Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Модульдік оригами немесе бірлік оригами – екі кезеңді қағаз бүктеу техникасы, онда бірнеше немесе кейде көптеген қағаз парақтары алдымен жеке модульдерге немесе бөліктерге бүктеліп, содан кейін біріктірілген жалпақ пішінге немесе үш өлшемді құрылымға құрастырылады. Әдетте, бұл құрастыру бүктеу процесінде жасалған қалталарға тілікшелерді енгізу арқылы жасалады. Осы тілікшелердің енгізілуі модельді бірге ұстап тұратын кернеу немесе үйкеліс тудырады.
Modular origami or unit origami is a two stage paper folding technique in which several, or sometimes many, sheets of paper are first folded into individual modules or units and then assembled into an integrated flat shape or three dimensional structure, usually by inserting flaps into pockets created by the folding process. These insertions create tension or friction that holds the model together.
Анықтама және шектеулер
Модульді оригами көп бөліктен құралған оригамидің бір түрі ретінде жіктелуі мүмкін, себебі бір қағаз парағын пайдалану туралы шектеу алынып тасталады. Дегенмен, оригамидің қалған барлық ережелері күшінде қалады, сондықтан модульді оригамиде желім, жіп немесе қағаз парағының бөлігі емес кез келген бекіткіш материалды қолдану әдетте қабылданбайды. Модульді оригамиді көп бөліктен құралған оригамидің басқа түрлерінен ерекшелейтін қосымша талаптар – бір түпкіліктің көптеген бірдей даналарын пайдалану және модельді аяқтау үшін оларды симметриялық немесе қайталама тәртіппен біріктіру. Көп бөліктен құралған оригамидің барлығы модульді болып есептеледі деген жалған түсінік кең таралған. Бірнеше түрлі модульді де қолдануға болады. Әдетте, бұл құрылымның бөліктерін жасырып ұстау үшін жеке байланыстыратын элементтерді пайдалануды білдіреді. Басқаша қолдану көбінесе ұсынылмайды.
Modular origami can be classified as a sub set of multi piece origami, since the rule of restriction to one sheet of paper is abandoned. However, all the other rules of origami still apply, so the use of glue, thread, or any other fastening that is not a part of the sheet of paper is not generally acceptable in modular origami. The additional restrictions that distinguish modular origami from other forms of multi piece origami are using many identical copies of any folded unit, and linking them together in a symmetrical or repeating fashion to complete the model. There is a common misconception that treats all multi piece origami as modular. More than one type of module can still be used. Typically this means using separate linking units hidden from sight to hold parts of the construction together. Any other usage is generally discouraged.
Тарих
Модульдік оригами дизайнының алғашқы тарихи дерегі 1734 жылы жапондық Хаято Ооканың «Ranma Zushiki» атты кітабында кездеседі. Кітапта дәстүрлі оригами үлгілерінің жиынтығы көрсетілген, олардың бірі – модульдік текше. Текше екі рет бейнеленген (әлдеқандай еңіс бұрыштардан) және қоса берілген мәтінде «таматебако» (жаймашулық сандық) деп аталады. Исао Хонданың «World of Origami» (1965 жылы жарық көрген) кітабында да осы үлгі «кубикалық қорап» деп сипатталған. Бұл дизайнға қажетті алты модуль дәстүрлі жапон қағаз бүктеуінен, көбінесе «менко» деп аталатынынан жасалған. Әрбір модуль дайын текшенің бір жағын құрайды. Басқа да бірнеше дәстүрлі жапондық модульдік дизайн бар, соның ішінде «кусудама» деп аталатын қағаз гүлдерінен жасалған шарлар немесе «дәрілік шарлар». Бұл конструкциялар біріктірілмейді және көбінесе жіппен байланыстырылады. «Кусудама» термині кейде, дәл емес, шарға ұқсайтын кез келген үш өлшемді модульдік оригами құрылымын сипаттау үшін қолданылады. Қытай қағаз бүктеу дәстүрінде де бірнеше модульдік дизайн бар, оның ішінде Майинг Сунгтан жасалған пагода және Джосс қағазынан жасалған лотос ерекше аталады. Дегенмен, көптеген дәстүрлі дизайн бір бөліктен тұрады және модульдік оригами идеясының мүмкіндіктері 1960 жылдарға дейін толық зерттелмеді, сол кезде бұл техниканы АҚШ-та Роберт Нил және кейін Жапонияда Мицунобу Сонобе қайта ойлап тапты. 1970 жылдары модульдік оригамиға қызығушылық пен дамудың күрт өрлеуі болды, бұл оның оригами бүктеудегі жеке сала ретіндегі қазіргі мәртебесіне әкелді. Стив Кримболл – ерекше тұлға, ол Сонобе кубінің әлеуетін ашып, оның 30 бөліктен тұратын шарды қоса алғанда, басқа полиэдр пішіндерін жасауға қолданылатынын көрсетті. Содан бері модульдік оригами техникасы кеңінен танымал болып, дамыды және қазір осы репертуарда мыңдаған дизайн әзірленді. Белгілі модульдік қағаз бүктеушілер: Роберт Нил, Сонобе, Томоко Фьюз, Кунихико Касахара, Том Халл, Хайнц Стробл және Екатерина Лукашева.
