Қара жаралым: Сатандық обрядтар тарихы мен мәні

Кіріспе

Шайтандық діни амал

Қара месса – түрлі шайтандық топтар өткізетін рәсім. Ол ғасырлар бойы әртүрлі нысандарда бар болған деген болжам бар, ал қазіргі заманғы түрі – католиктік мессаның қасақана құдайға қарсы және құдайды қорлайтын пародиясЫ. 19 ғасырда Қара месса француз әдебиетінде, мысалы, Жюль Мишеледің «Сатанизм және сиқыршылық» және Жоррис Карл Гюйсманстың «Ла бас» (роман) сияқты кітаптарда кеңінен танымал болды. Қазіргі заманғы қайта жаңғырулар 1954 жылы Лондонда жарық көрген Х. Т. Ф. Родстың «Сатаникалық месса» кітабымен басталды, және қазір түрлі топтар орындайтын Қара мессаның әртүрлі заманауи нұсқалары бар.

Алғашқы католиктік

Католик шіркеуі бұл рәсімді елшілер заманынан бері ең маңыздысы деп есептейді. Жалпы алғанда, оның әртүрлі литургиялары Сөз литургиясы, Ұсыныс, Евхаристия литургиясы және Бата беру жолымен құрылды, осылар Масса деп аталатын рәсімге айналды. Алайда, ерте христиандық нығайып, оның ықпалы кеңейген кезде, ертедегі шіркеу әкелері өздерінің Массаларын өткізетін бірнеше еретиктер тобын сипаттады. Осы рәсімдердің кейбіреулері сексуалдық сипатта болды. Ол сондай-ақ, олардың шіркеуіндегі әйелдің етеккірі кезінде, олар оның етеккір қанды алып, шіркеудегі барлық адам оны қасиетті рәсімнің бір бөлігі ретінде жейтінін айтады.

