«Анна Франк күнделігі» (1959) фильмі – Екінші дүйнə соғысы кезінде Амстердамда жасырынып өмір сүрген еврей қызы Анна Франк туралы драма. Тарих, отбасы, естеліктер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1959 жылы Джордж Стивенс режиссерлік жасаған американдық фильм.
1959 American film directed by George Stevens
Анна Франктың күнделігі – 1959 жылы түсірілген, Пулитцер сыйлығын жеңіп алған 1955 жылғы сол аттас пьесаға негізделген американдық тарихи драма. Пьеса өз кезегінде, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде отбасымен бірге Амстердамда жасырынған, неміс текті еврей қыз Анна Франктың соғыстан кейін жарық көрген күнделігіне негізделген. Фильмді бұрын соғыс кезінде концлагерьлердің куәліктерін түсірген Голливуд режиссері Джордж Стивенс қойды, ал сценарийін Франсис Гудрич пен Альберт Хакетт жазды. Бұл пьеса мен түпнұсқа әңгіменің алғашқы бейнелеуі, және оған Бродвейдің түпнұсқа актерлік құрамынан үш актер қатысты. Анна Франк күнделігіне жазған барлық хаттарын "Қымбатты Китти" деп бастады. Оны соғыс аяқталғаннан кейін оның әкесі Отто Франк (фильмде оны еврей болған Джозеф Шилдкраут ойнады) жариялады. Оның барлық отбасы мүшелері Холокост кезінде қаза болды. Фильмнің интерьерлік түсірілімдері Лос-Анджелесте Амстердам зауытының үлгісі бойынша салынған декорацияда өтті, ал сыртқы түсірілімдер нақты ғимаратта жүзеге асырылды. Фильм сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, қазіргі таңда Rotten Tomatoes сайтында сыншылардың 81% оң баға берген. 1960 жылы фильм үш "Оскар" сыйлығын жеңіп алды, оның ішінде Шелли Винтерс "Үздік әйел екінші жолдағы рөл" номинациясында жеңіске жетті. Шелли Винтерс кейіннен өзінің "Оскар" сыйлығын Анна Франк мұражайына табыс етті. 2006 жылы бұл фильм AFI-нің "100 жыл 100 шаттық" тізімінде ең шабыттандыратын американдық фильмдердің он сегізіншісі деп танылды.
The Diary of Anne Frank is a 1959 American biographical drama film based on the Pulitzer Prize winning 1955 play of the same name, which was in turn based on the posthumously published diary of Anne Frank, a German born Jewish girl who lived in hiding in Amsterdam with her family during World War II. It was directed by George Stevens, a Hollywood filmmaker previously involved with capturing evidence of concentration camps during the war, with a screenplay by Frances Goodrich and Albert Hackett. It is the first film version of both the play and the original story, and features three members of the original Broadway cast. All Frank's writings to her diary were addressed as "Dear Kitty". It was published after the end of the war by her father, Otto Frank (played in the film by Joseph Schildkraut, who was also Jewish). His entire family had been murdered in the Holocaust. The interiors were shot in Los Angeles on a sound stage duplicate of the Amsterdam factory, with exteriors filmed at the actual building. The film was positively received by critics, currently holding a 81% critics rating on Rotten Tomatoes. It won three Academy Awards in 1960, including Best Supporting Actress for Shelley Winters. Shelley Winters later donated her Oscar to the Anne Frank Museum. In 2006, it was honored as the eighteenth most inspiring American film on the list AFI's 100 Years 100 Cheers.
