East India Company College (1806-1858) – Хайли, Герфордширдегі британдық оқу орны, Ост-Индия компаниясының әкімшілерін даярлаған. Қазір Haileybury мектебі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс Үндістан компаниясы колледжі немесе Шығыс Үндістан колледжі – 1806 жылы Лондоннан солтүстікке қарай он тоғыз миль жерде, Герфордширдегі Хейлиде құрылған, Шығыс Үндістан компаниясы үшін "жазушыларды" (әкімшілерді) даярлауға арналған білім беру мекемесі. Колледж компания директорларының шетелдегі мемлекеттік қызметте жазушылық лауазымдарға ұсынған он алтыдан он сегіз жасқа дейінгі жас жігіттерге жалпы және кәсіптік білім берді. Колледждің компанияның президенттік армиялары үшін офицерлерді даярлаудағы әріптесі – Суррейдегі Аддискомб әскери семинариясы. 1858 жылы Шығыс Үндістан компаниясы мемлекеттік меншікке алынып, колледж жабылды, бірақ бұрынғы колледжбен байланысын сақтайтын мемлекеттік мектепке айналды. Колледж ғимараттары бүгінгі күнге дейін сақталған және қазір сол мемлекеттік мектептің мұрагері – жекеменшік Хейлибери және Императорлық қызмет колледжі орналасқан.
Former college in Hailey, Hertfordshire, England
The East India Company College, or East India College, was an educational establishment situated at Hailey, Hertfordshire, nineteen miles north of London, founded in 1806 to train "writers" (administrators) for the East India Company. It provided general and vocational education for young gentlemen of sixteen to eighteen years old, who were nominated by the Company's directors to writerships in its overseas civil service. The college's counterpart for the training of officers for the company's Presidency armies was Addiscombe Military Seminary, Surrey. The East India Company was nationalised and the college closed in 1858, becoming a public school with continuing ties to the former college. The college buildings survive and are now occupied by the public school's successor, Haileybury and Imperial Service College, a private school.
Тарих
Чарльз Грант, Британдық Шығыс Үндістан компаниясының төрағасы және Парламент мүшесі (депутат), колледждің құрылуына тікелей қатысты. Алғашқыда ол Гертфорд қамалында орналасқан, бірақ мақсатқа сәйкес салынған оқу орны тиімдірек екені анық болды. Сондықтан 1805 жылдың қазан айында компания осы мақсат үшін Гертфорд Хиттен тыс жерде 5930 фунт стерлингке мүлік сатып алды. Жаңа ғимараттардың негізі 1806 жылдың 12 мамырында салынды. Ғимараттарды салуға Шығыс Үндістан компаниясы 92 000 фунт стерлинг жұмсады, оларды сәулетші Уильям Уилкинс жобалаған (кейіннен ол Лондонның Ұлттық галереясын жобалады). Аумақты Хэмфри Рептон безендірді, оның ең танымал жұмысы Уилкинстің басты ғимаратының алдындағы террасалық аймақ және одан батысқа қарайғы көлдер болды. Рептон осы жұмысы үшін соңғы есепті оны мүгедек қылған көлік апатынан сегіз күн бұрын тапсырды. Шығыс Үндістан компаниясы 1600 жылы коммерциялық ұйым ретінде құрылған. Екі жүз жыл бойы оның қызметкерлері Азиядағы сауда операцияларын бақылау үшін, көбінесе меценаттық арқылы тағайындалған. 1800 жылға қарай олар сол аймақтардағы миллиондаған адамдар үшін де-факто үкіметке айналды, бірақ бұл рөлге жеткілікті дайындықсыз. Колледж осы кемшіліктерді жоюға арналған. Ол 50 жыл ішінде екі мыңнан астам «хатшыларды» даярлады, олар Үндістан субконтинентін басқаруға дайындалды. Оқу бағдарламасы кең, егжей-тегжейлі және мансаптық міндеттерге бағытталған. Оған саяси экономика, тарих, математика, табиғаттану, классика, құқық, гуманитарлық ғылымдар және филология кірді. Оқытылатын тілдерге араб, урду (хиндустани), бенгал, маратхи, санскрит, телугу және парсы тілдері кірді. Оқытушылардың арасында сол кездегі ең білікті адамдар болды, олардың көпшілігі Оксфорд пен Кембриджден келген және олардың жылдық жалақысы 500 фунт стерлингке жететін. Колледжді заманауи есептерде, Лордтар палатасы мен Халықтар палатасындағы дебаттарда, сондай-ақ Шығыс Үндістан компаниясының және отарлық мемлекеттік қызметтің басшылары «Хейлибери» деп атады. 1839 жылдан бастап колледж «Хейлибери бақылаушысы» атты журналды шығарды. Шығыс Үндістан компаниясы тым күшті деп есептелді. Жұмысқа алуда меценаттықтың орнына лайықтылық принципін енгізуге қысым болды. Ұлыбритания университеттерінің түлектері колледжден өтудің қажеті болмастан, Үндістанда қызмет етуге мүмкіндікке ие болуы керек еді. 1855 жылы Парламент «Шығыс Үндістан компаниясын Хейлиберидегі колледжді ұстау міндетінен босату туралы» заң қабылдады. Лондондағы Кингс колледжі Үндістан мемлекеттік қызметіне орналасу үшін алғашқы ашық конкурс сараптарын өткізді.