Ортағасырлық рим-католик пародиялары мен мессаға қосылғандар

Шіркеуде Құрбандықтар рәсімінің реті толыққанды бекітілмеген еді, және діни қызметкерлердің жеке қажеттіліктері үшін арнайы дұғаларды қоса алатын Оферторий соңындағы Құпия дұғаларға орын болды. Бұл тәжірибелер әсіресе Францияда кең тарады. Осы сияқты жеке дұғалардың таралуымен діни қызметкерлер өз клиенттерінің қажеттіліктері үшін түрлі Құрбандықтарды орындауға өз қызметтерін жалдай бастады (Votive Mass) – егін мен малға бата беру, кез келген істе табысқа жету, махаббатқа ие болу, тіпті жауларын қарғыс ету (мұның бір жолы – өлгендерге арналған Құрбандыққа жаудың атын қосу, сонымен қатар жаудың суретін жерлеу) болды. Шіркеу билігі бұл тәжірибелерді ырым-жырымға негізделген және құдайға қарсы келетін деп айыптағанмен, олар әлі де жасырын түрде жалғасты. 12-13 ғасырларда осы Құрбандықтарды орындауға бейімді діни қызметкерлер мен монахтардың көптігі болды, себебі кіші ұлдары көбінесе діни университеттерге жіберілетін, ал оқудан кейін күнкөріс табу керек болатын. Сонымен қатар, шіркеу ішінде, кейбір мерекелер үшін Құрбандықтардың рәсімі кейде жеңіл көңілді пародилер жасау үшін қайта өңделді. Кейбіреулері кейде толерантты түрде қабылданса да, шіркеудің ресми билігі ешқашан қабылдамады, мысалы, "Есектер мейрамы" деп аталатын мерекелік пародия, онда Ескі Ұстаздан Балағамның есегі сөйлей бастап, Құрбандықтардың кейбір бөліктерін айтатын. Осыған ұқсас пародия – Ақымақтар мейрамы болды. Мұндай әрекеттерді жиі айыптағанмен, шіркеу тыйым салғандарына қарамастан, "Голиардтар" деп аталатын адамдар оны жалғастыра берді. Діни қызметкерлердің студенттерінің (кейде көңілі қалып) көптігінің тағы бір салдары – Голиардтар мен көшпелі дін қызметкерлерінің (clerici vagantes) латын жазбаларының пайда болуы болды. Сондай-ақ, "мастың Құрбандығы", "құмар ойыншының Құрбандығы" деп аталатын, мас, құмар ойыншылардың жағдайын жоқтаған және "Деус" (Құдай) деп шақырудың орнына "Бакхус" (римдік шарап құдайы) және "Дециус" (құмар ойындарда қолданылатын құмар ойындар құдайы) деп аталатын, шіркеулік латын тілінде жазылған, Құрбандықтардың көбірек циникалық және еретикалық пародиялары пайда бола бастады. Бұл латын пародиялық шығармалардың алғашқыларының кейбіреулері 1230 жылы жазылған ортағасырлық латын поэзиясы жинағында, Кармина Буранада кездеседі. Бұл көшпелі дін қызметкерлері латын жазбаларын және Құрбандықтардың пародияларын тарата бастаған кезде, өздерінің ілімдерін көшпелі дін қызметкерлері арқылы тарататын катарлар да белсенді болды. Кейбір тарихшылар, олардың барлығы католик шіркеуінің және оның басшысы Римдегі папалық биліктің билігіне қауіп төндіретін деп қаралған Голиардтар, Катарлар және сиқыршылардың уақыт пен орынның жақын болуына байланысты, бұл кездейсоқ дін қызметкерлері кейде әр түрлі жағдайларда еретикалық немесе "қара" Құрбандықтарды өткізуге өз қызметтерін ұсынған болуы мүмкін деп болжайды. Орта ғасырдың соңы мен ерте заманауи кезеңнің Құрбандықтардың пародиялары мен өзгерулеріне қатысты тағы бір көзі – Еуропаның сиқыршылар аулау жазбалары, олар сиқыршыларды шайтанның агенттері ретінде көрді, олар христиандық Құрбандықты бұрып, ұрланған Хостияны шайтандық мақсаттар үшін пайдаланды деп сипатталды. "Малеус Малефикарум" (1487 жыл) және "Компендиум Малефикарум" (1608 жыл) сияқты нұсқаулықтарда осы жоралар туралы айтылған. Құрбандыққа қарсы көңілді сөздердің алғашқы толық бейнесі Флоримон де Реймондтің 1597 жылғы француз еңбегінде берілген, "Антихрист" (поптың антихрист екендігі туралы протестанттардың мәлімдемесіне католик жауабы ретінде жазылған). Ол мынадай жиналыстың сипаттамасын дүниеде шайтандық іс-әрекеттердің кең тарағанын және антихристтің күшінің артып келе жатқанын көрсетеді: Италиялық адам оны [Жанна Босдоны] Сент-Джон кешінде далаға алып барды. Адам үлкен сақинаны құрманың таяғымен жасады, ол қара кітаптан оқыған бірнеше сөзді мылжыңдады. Сонда қара мүйізді ірі теке пайда болды, оның қасында діни қызметкердей киім киген бір ер адам және екі әйел тұрды. Теке одан: "Бұл қыз кім?" деп сұрады, ол оны өзіне бергенін айтқаннан кейін, теке оны сол қолымен айқыш белгісін жасауға мәжбүр етті [айқыш белгісі әрқашан оң қолымен жасалатын, сондықтан бұл оның мағынасының кері бұрылуы ретінде қарастырылды]. Содан соң ол бәріне оған сәлем беруге бұйырды, олар Исаның арт жағынан сүйіп, сәлем берді. Теке екеуінің мүйіздерінің арасында қара шам жағып тұрды, содан қалғандары өз шамдарын жақты. Теке әйелді бөлек алып, орманына қойды, және тәндік оны білетін, ол өте реніш алды, көп азап шекті, және оның тұқымын мұз сияқты суық сезілді. Әр сәрсенбі және жұма сайын жалпы жиналыс өткізіліп, ол алтымыштан астам адаммен бірге бірнеше рет барды, олардың барлығы...

