Пен Дэхуай: Қытай саяхатшысы және генералының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Пэн Дэхуай (24 қазан 1898 – 29 қараша 1974) – қытай саяхатшысы және генералы, 1954 жылдан 1959 жылға дейін Қытайдың Ұлттық қорғаныс министрі. Пэн кедей шаруа отбасында дүниеге келген, отбасының жағдайы нашар болғандықтан он жасында білімін тоқтатып, бірнеше жыл жұмыс істеуге мәжбүр болды. Он алты жасында ол кәсіби әскерге қатысты. Келесі он жылда Пэн Хунаньдағы әскери топтардың құрамында қызмет етіп, қарапайым сарбаздан майор шеніне дейін көтерілді. 1926 жылы Пэннің күштері Гоминьданға қосылды, сонда ол алғаш рет коммунизммен танысты. Пэн Солтүстік жорыққа қатысып, Ван Цзинвэйдің Уханьдағы солшыл Гоминьдан үкіметін құруға жасаған әрекетін қолдады. Ван жеңілгеннен кейін Пэн қысқа уақытқа Чжан Кайшының күштеріне қайта қосылып, кейін Қытай Коммунистік партиясына (ҚКП) қосылды, Мао Цзэдун мен Чжу Дэмен одақтасты. Пэн Цзянси кеңесін Чжанның басып алу әрекетінен қорғаған ірі генералдардың бірі болды, оның жетістіктері тек Линь Бяоға ғана теңесті. Пэн Ұзақ жорыққа қатысып, Мао Цзэдунды Маоның билікке келуіне ықпал еткен Цзуньи конференциясында қолдады. 1937–1945 жылдардағы Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Пэн Қытайдың барлық күштерін Жапон империясына қарсы күреске жұмылдыру үшін Гоминьданмен келісімге келуді ынталандырған басты жақтастардың бірі болды. 1937 жылы Пэн Гоминьдан мен Коммунистердің бірлескен күштерімен Шаньсиді жапондық оккупациядан қорғауға басшылық етті, ал 1938 жылға қарай Сегізінші армияның үштен екі бөлігіне басшылық етті. 1940 жылы Пэн «Жүз полк шабуылын» жүргізді, бұл Солтүстік Қытайдағы жапондық логистикалық желілерді бұзуға бағытталған ірі коммунистік операция болды. Шабуыл сәл табысқа жетті, бірақ Коммунистік партия ішіндегі саяси даулар Пэннің Яньаньға қайтарылуына әкелді, ол соғыстың қалған бөлігін белсенді басшылықсыз өткізді. 1945 жылы жапондықтар капитуляциялағаннан кейін Пэн Қытайдың Солтүстік-Батысындағы коммунистік күштерге басшылық етті. Ол Шаньсидегі коммунистік басшылықты Гоминьдан күштерінен қорғауға жауапты болды, соның ішінде Мао Цзэдунты бір рет тұтқындалудан сақтап қалды. Пэн Солтүстік-Батыс Қытайдағы Гоминьданды жеңіп, көптеген әскери жабдықтарды басып алды және Синьцзян провинциясын қоса алғанда, аумақты Қытай Халық Республикасының құрамына енгізді. Пэн Маоның 1950–1953 жылдардағы Корея соғысына Қытайды тікелей араластыру туралы ұсыныстарын қолдаған жоғары әскери шенділердің бірі болды және соғыстың бірінші жартысында Қытай Халықтық еріктілер армиясының тікелей қолбасшысы болды (дегенмен Мао мен Чжоу Эньлай техникалық тұрғыдан жоғары тұрды). Корея соғысындағы Пэннің тәжірибесі Қытай армиясының қазіргі заманғы техникалық соғыс жағдайларына дайындалу үшін кәсіби, ұйымдасқан және жақсы жабдықталған болуы керек деген сенімге келді. Кеңес Одағы толықтай жаңартылған, кәсіби армиямен жабдықталған жалғыз коммунистік ел болғандықтан, Пэн келесі бірнеше жылда Қытай армиясын совет үлгісінде реформалауға тырысты, армияны саяси емес және кәсіби етуге ұмтылды (Маоның саяси мақсаттарына қайшы). Пэн 1950-ші жылдары Маоның тұлғалық культты дамыту әрекеттеріне қарсы тұрды, ал Ұлы секіріс саясаты бүкіл елде ашаршылыққа әкелген кезде Маоның басшылығын сынады. Пэн мен Мао арасындағы бәсекелестік 1959 жылы Лушань конференциясындағы ашық қақтығыста аяқталды. Мао бұл қақтығыста жеңіске жетіп, Пэнды «антипартиялық топтың» жетекшісі деп атады және оның өмірінің соңына дейін барлық ықпалды лауазымдардан шеттетуге ұшыратты. 1965 жылға дейін Пэн дерлік беймәлім өмір сүрді, сол кезде реформаторлар Лю Шаоци мен Дэн Сяопин Пэннің үкіметке оралуын қолдап, Оңтүстік-Батыс Қытайдағы әскери өнеркәсіпті дамытты. 1966 жылы Мәдени революция басталғаннан кейін Пэнды Қызыл гвардия тұтқындады. 1966 жылдан 1970 жылға дейін ККП-ның Линь Бяо және Маоның әйелі Цзян Цин басқаратын радикалды топтары Пэнды ұлттық қуғын-сүргінге ұшыратты, көптеген ірі жиналыстарда оны жазалап, Мао Цзэдун мен ҚКП-ға қарсы «қылмыстарын» мойындауға мәжбүрлеу үшін физикалық және психологиялық азаптауларға ұшыратты. 1970 жылы Пэн сотталып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды және 1974 жылы түрмеде қайтыс болды. 1976 жылы Мао қайтыс болғаннан кейін Пэннің бұрынғы одақтасы Дэн Сяопин Қытайдың ең басты басшысы болды. Дэн Мәдени революция кезінде әділетсіз қуғын-сүргінге ұшыраған адамдарды жаңарту жөніндегі жұмысты бастады, ал Пэн 1978 жылы қайтыс болғаннан кейін жаңартылғандардың біріншілерінің бірі болды. Қазіргі Қытайда Пэн ҚКП тарихындағы ең табысты және беделді генералдардың бірі саналады.

Chinese politician and general (1898–1974)

Peng Dehuai (; October 24, 1898November 29, 1974) was a Chinese general and China's Minister of National Defense from 1954 to 1959. Peng was born into a poor peasant family, and received several years of primary education before his family's poverty forced him to suspend his education at the age of ten, and to work for several years as a manual laborer. When he was sixteen, Peng became a professional soldier. Over the next ten years Peng served in the armies of several Hunan based warlord armies, raising himself from the rank of private second class to major. In 1926, Peng's forces joined the Kuomintang, and Peng was first introduced to communism. Peng participated in the Northern Expedition, and supported Wang Jingwei's attempt to form a left leaning Kuomintang government based in Wuhan. After Wang was defeated, Peng briefly rejoined Chiang Kai shek's forces before joining the Chinese Communist Party (CCP), allying himself with Mao Zedong and Zhu De. Peng was one of the most senior generals who defended the Jiangxi Soviet from Chiang's attempts to capture it, and his successes were rivaled only by Lin Biao. Peng participated in the Long March, and supported Mao Zedong at the Zunyi Conference, which was critical to Mao's rise to power. During the 1937–1945 Second Sino Japanese War, Peng was one of the strongest supporters of pursuing a ceasefire with the Kuomintang in order to concentrate China's collective resources on resisting the Japanese Empire. Peng was the senior commander in the combined Kuomintang–Communist efforts to resist the Japanese occupation of Shanxi in 1937; and, by 1938, was in command of two thirds of the Eighth Route Army. In 1940, Peng conducted the Hundred Regiments Offensive, a massive Communist effort to disrupt Japanese logistical networks across northern China. The Hundred Regiments Offensive was modestly successful, but political disputes within the Communist Party led to Peng being recalled to Yan'an, and he spent the rest of the war without an active command. After the Japanese surrendered, in 1945, Peng was given command of Communist forces in Northwest China. He was the most senior commander responsible for defending the Communist leadership in Shaanxi from Kuomintang forces, saving Mao from being captured at least once. Peng eventually defeated the Kuomintang in Northwest China, captured huge amounts of military supplies, and actively incorporated the huge area, including Xinjiang, into the People's Republic of China. Peng was one of the few senior military leaders who supported Mao's suggestions to involve China directly in the 1950–1953 Korean War, and he served as the direct commander of the Chinese People's Volunteer Army for the first half of the war (though Mao and Zhou Enlai were technically more senior). Peng's experiences in the Korean War convinced him that the Chinese military had to become more professional, organized, and well equipped in order to prepare itself for the conditions of modern technical warfare. Because the Soviet Union was the only communist country then equipped with a fully modern, professional army, Peng attempted to reform China's military on the Soviet model over the next several years, making the army less political and more professional (contrary to the political goals of Mao). Peng resisted Mao's attempts to develop a personality cult throughout the 1950s; and, when Mao's economic policies associated with the Great Leap Forward caused a nationwide famine, Peng became critical of Mao's leadership. The rivalry between Peng and Mao culminated in an open confrontation between the two at the 1959 Lushan Conference. Mao won this confrontation, labeled Peng as a leader of an "anti Party clique", and purged Peng from all influential positions for the rest of his life. Peng lived in virtual obscurity until 1965, when the reformers Liu Shaoqi and Deng Xiaoping supported Peng's limited return to government, developing military industries in Southwest China. In 1966, following the advent of the Cultural Revolution, Peng was arrested by Red Guards. From 1966 to 1970, radical factions within the CCP, led by Lin Biao and Mao's wife, Jiang Qing, singled out Peng for national persecution, and Peng was publicly humiliated in numerous large scale struggle sessions and subjected to physical and psychological torture in organized efforts to force Peng to confess his "crimes" against Mao Zedong and the CCP. In 1970, Peng was formally tried and sentenced to life imprisonment, and he died in prison in 1974. After Mao died in 1976, Peng's old ally, Deng Xiaoping, emerged as China's paramount leader. Deng led an effort to formally rehabilitate people who he believed to have been unjustly persecuted during the Cultural Revolution, and Peng was one of the first leaders to be posthumously rehabilitated, in 1978. In modern China, Peng is considered one of the most successful and highly respected generals in the history of the CCP.

Ерте өмір

Пең 1898 жылы 24 қазанда Хунань провинциясының Сянтан округінің Шисяң ауылында дүниеге келді. Оның туған аты – "Пенг Дехуа". Пенгтің отбасы сабаннан тоқылған шатырлы үйde тұрып, шамамен 1,5 акр суармалы жерге ие болды, онда отбасы бамбук, тәтті картоп, шай, мақта және түрлі көкөністер өсірді. Оның әкесі сонымен қатар бұршақ дүкенімен айналысты. Жер мен дүкеннен түскен табыс сегіз адамдық отбасын – Пэн, оның үш ағасы, ата-анасы, әжесі және үлкен атасы – асырады. Пенгтің үлкен атасы Тайпин көтерілісіне қатысып, соғысқан және Пенге Тайпиннің ескі идеалдары туралы айтатын: әркімнің жетерлік тамағы болуы керек, әйелдер аяқтарын байламауы керек және жер тең бөлінуі керек. Кейіннен Пен өзінің әлеуметтік жағдайынан шыққандығын "кіші орта шаруа" деп сипаттады. 1905 жылдан 1907 жылға дейін Пенг дәстүрлі конфуцийлік бастауыш мектепте оқыды. 1908 жылы Пенг заманауи бастауыш мектепке қабылданды, бірақ он жасында отбасының қаржылық жағдайы нашарлағандықтан мектептен шығуға мәжбүр болды. 1905-1906 жылдары Хунаньда қатты құрғақшылық болды. 1905 жылы Пенгтің анасы қайтыс болды, ал алты айлық інісі аштықтан көз жұмды. Пенгтің әкесі отбасының мүлкін тамаққа сатуға және жердің көп бөлігін кепілге беруге мәжбүр болды. 1908 жылы Пенг мектептен шығарылғанда, ол ағаларымен бірге ауылда тамақ сұрауға жіберілді. 1908 жылдан 1910 жылға дейін Пенг екі су буқасын бағып күтім жасады.