Сюжет
1945 жылы Отто Франк Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Амстердамға оралады. Ол бос жатқан шатырға шыққаннан кейін, оған Миеп Гис пен мырза Кралер қосылып, оны жұбатуға тырысады. Отто кіші қызы Аннаның күнделігін іздеуге кіріседі. Мип оны дереу тауып береді, ал ол үш жыл бұрын Анна жазған сөздерді оқып, көңілі тынығады. Оқиға 1942 жылдың шілдесіне оралады, және Анна еврейлерге таңылған шектеулер туралы жаза бастайды, олар Франктерді дәмдеуіш фабрикасының үстінде жасыруға мәжбүрледі. Франктердің жасырынған жерін Ван Даандар мен олардың ұлы Питер бөліседі. Куглер, кеңседе жұмыс істейтін, және оның көмекшісі Миеп осы жасырынған жерді ұйымдастырып, отбасыларды жұмысшылар болғанда күндіз үнсіз болу керектігін ескертеді. Кралер Аннаға тамақ пен Отто жинаған қорап әкеледі, онда оның сүйікті киножұлдыздарының суреттері мен бос күнделік бар. Айлар өте келе, Аннаның қайратты мінезі қайтадан оянады және ол Питерді әзілдеп мазалайды, оның жалғыз сүйіктісі – Муски мысығы. Отто Анна мен оның қарындасы Маргоны оқытады, ал миссис Ван Даан жастық шағындағы жақсы естеліктерін айтып, уақыт өткізеді және әкесі сыйлаған тері пальтосын киеді. Жасырудың қиындығы Ван Даандардың арасында дау тудырады және Аннаны анасы Эдитке қарсы қояды. Бір күні Кралер үйдің шатырына радио алып келеді, бұл отбасыға әлемді тыңдау мүмкіндігін береді. Көп ұзамай ол олардан тағы бір адамды қабылдауын сұрайды, ол еврей тіс дәрігері Альберт Дюсселл, ол сырттағы ауыр жағдайды баяндайды, онда еврейлер кенеттен жоғалып, концлагерлерге жіберіледі және көптеген достарының да жоғалып кеткенін растайды. Бір түні Анна достарының біреуін концлагерде көрген түс көріп, қорқынышпен оянады. 1942 жылдың қазан айында Одақтастар Африкаға қонғандары туралы жаңалық келді, бірақ Амстердамды бомбалау күшейді. Ханука кезінде Ван Даан кенеттен Питерге Мускиден құтылу керектігін айтады, өйткені ол тым көп тамақ жейді. Олардың пікірталасын есіктен кірген қарақшының шуы үзеді, бөлмеде үнсіздік орнайды, тек Питер Мускині ұстауға тырысқанда едендегі бір затқа соқтығысқанда ғана бұзылады. Ұры қорқып, жазу машинкасын алып қашады. Қарауыл бұзушылықты байқап, екі полицей шақырады, олар үй-жайды іздестіреді, содан кейін Муски раковинадан тарелканы түсіріп, шудың себебі мысық екенін көрсетеді және олар кетеді. Отто сенім мен батылдық сезімін ояту үшін барлығын Ханука әнін айтуға шақырады. 1944 жылдың қаңтар айында Анна Питердің назарын аударады, ал Мип топқа торт әкеледі. Содан кейін Ван Даан Миптен Петронелланың тері пальтосын сатуын сұрайды, осылайша темекі сатып алуға болатынын ойлайды. Кралер өзінің бір қызметкері жалақыны көтеруді сұрағанын айтады және төбеде бірдеңе болып жатқанын білдіреді, ал Дюсселл олардың жасырын жерінің ашылуы енді уақыт мәселесі екенін айтады. Анна соғысты кінәлайды, ол барлық үміт пен идеалды жойды, және бөлмеден шығып кетеді, ал Питер оны соңынан еріп, жұбатады. Кейіннен Анна жазушы болу арманы туралы айтады, ал Питер соғысқа қатыса алмағанына ренжігенін білдіреді. Бір таңертең Ван Даан басқалардан нан ұрлауға тырысады, бірақ Эдит оны ұстап алып, айыптайды және оған және оның отбасына кетіп қалуын бұйырады. Дюсселл мен миссис Ван Даан тамақ үшін дауласып жатқанда, радиодан Францияға Одақтастардың басып кіргені туралы хабар келеді, және мистер Ван Даан ұяттан жылайды. Жаңалықтан жігер алған барлығы қатал сөздері үшін кешірім сұрайды, ал Анна күзде мектепке оралуды армандайды. 