Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық саясаткер және теңеу (1684–1764)
English politician and peer (1684–1764)
Уильям Пултеней, 1-ші Бат графы (22 наурыз 1684 – 7 шілде 1764) – ағылшын Виг саясаткері және теңеу, 1707 жылдан 1742 жылға дейін Ұлыбританияның Джордж II-і оны Бат графы титулына көтергенге дейін Британдық Парламенттің палатасында отырды. Кейде ол 1746 жылығы қысқа мерзімдік үкіметтің құрамында Қазынашылықтың бірінші лорды және Ұлыбританияның премьер-министрі қызметін атқарған деп есептеледі, бірақ қазіргі заманғы көптеген дереккөздер оны бұл лауазымды атқармаған деп санайды.
William Pulteney, 1st Earl of Bath, (22 March 16847 July 1764) was an English Whig politician and peer who sat in the British House of Commons from 1707 to 1742 when he was raised to the peerage as the Earl of Bath by George II of Great Britain. He is sometimes represented as having served as First Lord of the Treasury and Prime Minister of Great Britain as part of the short lived ministry in 1746, although most modern sources do not consider him to have held the office.
Бастапқы өмірі
Уильям Пултенидің бірінші әйелі Мэри Флойдтан туған ұлы, ол 1684 жылғы наурыз айында Лестерширдегі ескі отбасында дүниеге келді. Вестминстер мектебінде және Оксфордтағы Крайст-Черчте білім алып, 1700 жылғы 31 қазанда тіркелді. Ол кең көлемде классикалық білім жинады, ал Оксфордты бітірген соң континенттегі дәстүрлі саяхатқа шықты. 1705 жылы Генри Гай (бұрынғы Қаржы министрінің хатшысы) оны Йоркширдегі Хедон округінен парламентке әкелді. Ол бұл мандатты 1734 жылға дейін үздіксіз сақтап тұрды. Король Аннаның билігінің бар кезеңінде Уильям Пултени вигтердің күресінде белсенді рөл атқарды және Генри Сачевереллді соттауға қатысты. 1712 жылы жеңімпаз торилер досы Роберт Уолполды Лондон мұнарасына қамағанда, Пултени оның ісін Парламентте қорғады және жетекші вигтермен бірге түрмеде оны көріп шықты.
The son of William Pulteney by his first wife, Mary Floyd, he was born in March 1684 into an old Leicestershire family. He was educated at Westminster School and at Christ Church, Oxford, matriculating on 31 October 1700. He acquired extensive classical knowledge, and on leaving Oxford made the usual tour on the continent. In 1705, he was brought into parliament by Henry Guy (former secretary of the Treasury) for the Yorkshire borough of Hedon. This seat was held by him without a break until 1734. Throughout the reign of Queen Anne William Pulteney played a prominent part in the struggles of the Whigs, and was involved in the prosecution of Henry Sacheverell. When the victorious Tories sent his friend Robert Walpole to the Tower of London in 1712, Pulteney championed his cause in the House of Commons and with the leading Whigs visited him in prison.
Министрлік кеңселері
Пултеней 1714 жылдан 1717 жылға дейін Георг I-нің бірінші министрлігінде соғыс хатшысы болды және 1715 жылғы сәуірде құрылған Утрехт шартының құпия комитетіне қатысты. Екі жыл өткен соң, 6 шілдеде 1716 жылы ол патшалық кеңесінің мүшесі аталды. Тауншенд 1717 жылғы сәуірде Ирландияның лорд-лейтенанты қызметінен босатылып, Уолпол отставкаға кеткен соң, Пултеней де олардан кейін зейнетке шықты. Оңтүстік теңіз компаниясының құлдырауы Уолполді бұрынғы биік орнына қайтарды, бірақ ол Пултенейге тек пэрлік ұсынды. Пултеней бұл ұсыныстан бас тартты, алайда 1723 жылғы мамырда патшалық үйдің табысты, бірақ маңызды емес казнашысы лауазымын қабылдауға келісті. Бірақ, өзін ескермейтінін сезінген соң, ол Уолполдың мемлекеттік қаражаттың қарызын өтеу жөніндегі ұсынысына қарсы шықты және 1725 жылғы сәуірде осы лауазымынан босатылды. Ол Гендель, Бонончини және тағы басқалардың көптеген шығармаларын тапсырған, Лондон опералық труппасын құрған Корольдік музыка академиясының алғашқы демеушілерінің бірі болды.