Соғыс әскерлерінің әскери қызметі

Сол кезде Хунань провинциясында әскери қызметке шақырудың ең төменгі жасы 18 болған. Пэн 1916 жылғы наурыз айында 17 жасында екінші сыныпты қара сержант ретінде қатарға тұрды. Сондықтан оның туған жылы кейде 1898 емес, 1897 жыл деп көрсетіледі. Пэн ай сайын жалақы алып, оның бір бөлігін үнемі отбасына жіберіп, оларды асырап отырды. Жеті айдан кейін ол бірінші сыныпты қара сержант болып жоғарылады. Пэннің бастығының бірі 1911 жылғы Синхай төңкерісіне қатысқан, идеалы жоғары ұлтшыл болды және Пэнге Гоминьданның әлеуметтік реформалар мен ұлттық бірігу мақсаттарына көңіл бөлуіне ықпал етті. 1917 жылы тағы бір азамат соғысы басталғанда, Пэннің полкі басқа әскерлерден бөлініп, солтүстік әскер басшысы У Пейфуқа қарсы Тан Шенчжидің күштеріне қосылды, ол өз кезегінде Тан Янкаймен және Сунь Ятсенмен одақтас болды. Пэн өз бригадасының офицерінен ресми тактиканы және жазбаша классикалық қытай тілін үйренді. 1918 жылдың шілдесінде Пэн жау тылында барлау миссиясы кезінде тұтқындалды, бірақ екі аптадан кейін босатылды. 1919 жылдың сәуір айында Пэн аға сержант және взвод командирі болып тағайындалды. Тан Шенчжидің әскерлері 1920 жылдың шілдесінде Хунаньнан жау әскерлерін ығыстырып, провинцияның астанасы Чаншаны басып алды. Пэн жалақы үшін бүлікке қатысты, бірақ сол кезде әскер жетіспегендіктен, ол және басқа көтерілісшілер кешірілді. 1921 жылдың тамызында Пэн лейтенант дәрежесіне көтеріліп, бірнеше аптадан кейін рота командирі міндетін атқарушы болды. Нансиан ауылында орналасқан Пэн, жергілікті жер иелерінің кедейлерге қатыгездікпен қарағанын байқап, оларды "кедейлерге көмектесу қауымдастығын" құруға шақырды. Жергілікті тұрғындар күдікпен қарағанда, Пэн солдаттарына жер иесін тұтқындап, өлім жазасын орындауды бұйырды. Пэн бұл әрекеті үшін сөгіс алды, бірақ лауазымынан төмендетілмеді немесе басқа орынға ауыстырылмады. Осы оқиғадан кейін Пэн провинциялық әскер басшысының қызметінен кетуді ойлай бастады. 1922 жылдың ақпанында Пэн және басқа бірнеше офицерлер ұзақ мерзімді еңбекақысыз демалысқа өтініш беріп, Гуанчжоуға Гоминьдан армиясында жұмыс іздеуге барды. 1922 жылы Пэннің Гоминьданға деген көзқарасы жағымды болмады, сондықтан ол Хунаньға фермер ретінде оралу ниетімен Гуанчжоудан кетті. Пэн Шанхай арқылы теңіз жолымен туған ауылына қайтып келді, ол өз ауылынан ең алыс жерде болды. Әкесімен бірге үш ай бойы әкесінің жіберген ақшасына сатып алған жерді өңдеді, бірақ бұл кәсіп оған ұнамады. Пэннің бұрынғы әріптестерінің бірі оған Хунань әскери академиясына түсіп, ресми оқыған кәсіби офицер болуға кеңес бергеннен кейін, Пэн оған қосылды. Пэн 1922 жылдың тамызында академияға қабылданды және алғаш рет "Дехуаи" есімін қолданды. 1923 жылдың тамызында тоғыз айлық оқудан кейін Пэн академияны бітіріп, капитан дәрежесімен бұрынғы полкіне қайта оралды. 1924 жылдың сәуір айында ол батальон командирі міндетін атқарушы болып тағайындалды. 1924 жылы Танның әскері солтүстік әскер басшыларымен Гоминьданмен одақтас Гуандун әскер басшысына қарсы бірікті. Дегенмен, 1925 жылы Пэн өз батальонының құрамын Гоминьданға жақын саяси бағытта қайта ұйымдастырды. 1925 жылдың соңында Чан Кайши Ұлттық революциялық армияны (ҰРА) құрып, Гоминьданды Гуандунды бақылауға алып келді. Содан кейін 1926 жылы Тан қайтадан Чанмен келісімге келді. У Пейфу Танды Чаншадан қуғаннан кейін, Чан ҰРА-ға Танды құтқаруға бұйрық берді және солтүктік экспедицияны бастады, мақсаты – солтүстік әскер басшыларын жеңіп, Қытайды біріктіру. Танның әскерлері ҰРА құрамына енді, ал Пэн майор дәрежесіне көтерілді. Пэннің өзі Гоминьданның ресми мүшесі болған жоқ. Ол 1925 жылы Қытай Коммунистік партиясы (ҚКП) туралы алғаш естіді.

At the time, the minimum age of enlistment in Hunan was 18. Peng was able to join in March 1916 at the age of 17 as a private second class soldier. This may be why his year of birth is sometimes given as 1897 not 1898. Peng received a monthly wage, a portion of which he would continuously send back to support his family. Within seven months, he was promoted to private first class. One of Peng's commanding officers was an idealistic Nationalist who had participated in the 1911 Xinhai Revolution and influenced Peng to sympathize with the Kuomintang's goals of social reform and national reunification. After another civil war broke out in 1917, Peng's regiment split from the rest of its army and joined the forces of Tang Shengzhi, who was aligned with Tan Yankai and Sun Yat sen against those aligned with the northern warlord Wu Peifu. Peng received training in formal tactics from an officer in his brigade and education in written classical Chinese. In July 1918, Peng was captured on a reconnaissance mission behind enemy lines, but he was released after two weeks. In April 1919, Peng was promoted to master sergeant and acting platoon commander. Tang Shengzhi's forces drove enemy troops out of Hunan in July 1920 and captured the provincial capital of Changsha. Peng participated in a failed mutiny over pay but was ultimately pardoned along with other rebels, because there was a shortage of soldiers at the time. In August 1921, Peng was promoted to the rank of second lieutenant and became acting company commander several weeks later. Stationed in a village in Nanxian, Peng noticed that the poor were being mistreated by a local landlord, and he encouraged them to establish an "association to help the poor." When the local villagers hesitated, Peng ordered his soldiers to arrest the landlord and execute him. Peng was reprimanded for his actions but not demoted or reassigned. After that incident, Peng began to consider seriously leaving the service of his provincial warlord army. In February 1922, after applying for extended unpaid leave, Peng and several other officers traveled to Guangdong to seek employment in the army of the Kuomintang. Peng's impression of the Kuomintang in 1922 was not favorable, and he left Guangzhou with the intention of settling back in Hunan as a farmer. Peng returned to his home village by sea via Shanghai, the farthest that he had ever been from his home village, and farmed with his father for three months on land that his father had bought with money sent home by Peng, but Peng did not find that occupation to be satisfying. After one of Peng's old comrades had suggested that Peng apply to the local Hunan Military Academy to seek employment as a formally trained professional officer, Peng accepted. Peng successfully gained admission in August 1922 and used the personal name "Dehuai" for the first time. In August 1923, after nine months of training, Peng graduated from the academy and rejoined his old regiment with the rank of captain. He was promoted to acting battalion commander in April 1924. In 1924, Tang's army aligned with northern warlords against the Guangdong warlord allied with the Kuomintang. Nonetheless, Peng reorganized his battalion along pro Kuomintang political lines in 1925. In late 1925, Chiang Kai shek established the National Revolutionary Army (NRA) and led the Kuomintang to take control of Guangdong. Tang then realigned himself with Chiang in 1926. After Wu Peifu drove Tang out of Changsha, Chiang ordered the NRA to relieve Tang and began the Northern Expedition, an effort to unify China by defeating the northern warlords. Tang's forces were incorporated into the NRA, and Peng was promoted to the rank of major. Peng himself did not become a formal member of the Kuomintang. He first heard of the CCP in 1925.

Гоминьданның офицері

1926 жылдың шілдесі мен 1927 жылдың наурызы аралығында Пэн Хунаньде жорық жасап, Чанша мен Уханды басып алуға қатысты. Генерал Хэ Цзяньнің қол астында Пэн Фэнтай шайқасына қатысып, Гоминьдан күштері соғыс әміршісі Ву Пэйфуды жеңді. 1927 жылы Ван Цзинвэй Уханьда солшыл Гоминьдан үкіметін құруға тырысты, бұл Нанкиндегі орталық-оңшыл үкіметпен қақтығысқа әкелді. Тан Шэньцзи Ухань үкіметіне қосылды, ал Пэн подполковник болып тағайындалды. Бірақ Танның әскері Чжаннан жеңіліс тапты. 1928 жылы кері шегіну кезінде Пэн қызмет еткен Хэ Цзянь Нанкин жағына көшті. Пэн реорганизациядан кейін толық полковник атанды. 1927 жылы Пэнге бірнеше рет Қытай Коммунистік партиясының (ҚКП) мүшелері, тіпті оның ескі достары да үн қосты. Коммунистердің жерді қайта бөлу туралы талабы оның бала кезіндегі кедейлік тәжірибесін еске түсірді. Пэн Гоминьдан ішіндегі сол-оңдықтардың бөлінуінен және Чжан Кайшының өзінің күштері арасындағы тартыстардан да көңілі қалды. Қазан айында Пэнге ҚКП өкілі Дуань Дэчан келді, бірақ Пэн сол кезде шешім қабылдай алмады. Алайда, ол сол айдың соңында Дуаньмен қайта кездесіп, коммунистік теорияның негіздерін оқуға кірісті. 1928 жылдың сәуірінен кешіктірмей Пэн ҚКП мүшесі болды. 1928 жылдың мамырында Пэн Чаншаның солтүстік-батысындағы Пинцзян округінің таулы аймағына орналасты. Оның міндеті – 1927 жылғы Шанхай қырғынынан кейін осы аймаққа қашқан жергілікті коммунистік партизандарды жою болды. Пэн өз бөлімшесін бейтарап ұстады және әскері ішіндегі ҚКП-ның басқа да құпия мүшелерімен бірге жергілікті партия ұяларын құруға кірісті. Содан кейін оның әскерлері округ әкімі мен жер иелерін атып тастады, жергілікті совет құрып, Қытай Қызыл Армиясына қосылды. Хэ Цзяньнан (әлі де КМТ-ға қызмет ететін) ауыр жеңіліс тапқаннан кейін Пэн Цзиньцзиньге Мао Цзэдун мен Чжу Дэге қосылу үшін кетіп қалды. Саяси ғалым Юрген Домес жазғандай, сол кездегі көптеген жастар сияқты Пэннің әлеуметтік санасы кедейлік тәжірибесінен оянды және Цинь әулеті құлатылғаннан кейін Гоминьдан (КМТ) өз төңкерісін толыққанды іске асырмағанына көңілі қалды. Гоминьданның коммунистік көзқарастағы кадрлары ұлттық егемендік, соғыс әміршілігін жою, әлеуметтік мемлекет және жерді тең бөлуді талап еткен КМТ партиялық платформасының ең жақтаушылары болды. Чжан Ванмен араздасып, соғыс әміршілерімен қайтадан жарасып алғаннан кейін Пэн және басқалар ҚКП олар үшін күрескен нәрсені білдіретін жалғыз күш екенін сезінді. Коммунистік доктриналар мен идеологиялық мәселелер маңызды рөл атқармаған сияқты.

Between July 1926 and March 1927, Peng campaigned in Hunan, participating in the capture of Changsha and Wuhan. Under General He Jian, Peng participated in the battle of Fengtai, in which Kuomintang forces decisively defeated the warlord Wu Peifu. In 1927, Wang Jingwei attempted to establish a left leaning Kuomintang government in Wuhan, causing a split with the center/right leaning government in Nanking. Tang Shengzhi aligned himself with the Wuhan government, and Peng was promoted to lieutenant colonel. However, Tang's forces were defeated by Chiang. During their retreat in 1928, He Jian, under whom Peng served, defected to the Nanking side. Peng became a full colonel after the reorganization. In 1927, Peng was approached several times by Chinese Communist Party (CCP) members, including some of his old friends. The communists' persistent push for land redistribution resonated with his childhood experience of poverty. Peng was also disappointed by the left right split within the Kuomintang and the in fighting among Chiang Kai shek's own forces. In October, Peng was approached by Duan Dechang, a CCP representative, but Peng could not make up his mind at the time. He met with Duan again later that month, however, and began studying basic communist theory. Albeit secretly, Peng became a member of the CCP no later than April 1928. After his superior officer He Jian defected to Chiang's forces, Peng was stationed in the mountainous Pingjiang County, northwest of Changsha, in May 1928. His orders were to eliminate local groups of communist guerrillas who had fled to the area after the Shanghai massacre of 1927. Peng kept his unit passive and began organizing local party branches with other secret members of the CCP within his own troops. His forces then executed the county magistrate and landlords, formed a local soviet, and incorporated themselves within the Chinese Red Army. Following a prolonged defeat at the hands of He Jian, who still served the KMT, Peng retreated to Jinggangshan to join Mao Zedong and Zhu De. Political scientist Jürgen Domes wrote that like many other young men at the time, Peng's social consciousness was awakened by their experience of impoverishment and sharpened by the disappointment they felt with the Kuomintang (KMT) for not completely following through with its revolution after the Qing dynasty was overthrown. Communist leaning cadres of the Kuomintang were some of the most ardent advocates of the KMT party platform, which had called for national sovereignty, eradication of warlordism, a welfare state, and equal distribution of land. After Chiang split with Wang and re ingratiated himself with the warlords, Peng and others felt that the CCP was the only major force that represented what they had been fighting for. More advanced communist doctrines and ideological considerations do not appear to have played a significant role.