1944 жылдың шілдесіне қарай шабуыл тоқтап, Кралер жарамен ауруханаға жатқызылды. Полиция ұрланған жазу машинканы тапқанын естіген соң, Анна күнделігі оған өлімнен кейін де өмір сүруге көмектесетінін жазады. Ван Даандар тағы да дауласа бастайды, ал Питер жағдайға шыдамайтынын мәлімдейді, содан кейін Анна оны көмекке келгендердің жақсылығын еске түсіріп, тыныштандырады. Олардың әңгімесін полиция көлігінің сиренасы үзеді. Қамауға алынуға жақын екендерін сезіне, олар құмарлықпен сүйіседі. Неміс полицейлері үйге кіріп, кітап сөресінің артындағы кіреберісті бұзып жатқанда, Отто енді қорқып өмір сүрудің қажеті жоқ екенін, ал үмітпен алға қарай жүруге болатынын айтады. 1945 жылы Отто Мип пен Кралерге Аушвицтен босатылғаннан кейін үйге ұзақ сапар шегуі туралы айтады. Ол Эдит, Марго, Ван Даандар мен Дюсселлдің қайтыс болғанын біледі және Анна қалайда аман қалды деп үміттенеді. Бірақ ол Берген-Белсенде Аннамен бірге болған әйелмен кездесіп, оның қайтыс болғанын естігенде қайғыға батады. Содан кейін ол Аннаның күнделігіне көз жіберіп, «Барлық қиындықтарға қарамастан, адамдардың жүрегі жақсы екеніне сенемін» деген сөздерін оқиды және оның өшпес оптимизмі туралы ойланады.
In 1945, Otto Frank returns to Amsterdam after World War II ended. After climbing the stairs to a deserted garret, he is joined and comforted by Miep Gies and Mr. Kraler, office workers who shielded him and his family from the Nazis. Otto begins to search for the diary written by his youngest daughter, Anne. Miep promptly retrieves it for him and he receives solace reading the words written by Anne three years earlier. The action moves back to July 1942, and Anne begins by writing of the restrictions placed upon Jews that drove the Franks into hiding over the spice factory. Sharing the Franks' hiding place is the Van Daans and their teenage son, Peter. Kugler, who works in the office below, and Miep, his assistant, have arranged the hideaway and warn the families that they must maintain strict silence during daylight hours while the workers are there. Kraler delivers food and a box for Anne compiled by Otto, which contains her beloved photos of movie stars and a blank diary. As the months pass, Anne's irrepressible energy reasserts itself and she constantly teases Peter, whose only attachment is to his cat, Mouschi. Otto schools Anne and her sister, Margot, while Mrs. Van Daan passes the time by recounting fond memories of her youth and possesses the fur coat given by her father. The strain of confinement causes the Van Daans to argue and pits Anne against her mother, Edith. One day, Kraler brings a radio to the attic, providing the families with ears to the world. Soon after, he asks them to take in another person, a Jewish dentist named Albert Dussell, who recounts the dire conditions outside, in which Jews suddenly disappear and are shipped to the concentration camps, and confirms the disappearance of many of their friends. One night, Anne dreams of seeing one of her friends in a concentration camp and wakes up screaming. In October 1942, news came of the Allied landing in Africa but the bombing of Amsterdam intensified. During Hanukkah, Van Daan abruptly announces that Peter must get rid of Mouschi because he consumes too much food. Their argument is cut short when they hear a prowler break in the front door and the room falls silent, only when Peter crashes into an object on the floor while trying to catch Mouschi. The startled thief grabs a typewriter and flees. A watchman notices the break in and summons two police officers, who search the premises, until Mouschi knocks a plate from the sink, reassuring them that the noise was caused by a common cat and they leave. Otto, hoping to foster faith and courage, leads everyone in a Hanukkah song. In January 1944, Anne begins to attract Peter's attention while