1905-1992 жылдар аралығындағы Англияның дарға асушысы Альберт Пьерпойнт

Кіріспе

Ағылшын дарға асушысы (1905–1992)

Альберт Пьерпойнт (30 наурыз 1905 – 10 шілде 1992) – ағылшын дарға асушысы. 25 жылдық мансабында ол 435 пен 600 адамды дарға асты, ал мансабы 1956 жылы аяқталды. Оның әкесі Генрих және інісі Томас одан бұрын ресми дарға асушылар болған. Пьерпойнт Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Клейтон қаласында дүниеге келген. Әкесінің тұрақсыз жұмысы мен ішімдікке құмарлығынан отбасы қаржылық қиындыққа тап болды. Пьерпойнт ерте жасынан дарға асушы болуды қалаған, сондықтан 1932 жылдың қыркүйегінде 27 жасында көмекші дарға асушы болып жұмысқа қабылданды. Оның алғашқы дарға асуы сол жылдың желтоқсан айында інісі Томмен бірге болды. 1941 жылдың қазан айында ол бірінші рет бас дарға асушы ретінде дарға асты. Мансабында ол Германия мен Австрияда соғыс қылмыстары үшін сотталған 200 адамды, сондай-ақ бірнеше танымал кісі өлтірушілерді – Гордон Камминс (Блэкаут Риппер), Джон Хей (Қышқыл ваннадағы кісі өлтіруші) және Джон Кристи (Риллингтон-Плейс кісі өлтіруші) дарға асты. Ол Тимоти Эванс, Дерек Бентли және Рут Эллис сияқты даулы істер бойынша, сондай-ақ Уильям Джойс (Лорд Хо-Хо деп те белгілі) және Джон Америдің мемлекетке қарсы сатқындықтары мен Теодор Шурхты дарға асу сияқты істерде де қатысты. 1956 жылы Пьерпойнт шерифпен төлем мәселесінде дауласып, дарға асудан зейнетке шықты. 1940-жылдардың ортасынан 1960-жылдарға дейін Ланкаширде паб иесі болды. 1974 жылы ол өмірбаянын жазып, өлім жазасы қылмыстың алдын қалдырмайтынын айтты, бірақ кейіннен пікірін өзгерткен болуы мүмкін. Ол өз жұмысына үлкен жауапкершілікпен қарады және дарға асу оған "қасиетті" болғанын айтты. Оның өміріне арналған бірнеше көркем туындылар бар, мысалы, 2005 жылғы «Пьерпойнт» фильмінде оның рөлін Тимоти Сполл сомдады.

Ерте өмір

Альберт Пьерпойнт 1905 жылғы 30 наурызда Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Клейтон қаласында дүниеге келді. Ол Генри Пьерпойнт пен оның әйелі Мэридің (Бакстон) бес баласының үшіншісі және үлкен ұлы болды. Генридің жұмыстары көп болды, оның ішінде қасаптың шәкірті, ағаш кескіш және жергілікті диірменде тасымалдаушы болып жұмыс істеді, бірақ жұмысы көбінесе уақытша болды. Жұмыссыздық жиі кездесетін болғандықтан, отбасыда қаржылық қиындықтар туындады, Генридің ішімдікке құмарлығы оны одан да ушықтырды. 1901 жылдан бастап Генри ресми өлім жазасын орындайтын адамдардың тізіміне енді. Бұл жұмыс толық емес, жалақы тек жеке-жеке асылу үшін төленді, жылдық стипендия немесе жалақы болған жоқ, сондай-ақ лауазымға зейнетақы да қарастырылмады. Генри 1910 жылғы шілдеде өлім жазасын орындайтын адамдар тізімінен алынды, себебі ол асылуға бір күн бұрын мас күйінде түрмеге келді және көмекшісін қатты сөккені үшін. Генридің інісі Томас 1906 жылы ресми өлім жазасын орындайтын адам болды. Пьерпойнт әкесінің бұрынғы жұмысы туралы 1916 жылға дейін, Генридің естеліктері газетте жарияланғанға дейін білмеді. Әкесі мен ағасының ықпалымен, мектепте өскенде қандай жұмыс істегісі келетіні туралы сұраққа Пьерпойнт: "Мен мектепті бітіргеннен кейін әкем сияқты қоғамдық өлім жазасын орындайтын адам болғым келеді, себебі оған әкем және Том ағам сияқты жақсы қолдары бар, тұрақты адам керек, мен де сондай боламын" деді. 1917 жылы Пьерпойнт отбасы Хаддерсфилдтен, Йоркширдің Батыс Ридингінен, Ланкаширдің Олдхэм қаласына жақын Фейлсвортқа көшіп кетті. Генридің денсаулығы нашарлап, физикалық жұмыс істей алмады; нәтижесінде Пьерпойнт мектепті тастап, жергілікті Марлборо диірменінде жұмыс істеді. 1922 жылы Генри қайтыс болды, ал Пьерпойнт әкесінің өлім жазасын орындаушы ретіндегі өмірін жазған екі көк мұқама және оның асылу тізімі бар күнделігін алды. 1920 жылдары Пьерпойнт диірменді тастап, көтерме азық-түлік дүкенінде жүк тасушы болып жұмыс істеді, саяхатшы сатушы арқылы тапсырылған тауарларды жеткізді. 1930 жылға қарай ол тауарларын жеткізу үшін автокөлік және жүк көлігін жүргізуді үйренді, кейіннен ол бизнестің басқарушысы болды.