Цзянси кеңесін қорғау

Хэ Цзяньнан жеңілгеннен кейін Пэн және оның әскерінің қалдықтары Цзиньганшанда коммунистік партизандарға қосылды. Оның алғашқы операцияларының бірі – Гоминьдан күштерінің қоршауына түскен бөлімшеде болған Маоды құтқару болды. Цзиньганшань қыста өте кедей және суық болатын. Ол шегіну үшін қолайлы болғанмен, өсіп келе жатқан коммунистік күштер үшін база ретінде жарамсыз еді. Чжу және Мао Цзюньның әлсіз әскери тәлімгерлері қорғаған Рюйцзинь қаласының маңындағы, ауыл шаруашылығымен айналысатын аймаққа шабуыл жасауға шешім қабылдады. 1929 жылдың қаңтар айында олар аймақты сәтті басып алды, ол Цзянси Советіне айналды. Пэн 800 сарбаздан тұратын күшпен Цзиньганшанды күзету үшін қалды, бірақ 25 000 сарбаздық Хунань Гоминьдан күштерінің шабуылынан кейін шегінді. Мао оны шегінуі үшін сынады. Сол жылы Гоминьдан күштері қайтқаннан кейін Пэн 1000 сарбаздық күшпен сол аймаққа оралды. Содан кейін ол Оңтүстік Хунаньға екі ірі шабуыл ұйымдастырды, біріншісі 1929 жылдың жазында, ал екіншісі 1930 жылдың көктемінде, осы арқылы күштеріне жарақ-жабдық пен жаңа сарбаздардың санын арттырды. Осы екі шабуылдың арасында кең ауқымды коммунистік күштер арасында келісімге қол жеткізілді. Кәсіби әскери тәртіп және стратегия Маоның мобильді партизандық тактикасынан басым болуы керек еді, ал Мао сияқты ҚКП комиссарларының саяси идеологиялық жұмысы күшейтілді. 1930 жылдың сәуір айында Пэн жаңадан құрылған Қызыл 3-армияның қолбасшысы болды. 1930 жылдың шілдесінде Қытай Коммунистік партиясының іс жүзіндегі жетекшісі Ли Лисан әлемдік экономикалық дағдарысты мүмкіндік ретінде қарастырып, Қытайдағы коммунистік бөлімшелерге провинциялық астананы басып алуға жалпы бұйрық берді, бұл бүкіл елдегі көтеріліс пен «революциялық дауылдың» белгісі болды. Мао мен Чжу күмәнмен қарады, бірақ Пэн 17 000 сарбазбен және тағы 10 000 партизанның қолдауымен Юэчжоу және Хунань провинциясының астанасы Чанша қалаларына шабуыл жасады. Чаншаны Пэннің бұрынғы бастығы Хэ Цзянь қорғады. Пэн бастапқыда жеңіске жетіп, Хэ Цзяньның асыққан шегінуінен кейін 30 шілдеде қаланы басып алды. Алайда, күтілген бүкіл елді қамтыған революция болған жоқ, ал 5 тамызда Хэ Цзянь 35 000 сарбаздық күшпен қарсы шабуыл жасады. Пэн шегінуге мәжбүр болды. 1 қыркүйекте Пэн тағы да Чаншаны басып алуға тырысты, бірақ ауыр шығынға ұшырады. Мао мен Чжу Пэннің науқаны кезінде оған толық қолдау көрсетуден тартынды. Дегенмен, Чжу Пэнмен бірге шабуылдың басқа да бағыттарын зерттеуге дайын болды. Мао болса, олар өздерінің базалық аймақтарын нығайтуды жалғастыруы керек деп есептеді. Ли Лисанның ықпалымен Цзянсидегі ҚКП мүшелерінің бір бөлігі Маоның стратегиясына қарсы көтерілді, бірақ көтеріліс 1931 жылдың басында басылды. Пэн 1930 жылдың желтоқсанынан 1931 жылдың мамырына дейінгі үш қоршау науқанында Гоминьданмен күресте бірнеше жеңіске жетті. Бұл нәтиже Чжу мен Пэннің беделін арттырды, олар Маоның партизандық соғыс доктринасына қарамастан, дәстүрлі мобильді операцияларды жүргізді. Ли Лисан биліктен құлағаннан кейін, Коминтернге жақын «интернационалистер» партияда маңызды рөл атқара бастады. Мәскеуде оқыған бірнеше әскери жетекшілер оралғаннан кейін Цзянси Советінің күштері Пэн ұзақ уақыт бойы жақтаған кәсіби принциптер бойынша қайта ұйымдастырылды. 7 қарашада Пэн Орталық әскери комиссияға және Цзянси Советінің Орталық атқару комитетіне тағайындалды, бұл коммунистік қозғалыстағы саяси басшылыққа алғаш рет тағайындалуы болды. 1932 жылдың ақпанында Пэн шабуыл жасады, бірақ Канчоудағы NRA элиталық әскерлерін ығыстыра алмады. Дегенмен, ол партияның әскери комиссиясының тамыз айында өткен отырысында партизандық тактикадан гөрі дәстүрлі операцияларды қолдауды жалғастырды, сондай-ақ төрағаның орынбасары болып тағайындалды. Төртінші қоршау науқанында 400 000 NRA сарбазымен Пэн Чьяохуда қарсыластың элиталық дивизиясын ойсырата жеңіп, Фуцзянь провинциясына шабуыл жасап, көп мөлшерде оқ-дәрілерді басып алды. 1933 жылы Қытай Коммунистік партиясы қалалардағы жасырын қызметтен ауылдық базаларды нығайтуға көшті.

Following his defeat by He Jian, Peng and the remnant of his forces joined the communist guerrillas at Jinggangshan. One of his first operations was to save Mao, who was attached to a unit that faced encirclement from Kuomintang forces. Jinggangshan was very poor and cold during the winter. It was ideal for retreat but not as a base for the growing communist forces. Zhu and Mao decided to attack into the adjacent area around Ruijin, Jiangxi, an agricultural city defended by weak warlord units. In January 1929, they successfully occupied the area, which became the Jiangxi Soviet. Peng remained behind to guard Jinggangshan with a force of 800 soldiers but withdrew after an attack by a Hunanese Kuomintang force of 25,000 soldiers. He was criticized by Mao for retreating. Peng returned to the area with a force of 1,000 men later that year after the Kuomintang withdrew. He then successfully organized two large raids into southern Hunan, first during the summer of 1929 and later in the spring of 1930, increasing the amount of supplies and the number recruits for his force. Between those two raids, a compromise was reached within the broader communist forces at large. Professional military discipline and strategy should prevail over Mao's mobile guerilla tactics, while political indoctrination efforts by CCP commissars, such as Mao, would be strengthened. In April 1930, Peng became the commander of a newly formed Red 3rd Army. In July 1930, Li Lisan, who had gained de facto leadership of the Chinese Communist Party, saw the worldwide economic depression as a window of opportunity and issued a general order for communist units around China to "conquer one provincial capital" as a signal of a nationwide uprising and "revolutionary storm." Mao and Zhu were skeptical, but Peng prepared for and launched attacks on the cities of Yuezhou and Changsha, the capital of Hunan province, with 17,000 soldiers and the support of another 10,000 guerillas. Changsha was defended by He Jian, Peng's former superior. Peng was initially victorious and occupied the city on July 30 following a hasty retreat by He. The anticipated nationwide revolution did not occur, however, and on August 5 He Jian counterattacked with a force of 35,000 men. Peng was forced to withdraw. On September 1, Peng attempted to capture Changsha again but suffered heavy casualties. Mao and Zhu had been reluctant to fully support Peng during his campaign. Nonetheless, Zhu was willing to explore other vectors of attack with Peng. Mao, however, believed that they should continue to consolidate their base areas instead. Under the influence of Li Lisan, some CCP members in Jiangxi rose up to oppose Mao's strategy, but the insurgency was suppressed in early 1931. Peng scored a series of victories defending against the Kuomintang aligned National Revolutionary Army (NRA) during the first three encirclement campaigns from December 1930 to May 1931. The outcome bolstered the positions of Zhu and Peng, who conducted conventional mobile operations in contrast with Mao's doctrine of guerilla warfare. After Li Lisan fell from power, "internationalists" who were more aligned with the Comintern rose to prominence within the Party. Following the return of several military leaders who had been training in Moscow, Jiangxi Soviet's forces were re organized along more professional lines as Peng had long advocated for. On November 7, Peng was named to the Central Military Commission and to the Central Executive Committee of the Jiangxi Soviet, the first time that he had been named to a position of political leadership in the communist movement. In February 1932, Peng attacked but failed to dislodge elite NRA troops at Kanchow. Nonetheless, he continued to argue in favor of conventional operations over guerilla tactics during the August meeting of the Party's Military Commission, where he was named vice chairman. During the fourth encirclement campaign involving 400,000 NRA soldiers, Peng successfully defeated an elite enemy division in Chiaohu and forayed into Fujian province, capturing a large amount of ammunition. In 1933, the Chinese Communist Party shifted its focus from underground activities in the cities to building up its power in rural bases.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1937 жылы Марко Поло көпірі оқиғасынан кейін Қытай мен Жапония соғысқа шықты. Гоминьдан мен коммунистер жапондықтарға қарсы біріккен майдан жариялағанда, Пэн ҚХА-ның біріккен басқару құрылымында генерал болып бекітілді. 1937 жылғы 20 тамыздағы Луочуан кеңесінде (洛川会议) Мао біріккен майданды жапондықтарға қарсы номиналды қарсылық көрсету үшін, бірақ Қызыл Армияның күшін Гоминьданмен болатын соңғы шайқасқа сақтап, алдау ретінде пайдалану керек деп есептеді. Алайда, Пэн және көптеген басқа жоғары әскери және саяси жетекшілер оған келіспеді, Қызыл Армия жапондықтарға қарсы күреске толыққанды назар аударуы керек деп ойлады. Мао өз ұстанымын қабылдата алмады, коммунистер Гоминьданмен ынтымақтасып, жапондықтарға қарсы күресті. Жапондықтар Шаньси провинциясына шабуыл жасағанда, Қызыл Армия (кейін Сегізінші маршрут армиясы деп аталды) Гоминьданның әскери қолбасшысы Ян Сишаньға жапондықтарға қарсы тұруға көмектесті, ал Пэн провинциялық астана Тайюаньға тактиканы үйлестіру үшін Чжоу Эньлаймен бірге барды. 1937 жылғы 13 қыркүйекте жапондықтар Тайюаньға шабуыл жасағаннан кейін, Пэн Утайшаньдағы базадан жалпы операцияларды басқарды, бірақ 13 желтоқсанда Политбюро отырысына қатысу үшін қызметтен шақырылды. Отырыста Пэн Шаньсиді қорғауға көбірек материалдық ресурстар жұмсауды ұсынды, бірақ Мао келіспеді және Қызыл Армияның жапондықтарға қарсы күреске қатысуын азайтуды талап етті. 1938 жылы Маоның қарсыласы Чжан Готао Гоминьданға өткеннен кейін, Пэн Маоның позициясына жақындады. 1938 жылдың соңында Пэн Шаньси мен Хэбэй провинцияларының шекарасындағы Тайханшаньда база құрып, екі провинцияда партизандық операцияларды жүргізді. Тайханшаньнан Пэн Сегізінші маршрут армиясының үштен екі бөлігіне, шамамен 100 000 сарбазға басшылық етті. 1940 жылдың шілдесінде Пэн жапонға қарсы соғыстағы ең ірі коммунистік операция – Жүз полк шабуылына басшылық етті. Бұл операцияға Сегізінші маршрут армиясының 200 000 тұрақты әскері және 200 000 жалдамалы коммунистік партизан қатысты. 1940 жылғы 20 тамыздан 5 қазанға дейін коммунистік күштер жапондықтар басып алған Қытайда көптеген көпірлерді, туннельдерді және теміржол желілерін қиратты, жапондықтарға ауыр шығын келтірді. 6 қазаннан 5 желтоқсанға дейін жапондықтар қарсы шабуыл жасады, бірақ коммунистер оны сәтті тойтарды. Пэннің операциясы жапондықтардың байланыс және логистикалық желілерін бұзуда сәтті болды, олар 1942 жылға дейін толыққанды қалпына келтірілмеді, бірақ коммунистер де ауыр шығынға ұшырады. Коммунистік дереккөздерде жапондықтардың қазасы туралы екі сан келтіріледі: 20 645 және 12 645. Шетелдік дереккөздер 20 900 адамды көрсетеді. 1941 жылдың басында жапондықтар Пэннің Тайханшандағы базасынан оны қууға үлкен күштер жұмсады, ал 1941 жылдың соңында Пэн Яньаньдағы коммунистік базаға жақындады. Мао Пэнгі Жүз полк шабуылының «кемшіліктері» үшін 40 күн бойы сынға алуға бұйырды (Мао оны қолдаған және кейіннен оның жетістіктерін мақтаған болатын). Пэнге жауап беруге рұқсат берілмеді және ол өзін-өзі сынауға мәжбүр болды. Жеке өмірінде Пэн Маодың өзін сынағанына наразы болды және 1959 жылы Маоға: «Яньаньда сен менің анамды қырық күн бойы зорладың» деді. 1942 жылдан 1945 жылға дейін Пэннің соғыстағы рөлі көбінесе саяси болды және ол Маоны жақыннан қолдады.

After the 1937 Marco Polo Bridge Incident, China and Japan went to war. When the Kuomintang and communists declared a united front to fight the Japanese, Peng was confirmed as a general in the unified command structure of the NRA. At the August 20, 1937 Luochuan Conference (洛川会议), Mao believed that the united front should be used as a feint by giving token resistance to the Japanese but saving the strength of the Red Army for the eventual confrontation with the Kuomintang. However, Peng, along with most other senior military and political leaders, disagreed and believed that the Red Army should genuinely focus on fighting the Japanese. Mao was not able to force his position, and the communists co operated with the Kuomintang and fought the Japanese. When the Japanese invaded Shanxi, the Red Army (renamed the Eighth Route Army) assisted the Kuomintang warlord, Yan Xishan, in resisting the Japanese, and Peng traveled to the provincial capital, Taiyuan, with Zhou Enlai to co ordinate tactics. After the Japanese advanced towards Taiyuan on September 13, 1937, Peng directed overall operations from a base in Wutaishan but was called from duty to attend a Politburo meeting on December 13. At the meeting, Peng advocated a greater material commitment to the defense of Shanxi, but Mao disagreed and wanted the Red Army to reduce its commitment to fighting the Japanese. In 1938, after Mao's rival, Zhang Guotao, defected to the Kuomintang, Peng moved closer to Mao's position. In late 1938, Peng set up a base in Taihangshan, on the borders of Shanxi and Hebei, and directed guerrilla operations in both provinces. From Taihangshan, Peng commanded two thirds of the Eighth Route Army, approximately 100,000 soldiers. In July 1940, Peng was given overall command of the largest communist operation of the anti Japanese war, the Hundred Regiments Offensive, when 200,000 regular troops from the Eighth Route Army participated in the operation and were supported by 200,000 irregular communist guerrillas. From August 20 to October 5, 1940, communist forces destroyed large numbers of bridges, tunnels, and railroad tracks in Japanese occupied China and inflicted relatively heavy Japanese casualties. From October 6 to December 5, the Japanese counterattacked, and the communists mostly repelled the counterattack successfully. Peng's operation was successful in disrupting Japanese communication lines and logistics networks, which were not fully restored until 1942, but the communists suffered heavy losses, In communist sources, the Japanese casualties have two figures, one of which is 20,645 and the other 12,645. Foreign sources give figures of 20,900. In early 1941, the Japanese began a large scale effort to drive Peng from his base in Taihangshan, and Peng relocated closer to the communist base in Yan'an in late 1941. Mao ordered Peng to be criticized for 40 days for the "failings" of the Hundred Regiments Campaign (even though Mao had supported it and later praised its successes). Peng was not allowed to reply and was forced to make a self criticism. Privately, Peng resented Mao's criticism of him, and in 1959 once told Mao: "At Yan'an, you fucked my mother for forty days." From 1942 to 1945, Peng's role in the war was mostly political, and he supported Mao very closely.