Miep brings the group a cake. Then Van Daan asks Miep to sell Petronella's fur coat so that he can buy cigarettes. Kraler warns that one of his employees asked for a raise and implies that something strange is going on in the attic, which Dussell dourly comments that it is just a matter of time before they are discovered. Anne blames the adults for the war which has destroyed all sense of hope and ideals and storms out of the room, where Peter follows and comforts her. Later, Anne confides her dreams of becoming a writer and Peter voices frustration about his inability to join the war effort. One morning, Van Daan tries to steal some bread from the others but Edith catches him and denounces him, ordering him and his family to leave. As Dussell and Mrs. Van Daan quarrel over food, word comes over the radio of the Allied invasion of France and Mr. Van Daan breaks into tears of shame. Heartened by the news, everyone apologizes for their harsh words, and Anne dreams of being back in school by the fall. By July 1944, the invasion had bogged down and Kraler was hospitalized with ulcers. Upon hearing that the police have found the stolen typewriter, Anne writes that her diary provides her with a way to go on living after her death. The Van Daans begin to quarrel once more, and Peter declares that he cannot tolerate the situation and Anne soothes him by reminding him of the goodness of those who have come to their aid. Their conversation is interrupted by the sirens of an approaching police truck. Certain of their impending arrest, they passionately kiss. As the German uniformed police break down the premises and the bookcase entrance, Otto declares they no longer have to live in fear but can go forward in hope. Back in 1945, Otto tells Miep and Kraler about his long journey home after his release from Auschwitz. He learned about the deaths of Edith, Margot, the Van Daans, and Dussell, and he hopes that Anne had somehow survived until he sadly reveals that he met a woman who had been in Bergen Belsen with Anne and confirmed her death. He then glances at Anne's diary and reads, "In spite of everything, I still believe that people are really good at heart," and reflects upon her unshakeable optimism.
Өндіріс
Фильм Энн Франктың 1952 жылы ағылшын тілінде алғаш рет жарық көрген күнделігіне негізделген, Бродвейдегі табысты пьесаның бейімделуі болып табылады. Фильм түсіріліміне дейін кітаптың миллиондаған данасы әлем бойынша сатылған еді. 1955 жылы «Daily Variety» газетінде жарияланған мақалада айтылғандай, Бродвей пьесасын қойған Гарсон Канин мен Warner Bros. компаниясынан Милтон Сперлинг фильм құқығын алуға ниеттенген, бірақ соңында олар 20th Century Fox компаниясының Бадди Адлеріне сатылды. Алғашқыда Уильям Уайлер режиссерлік тақырыбын талқылаған, бірақ кейін Джордж Стивенс продюсер және режиссер ретінде келісімге келді. Негізгі түсірілім 1958 жылдың 5 наурызынан 11 тамызына дейін жүргізілді, ал қосымша сахналар қараша айында түсірілді. Түсірілім жұмыстары Амстердамда өтті, ал қосымшаның декорациясы Лос-Анджелестегі 20th Century Fox студиясында салынды. Джордж Стивенс бастапқыда фильмді CinemaScope форматында түсіруге қарсы болды, себебі ол бұл форматтың оның көздеген клаустрофобиялық әсерді жеткізе алмайды деп ойлады. Бірақ 20th Century Fox президенті Спайрос Скоурас CinemaScope талабын қойғаннан кейін, Стивенс пен оператор Уильям С. Меллор экранның ортасына ғана көріністерді шектеу арқылы кеңістікті азайтуға шешім қабылдады. Меллор фильмнің визуальды стилін дәстүрлі студиялық жарықтандырудың орнына люминесцентті шамдар, фильтрлер және газ қолдану арқылы жетілдірді.