Charles Grant, Chairman of the British East India Company and a Member of Parliament (MP), was closely involved in the foundation of the college. It was first located in Hertford Castle but it was evident that a purpose built seat of learning would be more suitable and in October 1805 the company purchased an estate just outside Hertford Heath for the sum of £5,930 for this objective. The foundation stone of the new buildings were laid on 12 May 1806. The buildings cost the East India Company £92,000 at the time of their erection to the designs of the architect William Wilkins (who later designed the National Gallery in London). The grounds were landscaped by Humphry Repton, his most notable work here being the terraced area to the front of Wilkins' main range and ponds to the west of this. Repton submitted his final account for work undertaken here just eight days before a carriage accident which left him crippled. The East India Company had been incorporated in 1600 as a commercial entity. For two hundred years its administrators had been recruited, largely by patronage, to oversee commercial transactions in Asia. By 1800 they had become the de facto government for millions of people in those areas, but without much training for the role. The college was intended to address these shortcomings. In fifty years it trained over two thousand so called "writers" to administer the Indian subcontinent. The curriculum was wide, detailed, and targeted to the career responsibilities. It included political economy, history, mathematics, natural philosophy, classics, law and humanity and philology. Languages included Arabic, Urdu (Hindustani), Bengali, Marathi, Sanskrit, Telugu and Persian. Among the tutors were some of the finest minds of the day, many from Oxford and Cambridge, with lavish annual salaries as much as £500. The college was customarily referred to as "Haileybury" in contemporary accounts, debates in the House of Lords and the House of Commons and by the administrators of the East India Company and the Colonial Civil Service. From 1839 the college had a journal known as the Haileybury Observer. The East India Company itself was seen as too powerful. There was pressure for meritocracy to replace recruitment by patronage. Graduates of universities in Great Britain should have the chance to serve in India, without needing to pass through the college. In 1855, Parliament passed an act "to relieve the East India Company from the obligation to maintain the College at Haileybury". King's College, London, hosted the first open competitive examinations for appointment to the Indian Civil Service.
Ғимараттарды жабу және кейіннен пайдалану
1857 жылғы Үндістан көтерілісінен кейін және Шығыс Үндістан компаниясының қызметі тоқтатылуы күтілуде болғандықтан, колледж 1858 жылдың қаңтарында жабылды. Бұл әсем ғимараттардың тағдырына қатысты мәселе тудырды. Біраз уақыт бойы олар Үндістанға аттанатын әскерлерге арналған әскери қойма ретінде пайдаланылды. Осы кезеңде колледж директоры Генри Мелвилл және тіркеуші, пастор Джеймс Уильям Лукас Хевисайд, олардың жеке үйлерінде тұрып, ғимараттардың күтілуін қадағалады. 1861 жылы мүлік ашық аукционда сатылды, оны Британдық жер компаниясы 15 000 фунт стерлингке сатып алды. Гертфорд қаласының баспагері Стивен Остин, бұрын Шығыс Үндістан компаниясының колледжінің ресми баспагері болғандықтан, түрлі шығыс тілдеріндегі кітаптарды бастыратын жетекші баспагерлердің біріне айналды. Ол ғимараттардың қандай да бір академиялық мақсатқа қайтарылуын қамтамасыз ету үшін үгіт жүргізді, және 1862 жылы осы орын мемлекеттік мектеп – Хейлибери колледжі ретінде қайта ашылды. Ол 1864 жылғы 30 тамыздағы патшалық жарлық арқылы ресми түрде құрылды. Виктория дәуірінде осы орындағы екі түрлі білім беру кезеңі "Ескі Хейлибери" және "Жаңа Хейлибери" деп аталатын. Жаңа Хейлибери колледжі алғашқы жылдары отарлық басқарумен байланысы бар адамдармен тығыз байланыста болды, ал 1942 жылы ол қиын жағдайдағы Империялық қызмет колледжімен бірігіп, Хейлибери және Империялық қызмет колледжі болып қайта құрылды.
In the aftermath of the Indian Mutiny of 1857, and in anticipation of the winding up of the affairs of the East India Company itself, the college was closed in January 1858. This left the puzzle of what to do with the imposing buildings. For a brief period, they became a military depot for troops destined for India, and during this interregnum the college's Master, Henry Melvill, and Registrar, the Reverend James William Lucas Heaviside, continued to live in their residences on the site and oversaw the maintenance of the buildings. In 1861, the estate was sold at public auction, when it was bought by the British Land Company for £15,000. A Hertford publisher, Stephen Austin, who had been the official printer to the East India Company’s College and had thus become one of the leading printers of books in various Oriental languages, led a campaign to ensure the buildings were returned to some sort of academic purpose, and in 1862 the site reopened as the public school Haileybury College. This was formally constituted by a royal charter dated 30 August 1864. During the Victorian era, the difference between the two periods of education on the site was referred to as "Old Haileybury" and "New Haileybury". In its early years, the new Haileybury College retained close links to those involved in colonial administration, and in 1942 it merged with the struggling Imperial Service College to become Haileybury and Imperial Service College.