Гоминьданды жеңу

Жапондықтар 1945 жылдың 2 қыркүйегінде капитуляциялады, бұл Қытайдың Жапониямен соғысын аяқтады және Қытай Азамат соғысының соңғы кезеңін бастады. Қазан айында Пэн солтүстік Қытайдағы әскерлерге басшылық етіп, Ішкі Моңғолияны басып алды және ондағы жапондық сарбаздардың капитуляциясын қабылдады. 1946 жылдың наурыз айында коммунистік күштер (1,1 миллион сарбаз) «Халық Азаттық Армиясы» (ХАА) деп атала бастады. Пэннің өзі 175 000 сарбазға қолбасшылық етті, олар «Солтүстік-Батыс Дала Армиясы» ретінде ұйымдастырылды, олардың көп бөлігі Жапонияға қарсы соғыс кезінде Хэ Лонгтың басшылығында болған. Ол кейін Пэннің орынбасары болды. Солтүстік-Батыс Дала Армиясындағы Пэннің көрнекті қолбасшыларының ішінде Чжан Цзунсюнь және Ван Чжэнь болды. Пэннің әскерлері жаңадан құрылған армияның ең нашар қаруланған бөлігі болды, бірақ олар коммунистік астана Яньань маңындағы аймаққа жауапты болды. 1947 жылдың наурыз айында Гоминьдан генералы Ху Цзуннань 260 000 сарбазымен аймаққа басып кірді. Худың әскерлері ұлтшылдардың ең жақсы жаттығудан өткен және жақсы жабдықталған бөлімдерінің бірі болды, бірақ Чжоу Эньлайдың тыңшыларының бірі Худың стратегиялық жоспарлары, күштерінің орналасуы, күші және позициялары туралы ақпаратты Пэнге жеткізе алды, сондай-ақ Хуға қол жетімді әуе күші туралы мәліметтерді де берді. Пэн наурыз айының соңында Яньаньды тастап кетуге мәжбүр болды, бірақ Мао және басқа да жоғары партия жетекшілері қауіпсіз эвакуациялануы үшін Худың күштеріне жеткілікті қарсылық көрсетті. 4 мамырда Пэннің әскерлері Шэньсидің солтүстік-шығысындағы оқшауланған жабдықтау қоймасына шабуыл жасап, оның командирін тұтқындады және азық-түлік қорын, 40 000 әскери форма және миллионнан астам артиллериялық қарулар жинағын басып алды. Пэннің күштері Ішкі Моңғолия шекарасына дейін қайтарылды, бірақ тамыз айында Шацзядянь шайқасында (沙家店战役) Худың күштерін шешуші түрде жеңіп, Мао мен Орталық Комитетінің басқа мүшелерін тұтқынға алудан сақтап қалды. Пэн 1948 жылдың ақпан айында Гоминьдан күштерін Шэньсиден ығыстырып шығарды.

Корей соғысы

1950 жылғы 25 маусымда Солтүстік Корея Оңтүстік Кореяға шабуыл жасады. Біріккен Ұлттар Ұйымының мақұлдауынан кейін, 15 қыркүйекте АҚШ Кореяға алғашқы әскерлерін жеткізді. 1 қазанда, Корей Халық Демократиялық Республикасының құрылған күніне орай, БҰҰ күштері 38-ші параллельді кесіп өтіп, Солтүстік Кореяға енді. Қытай басшылығы арасында АҚШ-тың Қытай шекарасына жақындауына қалай ден қою керектігі туралы пікір қақтығыстары болды. Мао Цзэдун мен Чжоу Эньлай тікелей әскери араласуды қаласа, қытай басшыларының көпшілігі Қытай тікелей шабуылға ұшырамаса, соғысқа араласуының қажеті жоқ деп есептеді. Линь Бяо Маоның Қытай Халық Ерікті Армиясын (ҚХЕА) Кореяға басқаруға бірінші кандидат болды, бірақ денсаулығының нашарлығына байланысты бас тартты. Мао содан кейін Пэн Дэхуайдың қолдауын іздеді, ол әлі нақты ұстаным білдірмеген еді. Пэн Сианьнан Пекинге ұшып келді (онда ол әлі де Қытайдың солтүстік-батысын басқарып, Синьцзянды ҚХР құрамына қосуды үйлестіріп отырды) және 4 қазанда жетті. Пэн пікір-таластың екі жағын да тыңдап, 5 қазанда Мао Цзэдунды қолдауға шешім қабылдады. Пэннің Маоға қолдауы кездесудің атмосферасын өзгертті, көптеген басшылар Корея соғысына тікелей араласуды қолдау үшін өз ұстанымдарын өзгертті. Мао Цзэдун Қытайдың жалпы стратегиясын басқарды, ал Чжоу Эньлай бас қолбасшы болып тағайындалды және Пэннің күштерін Кеңес Одағы мен Солтүстік Корея үкіметтерімен, сондай-ақ Қытай үкіметінің қалған бөлігімен үйлестірді. 25 қазанда ҚХЕА әскерлері Онджон мен Унсанда БҰҰ күштерімен алғашқы рет қақтығысты, ал 4 қарашаға дейін БҰҰ күштерін Чончхон өзенінен оңтүстікке ығыстырды. 24 қарашадан 24 желтоқсанға дейін Пэн 380 мың ҚХЕА әскерін екінші кезеңдегі шайқаста БҰҰ күштеріне қарсы бағыттап, 38-ші параллельдің солтүстігіндегі аймақты қайта басып алды. Алайда, оның басшылығымен Мао Цзэдунның ұлы Аньин әуе шабуылынан қаза тапты. Жеке резервацияларына қарамастан, Пэн Мао Цзэдунның саяси мақсаттарын орындау үшін 38-ші параллельдің оңтүстігіндегі аймақты басып алуға бағытталған амбициялық науқанды бастады. 31 желтоқсанда 230 мыңнан астам қытай әскері Оңтүстік Корея аумағына өтіп, үшінші кезеңнің аясында Сеулді басып алды, бірақ 1951 жылғы 14 наурызда БҰҰ күштерінің қарсы шабуылынан кейін ауыр шығынмен эвакуациялауға мәжбүр болды. Пэн 548 мың қытай әскерімен Сеулді қайта басып алу үшін 22 сәуірден 10 маусымға дейін бесінші кезеңдік науқанды бастады, бірақ ол сәтсіз аяқталды және Корея соғысы 38-ші параллельдің солтүстігінде тоқтап қалды. АҚШ армиясының ресми Корея соғысы тарихшысы Рой Эдгар Апплменнің бағалауынша, Пэннің соғыстағы өнері оның әскери дағдылары мен басшылық қабілетіне қарамастан, ерекше емес болды. Мәдени революция кезінде Қызыл гвардиялар 1950 жылғы қазаннан желтоқсанға дейінгі Пэннің сәтті науқандары Мао Цзэдунның басшылығымен жүргізілгенін, ал 1951 жылғы қаңтардан мамырға дейінгі сәтсіз науқандары Мао Цзэдунның нұсқауларына қарсы Пэннің ұйымдастырғанын мәлімдеді. Қазіргі ғалымдар бұл түсіндірмені жоққа шығарып, соғыстың табыстары мен сәтсіздіктері үшін Пэнге құрмет көрсетеді. Қытайдың артиллериясы, бронетехникасы және әуе күштерінің жеткіліксіздігі Пэннің 1951 жылдың жазына дейін адам толқыны тактикасына қатты сүйенуіне себеп болды. Жасырын топтар жаудың қорғанысындағы әлсіз жерлерге шабуыл жасап, таңғалу, азайту және табандылық арқылы жаудың қатарларын бұзуға үміттенеді. Олар тіпті батылдықтарын арттыру үшін "гаолян" шарабын көп мөлшерде ішкен. 1951 жылғы 22 сәуірден 10 маусымға дейін 12 қытай дивизиясы жоғалып кетті. Соғыста барлығы миллионнан астам қытай сарбазы қаза тапты. Пэн ҚХЕА-ның жоғары құрбандықтарын коммунизмге және партияға деген діни сенімімен, сондай-ақ мақсат құралдарды ақтады деген сеніммен негіздеді. 1951 жылғы 19 қарашада Чжоу Эньлай Қытайдың логистикалық желісін жақсартуды талқылау үшін Шэньянда конференция шақырды, бірақ Қытайдың жабдықтау мәселелерін тікелей шешу үшін көп нәрсе істемеді. Пэн келесі бірнеше айда Мао Цзэдун мен Чжоу Эньлайға қытай әскерлерінің ауыр зардап шеккені және майдан шебінің негізгі қажеттіліктерімен қамтамасыз етілуінің қиындықтары туралы есеп берді. 1951-1952 жылдардың қысына қарай Пэн соғыстың ұзаққа созылатынына және екі тараптың да жақын болашақта жеңіске жете алмайтынына көз жеткізді. 1952 жылғы 24 ақпанда Чжоу Эньлай төрағалық еткен Орталық әскери комиссия соғыс күш-жігеріне қатысқан әртүрлі мемлекеттік органдардың өкілдерімен ҚХЕА-ның логистикалық мәселелерін талқылады. Үкімет өкілдері соғыстың талаптарын қанағаттандыра алмайтындарын баса көрсеткеннен кейін, Пэн ашуланып, "Сендерде мына да, мына да проблема бар! Әскерлердің тамағы мен киімі қандай екенін өз көзіңмен көру үшін майданға бару керек! Құрбандықтар туралы айтпағанда! Олар қандай мақсат үшін өмірін беруде? Бізде ұшақ жоқ. Бізде небары бірнеше мылтық бар. Көлік қорғалмайды. Көбінесе сарбаздар аштықтан өледі. Сіздер қиындықтарыңыздың бір бөлігін жеңе алмайсыз ба?" деді. Атмосфера соншалықты шиеленісті болды, Чжоу Эньлай конференцияны жабуға мәжбүр болды. Кейін бірқатар мәжілістер өткізіліп, ҚХЕА әскерлерін Кореяға кезең-кезеңімен жіберуге, қытай ұшқыштарын оқытуды жеделдетуге, майданға көбірек зениттік қарулар жеткізуге, КСРО-дан көбірек әскери жабдықтар мен оқ-дәрілер сатып алуға, армияны көбірек тамақ пен киіммен қамтамасыз етуге және логистика жауапкершілігін орталық үкіметке беруге келісім берілді. Пэн үш анти-науқанды да ынталы түрде қолдады, өйткені сыбайлас жемқорлық пен ысырапты ҚХЕА-ның қиындықтарының басты себебі деп есептеді. Бітімгерлік келіссөздері 1951 жылғы 10 шілдеде басталды, бірақ баяу жүрді. Пэн 1952 жылғы сәуірде бас сұрғыш ісігіне байланысты Қытайға қайтарылды, ал Чэнь Гэн мен Дэн Хуа кейіннен ҚХЕА-дағы Пэннің міндеттерін өз мойнына алды. 1953 жылғы 27 шілдеде Пэн Панмунджомдағы қару тоқтату туралы келісімге жеке қол қойды. 1953 жылғы 31 шілдеде Пхеньянда өткен митингіде Ким Ир Сен Пэнге екінші Солтүстік Кореяның "Ұлттық Туы" Орденін, Бірінші дәрежелі (біріншісі 1951 жылы берілген) табыстады және Пэнге "Корей Халық Демократиялық Республикасының Батыры" атағын берді. Пэн 1953 жылғы 11 тамызда Тяньаньмэн алаңында да қаһармандық күшпен қарсы алынды. Қытай әскерлері 1958 жылға дейін Солтүстік Кореяда қалды. Корея соғысы келесі он жылдағы ҚХА-ның дамуына қатысты Пэннің көзқарасына әсер етті. Соғыстың алғашқы жылындағы ауыр шығындар қазіргі заманауи конвенциялық соғысқа дайын еместігін көрсетті; ҚХА-ға қазіргі заманауи кәсіби стандарттар, жабдықтар және тактика қажет болды. Әскери оқу саяси идеологиялық бағыттан басымдыққа ие болуы керек, ал комиссарлар әскери командирлерге бағынуы керек. Ол Кеңес Армиясын – жалғыз қазіргі заманауи коммунистік күшті – үлгі деп есептеді. Пэн Қытай Коммунистік партиясының басты рөлі – қарапайым халықтың әл-ауқатын жақсарту екеніне сенді; бұл Мао Цзэдунның саяси мақсаттарына қайшы келді және 1950 жылдардың соңындағы олардың қақтығысына себеп болды. Сталин бір рет совет дипломатымен болған жанжалды Пэннің пайдасына шешіп, "Оған барлық нәрседе сеніңіз; Пэн – сынақтан өткен, талантты әскери саясаткер" деді.