The film is an adaptation of the successful Broadway play based on Anne Frank's diary, which was first published in English in 1952. At the time of the film's production, the book had already sold millions of copies around the world. According to a 1955 article published on the Daily Variety, Garson Kanin, who had staged the Broadway play, and Milton Sperling from Warner Bros. had intended to acquire the film rights, but ultimately they were sold to Buddy Adler of 20th Century Fox. Originally, William Wyler was in talks to direct before George Stevens signed on as producer and director. Principal photography took place from 5 March to 11 August 1958, with additional scenes shot in November. Location work was done in Amsterdam, while the set of the annex was constructed at the 20th Century Fox Studios in Los Angeles. George Stevens initially resisted the idea of shooting the film in CinemaScope because he thought that this format would not convey the claustrophobic effect he wanted to reproduce. When Spyros Skouras, president of 20th Century Fox, insisted on CinemaScope, Stevens and cinematographer William C. Mellor decided to reduce the space by limiting the action to the center of the screen. Mellor further developed the look of the film by using fluorescent tubes, filters and gas rather than traditional studio lighting.
Премьера
Фильм 1959 жылдың 18 наурызында Нью-Йорк қаласындағы Палас театрында тұңғыш рет көрсетілді.
The film premiered March 18, 1959, at the Palace Theatre in New York City.
Сыни қабылдау
Фильм сыншылардың көпшілігінен жағымды пікір алды.
The film was mostly positively received by critics.
Марапаттар
Сыйлық санаты Номинант(тар) Нәтиже Ref. «Оскар» сыйлығы Ең үздік фильм Джордж Стивенс Ең үздік режиссер Ең үздік қосалқы актер Эд Уинн Ең үздік қосалқы актриса Шелли Винтерс Ең үздік көркемдік безендіру – Ақ-қара Көркемдік безендіру: Лайл Р. Уилер және Джордж В. Дэвис; Декорация: Уолтер М. Скотт және Стюарт А. Рейс Ең үздік операторлық – Ақ-қара Уильям С. Меллор Ең үздік костюм дизайны – Ақ-қара Чарльз ЛеМейр және Мэри Уиллс Драмалық немесе комедиялық фильмнің ең үздік музыкасы Альфред Ньюман Канн кинофестивалі «Алтын пальма» Джордж Стивенс «Давид ди Донателло» сыйлығы «Алтын табақ» Америка режиссерлер гильдиясы сыйлығы Кинодағы ең үздік режиссерлік жетістігі Джордж Стивенс «Алтын глобус» сыйлығы Ең үздік драмалық фильм Ең үздік актер – драмалық фильм Джозеф Шильдкраут Ең үздік қосалқы актриса – фильм Шелли Винтерс Ең үздік режиссер – фильм Джордж Стивенс Ең үміткер жас актриса Диан Бейкер Халықаралық түсіністікті нығайтуға үлкен үлес қосқан үздік фильм «Лорел» сыйлығы Ең үздік қосалқы актриса Шелли Винтерс Ең үздік музыка Альфред Ньюман Мәскеу халықаралық кинофестивалі «Гран-при» Джордж Стивенс Ұлттық киносыншылар кеңесі сыйлығы Ең үздік он фильм – 4-орын «Жазушылар гильдиясы» сыйлығы Ең үздік американдық драма сценарийі Фрэнсис Гудрич және Альберт Хаккетт
Award Category Nominee(s) Result Ref. Academy Awards Best Motion Picture George Stevens Best Director Best Supporting Actor Ed Wynn Best Supporting Actress Shelley Winters Best Art Direction – Black and White Art Direction: Lyle R. Wheeler and George W. Davis; Set Decoration: Walter M. Scott and Stuart A. Reiss Best Cinematography – Black and White William C. Mellor Best Costume Design – Black and White Charles LeMaire and Mary Wills Best Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Alfred Newman Cannes Film Festival Palme d'Or George Stevens David di Donatello Awards Golden Plate Directors Guild of America Awards Outstanding Directorial Achievement in Motion Pictures George Stevens Golden Globe Awards Best Motion Picture – Drama Best Actor in a Motion Picture – Drama Joseph Schildkraut Best Supporting Actress – Motion Picture Shelley Winters Best Director – Motion Picture George Stevens Most Promising Newcomer – Female Diane Baker Best Film Promoting International Understanding Laurel Awards Top Female Supporting Performance Shelley Winters Top Score Alfred Newman Moscow International Film Festival Grand Prix George Stevens National Board of Review Awards Top Ten Films 4th Place Writers Guild of America Awards Best Written American Drama Frances Goodrich and Albert Hackett
Американдық киноинституты бұл фильмін «AFI's 100 Years…100 Cheers» тізімінде ең шабыттандыратын фильмдердің 18-ші орнына қосты. 1975 жылы Шелли Винтерс «Оскар» сыйлығын – ең үздік қосалқы актриса рөлі үшін алған мүсінін Амстердамдағы Анна Франк үйіне сыйлады, онда ол қазірге дейін қойылған.
