, ал 1990 жылы 71,7% дауыспен қайта сайланды. Штутгарт қаласының мэрі ретінде ол Штутгарттың Штаммхайм түрмесінде өз-өзіне қол жұмсаған Қызыл Армия фракциясының террористеріне лайықты жерлеу рәсімін өткізуге тырысқанымен белгілі болды, бірақ қабірлер радикалды солшылдардың қасиетті орнына айналуы мүмкін деген алаңдаушылық туды. Өз партиясының ішіндегі сынға жауап беріп, Роммель: «Кез келген антагонизм бір күні аяқталуы керек, менің ойымша, бұл жағдайда олардың өлімімен аяқталады», – деді. Штутгарттың обер-бургомистрі қызметін атқару кезінде Роммель АҚШ армиясының генерал-майоры Джордж Паттон IV-пен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Ол әкесінің Екінші дүниежүзілік соғыстағы қарсыласы генерал Джордж С. Паттонның ұлы, ол қала маңындағы VII корпустың штабына тағайындалған еді. Сонымен қатар, ол Дэвид Монтгомеримен, 2-ші Виконт Монтгомеримен, оның әкесінің тағы бір күшті қарсыласы, фельдмаршал Бернард Лоу Монтгомеридің ұлымен де дос болды. Кейбір адамдар бұл достықты англо-германдық келісімнің символы деп қарады. 1996 жылы Вюртемберг мемлекеттік театрында өткен салтанатты шарада Манфред Роммель Германияның ең жоғары мемлекеттік наградасы – Bundesverdienstkreuz орденімен марапатталды. Сөз сөйлеген кезінде Хельмут Коль Роммельдің Штутгарт обер-бургомистрі қызметі кезінде Франция мен Германия арасындағы жақсы қарым-қатынастарды сақтау және нығайтуға жасаған еңбегіне ерекше назар аударды. Роммельге осы награда табысталғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Штутгарт қаласы оған Құрметті азамат атағын берді. Роммель өзінің танымалдығына қарамастан, Штутгарттың өркендеген экономикасының арқасында қалаға тартылып келе жатқан шетелдік иммигранттарға әділ қарауды жақтады. Қала басшысы ретінде Роммель сонымен қатар «қаланың қаржысын қатаң бақылауға алып, қарызын азайтып, жергілікті инфрақұрылымды, әсіресе жолдар мен қоғамдық көлікті түбегейлі жаңартуға мүмкіндік берді, сонымен қатар франко-герман қарым-қатынастарын дамытуға жұмыстады».

Сыртқы саясат

1996 жылы саясаттан қанағаттанғаннан кейін, Роммель Паркинсон ауруына шалдыққанға қарамастан, автор және құлпытас тілді спикер ретінде бұрынғыдан да көп іздестіріліс тапты. Ол түрлі саяси және юмористикалық кітаптар жазды. Ол қарапайымдылығымен және көбінесе қызықты сөздерімен, цитаталарымен танымал болды. Кейде ол "Штутгартер Цайтунг" газетіне мақалалар жазатын. Роммель Базил Лидделл Хартпен бірлесіп "Роммельдің құжаттарын" жариялады, ол оның әкесі әскери науқандары барысында және одан кейін жазған күнделіктер, хаттар мен жазбалар жинағы еді. Ол бірнеше шетелдік наградалармен марапатталды, оның ішінде Британ империясы орденінің командирі (CBE), француздық Құрмет легионы, АҚШ-тың Бостандық медалі және неміс федералдық еңбегі үшін орденінің ең жоғары дәрежесі.