Albert Pierrepoint was born on 30 March 1905 in Clayton in the West Riding of Yorkshire. He was the third of five children and eldest son of Henry Pierrepoint and his wife Mary ( Buxton). Henry had a series of jobs, including a butcher's apprentice, clog maker and a carrier in a local mill, but employment was mostly short term. With intermittent employment, the family often had financial problems, worsened by Henry's heavy drinking. From 1901 Henry had been on the list of official executioners. The role was part time, with payment made only for individual hangings, rather than an annual stipend or salary, and there was no pension included with the position. Henry was removed from the list of executioners in July 1910 after arriving drunk at a prison the day before an execution and excessively berating his assistant. Henry's brother Thomas became an official executioner in 1906. Pierrepoint did not find out about his father's former job until 1916, when Henry's memoirs were published in a newspaper. Influenced by his father and uncle, when asked at school to write about what job he would like when older, Pierrepoint said that "When I leave school I should like to be public executioner like my dad is, because it needs a steady man with good hands like my dad and my Uncle Tom and I shall be the same". In 1917 the Pierrepoint family left Huddersfield, West Riding of Yorkshire, and moved to Failsworth, near Oldham, Lancashire. Henry's health declined and he was unable to undertake physical work; as a result, Pierrepoint left school and began work at the local Marlborough Mills. Henry died in 1922 and Pierrepoint received two blue exercise books—in which his father had written his story as a hangman—and Henry's execution diary, which listed details of each hanging in which he had participated. In the 1920s Pierrepoint left the mill and became a drayman for a wholesale grocer, delivering goods ordered through a travelling salesman. By 1930 he had learned to drive a car and a lorry to make his deliveries; he later became manager of the business.

1931-1940 жылдары - жазалаушы көмекшісі

19 сәуірде 1931 жылы Пьерпойнт түрме комиссариатына хат жазып, жаза орындаушының көмекшісі болуға өтініш берді. Оған бас тартылды, бос орын жоқ еді. Алты айдан кейін оны сұхбатқа шақырды. Ол Лондонның Пенттонвилл түрмесінде төрт күн оқудан өтті, онда жаттығу үшін манекен пайдаланылды. 1932 жылдың қыркүйек айының соңында ол жаза орындаушының көмекшісі ретінде ресми түрде қабылданды. Сол кезде көмекшінің төлемақысы әр орындалуға 1 фунт 11 шиллинг 6 пенни болды, егер оның мінез-құлқы қанағаттандырса, екі аптадан кейін тағы 1 фунт 11 шиллинг 6 пенни төленді. Жаза орындаушыны округтік жоғары шериф таңдайтын, немесе көбінесе орынбасарына тапсыратын, ол дарға асушыны және оның көмекшісін іріктейтін. Жаза орындаушылар мен олардың көмекшілері құпиялылықты сақтауға міндетті болды, ал осы лауазымдарға арналған ережелерде мынадай талап болды:

Ол өзінің мінез-құлқы мен жалпы жүріс-тұрысы жаза орындалатын орында және уақытта ғана емес, сонымен қатар одан бұрын және кейін де лайықты болуы керек, түрмеге бара жатқанда немесе одан шығуда көпшіліктің назарын аудармауы керек, сондай-ақ оған қызметі туралы ешқандай мәліметті жариялау үшін беруге тыйым салынды. 1932 жылдың желтоқсан айының соңында Пьерпойнт өзінің алғашқы жазасын орындады. Оның інісі Том Ирландия еркін мемлекеті үкіметімен ирландтық шаруа Патрик МакДермоттты, бауырласын өлтіргені үшін дарға асуға келісім жасасқан; Том Британиядан тыс жерде болғандықтан өзінің көмекшісін өзі таңдауға құқылы болды және Пьерпойнтты өзімен бірге алып кетті. Олар Дублиндегі Маунтджой түрмесіне барды. Жаза таңғы сағат 8-ге белгіленген, орындау бір минуттан да аз уақыт алды. Пьерпойнттың көмекші ретіндегі міндеті – тұтқынды дарға асу алаңына ертіп бару, оның аяқтарын байлап, бас жаза орындаушы механизмді іске қосқанға дейін тұтқыннан шегініп тұру болды. 1930 жылдардың қалған бөлігінде Пьерпойнт азық-түлік саудасында және жаза орындаушының көмекшісі ретінде жұмыс істеді. Оның көптеген тапсырмаларын інісі Томмен бірге орындады, одан Пьерпойнт көп нәрсе үйренді. Ол әсіресе інісінің лайықты және сыпайы мінез-құлқына және әдісіне қатты әсерленді; сонымен қатар Томның "егер вискисіз жасай алмасаң, мүлдем жасама" деген кеңесін де есте сақтады. 1940 жылдың шілдесінде Пьерпойнт үнді революционері Удхам Сингхтің жазасын орындауға көмектесті, ол колониялық әкімші сэр Майкл О'Двайерді өлтіргені үшін сотталған болатын. Жаза орындалу күнінің алдында жаңадан тағайындалған бас жаза орындаушы Стэнли Кросс түсірілу биіктігін есептеуде жаңылысты, ал Пьерпойнт дұрыс өлшемдер туралы кеңес беру үшін араласты, көп ұзамай Пьерпойнт бас жаза орындаушылар тізіміне қосылды.