The American Film Institute included the film as No. 18 in its list of the most inspiring movies, AFI's 100 Years 100 Cheers. In 1975, Shelley Winters donated her Academy Award for Best Supporting Actress statuette to the Anne Frank House in Amsterdam where it is on display.
Үй медиасы
Фильм алғаш рет 2004 жылдың 3 ақпанында DVD форматында жарық көрді. Арнайы мүмкіндіктерге мыналар кірді: "Анна Франктың күнделігі: өткеннен қайта келген эхо" атты қысқа фильм, режиссер Джордж Стивенспен өткізілген баспасөз конференциясы, Милли Перкинстің қоғамдық шараларға қатысуын жариялаған MovieTone жаңалықтары, экрандық сынақ және Милли Перкинс пен режиссердің ұлы Джордж Стивенс-тің аудио түсіндірмесі. Фильмнің 50 жылдық мерейтойына арналған нұсқасы 2009 жылдың 16 маусымында DVD және Blu-ray форматында шығарылды, бұл фильмнің шығу күнінен үш ай кейін, Анна Франктің 80 жылдығын еске алу мақсатында жасалды. Ол жеті жаңа материалды қамтыды: үш актермен сұхбат, музыкалық қосымшаны дайындау процесі, Джордж Стивенстің соғыс жылдарындағы естеліктері мен күнделіктің тарихы туралы екі қысқа деректі фильм, сондай-ақ Томас Ротманның фильмнің тарихи маңызына арналған ой-пікірі. Blu-ray дискісі 2009 жылдың 19 шілдесінде Тони ван Рентергемнің қайтыс болуына бір ай бұрын шықты. Рентергем, голландтық оператор және көп жылдар бойы Стивенспен жұмыс істеген техникалық, тарихи және сценарий бойынша кеңесші, пьеса мен фильмге де кеңес берген. Оның жұмысы көбінесе көзден жасырылған болғанымен, оның білімі тарихи материалдарды дайындауға көмектесті.
The film was first released on DVD on February 3, 2004. The special features included some of the following; "The Diary of Anne Frank: Echoes From the Past" featurette, a press conference with director George Stevens, MovieTone news announcing public appearances by Millie Perkins, a screen test, and an audio commentary by Millie Perkins and George Stevens Jr, the director's son. A fiftieth anniversary edition of the film was released on DVD and Blu ray on June 16, 2009, three months after its actual release anniversary, in commemoration of what would have been Anne Frank's 80th birthday. It included seven major new featurettes: three cast interviews, a behind the scenes look at the score, two short documentaries about George Stevens' memories from the war and the history of the diary, and a perspective piece on the film's legacy by Thomas Rothman. The Blu ray was released only a month before Tony van Renterghem died on July 19, 2009. Renterghem, a Dutch cinematographer and technical, historical and script adviser who worked with Stevens for many years, consulted on both the play and the film. While his work was almost entirely behind the scenes, his knowledge helped in putting together the historical featurettes.