North Korea invaded South Korea on June 25, 1950. After receiving its endorsement from the United Nations, the United States landed its first troops in Korea on September 15. On October 1, the first anniversary of the founding of the People's Republic, UN forces crossed the 38th parallel into North Korea. There was some disagreement within China's leadership about how to react to the American push to the Chinese border. Mao and Zhou wanted direct military intervention, but most other Chinese leaders believed that China should not enter the war unless it was directly attacked. Lin Biao was Mao's first choice to lead the Chinese People's Volunteer Army (PVA) into Korea, but Lin refused, citing his bad health. Mao then sought the support of Peng, who had not yet taken a strong position, to lead the PVA. Peng flew to Beijing from Xi'an (where he was still administering northwest China and directing the incorporation of Xinjiang into the PRC), and arrived on October 4. Peng listened to both sides of the debate and on October 5 decided to support Mao. Peng's support for Mao's position changed the atmosphere of the meeting, and most other leaders changed their positions to support a direct Chinese intervention in the Korean War. Mao directed China's general strategy, and Zhou was appointed general commander and coordinating Peng's forces with the Soviet and North Korean governments and the rest of the Chinese government. On October 25, the PVA had its first confrontation with UN troops at Onjong and Unsan, and pushed the UN forces south of the Chongchon River by November 4 in the aftermath of First Phase Campaign. From November 24 to December 24, Peng directed 380,000 PVA troops to confront UN forces in the Second Phase Campaign, and he successfully recovered the area north of the 38th parallel. However, on his watch, Mao's son Anying was killed in an air raid. Despite his personal reservations, Peng then began an ambitious campaign to take the area south of the 38th parallel to fulfill Mao's political objectives for the war. About 230,000 Chinese soldiers crossed into South Korean territory on December 31 and captured Seoul as part of the Third Phase Campaign but were forced to evacuate it with heavy losses on March 14, 1951, as the UN forces counterattacked during the course of Fourth Phase Campaign. Peng launched a final Fifth Phase Campaign from April 22 to June 10 to retake Seoul with 548,000 Chinese troops, but it failed, and the Korean War came to a standstill just north the 38th parallel. In the evaluation of US Army's official Korean War historian Roy Edgar Appleman, Peng's performances in the war were unremarkable in terms of military talents despite his aggressiveness and leadership skills. During the Cultural Revolution, Red Guards claimed that Peng's successful campaigns, from October to December 1950, were fought under Mao's direction but that his unsuccessful campaigns, from January to May 1951, were organized by Peng against Mao's instructions. Modern scholars reject that interpretation and credit Peng with both the successes and the failures of the war. China's insufficient artillery, armor, and air support meant that Peng was forced to rely heavily on human wave tactics until the summer of 1951. Stealthy fireteams attacked in column against weak points in enemy defenses in the hope that surprise, attrition, and perseverance would break the enemy lines. Participants even drank large quantities of Kaoliang wine to improve their courage. and about 12 Chinese divisions were lost in from April 22 to June 10, 1951. All in all, over a million Chinese soldiers became casualties during the course of the war. Peng justified the PVA's high casualty rate by his almost religious belief in communism and the party and his belief that the ends of the conflict justified the means. On November 19, 1951, Zhou called a conference in Shenyang to discuss improvements to China's logistical network, but they did little to resolve China's supply problems directly. Peng visited Beijing several times over the next several months to brief Mao and Zhou about the heavy casualties suffered by Chinese troops and the increasing difficulty of keeping the front lines supplied with basic necessities. By the winter of 1951–1952, Peng became convinced that the war would be protracted and that neither side would be able for achieve victory in the foreseeable future. On February 24, 1952, the Central Military Commission, presided over by Zhou, discussed the PVA's logistical problems with members of various government agencies involved in the war effort. After the government representatives emphasized their inability to meet the demands of the war, Peng, in an angry outburst, shouted, "You have this and that problem You should go to the front and see with your own eyes what food and clothing the soldiers have! Not to speak of the casualties! For what are they giving their lives? We have no aircraft. We have only a few guns. Transports are not protected. More and more soldiers are dying of starvation. Can't you overcome some of your difficulties?" The atmosphere became so tense that Zhou was forced to adjourn the conference. He later called a series of meetings, and it was agreed that the PVA would be divided into three groups to be dispatched to Korea in shifts, to accelerate the training of Chinese pilots, to provide more anti aircraft guns to the front lines, to purchase more military equipment and ammunition from the Soviet Union, to provide the army with more food and clothing, and to transfer the responsibility of logistics to the central government. Peng also became a zealous supporter of the Three anti Campaign because of his belief that corruption and waste were the main causes of the PVA's hardship. Truce talks began on July 10, 1951, but proceeded slowly. Peng was recalled to China in April 1952 for a head tumor, and Chen Geng and Deng Hua later assumed Peng's responsibilities in the PVA. On July 27, 1953, Peng personally signed the armistice agreement in Panmunjom. At a mass rally in Pyongyang on July 31, Kim Il Sung awarded Peng his second North Korean "National Flag" Order of Merit, First Class (the first had been awarded to Peng in 1951) and awarded Peng the title of "Hero of the Korean Democratic People's Republic." Peng also received a hero's welcome in Tiananmen Square on August 11. Chinese troops remained in North Korea until 1958. The Korean War affected Peng's vision for the development of the PLA over the next decade. The heavy losses in the war's first year indicated unpreparedness for modern conventional warfare; the PLA needed modern professional standards, equipment, and tactics. Military training needed to take priority over political indoctrination, and commissars should be subordinate to military commanders. He regarded the Soviet Army — the only example of a modern communist force — as the model. Peng believed that the CCP's main role was to improve the welfare of the common people; this was contrary to Mao's political goals and contributed to their conflict in the late 1950s. Stalin once arbitrated in favor of Peng in a conflict with a Soviet diplomat by saying, "Trust him in everything; Peng is a long tested, talented militarist."

Қорғаныс министрі

1952 жылы сәуірде Қытайға қайта шақырылғаннан кейін, Пэн 1952 жылдың шілдесінде Орталық әскери комиссияның күнделікті басқаруын Жоудан кейін өз міндетіне алды. 1954 жылдың көктемінде Пэн комиссия төрағасының орынбасары (Мао төраға болды) болып бекітілді және Қытайдағы ең жоғары әскери жетекші болды. 1954 жылдың 24 қыркүйегінде Бірінші Ұлттық Халық Конгресі Пэннің лауазымын растады және оны Қорғаныс министрі және Мемлекеттік кеңестің он вице-министрінің бірі етіп тағайындады. Мемлекеттік кеңесте Линь Бяо Пэннен жоғары тұрды. Осы тағайындалымдарды қабылдағаннан кейін көп ұзамай, 1954 жылдың 1 қазанында Пэн Кеңес әскерінің үлгісіндегі ҚХА-ны жаңғыртудың амбициялық жоспарын жасады.

Саяси қызмет

Пэн 1934 жылдан бастап Орталық Комитеттің кезекті мүшесі, 1938 жылдан бастап толық мүшесі, 1945 жылдан бастап Политбюро мүшесі болды, бірақ ол ҚХА басшысы болып, 1953 жылдың қарашасында Пекинге тұрақты көшіп келгенше, тұрақты саяси кездесулерге қатыса алмай, ішкі саясатқа белсенді араласа алмады. Пэн 1935 жылғы Цуньи конференциясынан бастап Маоның басшылығына адал болды және Пекинге көшіп келгеннен кейін де бірнеше жыл бойы Маоны қолдады. Пэн, Линь Бяо сияқты, Гао Ганның 1953 жылы Лю Шаокиді Қытайдағы екінші ең күшті адам ретінде ауыстыруға тырысуына пассивті түрде қолдау көрсетті. 1955 жылы Пэн Маоның ауыл шаруашылығын ұжымдастыруға жасаған әрекеттерін қолдады. Лю Шаоки, Чжу Де, Линь Бяо, Линь Боку және Луо Ронхуанмен бірге Пэн Маоның Қытайдың мәдениетін және саясатын либерализациялауға жасаған алғашқы тырыстарына қарсы болды, бірақ сол жылдың соңында ҚКП-ны сынға алған қытай азаматтарын тұтқындау және қуғындау жөніндегі Маоның күш-жігерін қолдады. 1956 жылдың қыркүйегінде өткен Сегізінші Ұлттық съезге дайындық барысында Пэн партияның жаңа Конституциясын қайта жазу үшін Политбюро комитетінің отырысына қатысты. Отырыста Пэн Конституцияның преамбуласында Мао Цзэдун ой-пікіріне сілтеме жасайтын бөлімін алып тастауды ұсынды. Лю Шаоки, Дэн Сяопин, Пэн Чжэн және көптеген басқа да жоғары тұрған ККП мүшелері осы ұсынысқа тез келісіп, ол 1956 жылғы партия Конституциясының түпкілікті нұсқасынан алынып тасталды. Съезде Пэн Политбюроға қайта тағайындалды және Орталық Комитеттің толық мүшесі болып қайта бекітілді. Мао Пекинде оған қымбат кеңсе салып берді.

Әскери қызмет

Пэн 1955 жылғы қаңтарда Қорғаныс министрі болғаннан кейін алғашқы шабуылын жасады. Ол әлі де Гоминьдан бақылауында болған Чжэцзян провинциясының аралдар тізбегіне шабуыл жасап, басып алды. Бұл операция АҚШ-ты Тайваньпен қорғаныс келісіміне келуге итермеледі, бұл коммунистердің Гоминьданды толық жеңуіне кедергі келтірді. Қорғаныс министрі болғаннан кейін Пэн Қытай мен Солтүстік Кореядан тысқары сапарлар жасады. 1955 жылғы мамырда Пэн Шығыс Германияға, Польшаға және Кеңес Одағына сапар шегіп, Вильгельм Пик, Юзеф Циранкевич, Никита Хрущев және Кеңес маршалдары Константин Рокоссовский мен Георгий Жуковпен кездесті. 1955 жылғы қыркүйекте Пэн Польша мен Кеңес Одағына Варшава шартының қол қоюына бақылаушы ретінде қатысты. 1957 жылғы 2 қарашадан 3 желтоқсанға дейін Пэн Маоның Кеңес Одағына жасаған екінші сапарында бірге болды. 1959 жылғы 24 сәуірден 13 маусымға дейін Пэн коммунистік әлемде «әскери жақындық сапары» жасап, Польша, Шығыс Германия, Чехословакия, Венгрия, Румыния, Болгария, Албания, Кеңес Одағы және Моңғолияға барды. 1955 жылғы қыркүйекте алғашқы шетел сапарынан оралғаннан кейін Пэн өзінің «Төрт үлкен жүйесін» жүзеге асыруға кірісті: әскери шендерді, жалақыны, наградаларды және әскерге шақыру ережелерін стандарттау. 1955 жылғы 23 қыркүйекте Мемлекеттік кеңес Пэнды Қытай Халық Азаттық Армиясының (ҚХАА) он маршалының бірі деп атады – Қытайдың ең жоғары әскери атағы. (1955 жылға дейін қытай сарбаздарына «компания командирі» немесе «дивизия командирі» сияқты шендер емес, «қызметтер» тағайындалатын). ҚХАА басшылары Пэннің жаңа әскери шендер жүйесіне көтеріліп, жаңа ордендермен марапатталды. Пэннің өзі 1 тамыз орденінің бірінші дәрежелі медалімен (1927-1937 жылдардағы Қытай азамат соғысындағы еңбегі үшін), Тәуелсіздік және бостандық орденінің бірінші дәрежелі медалімен (Қытай-жапон соғысындағы еңбегі үшін) және Азаттық орденінің бірінші дәрежелі медалімен (1945-1949 жылдардағы Қытай азамат соғысындағы еңбегі үшін) марапатталды. Пэн алғаш рет әскери белгілерді енгізіп, кеңес сарбаздарының киімдері үлгісінде әскери форма киімдерін шығарды. 1956 жылғы 1 қаңтарда Пэн әскери міндеттілікті ерікті қызметке алмастырып, мансапты сарбаздардың жалақысын екінші сыныпты жеке сарбаздан маршалға дейін он сегіз санатқа стандарттады. 1956 жылғы мамырда Пэн саяси комиссарларға қарағанда командирлерге басымдық беруді енгізді. 1956 жылғы қыркүйекте Пэннің кәсібилікті, қатаң оқытуды, тәртіпті және заманауи техниканы меңгеруді қадағалау ілімдері ҚХАА құрылымында бекітілді. Мао 1958 жылғы жаздың соңы мен күзінде Фуцзянь провинциясының жағалауындағы Куоминьтан бақылауындағы Кинмэн (Квемой) және Мацу аралдарын бомбалауды бұйырғанда Пэн әлі де ҚХАА-ның бас қолбасшысы болды. Пэн өзінің штаб бастығы Су Юмен бірге аралдарды олардың қорғаушыларының моральдық жағдайы құлдырағанша қарқынды бомбалау стратегиясын жасады, бұл аралдардың капитуляциясына әкелер еді. Содан кейін ҚХАА Тайваньға шабуыл жасау үшін аралдарды пайдаланатын еді. Аралдарды қатаң бомбалауға Қытайдың артиллериясының жартысынан астамы қатысты және 28 тамызда басталды. Шабуыл аралдардың әуе және теңіз арқылы жабдықталу жолдарын кесуге бағытталған үйлестірілген операцияны қамтыды. Операция күтпеген қиындықтарға тап болды және мақсатына жетпеді. Кеңес Одағы операцияны нақты қолдамады, ал АҚШ Куоминьтанның кемелеріне Қытай жағалауынан үш миль қашықтықта әуе және теңізден қорғаныс берді. Куоминьтанның истребительдері ҚХР-дың 37 истребителін атып түсірді, ал олардың өзі үш ұшақты жоғалтты, сондай-ақ ұлтшылдардың артиллериясы мен теңіз шабуылдары ҚХР-дың 25 кемесін жойды. Пэн операцияға басынан бастап наразылық білдіріп, ҚХАА қиындықтарға тап болғаннан кейін бірнеше рет атысты тоқтату туралы жариялап, қазан айының соңында науқанды тоқтатты. Су Ю апатқа кінәлі деп танылып, Пэннің тағы бір одақтасы генерал Хуан Кэченгпен ауыстырылды. Пэннің лауазымына тікелей әсер етпеді, бірақ оның жеке беделі зардап шекті және Қытайдың қарулы күштерін жаңғыртуға жасаған тырыстарының нәтижелілігі ҚХАА-да күмәндандырылды.