Бас қасарысшы ретінде, 19401956

1941 жылдың қазан айында Пьерпойнт бас атқарушы ретінде алғашқы жазасын орындады, ол Антонио "Бейб" Манчиниді дарға асты. Ол Ішкі істер министрлігінің нұсқауларымен және оның ізінен келгендердің тәжірибесімен әрекет етті. Ол және оның көмекшісі жазадан бір күн бұрын келді, онда оларға тұтқынның бойы мен салмағы хабарланды; ол "Иуда тесігі" арқылы сотталған адамды қарап, дене бітімін бағалады. Содан кейін Пьерпойнт жаза орындалатын бөлмеге барды – әдетте сотталғандардың камерасына жақын – онда ол тұтқынның салмағымен шамалас салмақты қапты пайдаланып, жабдықты сынады. Ол Ішкі істер министрлігінің түсіру кестесін қолданып, түсіру ұзындығын есептеді, қажет болған жағдайда адамның дене бітімін ескерді. Арқанның созылуын қамтамасыз ету үшін және қажет болса таңертең түзету үшін салмақты қап арқанға ілініп қалды. Жаза күні Пьерпойнт, оның көмекшісі және екі түрме қызметкері сағат 8-де сотталған адамның камерасына кірді. Пьерпойнт тұтқынның қолын былғары баумен артына байлады, сосын бесімі екінші есіктен өтіп, жаза орындалатын бөлмеге кірді. Тұтқынды дарға асу есігінде белгіленген жерге алып келді, онда Пьерпойнт тұтқынның басына ақ қалпақ кигізіп, мойнына ілмек салды. Арқанды өткізген металл ілмек сол жақ жақ сүйегінің астына орналастырылды, ол тұтқын түскен кезде басын кері итеріп, омыртқасын сындырды. Пьерпойнт үлкен рычагты итеріп, дарға асу есігін ашты. Сотталған адамның камерасына кіргеннен бастап дарға асу есігін ашқанға дейін ол ең көп дегенде 12 секунд уақыт жұмсады. Мойын дерлік әр дарға асуда бірдей жерден сынды – дарға асылудан болатын сынды.

Соғыспен байланысты өлім жазалары

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пьерпойнт 15 неміс тыңшысын, сондай-ақ Англияда әскери соттардың үкімімен өлім жазасына кесілген қылмыстар жасады деп танылған АҚШ әскери қызметшілерін дарға асты. 1941 жылдың желтоқсан айында ол неміс тыңшысы Карел Рихтерді Уандсворт түрмесінде атты. Пьерпойнт сотталған адамның камерасына кіргенде, Рихтер орнынан тұрып, күзетшілердің біреуін итеріп жіберіп, тас қабырғаға шапты. Бір сәт ойға батып, ол қайта тұрып, басын шайқады. Рихтер күзетшілермен күрескеннен кейін Пьерпойнт оның қолына былғары бауды байлады. Ол былғары бауды көзге арналған тесіктен көзге арналған тесікке дейін жарып жіберіп, қайта бостандыққа шықты. Тағы да күрескеннен кейін бау оның білегіне тығыз оралды. Оны дарға аспаққа алып келді, онда бау оның аяқтарына оралды, содан кейін басқа және арқан салынды. Пьерпойнт рычагты түрткенде, Рихтер аяқтары байланған күйінде секіріп тұрды. Рихтер тұйық есіктен құлағанда Пьерпойнт арқанның сырғанын көрді, бірақ ол Рихтердің мұрнының астына ілініп қалды. Ол өлімге ұшырағанда денесі бірден салбырап түсті. Пьерпойнт осы атқышуды естеліктерінде "өмірімдегі дарға асушы ретіндегі ең қиын сеанс" деп атады. Жыртылған бау Пьерпойнтқа естелік ретінде берілді; ол оны кейде маңызды деп санайтын атқышуларда қолданды. 1943 жылдың тамызында Пьерпойнт бес жыл бойы танысқан Энн Флетчерге үйленді. Ол Гибралтарға екі диверсантты дарға асу үшін ұшып кеткенге дейін бірнеше апта өткен соң ғана оған өзінің атқышушы рөлі туралы айтты; ол қайтып келгеннен кейін болмауының себебін түсіндірді, ал ол оны қабылдады, өйткені ол жергілікті жерде әңгімелер естігеннен кейін оның екінші жұмысы туралы білгенін айтты. 1945 жылдың соңында Берген-Белсен концлагері босатылып, лагерьдің лауазымды тұлғалары мен қызметкерлерінің сот процесінен кейін Пьерпойнт Германияның Хамелин қаласына жіберілді. Ол өлім жазасына кесілгендердің он біреуін, сондай-ақ 1945 жылдың наурыз айында Нидерландыда RAF ұшқышын өлтіргені үшін сотталған тағы екі неміс соғыс қылмыскерін атты. Ол өзінің рөлімен байланысты жариялылықты ұнатпады және оның есімін генерал сэр Бернард Монтгомери баспасөзге жариялағанына ренжіді. Германияға ұшқанда, баспасөз оның соңынан ұшып өтті, ол оны "лингке қарсы шыққандай" деп сипаттады. Оған подполковник әскери шені берілді және 13 желтоқсанда ол әйелдерді жеке-жеке, ал ер адамдарды бірден екі-екіден атты. Пьерпойнт бірнеше рет Хамелинге сапарлады, ал 1948 жылдың желтоқсаны мен 1949 жылдың қазаны аралығында 226 адамды, көбінесе күніне 10-нан астам адамды, ал кейде 2 күн ішінде 17 адамға дейін атты. 1945 жылдың желтоқсанында Белсендегі атқышудан алты күн өткен соң Пьерпойнт Джон Америді Уандсворт түрмесінде дарға асты. Амери, министр Лео Америдің үлкен ұлы, нацистік көзқарастағы адам болды, ол Германиядағы соғыс тұтқындары лагеріне барып, британдық еркін корпусына одақтас тұтқындарды шақырды; ол сонымен қатар Ұлыбританияға хабар тарату арқылы ер адамдарды нацистерге қосылуға шақырды. Ол елге опасыздық жасады деп мойындады. 1946 жылдың 3 қаңтарында Пьерпойнт Вильям Джойсті, сондай-ақ лорд Хоу Хоу деп те аталатын, мемлекетке опасыздық жасағаны үшін өлім жазасына кесілген, бірақ Джойс американдық азамат болып туылғаны анықталды, сондықтан ол айыптамаға жауапты болмауы мүмкін еді. Келесі күні Пьерпойнт Теодор Шуршты, 1940 жылғы опасыздық туралы заң бойынша кінәлі деп танылған британдық сарбазды дарға асты. Джойс Ұлыбританияда мемлекетке опасыздық жасағаны үшін дарға асылған соңғы адам болды; мемлекетке опасыздық жасағаны үшін өлім жазасы 1998 жылғы Қылмыс және тәртіпсіздік туралы заңның қабылдануымен жойылды. Шурч Ұлыбританияда опасыздық жасағаны үшін дарға асылған соңғы адам болды, сондай-ақ адам өлтіруден басқа қылмыс үшін дарға асылған соңғы адам болды. 1946 жылдың қыркүйегінде Пьерпойнт Австрияның Грац қаласына барып, Карлау түрмесіндегі қызметкерлерді британдық ұзын тамшы әдісімен дарға асуға оқытты. Бұрын австриялықтар қысқа тамшыны пайдаланып, өлімге ұшыраған адамдарды өліп қалғанша тұрып, тездетілген ұзын тамшымен өлтірмейтін. Ол тұтқындарды төрт рет екі есе дарға асты, оның шәкірттері көмекшілер ретінде жұмыс істеді. Пьерпойнттың дарға асушы ретіндегі тәжірибесіне және Хамелиндегі неміс соғыс қылмыскерлерін дарға асу тәжірибесіне қарамастан, ол Нюрнберг процесіндегі үкімдерді орындау үшін дарға асушы ретінде таңдалмады; бұл жұмыс американдық, сержант Джон С. Вудсқа берілді, ол салыстырмалы түрде тәжірибесі аз болды. Баспасөз процесті бақылауға шақырылды, кейіннен дарға асулар нашар орындалғанын көрсететін суреттер таратылды. Вильгельм Кейтель тұйық есік ашылғаннан кейін 20 минуттан кейін өлді; тұйық есік жеткіліксіз болды, сондықтан кейбір адамдар құлағанда жиектеріне тиді - бірнеше адамның мұрындары жыртылды - ал басқалары мойны сынған емес, тұншықтырылды.