Pulteney was secretary of war from 1714 to 1717 in the first ministry of George I, and was on the committee of secrecy on the Treaty of Utrecht, formed in April 1715. Two years later, on 6 July 1716, he became one of the privy council. When Townshend was dismissed, in April 1717, from his post of Lord Lieutenant of Ireland, and Walpole resigned, they were followed in their retirement by Pulteney. The crash of the South Sea Company restored Walpole to the highest position, but all he offered to Pulteney was a peerage. Pulteney rejected the offer, but in May 1723 Pulteney agreed to accept the lucrative but insignificant post of Cofferer of the Household. However, when he found himself neglected, he opposed the proposition of Walpole to discharge the debts of the civil list, and in April 1725 was dismissed from his sinecure. He was one of the original backers of the Royal Academy of Music, establishing a London opera company which commissioned numerous works from Handel, Bononcini and others.
Патриоттық вигтер
Ол жұмыстан босатылған күнінен бастап, соңғы жеңісіне дейін оппозицияда қалды, Уолполдың сыбайлас және тирандық екенін сезінген, Патриот вигтері деген вигтер тобын құрды. 1730 жылы Уолполдың Тауншендтің орнын ұсыну арқылы және жұртшылыққа келісуге жасаған әрекеті қабылданбады. Пултенидің наразылығы парламенттегі сөздерімен ғана шектелмеді. 1726 жылдың желтоқсанында Генри Сент-Джон, 1-виконт Болингброкпен бірге «Оңайлы шебер» атты мерзімді басылымды шығара бастады, онда министр көп жыл бойы аяусыз сыналып тұрды. Лорд Херви «Оңайлы шеберге» шабуыл жасады, ал Пултени, ашық түрде немесе оның редакторы Амхерсттің артынан жасырынып, шабуылға жауап берді. Мәселе азаматтық тізім, акциз, Уэльс принцінің кірісі немесе ішкі саясат болсын, Пултени әрқашан памфлетпен дайын тұрды, ал министр немесе оның жақтастары жауап қайыратын. Оның «Жақында жарық көрген жалақорлыққа дұрыс жауап» (1731 жылғы «Оңайлы шебер») атты «Бүлік пен жалақорлық көрсетілген» деген жауапқа Лорд Херви оны дуэльге шақырды; ал тағы бір «Оңайлы шебердің екі құрметті демеушісін көрсету туралы жалақорлықтың бір бөлігіне жауап» үшін 1731 жылдың шілдесінде оны жеке кеңесшілер тізімінен шығарып, бірнеше округтегі бейбітшілік комиссиясынан босатыды. Баспа бетінде Пултени Уолполдың қарсыластарының ішінде Болингброктан кем болды, бірақ Болингброк парламенттен шеттетілгендіктен, ол парламентте ерекше көзге түсті. 1733 жылы резервтік қор жұмсалғанда, ол айыптауды жетекшілік етті; сол жылы акциз жоспары халықтың наразылығын тудырғанда, көпшіліктің ықыласы оның сөздерінде көрінді. Уолпол министрлігінің құлауын болдырмауға тырысты. Болингброк, айтуынша, Пултенидің ұсынысымен Францияға кетіп, оппозиция басшыларының келіспеушілігінен әлсіреді. 1734 жылғы жалпы сайлаудан оның жұртқа сайлануына дейін Пултени Миддлсекс округінен өкілдік етті. Сол кездегі памфлеттердің бірінде оны «барлық басқарулардың ең дана және адал басшысы» деп сатиралық мақтады, «министр бірде-бір асығыс іс жасаған емес; және одан да таңғаларлық жайт, қазынада табылғандай ақшаны қалдырған».