The first historical evidence for a modular origami design comes from a Japanese book by Hayato Ohoka published in 1734 called Ranma Zushiki. It contains a print that shows a group of traditional origami models, one of which is a modular cube. The cube is pictured twice (from slightly different angles) and is identified in the accompanying text as a tamatebako (magic treasure chest). Isao Honda's World of Origami (published in 1965) appears to have the same model, where it is called a "cubical box". The six modules required for this design were developed from the traditional Japanese paperfold commonly known as the menko. Each module forms one face of the finished cube. There are several other traditional Japanese modular designs, including balls of folded paper flowers known as kusudama, or medicine balls. These designs are not integrated and are commonly strung together with thread. The term kusudama is sometimes, rather inaccurately, used to describe any three dimensional modular origami structure resembling a ball. There are also a few modular designs in the Chinese paperfolding tradition, notably the pagoda (from Maying Soong) and the lotus made from Joss paper. Most traditional designs are however single piece and the possibilities inherent in the modular origami idea were not explored further until the 1960s when the technique was re invented by Robert Neale in the US and later by Mitsunobu Sonobe in Japan. The 1970s saw a sudden period of interest and development in modular origami as its own distinct field, leading to its present status in origami folding. One notable figure is Steve Krimball, who discovered the potential in Sonobe's cube unit and demonstrated that it could be used to make alternative polyhedral shapes, including a 30 piece ball. Since then, the modular origami technique has been popularized and developed extensively, and now there have been thousands of designs developed in this repertoire. Notable modular paperfolders include Robert Neale, Sonobe, Tomoko Fuse, Kunihiko Kasahara, Tom Hull, Heinz Strobl and Ekaterina Lukasheva.
Түрлері
Модульдік оригами формалары жазық немесе үш өлшемді болуы мүмкін. Жазық пішіндер көбінесе көпбұрыштар (кейде төсемдер деп те аталады), жұлдыздар, роторлар және сақиналар болып келеді. Үш өлшемді нысандар тұрақты көпжақтар немесе қарапайым көпжақтардың мозаикасы болып табылады. Модульдік оригами техникаларын пайдаланып, әдемі ғана емес, сонымен қатар сыйлықтарды сақтауға арналған ыдыстар ретінде де пайдалы қақпақты қораптар жасауға болады. Мұндай қораптардың көптеген мысалдары Томоко Фьюздің "Fabulous Origami Boxes" кітабында көрсетілген. Фракталдарға жуық модульдік оригами түрлері де бар, мысалы, Менгер губкасы. Макромодульдік оригами – модульдік оригамидің бір түрі, онда дайын құрастырылған бөліктер өздері үлкен, біріктірілген құрылымдарды салу үшін құрылыс блогы ретінде қолданылады. Мұндай құрылымдар Томоко Фьюздің "Unit Origami Multidimensional Transformations" (1990 жылы жарық көрген) кітабында сипатталған.
Modular origami forms may be flat or three dimensional. Flat forms are usually polygons (sometimes known as coasters), stars, rotors, and rings. Three dimensional forms tend to be regular polyhedra or tessellations of simple polyhedra. Modular origami techniques can be used to create lidded boxes which are not only beautiful but also useful as containers for gifts. Many examples of such boxes are shown in Fabulous Origami Boxes by Tomoko Fuse. There are some modular origami that are approximations of fractals, such as Menger's sponge. Macro modular origami is a form of modular origami in which finished assemblies are themselves used as the building blocks to create larger integrated structures. Such structures are described in Tomoko Fuse's book Unit Origami Multidimensional Transformations (published in 1990).
Мұхопадьяй модулі
Мухопаджай модулі кез келген теңжақты көпжақты құрастыра алады. Әрбір модульдің ортасында жиекке айналатын бүгілісі және іргелес жұлдызды жақтарды құрайтын үшбұрышты қанаттары болады. Мысалы, кубоктаэдр құрамында 24 модуль болады, себебі кубоктаэдрдің 24 жиегі бар. Бұдан өзге, бипирамидаларды да жасауға болады, модульдердің орталық бүгілісін икосаэдр және басқа жұлдызды көпжақтардағыдай ішке қарай емес, сыртқа қарай немесе дөңгеленетіп бүктеу арқылы. Мухопаджай модулі, әсіресе көп жақты жақтары бар көпжақтар үшін, бірге жалғасқанда жақсы жұмыс істейді.
The Mukhopadhyay module can form any equilateral polyhedron. Each unit has a middle crease that forms an edge, and triangular wings that form adjacent stellated faces. For example, a cuboctahedral assembly has 24 units, since the cuboctahedron has 24 edges. Additionally, bipyramids are possible, by folding the central crease on each module outwards or convexly instead of inwards or concavely as for the icosahedron and other stellated polyhedra. The Mukhopadhyay module works best when glued together, especially for polyhedra having larger numbers of sides.