During the Second World War Pierrepoint hanged 15 German spies, as well as US servicemen found guilty by courts martial of committing capital crimes in England. In December 1941, he executed the German spy Karel Richter at Wandsworth prison. When Pierrepoint entered the condemned man's cell for the hanging, Richter stood up, threw aside one of the guards and charged headfirst at the stone wall. Stunned momentarily, he rose and shook his head. After Richter struggled with the guards, Pierrepoint managed to get the leather strap around Richter's wrists. He burst the leather strap from eye hole to eye hole and was free again. After another struggle, the strap was wrapped tightly around his wrists. He was brought to the scaffold where a strap was wrapped around his ankles, followed by a cap and noose. Just as Pierrepoint pushed the lever, Richter jumped up with bound feet. As Richter plummeted through the trapdoor, Pierrepoint could see that the noose had slipped, but it became stuck under Richter's nose. Despite the unusual position of the noose, the prison medical officer determined that it was an instantaneous, clean death. Writing about the execution in his memoirs, Pierrepoint called it "my toughest session on the scaffold during all my career as an executioner". The broken strap was given to Pierrepoint as a souvenir; he used it occasionally for what he thought were meaningful executions. In August 1943 Pierrepoint married Anne Fletcher after a courtship of five years. He did not tell her about his role of executioner until a few weeks after the nuptials, when he was flown to Gibraltar to hang two saboteurs; on his return he explained the reason for his absence and she accepted it, saying that she had known about his second job all along, after hearing gossip locally. In late 1945, following the liberation of the Bergen Belsen concentration camp and the subsequent trial of the camp's officials and functionaries, Pierrepoint was sent to Hamelin, Germany to carry out the executions of eleven of those sentenced to death, plus two other German war criminals convicted of murdering an RAF pilot in the Netherlands in March 1945. He disliked any publicity connected to his role and was unhappy that his name had been announced to the press by General Sir Bernard Montgomery. When he flew to Germany, he was followed across the airfield by the press, which he described as being "as unwelcome as a lynch mob". He was given the honorary military rank of lieutenant colonel and, on 13 December, he first executed the women individually, then the men two at a time. Pierrepoint travelled several times to Hamelin, and between December 1948 and October 1949 he executed 226 people, often over 10 a day, and on several occasions groups of up to 17 over 2 days. Six days after the Belsen hangings in December 1945, Pierrepoint hanged John Amery at Wandsworth prison. Amery, the eldest son of the cabinet minister Leo Amery, was a Nazi sympathiser who had visited prisoner of war camps in Germany to recruit allied prisoners for the British Free Corps; he had also broadcast to Britain to encourage men to join the Nazis. He pleaded guilty to treason. On 3 January 1946 Pierrepoint hanged William Joyce, also known as Lord Haw Haw, who had been given the death sentence for high treason, although it was established that Joyce was born an American citizen, and therefore questionable if he was subject to the charge. The following day Pierrepoint hanged Theodore Schurch, a British soldier who had been found guilty under the Treachery Act 1940. Joyce was the last person to be executed in Britain for treason; the death penalty for treason was abolished with the introduction of the Crime and Disorder Act 1998. Schurch was the last person to be hanged in Britain for treachery, and the last to be hanged for any offence other than murder. In September 1946 Pierrepoint travelled to Graz, Austria, to train staff at Karlau Prison in the British form of long drop hanging. Previously, the Austrians had used a shorter drop, leaving the executed men to choke to death, rather than the faster long drop kill. He undertook four double executions of prisoners, with his trainees acting as assistants. Despite Pierrepoint's expertise as an executioner and his experience with hanging the German war criminals at Hamelin, he was not selected as the hangman to carry out the sentences handed down at the Nuremberg trials; the job went to an American, Master Sergeant John C. Woods, who was relatively inexperienced. The press was invited to observe the process, and pictures were later circulated which suggested the hangings had been poorly done. Wilhelm Keitel took 20 minutes to die after the trapdoor opened; the trap was not wide enough, so that some of the men hit the edges as they fell—more than one person's nose was torn off in the process—and others were strangled, rather than having their necks broken.