Peng staged his first offensive after becoming Defense Minister in January 1955 by attacking and occupying a chain of islands, part of Zhejiang, which were still held by the Kuomintang from which it occasionally staged guerrilla raids as far as Shanghai. That operation led the United States to form a defense agreement with Taiwan, which effectively prevented the communists from completely defeating the Kuomintang. Peng participated in a number of foreign trips throughout the communist world after he had become Defense Minister, the first time that he had traveled outside of China and North Korea. In May 1955 Peng visited East Germany, Poland, and the Soviet Union and met with Wilhelm Pieck, Józef Cyrankiewicz, Nikita Khrushchev and Soviet Marshals Konstantin Rokossovsky and Georgy Zhukov. In September 1955, Peng traveled to Poland and the Soviet Union to attend the signing of the Warsaw Pact as an observer. From November 2 to December 3, 1957, Peng accompanied Mao on his second visit to the Soviet Union. From April 24 to June 13, 1959, Peng went on a "military goodwill tour" across the communist world and visited Poland, East Germany, Czechoslovakia, Hungary, Romania, Bulgaria, Albania, the Soviet Union, and Mongolia. After Peng had returned from his first tour abroad in September 1955, he began to implement his "Four Great Systems" seriously: the implementation of standardized military ranks, salaries, awards, and rules of conscription. On September 23, 1955, the State Council named Peng one of the ten marshals of the PLA, China's highest military rank. (Before 1955, Chinese soldiers were assigned "functions" instead of ranks, such as "company commander", or "division commander"). PLA leaders were promoted into Peng's new system of military ranks and were awarded new orders of merit. Peng himself was awarded the First Class Medal of the Order of August 1 (for his achievements in the Chinese Civil War from 1927 to 1937), the First Class Medal of the Order of Independence and Freedom (for his achievements in the Sino Japanese War), and the First Class Medal of the Order of Liberation (for his achievements in the Chinese Civil War from 1945 to 1949). Peng introduced military insignia for the first time and issued military uniforms modeled on those worn by Soviet soldiers. On January 1, 1956, Peng replaced conscription with voluntary service and standardized career soldiers' salaries on eighteen grades from private second class to marshal. In May 1956, Peng introduced a clear prioritization of rank favoring commanders over political commissars. By September 1956, Peng's doctrines of professionalism, strict training, discipline, and the mastery of modern equipment were entrenched within the structure of the PLA. Peng was still in command of the PLA when Mao ordered the shelling of Kinmen (Quemoy) and Matsu, islands off the coast of Fujian that were still held by the Kuomintang, in the late summer and autumn of 1958. Peng developed a strategy with his chief of staff, Su Yu, to bombard the islands so intensely that the morale of their defenders would collapse, which would eventually lead to the islands' surrender. Then, the PLA would then use the islands to launch attacks against Taiwan. The saturated shelling of the islands included over half the artillery in China and began on August 28. The attack included a co ordinated effort to cut off the islands' air and sea supply lines. The campaign ran into unexpected difficulties and did not achieve its objectives. The Soviets did not give explicit support to the operation, and the United States provided air and sea cover to Kuomintang supply ships up to within three miles of the Chinese coast. Kuomintang fighter jets shot down 37 PRC fighters but only lost only 3 themselves, and Nationalist artillery and naval bombardments destroyed 25 PRC ships. Peng had quietly opposed the operation from the beginning and gradually began to end hostilities after the PLA had encountered serious difficulties by announcing a series of intermittent ceasefires and eventually halting the campaign in late October. Su Yu was blamed for the disaster and replaced with another ally of Peng, General Huang Kecheng. Peng's position was not directly affected, but his personal prestige suffered, and the practical effects of his efforts to modernize China's armed forces were called into question within the PLA.

Лушань конференциясы

1959 жылдың 2 шілдесінде Пекин қаласындағы Лу тауындағы курорттық қалашада партия мүшелерінің «Ұлы серпіліс» бойынша ұстанымдарын талқылау үшін Қытай Коммунистік партиясы Орталық Комитетінің Сегізінші Пленумы өтті. Мао конференцияны үкіметтің «қателіктері мен кемшіліктері» туралы партия мүшелерін «сынға алуға және пікір білдіруге» шақырып ашты. Пэн жеті апта бойы шетелде болғаннан кейін конференцияға дейін Қытайға оралды және конференцияға қатысуды жоспарламаған еді, бірақ Мао жеке Пэнге телефон соғып, оны қатысуға шақырды. Пэн Маоның сөзін орындап, конференцияға қатысу үшін Лу тауына келді. Пэн конференцияның басында топтық отырыстарға қатысып, ауыл шаруашылығы статистикасын қасақана бұрмалауды сынға алып, әріптестері арасында консенсусқа қол жеткізді және «жауапкершілік баршаға бірдей тиіс екенін, оның ішінде Мао Цзэдун жолдасқа да» айтты. Пэн партияның жоғары лауазымды мүшелерінің партия басшылығымен келіспеуге тартынғанына наразылық білдірді, көптеген партия басшыларының қытай халқының мүддесіне қайшы келетінін білсе де бұйрықтарды орындаудан қорқып, осылай істегенін атап өтті. Бірнеше әріптестерінің қолдауына ие болғаннан кейін, Пэн өз пікірлерін жүйелі түрде дамытты, бірақ толық сын-пікірін көпшілік алдында айтуға тартынды. Пэн өзінің ойларын Хунань облыстық партия комитетінің хатшысы Чжоу Сяочжоу (周小舟) және Пэннің әріптестері сияқты басқа да бірнеше партия басшыларымен талқылады. Олар Пэнге Маодан жеке кездесуін және «Ұлы серпіліс» саясатын өзгерту үшін Маоның қолдауын алуын ұсынды. 13 шілде күні түнде Пэн Маоның резиденциясына барды, бірақ Мао ұйықтап жатқан екен, сондықтан Пэн Маоға өз ойларын жазған «пікір хатын» жазды. Пэн 14 шілде күні таңертең хатты Маоға тапсырды, бірақ Мао хатты 17 шілдеге дейін оқымады. Кейін 17 шілдеде Мао Пэннің хатын конференцияға қатысушылар арасында кеңінен таратты. Пэн хатының көпшілікке таралуын қаламады және оның таралуын тоқтатуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Маоның Пэннің хатын кеңінен таратқан шешімі конференцияның бағытын түбегейлі өзгертті. 21 шілдеде Чжан Вэньтянь Маоның саясатын сынап, тәуелсіз қосымша сөз сөйледі, ал сол күні делегаттардың көпшілігі Пэннің хатына қолдау білдіріп, оны ресми конференция құжаты етті. Мао хатты жеке шабуыл ретінде қарастырып, 23 шілдеде өзін қорғауға кірісіп, Пэнге және оның саясатына келіспегендерге шабуыл жасады. Мао коммуналық жүйесін «қазірге дейін бірде-бір коммуна құлаған жоқ» деп қорғады. Ол Пэнге және оның саяси көзқарастарын бөліскендерге «империалисттер», «буржуазия» және «оңшылдар» деп шабуыл жасады, олардың ұстанымдарын Маоның басшылығына қарсылық көрсеткен Ли Лисань, Ван Мин, Гао Ган және Рао Шуши сияқты басқа коммунистік көшбасшылармен байланыстырды. Мао егер конференция делегаттары Пэннің жағына шықса, Қытай Коммунистік партиясын бөліп, ауылға кететінін және шаруаларды «үкіметті құлатуға» жетекшілік ететінін айтып, ультиматум қойды. ҚКП-нің басқа да жетекшілері, соның ішінде Чжоу Эньлай мен Лю Шаоци партияны бөлу қаупіне барғысы келмеді және Пэннің ұстанымына қарсы Маоның жағына шықты. 2 тамыздан бастап конференцияда Пэнге тәртіптік жаза қолдану керек пе, қандай жаза беру керек және қандай себептермен талқыланды. 16 тамызда конференция екі қаулы қабылдады. Бірінші қаулы Пэнды «партияға қарсы топтың» басшысы деп айыптады және оны Қорғаныс министрі және Әскери комиссия төрағасының орынбасары лауазымынан босатуды талап етті. Қаулы Пэнды ҚКП-дан шығармады және оған Политбюродағы лауазымын сақтауға мүмкіндік берді, бірақ ол бірнеше жыл бойы Политбюро отырыстарына қатыса алмады. Екінші қаулы партиядағы Маоның үстемдігін мойындап, «Ұлы серпіліс» саясатын тоқтатуға шақырды. Мао партияның қалған бөлігін өзіне қарсы жинағаннан кейін, Пэннің таңдау мүмкіндігі өз ұстанымын табандылықпен ұстануға, өзін-өзі сынауға немесе өзін-өзі өлтіруге дейін шектелді. Басқа жоғары лауазымды басшылармен жеке кеңескеннен кейін, Пэн Маоның беделін және партияның бірлігін ескеріп, конференцияда жария түрде талқыланған өзін-өзі сынауға келісті, онда ол «оңшыл көзқарасымен» байланысты «ауыр қателіктер» жасағанын мойындады, Ли Лисань мен Ван Миннің ізбасары болғанын және өзінің «қателіктерінде» өз жақтастарын кінәлады. Конференциядан кейін Пэн Чжоу Эньлайға өзін-өзі сынауы туралы жеке айтты: «Өмірімде алғаш рет жүрегіме қарсы сөйледім!» Мао конференциядан кейін Пэннің жақтастарын маңызды лауазымдардан қуғынға түсірді, Пэннің саяси оқшаулануын өмірінің соңына дейін күшейтті.

The Eighth Plenum of the Eighth CCP Central Committee was held in the scenic resort town of Mount Lu, Jiujiang, on July 2, 1959, to discuss Party members' positions on the Great Leap Forward. Mao opened the conference by encouraging Party members to "criticize and offer opinions" on the government's "mistakes and shortcomings", and he promised that he would not attack any member personally as a "rightist" or "counter revolutionary" for any opinions expressed at the conference. Peng had returned to China just previous to the conference after spending seven weeks abroad and was not planning on attending the conference, but Mao personally phoned Peng and invited him to attend. Peng obeyed Mao and travelled to Mount Lu to participate in the conference. Peng participated in group meetings in the early portion of the conference, gaining consensus among his peers for criticizing the widespread practice of inaccurately reporting agricultural statistics, and emphasizing that "everybody had a share of responsibility, including Comrade Mao Zedong". Peng bluntly criticized the hesitation of senior Party members to disagree with the Party leadership, implying that many Party leaders were cowardly for following orders that they knew were not in the best interests of the Chinese people. After gaining the consensus of several of his peers, Peng developed his opinions more systematically, but was hesitant to bring up the full range of his criticisms in public. Peng discussed his thoughts with several other senior Party leaders (notably the CCP Secretary of Hunan, Zhou Xiaozhou (周小舟), and Peng's colleagues encouraged Peng to visit Mao privately in order to win Mao's support for a reversal of the policies of the Great Leap Forward. Peng visited Mao's quarters on the night of July 13, but found Mao asleep, and wrote Mao a "letter of opinion" articulating Peng's ideas instead. Peng delivered the letter to Mao on the morning of July 14, but Mao did not read the letter until July 17. Later on July 17 Mao had Peng's letter widely circulated among the other delegates at the conference. Peng did not intend his letter to be widely read and attempted to prevent its circulation, but was not successful. Mao's decision to have Peng's letter widely circulated completely changed the direction of the conference. On July 21, Zhang Wentian gave an independent, supplementary speech attacking Mao's policies, and the same day a majority of delegates expressed their approval of Peng's letter, making it an official conference document. Mao interpreted the letter as a personal attack, and began to defend himself on July 23, attacking Peng and those who disagreed with his policies. Mao defended his commune system by claiming that "until now, not a single commune has collapsed". He attacked Peng and those who shared his political opinions as "imperialists" "bourgeoisie", and "rightists", and associated their positions with other Communist leaders who had led failed oppositions to Mao's leadership, including Li Lisan, Wang Ming, Gao Gang, and Rao Shushi. Mao brought up an ultimatum, stating that, if the delegates of the conference sided with Peng, Mao would split the CCP, retreating into the countryside and leading the peasants to "overthrow the government". The other senior leaders of the CCP, including Zhou Enlai and Liu Shaoqi, were unwilling to risk splitting the Party, and sided with Mao in opposing Peng's position. From August 2, the conference debated whether Peng should be disciplined, what punishment Peng should receive, and for what reasons. On August 16 the conference passed two resolutions. The first resolution condemned Peng as the leader of an "anti Party clique", and called for Peng's removal from the positions of Defense Minister and vice chairman of the Military Commission. The resolution did not eject Peng from the CCP, and it allowed Peng to retain his position in the Politburo, but he was excluded from Politburo meetings for years. The second resolution recognized Mao's dominance within the Party and subtly called for an end to the policies of the Great Leap Forward. After Mao had rallied the rest of the Party against him, Peng's options were limited to stubbornly standing his ground, engaging in a humiliating self criticism, or suicide. After private discussion with other senior leaders, Peng considered the prestige of Mao and the unity of the Party and agreed to make a self criticism, which was publicly reviewed at the conference, in which he admitted that he had made "severe mistakes" associated with his "rightist viewpoint", that he had been a follower of Li Lisan and Wang Ming, and in which he openly implicated his supporters in his "mistakes". After the conference, Peng said privately to Zhou Enlai regarding his self criticism: "For the first time in my life, I have spoken out against my very heart!" Mao purged most of Peng's supporters from important offices following the conference, almost completely isolating Peng politically for the rest of his life. abolished all signs and privileges of rank, purged officers considered sympathetic to the Soviets, directed soldiers to part time work as industrial and agricultural laborers, and indoctrinated the armed forces in Mao Zedong Thought. Lin's system of indoctrination made it clear that the party was clearly in command of China's armed forces, and Lin ensured that the army's political commissars enjoyed great power and status to see that his directives were followed. Lin implemented those reforms to please Mao but privately feared that they would weaken the PLA. Lin used his position as Minister of Defense to flatter Mao by using the army to promote Mao's personality cult throughout China by devising and running a number of national Maoist propaganda campaigns based on the PLA. The most successful of Lin's efforts to promote Mao's personality cult was the "learn from Lei Feng" campaign, which Lin began in 1963.