From the day of his dismissal to that of his ultimate triumph, Pulteney remained in opposition, forming the Patriot Whigs, a group of fellow Whigs who felt that Walpole was corrupt and tyrannical. Walpole's attempt's 1730 at conciliation with the offer of Townshend's place and of a peerage was spurned. Pulteney's resentment was not confined to his speeches in parliament. With Henry St John, 1st Viscount Bolingbroke he started, in December 1726, a periodical called The Craftsman, and in its pages the minister was incessantly denounced for many years. Lord Hervey published an attack on the Craftsman, and Pulteney, either openly or behind the person of Amhurst, its editor, replied to the attack. Whether the question at issue was the civil list, the excise, the income of the Prince of Wales, or the state of domestic affairs, Pulteney was ready with a pamphlet, and the minister or one of his friends came out with a reply. For his "Proper reply to a late scurrilous libel" (Craftsman, 1731), an answer to "Sedition and defamation displayed," he was challenged to a duel by Lord Hervey; for another, "An answer to one part of an infamous libel entitled remarks on the Craftsman's indication of his two honourable patrons," he was in July 1731 struck off the roll of privy councillors and dismissed from the commission of the peace in several counties. In print, Pulteney was inferior to Bolingbroke alone among the antagonists of Walpole, but in parliament, from which Bolingbroke was excluded, he excelled. When the sinking fund was appropriated in 1733 he led the denunciation; when the excise scheme in the same year was stirring popular feeling to its lowest depths the passion of the multitude broke out in his oratory. Walpole managed to avoid the fall of his ministry. Bolingbroke withdrew to France on the suggestion, it is said, of Pulteney, and the opposition was weakened by the dissensions of the leaders. From the general election of 1734 until his elevation to the peerage, Pulteney sat for Middlesex. and a contemporary pamphlet satirically praised him for "the most wise and honest of all administrations, the minister having never transacted one rash thing; and, what is more marvellous, left as much money in the T[reasur]y as he found in it."
Өлім және мұра
Кейде бір-ақ кітапша және сирек сөйлеу – Бэттің талантының жалғыз нәтижесі болды. Зейнетке шыққаннан кейін оны екі епископ, Закари Пирс және Томас Ньютон мақтады. 1762 жылы, өліміне екі жыл қалғанда, ол Шрусберидегі Салоп ауруханасының қазынашысы қызметін атқарды. 1764 жылдың 17 шілдесінде Вестминстер аббаттығындағы Ислип капелласындағы жеке склепіне жерленді. Ескерткішті мүсінші Джозеф Уилтон жасаған. Ол 1714 жылдың 27 желтоқсанында Джон Гамлидің қызы және мұрагері Анна Марияға үйленді, ол армияның бас commissary болған және замандастарының сатирасына жиі тап болған (Notes and Queries, 3rd S. iI. 40 2 403, ~ 490). Анна Мария – Виндзор каноны, дін қызметкері доктор Джон Локманның тәтесі болды. Ол 1758 жылдың 14 қыркүйегінде қайтыс болды, ал олардың жалғыз ұлы Уильям Пултеньи 1763 жылдың 12 ақпанында Мадридте үйленбеген күйеусіз қайтыс болды. Пултеньидің зор байлығы 1767 жылы оның туысы Дэниел Пултеньидің қызы және мұрагері, Уильям Джонстонның әйелі Франсиске өтті, ол Пултеньи парламентте Уолполға қарсы күрескен және Пултеньи есімін қабылдаған. Ол ешқашан іскерлікке құштар болған жоқ, ал 1734 жылы оның сенімді досы Джон Мерриллдің қазасы, ол оның жетіспейтін қасиеттерін толықтырған, туралы Джонатан Свифтқа жазған хатында өкініш білдірді. Вермонт штатындағы Пултни қаласы мен Пултни өзені оның құрметіне аталған.
An occasional pamphlet and an infrequent speech were afterwards the sole fruits of Bath's talents. His praises whilst in retirement have been sung by two bishops, Zachary Pearce and Thomas Newton. In 1762, two years before his death, he served as treasurer of the Salop Infirmary in Shrewsbury. He was buried on 17 July 1764, in his own vault in Islip chapel, Westminster Abbey. The monument is by the sculptor Joseph Wilton. He married on 27 December 1714 Anna Maria, daughter and co heiress of John Gumley of Isleworth, commissary general to the army who was often satirized by the wits of the day (Notes and Queries, 3rd S. iI. 40 2 403, ~ 490). Anna Maria was the aunt of Rev. Dr. John Lockman, Canon of Windsor. She died on 14 September 1758, and their only son William Pulteney died unmarried at Madrid on 12 February 1763. Pulteney's vast fortune passed in 1767 to Frances, wife of William Johnstone and daughter and co heiress of his cousin, Daniel Pulteney, a bitter antagonist of Walpole in parliament, and had taken the name of Pulteney. Of business he was never fond, and the loss in 1734 of his trusted friend John Merrill, who had supplied the qualities which he lacked, was lamented by him in a letter to Jonathan Swift. The town of Poultney, Vermont and the Poultney River were named for him.