Соғыстан кейінгі өлім жазалары

Соғыстан кейін Пьерпойнт жеткізу бизнесін тастап, Олдхэмнің Холлинвуд ауданындағы Манчестер жолындағы "Кедейлерге көмектесу" пабын жалға алды. 1950 жылдары ол пабты тастап, Ланкаширдің Престон қаласына жақын Мач-Хулдегі үлкен Роуз және Коронды жалға алды. Кейін ол өзінің негізгі кәсібіне ауысқандығын айтты, өйткені: Мен өз бизнесімді жүргізгім келді, сондықтан демалыс алған кезде ешқандай міндеттемеге түспеймін. Мен Дублиннен сағат 3:00-де ұшақпен ұшып, сонда өлім жазасын өтеп, сағат 5: 30-да барды ашып, ешқандай пікір айтпауым мүмкін. 1948 жылы Парламент жаңа қылмыстық сот заң жобасын талқылады, ол өлім жазасын жалғастыру керек пе, жоқ па деген мәселені көтерді. Пірпойнт тек өзінің барасында ғана жұмыс істеді. Заң жобасы Лордтар палатасында қабылданбағаннан кейін, тоғыз айлық үзілістен кейін асылулар қайта басталды. Келесі жылы Ішкі істер министрі Чутер Эде Ұлыбританиядағы өлім жазасын зерттеу үшін Корольдік комиссия құрды. Пьерпойнт 1950 жылы қарашада куәлік берді және комиссия мүшелері үшін Уандсворт түрмесінде ағашқа ілінген бейнелерді ұсынды. Комиссияның есебі 1953 жылы жарияланды және 1957 жылы адам өлтіру туралы заңға әкелді, ол адам өлтіру үшін капитал мен капитал емес айыппұлдарды ажырата отырып, жазалау негіздерін қысқартты. 1940-шы жылдардың соңынан бастап 1950-ші жылдарға дейін Пьерпойнт, Ұлыбританияның ең тәжірибелі жазалаушысы, тағы бірнеше асылуды жүзеге асырды, оның ішінде оның өмірбаяны Брайан Бейли "осы кезеңнің ең атақты кісі өлтірушілері" деп сипаттаған тұтқындар, [және] өлім жазасының соңғы жылдарындағы ең даулы үш жазалау. 1949 жылы тамыз айында ол "Қышқыл ваннасы кісі өлтірушісі" деген лақап атпен белгілі Джон Хейгті асып тастады, өйткені ол құрбандарының денелерін күкірт қышқылында еріткен еді; Хейг тоғыз кісі өлтіргенін мойындады және ол құрбандарының қанын ішкенін айтып, ақылдан адасып жатқанын айтып, асылудан аулақ болуға тырысты. Келесі жылы Пьерпойнт Пьерпойнт барасының тұрақты клиенттерінің бірі Джеймс Корбитті асып тастады; екеуі бірге дуэт әндер айтып, Пьерпойнт Корбитті "Тиш" деп атаған кезде, Корбит "Тош" лақап атын қайтарып берді. Пьерпойнт өзінің өмірбаянында осы мәселені қарастырды: Мен әйнекті жылтыратып жатқанда, егер біреудің алдында кісі өлтіруге кедергі жасайтын нәрсе болса, онда бұл мен Тиш деп атаған трубадур, "Жақсы күрескерге көмектес" әнші бөлмесінде өзінің мағынасыздықтарымен келісіп отыр. Ол тек арқанды ғана емес, оны ұстап тұрған адамды да білетін, ол онымен дуэт ән шырқаған. Қорқытқыш әсер етпеді. Ол өзі жақсы көретін нәрсені өлтірді. 1950 жылдың наурыз айында Пьерпойнт 14 жасар баланың сөздік қоры мен 10 жасар баланың ақыл-ойы бар 25 жасар Тимоти Эвансты асып тастады. Эванс әйелі мен қызының үйінде, 10 Rillington Place, Лондонның ең жоғарғы қабаттағы пәтерінде өлтіргені үшін тұтқындалды. Полицияға берген жауаптары өзара қайшылықты болды, ол әйелді өлтіргенін, сондай-ақ өзінің кінәсіз екенін айтты. Ол өз қызының өлтірілуі үшін сотталып, сотталды. Үш жылдан кейін Эванстың үй иесі Джон Кристи бірнеше әйелді өлтіргені үшін тұтқындалды, олардың денелерін үйде жасырды. Кейін ол Эванстың әйеліне, бірақ қызының өліміне кінәлі екенін мойындады. Пьерпойнт 1953 жылы шілдеде Пентонвилл түрмесінде оны асып тастады, бірақ бұл іс Эванстың айыпталуы мен асылуы әділетсіздікке ұшырағанын көрсетті. Бұл мәселе Ұлыбританияда өлім жазасын қолдану туралы сұрақтарға жол ашты. Кристиді асып өлтіруден бірнеше ай бұрын Пьерпойнт тағы бір дау тудырған жазаны өтеп жіберді, ол полиция қызметкерін атып өлтірген 16 жасар Кристофер Крейгдің серіктесі болған 19 жасар Дерек Бентлидің жазасын өтеп жіберді. Бентлиді сотта төмен ақыл-ойға ие жас деп сипаттады, сынақтан өткенде ол ақыл-ойы әлсіз адамның деңгейінен жоғары екені, сауатсыз, оқи да, жаза да алмайды екені және мектеп біліміне қатысы жоқ жолмен сынақтан өткенде 11 мен 12 жас аралығындағы ақыл-ойының бар екені көрсетілген. Полицейді атып алған кезде Бентли 15 минут қамауда болған еді, ал Крейгке айтқан "Оны бер, Крис" деген сөздері атуды шақыру үшін немесе Крейгтің қаруын тапсыру үшін қолданылуы мүмкін еді (бір полиция қызметкері одан қаруды тапсыруды сұрады). Бентли ағылшын заңына сәйкес бірлескен кәсіпорынның қағидаты бойынша кінәлі деп танылды. Пьерпойнт Рут Эллисті 1955 жылдың шілдесінде кісі өлтіргені үшін асып тастады. Эллис жарыс жүргізушісі Дэвид Блейклимен қарым-қатынаста болды; ол оны төрт рет атып өлтірді, оның өмірбаяны Джейн Данн "ү...