Within the Church, the rite of the Mass was not completely fixed, and there were places at the end of the Offertory for the Secret prayers, when the priest could insert private prayers for various personal needs. These practices became especially prevalent in France As these types of personal prayers within the Mass spread, the institution of the Low Mass became quite common, where priests would hire their services out to perform various Masses for the needs of their clients (Votive Masses)—such as blessing crops or cattle, achieving success in some enterprise, obtaining love, or even cursing enemies (one way this latter was done was by inserting the enemy's name in a Mass for the dead, accompanied by burying an image of the enemy). Although these practices were condemned by Church authorities as superstitious and sacrilegious abuses, they still occurred secretively. In the 12th and 13th centuries there was a great surplus of clerics and monks who might be inclined to perform these Masses, as younger sons were often sent off to religious universities, and after their studies, needed to find a livelihood. Also within the Church, the ritual of the Mass was sometimes reworked to create light hearted parodies of it for certain festivities. Some of these became quasi tolerated practices at times—though never accepted by official Church authorities—such as a festive parody of the Mass called "The Feast of Asses", in which Balaam's ass (from the Old Testament) would begin talking and saying parts of the Mass. A similar parody was the Feast of Fools. Though often condemned, practitioners of such activities, called "Goliards", continued despite the Church's disapproval. Another result of the surplus of (sometimes disillusioned) clerical students was the appearance of the Latin writings of the Goliards and wandering clerics (clerici vagantes). There began to appear more cynical and heretical parodies of the Mass, also written in ecclesiastical Latin, known as "drinkers' Masses" and "gamblers' Masses," which lamented the situation of drunk, gambling monks, and instead of calling to "Deus" (God), called to "Bacchus" (the Roman god of wine) and "Decius" (the god of dice, which were used in gambling). Some of the earliest of these Latin parody works are found in the medieval Latin collection of poetry, Carmina Burana, written around 1230. At the time these wandering clerics were spreading their Latin writings and parodies of the Mass, the Cathars, who also spread their teachings through wandering clerics, were also active. Due to the proximity in time and location of the Goliards, the Cathars, and the witches, all of whom were seen as threatening the authority of the Catholic Church and its head, the Papacy in Rome, some historians have postulated that these wandering clerics may have at times offered their services for performing heretical, or "black" Masses on various occasions. A further source of late Medieval and Early Modern involvement with parodies and alterations of the Mass, were the writings of the European witch hunt, which saw witches as being agents of the Devil, who were described as inverting the Christian Mass and employing the stolen Host for diabolical ends. Witch hunter's manuals such as the Malleus Maleficarum (1487) and the Compendium Maleficarum (1608) allude to these supposed practices. The first complete depiction of a blasphemy of the Mass in connection with the witches' sabbath, was given in Florimond de Raemond's 1597 French work, The Antichrist (written as a Catholic response to the Protestant claim that the Pope was the Antichrist). He uses the following description of a witches' meeting as a sign that Satanic practices are prevalent in the world, and a sign that the Antichrist's power is on the rise:

An Italian man took her [Jeanne Bosdeau] to a field on Saint John's Eve. The man made a large ring with a rod of holly, muttering a few words which he read from a black book. Thereupon appeared a large, horned goat, all black, accompanied by two women, as well as a man dressed as a priest. The goat asked the Italian who this girl was, and having replied that he had brought her to be his, the goat made him make the sign of the cross with his left hand [the sign of the cross was always to be made with the right hand only in the Catholic Church, so this was seen as an inversion of its meaning]. Then he commanded all of them to come and greet him, which they did, kissing his rear. The goat had a lighted black candle between his two horns, from which the others lit their own candles. The goat took the woman aside, laid her in the woods, and carnally knew her, to which she took an extreme displeasure, suffered much pain, and felt his seed as cold as ice. Every Wednesday and Friday of each month the general meeting was held, where she went numerous times, with more than sixty other persons, all of whom carried a black candle, lighted from the candle that the goat had between his horns. After that they all began to dance in circles, their backs turned to one another. The person who was performing the service was clothed in a black robe without a cross. He raised a round slice of turnip, dyed black, instead of the Host, and cried at the Elevation: Master, help us. Water was put in the chalice instead of wine, and to make 'holy water', the goat urinated into a hole on the ground, and the person who was performing the service asperged the attendants with a black asperges (sprinkling of water). In this group they performed the practices of witchcraft, and every one gave a story of what they had done. They were to poison, to bewitch, to bind, to cure illnesses with charms, to make waste the fruits of the earth, and other such maladies. The most sophisticated and detailed descriptions of the Black Mass to have been produced in early modern Europe are found in the Basque witch hunts of 1609–1614. It has recently been argued by academics including Emma Wilby that the emphasis on the Black Mass in these trials evolved out of a particularly creative interaction between interrogators keen to find evidence of the rite and a Basque peasantry who were deeply committed to a wide range of unorthodox religious practices such as "cursing" Masses, liturgical misrule and the widespread misuse of Catholic ritual elements in forbidden magical conjurations. An impressive account of the rite was given by suspects from the Spanish Basque village of Zugarramurdi, who claimed that:

and on such nights the Devil says mass, to which end his servants set up an altar with black and ugly altar cloths under a dossal of old, black and torn cloth and an altarpiece with images and figures of the Devil, and before mass begins they have a missal ready and all the other things needed for saying it, and the Devil hears the confessions of all the witches, who admit as sins the times they have been to church, the masses they have heard, the good deeds they have done and the evil deeds they have failed to do, and once they have confessed to the Devil he dresses in certain long, black and ugly vestments and he begins his mass, his servants singing it in hoarse, low and out of tune voices, and in a certain part of it he preaches a sermon to them in which he tells them not to be vainglorious in searching for a god other than the one they have, for he is a good god, and that though in this life they must endure hardship, work and poverty, in the next they will enjoy much rest [ ] and then they go down on their knees in the presence of the Devil and kiss him on his left hand and chest and shameful parts and under the tail, and once they have all made this offering and veneration the Devil continues his mass and lifts up a round thing of the size of a Host which is black like the sole of a shoe, on which an image of the Devil is painted, and as he lifts it he says “this is my body,” and while they are all on their knees beating themselves on their chests, in veneration they say “aquerragoite, aquerraveite” which means “he goat up, he goat down,” and in the same way he lifts up a sort of chalice, seemingly of black wood, and once the mass has ended he gives them communion while they are on their knees around him and giving each of them a sort of black shape on which there is an image of the Devil, which is very sharp to swallow, and he gives them a draught of a very bitter drink which noticeably chills their hearts.