Жарым-жартылай оңалту

Қатаң зейнетке шыққаннан кейін Пенг жалғыз өмір сүрді, оны ҚХА Орталық күзет бөлімшесі үнемі бақылап отырды және онымен бірге хатшы мен қауіпсіздік қызметкері болды. Оның әйелі Пекинде қалды, ал Пекин Нормаль университетінің партия хатшысы ретінде оның жұмысы оған сирек келуіне мүмкіндік берді. Пэннің күзетшілері қызығушылық танытқан жергілікті шаруаларды Пэнге келуден тыйды, бірақ ол Маоға шағымданамын деп қорқытқан соң ғана тыйды. Пэннің қызы, Пэн Мэйкуи жиі келіп тұратын, содан олар жақын болып кетті. Пенг бос уақытының көп бөлігін үйін жөндеуге, бау-бақшаға, марксистік теорияны, ауыл шаруашылығы мен экономиканы зерттеуге жұмсады. Пэн толыққанды тазартылмады, себебі ол үкіметтік отырыстарға немесе шешім қабылдау органдарына қатыса алмаса да, ол әлі де техникалық тұрғыдан мүшесі болып табылатын Политбюро мен Мемлекеттік кеңеске таратылған барлық құжаттарды қабылдап, оқыды. 1960 жылы Пэн Лин Бокудің қосылу рәсіміне қатысты. 1960-1961 жылдары Маоның экономикалық саясатының салдарынан кең ауқымды экономикалық құлдырау орын алды. Бұл Пэннің партия басшылары арасындағы беделін арттырды, олар Маоның саясаты қателік деп ойлады және оны өзгертуге ниеттенді. Дэн Сяопин мен Лю Шаоци партияның Қытай экономикасын жандандыруға бағытталған күш-жігерін басқарды және олардың іс-қимылдарына кең қолдау табу үшін Пэнмен достық қарым-қатынас орнатты. 1961 жылдың қараша-желтоқсан айларында Пэн 1959 жылдан бері алғаш рет үйінен шығып, Хунань облысын тексеруге рұқсат алды. Пэн бұл жердегі жағдайды 1959 жылғыдан да нашар деп тапты және 1962 жылдың қаңтар айында партияның экономикалық саясатын анықтау үшін өткен 7000 партия басшысының конференциясында Лушанда айтқан сын-ескертпелерінің көп бөлігін қайталады. 1962 жылдың 16 маусымында Пэн Мао мен Политбюроға өзінің "80 000 сөзден тұратын хаты" атты құжатын ұсынды, онда оның өмірі туралы толық мәлімет берілді, бірнеше "қателіктерін" мойындады, Лушань конференциясында оған тағылған айыптардың көпшілігіне қарсы өзін қорғады, шешім қабылдаушы мемлекеттік органдарға қайта қабылдануды сұрады және Ұлы секіріс экономикалық саясатын қатаң сынады. Хатында Пэн өзінің ең танымал цитаталарының бірін жазды: "Мен Хай Рюй болғым келеді!". Лю мен Денгтің Пэннің беделін қайта жақсартуға жасаған тырысыстары бастапқыда сәтті болмады. Пэнге 1962 жылдың қыркүйегінде өткен ҚХП Орталық Комитетінің сегізінші шақырылымының он бірінші пленумына қатысуға рұқсат берілмеді және Лушань конференциясында Пэнге қатысты қабылданған шешімді өзгертуге жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды. 1962 жылдан 1965 жылға дейін Пэн салыстырмалы түрде белгісіз өмір сүрді, бірақ енді үй қамауында болған жоқ. Мао 1959 жылы Пэнды қуып шыққаннан кейін, маршал Хэ Лонгты Пэннің өткенін зерттеп, оны сынау үшін тағы да себептер табуға арналған кеңсе басшысы етіп тағайындады. Ол бұл лауазымға келісті, бірақ Пэнге көңіл жағды және есебін ұсынғанға дейін бір жылдан астам уақыт күтті. Ұлы секіріс апатқа ұшырағаны кеңінен белгілі болғаннан кейін Маоның беделі әлсіреді және Хэ ақыры Пэнды ақтауға тырысқан оң есеп ұсынды. 1965 жылдың қыркүйегінде Мао Пэнды оңалтуға келісті, оны Оңтүстік-Батыс Қытайдың өнеркәсіптік дамуын басқаруға көтерді, бұл жоба "Үшінші майдан" деп аталды. Бастапқыда Пэн бұл лауазымнан бас тартты, сондықтан Мао оны жеке шақырып, Лушань конференциясында Пэнды айыптау қателік болуы мүмкін деп ұсынды, осылайша оны қабылдауға көндірді. Содан кейін Пэн "Оңтүстік-Батыс Қытайдағы Ұлы Үшінші құрылыс желісінің қолбасшысының орынбасары" және "ҚХП Оңтүстік-Батыс бюросының бақылау комиссиясының үшінші хатшысы" болып тағайындалды. Іс жүзінде Пэннің міндеттері Сычуань, Гуйчжоу, Юньнань және Тибеттің өнеркәсіптік дамуын бақылау, әскери өнеркәсіп пен логистикалық желілерді дамытуға бағытталған. Бұл лауазымдар Пэннің 1959 жылға дейінгі лауазымынан әлдеқайда төмен болды, бірақ оның ұлттық саясатқа оралуын білдірді. Пэн 1966 жылдың тамызына дейін белсенді жұмыс істеді, содан кейін Мәдени революция басталғанда, оны Чэндуға шақырды және алғашқы Қызыл гвардияшылар көшелерде патруілдеп, өздерінің жауларын зорлықпен шабуылдады. Пэннің қауіпсіздік қызметкерлері оны Қызыл гвардияшылармен байланысқа түспеуге ескертті, бірақ Пэн олардың кеңесін елемеді: "ҚХП мүшесі халықтан қорықпауы керек". Пэннің жеке қауіпсіздікке немқұрайлылығы және партияға деген сенімі оны Мәдени революцияның алғашқы құрбандарының біріне айналдырды.

After his forced retirement, Peng lived alone, under constant surveillance from the Central Guard Unit of the PLA and was accompanied by a secretary and a bodyguard. His wife remained in Beijing, and her work as the party secretary of Beijing Normal University allowed her to visit only infrequently. Peng's guards prevented curious local farmers from visiting Peng until he threatened to complain to Mao. Peng's niece, Peng Meikui, visited frequently, and they became close. Peng spent most of his free time in renovating his home, gardening, and studying Marxist theory, agriculture, and economics. Peng was not completely purged since even though he could no longer participate in government meetings or decision making bodies, he still received and read all documents distributed to the members of the Politburo and State Council of which he was technically still a member. In 1960, Peng attended the funeral of Lin Boqu. In 1960 to 1961, the effects of Mao's economic policies continued to produce widespread economic collapse. That improved Peng's reputation among party leaders who secretly believed that Mao's policies were a mistake and desired to reverse them. Deng Xiaoping and Liu Shaoqi led Party efforts to revive the Chinese economy and cultivated Peng's friendship as part of a wider effort to gain widespread support for their activities. In November to December 1961, Peng received permission to leave his residence for the first time since 1959 to conduct an inspection tour of Hunan. Peng found the conditions there even worse than in 1959 and, in a January 1962 conference of 7,000 party leaders to determine party economic policies, repeated most of the criticisms that he had made at Lushan. On June 16, 1962, Peng submitted a document, his "Letter of 80,000 Words," to Mao and the Politburo, which gave a full account of his life, admitted to several "mistakes," defended himself against most of the accusations made against him at the Lushan Conference, requested to be readmitted to decision making government bodies, and sharply criticized the economic policies of the Great Leap Forward. In his letter, Peng first wrote one of his most famous quotes: "I want to be a Hai Rui!" The efforts of Liu and Deng to rehabilitate Peng further were not initially successful. Peng was not allowed to attend the Tenth Plenum of the Eighth CCP Central Committee, held in September 1962, and the efforts to reverse the verdict on Peng made at the Lushan Conference failed. From 1962 to 1965, Peng continued to live in relative obscurity but was no longer under house arrest. After Mao had purged Peng in 1959, he appointed Marshal He Long to the head of an office to investigate Peng's past to find more reasons to criticize Peng. He accepted the position but was sympathetic to Peng, and he stalled for over a year before he submitted his report. Mao's prestige weakened when it became widely known that the Great Leap Forward had been a disaster, and He eventually presented a positive report that attempted to vindicate Peng. In September 1965, Mao agreed to rehabilitate Peng by promoting him to a position managing the industrial development of Southwestern China, a project known as the Third Front. Peng initially refused the position and so Mao called him personally and convinced him to accept it by suggesting that the condemnation of Peng at the Lushan Conference may have been a mistake. Peng was then appointed "Deputy Commander of the Great Third Line of Construction in Southwest China" and "Third Secretary of the Control Commission of the CPC's Southwest Bureau." In practice, Peng's responsibilities were to oversee the industrial development of Sichuan, Guizhou, Yunnan, and Tibet with a focus on developing military industries and logistical networks. Those positions were far below Peng's position before 1959 but signaled his return to national politics. Peng worked energetically until August 1966, when the beginning of the Cultural Revolution had him recalled to Chengdu, and the first Red Guards began patrolling the streets and violently attacking their perceived enemies. Peng's bodyguards warned him to avoid contact with the Red Guards, but Peng disregarded their advice: "a CPC member does not have to be afraid of the masses." Peng's disregard for personal danger and his confidence in the party made him one of the Cultural Revolution's first victims.