After the war, Pierrepoint left the delivery business, and took over the lease of a pub, the Help the Poor Struggler on Manchester Road, in the Hollinwood area of Oldham. In the 1950s he left the pub and took a lease of the larger Rose and Crown at Much Hoole near Preston, Lancashire. He later said that he changed his main occupation because:

I wanted to run my own business so that I should be under no obligation when I took time off. I could take a three o'clock plane from Dublin after conducting an execution there and be opening my bar without comment at half past five. In 1948 Parliament debated a new Criminal Justice Bill, which raised the question of whether to continue with the death penalty or not. While the debates were proceeding, no executions took place, and Pierrepoint worked solely in his pub. When the bill failed in the House of Lords, hangings resumed after a nine month gap. The following year, the Home Secretary, Chuter Ede, set up a Royal Commission to look into capital punishment in the UK. Pierrepoint gave evidence in November 1950 and included a mock hanging at Wandsworth prison for the commission members. The commission's report was published in 1953 and resulted in the Homicide Act 1957 which reduced the grounds for execution by differentiating between capital and non capital charges for homicide. From the late 1940s and into the 1950s Pierrepoint, Britain's most experienced executioner, carried out several more hangings, including those of prisoners described by his biographer, Brian Bailey, as "the most notorious murderers of the period [and] three of the most controversial executions in the latter years of the death penalty." In August 1949 he hanged John Haigh, nicknamed "the Acid Bath Murderer", as he had dissolved the bodies of his victims in sulphuric acid; Haigh admitted to nine murders, and tried to avoid hanging by saying he drank the blood of his victims and claiming insanity. The following year Pierrepoint hanged James Corbitt, one of the regular customers at Pierrepoint's pub; the two had sung duets together and while Pierrepoint called Corbitt "Tish", Corbitt returned the nickname "Tosh". In his autobiography, Pierrepoint considered the matter:

As I polished the glasses, I thought if any man had a deterrent to murder poised before him, it was this troubadour whom I called Tish, coming to terms with his obsessions in the singing room of Help The Poor Struggler. He was not only aware of the rope, he had the man who handled it beside him, singing a duet. The deterrent did not work. He killed the thing he loved. In March 1950 Pierrepoint hanged Timothy Evans, a 25 year old man who had the vocabulary of a 14 year old and the mental age of a ten year old. Evans was arrested for the murder of his wife and daughter at their home, the top floor flat of 10 Rillington Place, London. His statements to the police were contradictory, telling them that he killed her, and also that he was innocent. He was tried and convicted for the murder of his daughter. Three years later Evans's landlord, John Christie, was arrested for the murder of several women, whose bodies he hid in the house. He subsequently admitted to the murder of Evans's wife, but not the daughter. Pierrepoint hanged him in July 1953 in Pentonville Prison, but the case showed Evans's conviction and hanging had been a miscarriage of justice. The matter led to further questions on the use of the death penalty in Britain. In the months before he hanged Christie, Pierrepoint undertook another controversial execution, that of Derek Bentley, a 19 year old man who had been an accomplice of Christopher Craig, a 16 year old boy who shot and killed a policeman. Bentley was described in his trial as:

a youth of low intelligence, shown by testing to be just above the level of a feeble minded person, illiterate, unable to read or write, and when tested in a way which did not involve scholastic knowledge shown to have a mental age between 11 and 12 years. At the time the policeman was shot, Bentley had been under arrest for 15 minutes, and the words he said to Craig—"Let him have it, Chris"—could either have been taken for an incitement to shoot, or for Craig to hand his gun over (one policeman had asked him to hand the gun over just beforehand). Bentley was found guilty by the English law principle of joint enterprise. Pierrepoint hanged Ruth Ellis for murder in July 1955. Ellis was in an abusive relationship with David Blakely, a racing driver; she shot him four times after what her biographer, Jane Dunn, called "three days of sleeplessness, panic, and pathological jealousy, fuelled by quantities of Pernod and a reckless consumption of tranquillizers". The case attracted great interest from the press and public. The matter was discussed in Cabinet and a petition of 50,000 signatures was sent to the Home Secretary, Gwilym Lloyd George, to ask for a reprieve; he refused to grant one. Ellis was the last woman to be hanged in Britain. Two weeks after Ellis's execution, Pierrepoint hanged Norman Green, who had confessed to killing two boys in the Wigan area; it was Pierrepoint's last execution.

