Кіріспе
Мейірімділік – басқаларға жомарттық, құрмет, көмек көрсету немесе қамқорлық таныту арқылы білінетін мінез-құлық. Мейірімділік – философия, дін және психология салаларында зерттелетін мәселе. Аристотель «Реторика» еңбегінің екінші кітабында мейірімділікті «ешқандай сыйақы күтпей, тек қана мұқтаж адамға көмек көрсету, бұл көмек көрсетушінің өзіне емес, көмек алатын адамға бағытталған болуы керек» деп түсіндіреді. Фридрих Ницше мейірімділік пен махаббатты «адамдар арасындағы ең шипалы дәрілер және құралдар» деп санаған. Мейірімділік – рыцарьлық қасиеттердің бірі. Мехер Бабаның үйретінділерінде Құдай мейірімділікпен тең: «Құдай тым мейірімді, Оның шексіз мейірімділігін көзге елестету мүмкін емес!»
Kindness is a type of behavior marked by acts of generosity, consideration, rendering assistance, or concern for others, without expecting praise or reward in return. It is a subject of interest in philosophy, religion, and psychology. In Book II of Rhetoric, Aristotle defines kindness as "helpfulness towards someone in need, not in return for anything, nor for the advantage of the helper himself, but for that of the person helped". Friedrich Nietzsche considered kindness and love to be the "most curative herbs and agents in human intercourse". Kindness is one of the Knightly Virtues. In Meher Baba's teachings, God is synonymous with kindness: "God is so kind that it is impossible to imagine His unbounded kindness!"
Тарих
Ағылшын тілінде "kindness" сөзі шамамен 1300 жылға дейін жетеді, бірақ сөздің мағынасы қазіргі түріне 1300 жылдардың соңында қалыптасты.
Қоғамда
Адамдардың жұбай таңдау зерттеулері ерлер мен әйелдердің екеуі де болашақ серіктерінде мейірімділікті, сондай-ақ интеллектіні, сыртқы түрін, тартымдылығын және жасын бағалайтынын көрсетеді.
Психология саласында
Йель университетінде нәрестелермен жүргізілген зерттеулер адамдарға мейірімділік қабілетінің туа біткенін көрсетті. Сәби шақтағы эмпатияның бастаулары туралы да ұқсас зерттеулер бар – өмірдің алғашқы айларында моторлық қайшылық дамиды, бұл балалардың қиын жағдайдағы достарына көрсетілетін қамқорлыққа (ең жақсы жағдайда) әкеледі. Барбара Тейлор мен Адам Филлипс ересектердің мейірімділігіндегі қажетті шындық элементін, сондай-ақ "шынайы мейірімділік адамдарды оны істегенде өзгертеді, көбінесе күтпеген жолдармен" екенін атап өтті. Мейірімділікпен әрекет ету адамның жақсылығын арттыруы мүмкін. Көптеген зерттеулер мейірімділікпен бірдеңе жасау адамды жақсырақ етеді деген гипотезаны тексеруге тырысты. Мұндай 27 зерттеудің мета-талдауы көрсеткендей, зерттелген араласулар (әдетте WEIRD зерттеу субъектілеріндегі қысқа мерзімді мейірімділік актілерінен кейінгі қысқа мерзімді әсерлерді өлшеу) мейірімділікпен әрекет ету әл-ауқатыңызды жақсартады деген гипотезаны растады.
Мейірімділікке үйрету
Мейірімділік көбінесе ата-аналар балаларына үйретеді және оны байқау арқылы немесе тікелей оқыту арқылы қабылданады. Зерттеулер көрсеткендей, бағдарламалар мен араласулар арқылы өмірдің алғашқы 20 жылында мейірімділікті үйретуге және қолдауға болады. Тағы да зерттеулер көрсетіп тұр, мейірімділікке баулу шаралары адамның денсаулығын жақсартады, нәтижелері алғыс айтуды үйретумен шамалас. Ұқсас зерттеулер ұйымдық деңгейде мейірімділік туралы оқытудың колледж студенттерінің денсаулығына жағымды әсер ететінін көрсеткен.