Мәдени төңкеріс кезіндегі қуғын-сүргін

1966 жылы Мәдени революция тобының қудалауына ұшыраған алғашқы қоғамдық тұлғалардың бірі болды. Партияның хатшылығы Пэнгті қорғауға тырысты, бірақ Маоның әйелі Цзян Цин Пэнгті қудалауға жеке қызығушылық танытты және Сычуаньдағы Қызыл гвардияға Чэнду қаласында Пэнгті тауып, тұтқындап, Пекинге қудалау үшін жеткізуді тапсырды. Чэндудағы жергілікті Қызыл гвардияшылар бұйрықтарды орындауға құлшыныс танытпады. 1966 жылдың 22 желтоқсанында олар Пэннің үйіне келіп, оның кейбір достары мен жолдастарының қамауға алынғанын және Лю Шаочи мен Дэн Сяопиннің де қамауға алынуға дайын екенін айтып, оны қорқытуға тырысты. Жергілікті Қызыл гвардияшылардың Цзян Циннің бұйрықтарын орындауға ынтасы болмағандықтан, 24 желтоқсанда Чэндуға Қызыл гвардияның радикалды жетекшісі Ван Дабин келді және жергілікті жолдастарын Пэнгті тұтқындауды кешіктіргені үшін «оңшылдар» және «сатқындар» деп айыптады. Қызыл гвардияшылар 25 желтоқсанның таңертеңінде Пэнгті ұрлап алып, оны шынжырмен байлап, үйін тонады. Пэнгтің күзетшілері сағат 4 шамасында оны құтқаруға келді, бірақ кеш қалды. Премьер-министр Чжоу Энлай Пэнгті құтқару үшін оны ҚХА бақылауына алуға тырысты. 25 желтоқсанда Чжоудың кеңсесі Пэнгті ұрлаған Қызыл гвардияшыларға Чэндудан ҚХА өкілдерімен бірге пойызбен Пекинге жеткізуді (Сичуаньдағы әуежайларды Қызыл гвардия бақылауына алғандықтан ұшақпен емес) және Пэнгті Пекиндегі ҚХА гарнизонына тапсыруды бұйырды. Топ Пекинге келгеннен кейін Ван Дабин өзінің басқаруындағы Қызыл гвардияшыларды Пэнгті қабылдауға дайын болған ҚХА бөлімінің жұмысын кешіктіруге және Пэнгті құтқаруға мүмкіндік бермеуге сәтті бағыттап алды. 1967 жылдың қаңтар айында Пэнг алғашқы «күрес сессиясына» қатысты, онда оны бірнеше мың қызыл гвардияшылар мазақтап, үлкен қағаздан жасалған «ақымақ» қалпағын кигізіп, мойнына «қылмыстары» жазылған ағаш тақтаны ілді. Күзде Пэнг Пекиннің сыртындағы әскери түрмеде ұсталды және қосымша киім алуға рұқсат алды. Шілдеде Мао мен Линь Бяо Цзян Циннің тобымен бірлесіп, Пэнгтің «қылмыстарын» анықтау үшін «тергеу тобын» құруды бұйырды, осылайша Пэнгті болашақ күрес сессияларында одан да қорлауға болады. Пэнгтің түрме сақшылары оны «үлкен соғыс әміршісі», «үлкен мақсатшыл» және «партия мен армияға енген» «үлкен қастандық жасаушы» екенін мойындауға мәжбүрлеуге тырысты. Пэнг осы айыптауларды мойындаудан немесе «халыққа бағынудан» бас тартты, сондықтан оның түрме сақшылары оны жарық жоқ камераның еденіне байлап қойып, бірнеше күн бойы тұруға немесе отыруға, су ішуге, дәретханаға баруға немесе ұйықтағанда қозғалуға рұқсат бермеді. Пэнг әлі де «мойындаудан бас тартқаннан» кейін түрме сақшылары оны үнемі ұрып-соғып, бірнеше қабырғасын, әсіресе өкпесін сындыра бастады. Пэнгтің күдікті «сурактары» күніне он сағаттан астам уақытқа созылып, бірақ оның тергеушілері Пэнгке деген жанашырлық танытудан сақтану үшін екі сағат сайын ауыстырылды, бұл практиканы 1930 жылдары сталиндік құпия полиция бастады. Пэнг 130-дан астам рет «сұрақталды». 1967 жылдың тамызында Пэнг 40 000 ҚХА сарбазы қатысқан стадионда өткен «күрес жиналысына» әкелінді. Жиналыста Пэнгті шынжырлармен сахнаға алып шығып, бірнеше сағат бойы тізе бүгіп, сарбаздардың «қылмыстары» үшін қайта-қайта айыптауларын тыңдады. Жиналыс соңында Линь Бяо жеке өзі сарбаздарға көрінді, онда ол жиналған сарбаздар мен әлі тізе бүгіп отырған Пэнгке сөйледі. Лин Пэнгті тазалануы керек зұлым элемент деп айыптады және оны «барлық партияның, бүкіл армияның және бүкіл елдің барлық халқының мүддесі үшін» қатты қудалау керек деп мәлімдеді. Содан кейін Лин Пэнгке тікелей былай деді: «Егер сіз өзіңізді түзете алсаңыз, жақсы, егер олай етпесеңіз, ол да жақсы. Бірақ әрине, біз сіз өзіңізді түзетесіз деп үміттенеміз». Пэнг митингте ақырында күйзеліп, «күнәсін мойындады ма» белгісіз. Пэнг өмірінің соңына дейін түрмеде отырды. 1969 жылы партия оның ісі бойынша үкім шығару үшін «арнайы тергеу тобын» құрды. Содан кейін Пэнгтің түрме сақшылары оны өмірбаянын толық жазуға көп рет мәжбүрледі, бірақ олар оның «қылмыстарын» толық мойындағанына сенбеді. 1970 жылдың басым бөлігінде Пэнгке тұрақты түрде қатыгез «сурактар» жүргізілді, содан кейін арнайы әскери трибун Пэнгті өмір бойы түрмеге кесті. Бұл үкімді Линь Бяоның Бас штабының бастығы Хуан Юншен дереу мақұлдады. 1971 жылғы Линь Бяо оқиғасынан кейін әскерилер Пэнгтің өмір сүру жағдайын жақсартуға тырысты, бірақ 1967 жылдан 1970 жылға дейінгі бас бостандығынан айырылу және түрмедегі жағдай оның денсаулығын нашарлатты. 1972 жылдың соңынан бастап Пэнг денсаулығы нашарлап, туберкулез немесе тромбозға шалдыққан болуы мүмкін. 1973 жылы Пэнг қысқа ғана уақытқа ауруханаға жатты, содан кейін түрмеге қайтарылды, 1967 жылдан бері алғаш рет түрмеден шықты. Пэнгтің қарындасы Пэн Мэйкуэй ауруханада Пэнгті көріп, оған операция жасауға рұқсат беруге түрме сақшыларын көндірді, бірақ операцияның мәні мен нәтижесі белгісіз. 1974 жылы Пэнгтің денсаулығы одан да нашарлады. Юрген Домес айтуынша, Маоның тікелей бұйрығына байланысты оған тиісті медициналық көмек көрсетілмеген. Пэнг 1974 жылдың 29 қарашасында сағат 15:35-те қайтыс болды. Оның соңғы тілегі – өлімі алдында Чжу Дэні көру еді. Оның өтініші қабылданбады, ал Чжу Пэнгтің өлімінен кейін оның тілегін білгенде жылап жіберді. Пэнг Мэйкуэй оның танасын жиырма минутқа көруге рұқсат алды, бірақ одан кейін шығарылды. Пэнгтің денесі дереу өртеліп, күлі Чэндуға жіберілді, оған «№327 – Ван Чуань, Чэндудан» деген жазуы бар хат қоса берілді. Мао 1976 жылы қайтыс болды. Ұзаққа созылған билік күресінен кейін Пэнгтің бұрынғы одақтасы Дэн Сяопин Қытайдың басты басшысы болды. Дэннің алғашқы саяси мақсаттарының бірі – Мәдени революция кезінде айыпталып, қудаланған партия мүшелерін ақтау болды. 1978 жылға қарай көптеген адамдар, соның ішінде 1928 жылы Гоминьданға қарсы көтерілген Пэнгтің серігі болған генерал Хуан Кэчэн, Пэнгтің өлімнен кейін ақталуын талап етті. Қытай үкіметі 1978 жылдың 18-22 желтоқсанында өткен Қытай Коммунистік партиясының 11-ші Орталық комитетінің үшінші пленумда Пэнгтің «қате» үкімін ресми түрде жойды. Дэн Пэнгтің ақталуын жариялап сөз сөйледі:

Peng was one of the first public figures singled out for persecution in 1966 by the Cultural Revolution Group. The Secretariat of the Party, attempted to shield Peng, but Mao's wife, Jiang Qing, took a personal interest in persecuting Peng and directed Red Guards in Sichuan to find Peng in Chengdu, arrest him, and deliver him to Beijing to be persecuted. Local Red Guards in Chengdu were not enthusiastic to follow the orders. They visited Peng's house on December 22, 1966, and attempted to intimidate him by informing him of the recent arrests of some of his friends and comrades and the imminent arrests of Liu Shaoqi and Deng Xiaoping. Because of local Red Guards' lack of enthusiasm to carry out Jiang Qing's orders, a more radical Red Guard leader, Wang Dabin, arrived in Chengdu on December 24 and denounced his local comrades as "rightists" and "traitors" for delaying Peng's arrest. The Red Guards then abducted Peng in the early morning of December 25, put him in chains, and ransacked his house. Peng's bodyguards arrived to save Peng at around 4:00 a. m. but were already too late. Premier Zhou Enlai made an effort to save Peng by placing him under PLA surveillance. On December 25, Zhou's office ordered the Red Guards who had abducted Peng to accompany members of the PLA from Chengdu, deliver Peng to Beijing by train (instead of by plane since the airports in Sichuan had been taken over by Red Guards), and deliver Peng to the Beijing PLA garrison. After the party arrived in Beijing, Wang Dabin successfully directed Red Guards under his command to delay the PLA unit scheduled to take possession of Peng and succeeded in keeping Peng from being saved. In January 1967, Peng was taken to his first "struggle session" in which he was paraded in chains before several thousand jeering Red Guards, wearing a large paper dunce cap and with a wooden board hung from his neck on which his "crimes" were written. In the fall, Peng was held at a PLA military prison outside Beijing and was allowed to receive extra clothing. In July, Mao and Lin Biao, co operating with Jiang Qing's faction, ordered the PLA to form an "investigation group" to determine Peng's "crimes" so that Peng could be more thoroughly humiliated in future struggle sessions. Peng's jailers attempted to force Peng to confess that he was a "great warlord," a "great ambitionist," and a "great conspirator" who had "crept into the Party and the Army." Peng refused to confess to those accusations or to "surrender to the masses" and so his jailers strapped Peng to the floor of an unlit cell and did not allow him to stand or sit up, drink water, rise to go to the toilet, or move in his sleep for several days. After Peng still refused to "confess," his jailers began routinely beating him and broke several ribs, especially his lungs. Peng's violent "interrogations" lasted over ten hours a day, but his interrogators were replaced every two hours to keep them from developing any sympathy for Peng, a practice pioneered by the Stalinist secret police in the 1930s. Peng was "interrogated" that way over 130 times. In August 1967, Peng was taken to a "struggle meeting," which was held in a stadium attended by 40,000 PLA soldiers. At the meeting, Peng was led in chains to a stage, where he was forced to kneel for several hours while he listened to soldiers repeatedly denouncing him for his "crimes." At the end of the meeting, Lin Biao personally appeared to the soldiers, where he addressed the assembled soldiers and Peng, who was still kneeling. Lin gave a speech in which he denounced Peng as a villainous element who must be purged and that it was "in the interest of the whole Party, the whole army, and the whole people of the whole country" to persecute him so severely. Lin then addressed Peng directly: "If you reform yourself, all right, if not, it is all right too. But of course we hope you reform yourself." It is not known whether Peng eventually broke down and "confessed" at the rally. Peng was imprisoned for the rest of his life. In 1969, the party formed a "special investigation group" to reach a verdict in his case. Peng's jailers then forced him to write a full biography of his life many times, but they did not believe that he ever fully confessed his "crimes." Peng was then subjected to constant violent "interrogations" throughout most of 1970 until a special military tribune sentenced Peng to life imprisonment. The sentence was immediately approved by Lin Biao's General Chief of Staff, Huang Yongsheng. After the 1971 Lin Biao incident, the military attempted to improve Peng's living conditions, but the years of deprivation and torture from 1967 to 1970 had seriously weakened his physical health, and from late 1972 to his death, Peng was seriously ill probably from tuberculosis, thrombosis, or both. Peng was briefly hospitalized in 1973 before he was returned to prison, the first time that he had been outside of prison since 1967. Peng's niece, Peng Meikui, visited Peng in the hospital and convinced his jailers to allow an operation, but the nature and the results of this operation are unknown. Peng's medical condition deteriorated further in 1974. According to Jurgen Domes, there is "some scattered evidence" that he received no substantial medical aid because of Mao's direct order. Peng died at 3:35 p. m. on November 29, 1974. His last wish was to see Zhu De on his deathbed. The request was denied and when Zhu learnt of Peng's wish, after his death, he reportedly burst into tears. Peng Meikui was allowed to view her uncle's body for twenty minutes but was then removed. Peng's body was quickly cremated, and his ashes were sent to Chengdu, identified only by a note that read, "No. 327 – Wang Chuan, from Chengdu." Mao died in 1976. Following a brief power struggle, Peng's former ally, Deng Xiaoping, emerged as the paramount leader of China. One of Deng's first political goals was to rehabilitate party members who had been condemned and persecuted during the Cultural Revolution. By 1978, many people, led by General Huang Kecheng, who had been a comrade of Peng's since Peng rebelled against the Kuomintang in 1928, were agitating for Peng's posthumous rehabilitation. The Chinese government formally reversed the "erroneous" verdict of Peng during the 3rd Plenary Session of the 11th Central Committee of the Chinese Communist Party, held from December 18 to 22, 1978. Deng gave a speech announcing Peng's rehabilitation:

«Ол шайқаста батыл, ашық және тура, жемқорлыққа төзбейтін, өзіне қатаң талап қоятын адам еді. Ол халыққа қамқорлық жасады және ешқашан өзінің пайдасы туралы ойламады. Ол қиындықтардан ешқашан қорықпады, ауыр жүк көтеруден де сескенбеді. Өзінің революциялық жұмысында ол еңбекқор, адал және жауапкершілік сезімі жоғары болды». Дэннің сөзінде Маоның 1959 жылғы шешімі, онда Пэнгті «антипартиялық топтың» басшысы деп айыптаған, «толығымен қате» болды және ол «партиялық демократияны жойлады» делінген. 1979 жылдың қаңтарынан бастап партия тарихшыларды және Пэнгті білген адамдарды оның өмірі туралы көптеген естеліктер, тарихи оқиғалар мен мақалалар жазуға ынталандырды. 1980 жылы Уханьдағы орталық сот 1966 жылы Пэнгті тұтқындаған Қызыл гвардияшы Ван Дабинге «Пэн Дэхуайды қудалау және азаптау» қылмысы үшін тоғыз жылға сотталды. Естелік шаралары аяқталғаннан кейін Пэнгтің күлі Бабаошань революциялық зираттарына жерленді. 1999 жылдың желтоқсанында Пэнгтің жүрегі Пэнг Мэйкуэй мен оның қарындасы Бабаошаньнан шығарылып, Хунань провинциясының Уши қаласындағы туған жеріне жерленді. 1986 жылы «Маршалдың естеліктері» атты «автобиографиясы» Пэнгтің өмірі туралы жазған әртүрлі құжаттардан құрастырылды. «Естеліктердің» көп бөлігі Мәдени революция кезінде Пэнгтің жазған «мойындауларынан» алынған, ал кітап Пэнгтің ерте өміріне, Қытай-жапон соғысына дейінгі кезеңге баса назар аударды. 1988 жылы Қытай...