Зейнетақы және кейінгі өмір

1956 жылдың қаңтар айының басында Пьерпойнт тағы бір өлім жазасын орындау үшін Манчестерге сапар шекті және оның болмағанда барды күзетуге қызметкерлерге ақы төледі. Ол түстен кейін түрмеде құлаудың өлшемін есептеп, арқанды қажетті ұзындықта орнатты. Сол күні кешке сотталған адамға кешірім берілді. Пьерпойнт түрмеден шығып, қатты қар жауғандықтан, үйіне қайту алдында жергілікті қонақүйde түнеді. Екі аптадан кейін ол нұсқаулық шерифтен жол шығыстарын өтеуге арналған чек алды, бірақ өлім жазасын орындағаны үшін ақы алған жоқ. Ол түрме комиссарларына басқа да кешірім жасалған жағдайларда толық ақы алғанын, сондай-ақ бар күзетушілерін жұмысқа тартуға қосымша ақша жұмсағанын хабарлады. Комиссарлар оған нұсқаулық шерифпен сөйлесуді ұсынды, себебі жауапкершілік олардың емес, оның үстінде еді; сондай-ақ оған жұмыс шарттарында оның жалақысы тек өлім жазасын орындағанда ғана төленетінін, кешірім жасалған жағдайда емес екенін еске салды. Біраз уақыттан кейін ол шерифтен 4 фунт стерлингтік ұсыныс келген хат алды. 23 ақпанда ол түрме комиссарларына жауап беріп, дереу қызметтен кетіп отырғанын және оның атын өлім жазасын орындайтындар тізімінен алып тастауын сұрады. Содан кейін баспасөзде оның отставкасы Эллистің асылуымен байланысты деген қауесет тарады. Ол өзінің өмірбаянында мұны жоққа шығарды: Рут Эллистің өлім жазасын орындау кезінде мені немесе басқа біреуді қорқытқан ешқандай жағдай болған жоқ, және менің жеті айдан кейін кетіп қалғанымның осы оқиғамен ешқандай қатысы жоқ. Газеттерде жазылғандай, мен тізімнен өз еркіммен алынбадым, менің аузымды жабу үшін, себебі мен Рут Эллистің соңғы сөздерін жариялауға дайын едім. Бірақ ол ешқашан сөйлемеді. Пьерпойнттың өмірбаянында оның отставкаға кетуінің себептері көрсетілмеген – ол түрме комиссарлары осы мәліметтерді құпия ұстауын сұрағанын айтады. Ішкі істер министрлігі Ланкашир шерифімен байланысқа түсті, ол Пьерпойнтқа оның қызметі үшін 15 фунт стерлинг төледі, бірақ ол зейнеткерлікке шығатынында әлі де тұрды. Ол Empire News және Sunday Chronicle газеттерінен өзінің тәжірибесі туралы апталық мақалалар жариялау үшін 30 000-нан 40 000 фунт стерлингке дейін ұсыныс алды. Ішкі істер министрлігі оны 1939 жылғы Ресми құпиялар туралы заң бойынша соттауға тырысты, бірақ басқа куәгерлердің естеліктеріне қайшы келетін ақпаратты қамтитын екі мақала жарық көрген кезде, бұл қадамнан бас тартты. Оның орнына баспагерлерге қысым көрсетілді, олар мақалаларды тоқтатып тастады. Пьерпойнт және оның әйелі 1960 жылдарға дейін өздерінің пабтарын басқарды, содан кейін Саутпорт теңіз жағалау қаласына зейнеткерлікке шықты. 1974 жылы ол өзінің "Атқарушы: Пьерпойнт" атты өмірбаянын жариялады. Ол 1992 жылдың 10 шілдесінде 87 жасында, өмірінің соңғы төрт жылын өткізген қарттар үйінде қайтыс болды.

In early January 1956 Pierrepoint travelled to Manchester for another execution and paid for staff to cover the bar in his absence. He spent the afternoon in the prison calculating the drop and setting up the rope to the right length. That evening the prisoner was given a reprieve. Pierrepoint left the prison and, because of heavy snow, stayed overnight in a local hotel before returning home. Two weeks later he received from the instructing sheriff a cheque for his travelling expenses, but not his execution fee. He wrote to the Prison Commissioners to point out that he had received a full fee in other cases of reprieve, and that he had spent additional money in employing bar staff. The Commissioners advised he speak to the instructing sheriff, as it was his responsibility, not theirs; they also reminded him that his conditions of employment were that he was paid only for the execution, not in the case of a reprieve. Shortly afterwards he received a letter from the sheriff offering £4 as a compromise. On 23 February he replied to the Prison Commissioners and informed them that he was resigning with immediate effect, and requested that his name be taken from the list of executioners. There were soon rumours in the press that his resignation was connected with the hanging of Ellis. In his autobiography he denied this was the case:

At the execution of Ruth Ellis no untoward incident happened which in any way appalled me or anyone else, and the execution had absolutely no connection with my resignation seven months later. Nor did I leave the list, as one newspaper said, by being arbitrarily taken off it, to shut my mouth, because I was about to reveal the last words of Ruth Ellis. She never spoke. Pierrepoint's autobiography does not give any reasons for his resignation—he states that the Prison Commissioners asked him to keep the details private. The Home Office contacted the Sheriff of Lancashire, who paid Pierrepoint the full fee of £15 for his services, but he was adamant that he was still retiring. He had received an offer for £30,000 to £40,000 from the Empire News and Sunday Chronicle to publish weekly stories about his experiences. The Home Office considered prosecuting him under the Official Secrets Act 1939, but when two of the stories appeared that contained information that contradicted the recollections of other witnesses, they did not do so. Instead pressure was put on the publishers, who stopped the stories. Pierrepoint and his wife ran their pub until they retired to the seaside town of Southport in the 1960s. In 1974 he published his autobiography, Executioner: Pierrepoint. He died on 10 July 1992, aged 87, in the nursing home where he had lived for the last four years of his life.

Қадамдасу және мұра

Пьерпойнт өзінің өмірбаянында асылу тәсілін сипаттады. Ол мұны криминология саласындағы зерттеуші Лиззи Сил «діни тілге жақын» деп атады, соның ішінде «жоғары күш» оны палач ретінде таңдады деген сөз тіркесі де бар. Корольдік комиссия оның рөлі туралы сұрағанда, ол «Маған бұл қасиетті» деп жауап берді. Пьерпойнт өзінің өмірбаянындағы этикасын былайша түсіндірді:

Мен жұмысымның маған қасиетті екенін көп рет айттым. Бұл қасиеттілік өлім сағатында ең анық көрінуі керек. Сотталған тұтқын маған сеніммен тапсырылады, ал мен оған ешқандай өзгеріс енгізе алмаймын. Ол ер адам, әйел адам, шіркеу айтуынша, олар әлі де мейірімге лайық. Мен оларға ең үлкен рақым – өлім мен қайтыс болғанда олардың қадір-қасиетін сақтап, лайықты түрде өтуіне көмектесу. Жұмсақтық сақталуы тиіс. Брайан Бейли Пьерпойнттың асылу туралы айтқан сөздерін назарда ұстайды; автобиографияда «Мен Дерек Бентлиді асып тастауға тиіс болдым», «Мен Джон Кристиді өлімге жіберуге тиіс болдым» және «Мен Луиза Меррифилд ханымды өлімге жіберуге тиіс болдым» деп жазылған. Бейли Пьерпойнттың «ешкімді асып тастауға тиіс болмағанын» айтады. Пьерпойнттың өлім жазасын орындаған адамдардың нақты саны әлі анықталған жоқ. Бейлидің «Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігіндегі» мәліметі бойынша және оның бірінші биографы Леонора Клейннің айтуынша, ол 400-ден астам адамды жазалаған, ал тағы бір биограф Стивен Филддинг Ұлттық мұрағатта сақталған түрме жазалау кітаптарына сүйене отырып, бұл санды 435 деп санайды. «Таймс» және «Гардиан» газеттеріндегі некрологтарда бұл көрсеткіш 17 әйел және 433 еркек деп көрсетілген. «Irish Times» газеті 530 адам, «The Independent» газеті 530 еркек және 20 әйел, ал BBC «600-ға дейін» адам деп хабарлайды. 1974 жылғы автобиографиясынан басқа, Пьерпойнт өзі туралы немесе басқа палачтармен бірге жазылған бірнеше биографияның тақырыбы болды. Олардың ішінде Филддингтің 2006 жылы жарық көрген «Пьерпойнт: Палачтар отбасы» және Леонора Клейннің 2006 жылғы «Ағылшын палачы: Альберт Пьерпойнттың өмірі мен заманы» кітабы бар. Пьерпойнт туралы көптеген теле- және радиодайындар түсірілді, ол сахнада, экранда және әдебиетте бейнеленді. Пьерпойнт отставкаға кеткеннен кейін екі көмекші палач – Джок Стюарт және Гарри Аллен бас палач болып тағайындалды. Келесі жеті жылда олар Ұлыбританиядағы қалған отыз төрт өлім жазасын орындады. 1964 жылдың 13 тамызында Аллен Джон Алан Уэстті өлтіргені үшін Манчестердегі Стрэнджвейс түрмесінде Гвинн Эвансты асып тастады, ал Стюарт сол күні Эванстың серігі Питер Алленді Ливерпульдегі Уолтон түрмесінде асып тастады. Бұл ағылшын құқығы тарихындағы соңғы асылулар болды. Келесі жылы 1965 жылғы «Қылмыс (Өлім жазасын жою) заңы» қабылданды, ол өлім жазасына бес жылдық мораторий салды. Уақытша тыйым салу 1969 жылдың 18 желтоқсанында тұрақты күшке енді.

I have gone on record as saying that my job is sacred to me. That sanctity must be most apparent at the hour of death. A condemned prisoner is entrusted to me, after decisions have been made which I cannot alter. He is a man, she is a woman, who, the church says, still merits some mercy. The supreme mercy I can extend to them is to give them and sustain in them their dignity in dying and death. The gentleness must remain. Brian Bailey highlights Pierrepoint's phrasing relating to hangings; the autobiography reads "I had to hang Derek Bentley", "I had to execute John Christie" and "I had to execute Mrs Louisa Merrifield". Bailey comments that Pierrepoint "never had to hang anybody". The exact number of people executed by Pierrepoint has never been established. Bailey, in the Oxford Dictionary of National Biography, and Leonora Klein, one of his biographers, state it was over 400; Steven Fielding, another biographer, puts the figure at 435—based on the Prison Execution Books held at The National Archives; the obituarists of The Times and The Guardian put the figure at 17 women and 433 men. The Irish Times puts the figure at 530 people, The Independent considers the figure to be 530 men and 20 women, while the BBC states it is "up to 600" people. In addition to his 1974 autobiography, Pierrepoint has been the subject of several biographies, either focusing on him, or alongside other executioners. These include Pierrepoint: A Family of Executioners by Fielding, published in 2006, and Leonora Klein's 2006 book A Very English Hangman: The Life and Times of Albert Pierrepoint. There have been several television and radio documentaries about or including Pierrepoint, and he has been portrayed on stage and screen, and in literature. On Pierrepoint's resignation, two assistant executioners were promoted to lead executioner: Jock Stewart and Harry Allen. Over the next seven years they carried out the remaining thirty four executions in the UK. On 13 August 1964 Allen hanged Gwynne Evans at Strangeways Prison in Manchester for the murder of John Alan West; at the same time, Stewart hanged Evans's accomplice, Peter Allen, at Walton Gaol in Liverpool. They were the last hangings in English legal history. The following year the Murder (Abolition of Death Penalty) Act 1965 was passed, which imposed a five year moratorium on executions. The temporary ban was made permanent on 18 December 1969.