Қазіргі Франция

XVI-XIX ғасырлар аралығында Францияда қара мессаға деген қызығушылықтың көптеген мысалдары кездеседі. XVI ғасыр: Жан Боденнің айтуынша, Франция патшайымы Екатерина де Медичи өзінің 1580 жылғы сиқыршылық туралы кітабындағы оқиғаға сүйене отырып, қара месса өткізген. Оның қорқынышты егжей-тегжейлі сипаттамасына қарамастан, осы әңгімені растайтын сыртқы дәлелдер аз. XVII ғасыр: Екатерина Монвоазин және священник Этьен Гибур Франция королі Людовик XIV-нің сүйіктісі Мадам де Монтеспан үшін "қара месса" өткізді. "У ісі" (L'affaire des poisons) деп аталатын қылмыстық тергеу басталғаннан кейін (оның нәтижесінде Монвоазин атылып, Гибур түрмеге қамалды), олардың қара мессасының көптеген егжей-тегжейі бізге жетті. Бұл дәстүрлі католиктік месса еді, бірақ белгілі бір формулаларға сәйкес өзгертілген (кейбіреулері латынша Ант кітабына немесе оның француз нұсқасына, Папа Гонорийдің Гримуарына ұқсас) және корольдің сүйіктісі (Маркиза де Монтеспан) ғибадаттың орталық құрбандық үстелі ретінде, жалаңаш жатып, кеудесінде тостағанмен, ал екі қолында қара шам ұстап тұрды. Хостия оның денесінде кияланды, содан кейін корольдің махаббатын жеңуге арналған махаббат сусындарында қолданылды (кияланған Хостияда сиқырлы күш бар деп саналды). Гибурдың қара мессасының осы бейнелерінен қара мессаның одан әрі дамуы басталды. XVIII ғасыр: Маркиз де Сад өзінің көптеген шығармаларында Хостия мен мессаны, монахтарды, священниктерді және тіпті Папаны (Джульеттадағы Папа Пий VI-ны) құдайға қарсы келетін жыныстық жағдайларға орналастырды. XIX ғасыр: Жорис Карл Гюйсманс француз сатанизмі туралы классикалық роман жазды – "Là bas" (1891). Романның кейіпкерлері олардың заманына дейінгі француз сатанизмінің тарихы туралы ұзақ пікірталас жүргізеді, содан кейін біреуі қара мессаға қатысуға шақырылады, ол Гюйсманс сол жылдары Парижде кең таралған типті екенін мәлімдейді. Бұл көркем шығарма болғанымен, Гюйсманның қара мессаның сипаттамасы өте әсерлі болды, себебі басқа ешбір кітап осылайша егжей-тегжейлі сипаттама бермеген. Алайда, Гюйсманның сатанистік "священнигі" оқитын мәтін – француз тіліндегі ұзақ сөйлеу, онда Шайтан ақылдың құдайы және христиан дінінің қарсыласы ретінде мақталады. Осы тұрғыдан алғанда, ол Рим католик мессасының инверсиясына қарағанда, Шарль Бодлердің француз поэзиясына (әсіресе, "Les Litanies de Satan") көбірек ұқсайды.

Between the 16th and the 19th centuries, many examples of interest in the Black Mass come from France. 16th century: Catherine de' Medici, the Queen of France, was said by Jean Bodin to have performed a Black Mass, based on a story in his 1580 book on witchcraft De la démonomanie des sorciers. In spite of its lurid details, there is little outside evidence to back up his story. 17th century: Catherine Monvoisin and the priest Étienne Guibourg performed "Black Masses" for Madame de Montespan, the mistress of King Louis XIV of France. Since a criminal investigation—L'affaire des poisons ("Affair of the Poisons")—was launched (resulting in the execution of Monvoisin and the imprisonment of Guibourg) many details of their Black Mass have come down to us. It was a typical Roman Catholic Mass, but modified according to certain formulas (some reminiscent of the Latin Sworn Book of Honorius, or its French version, The Grimoire of Pope Honorius) and featuring the King's mistress (the Marquise de Montespan) as the central altar of worship, lying naked upon the altar with the chalice on her bare stomach, and holding a black candle in each of her outstretched arms. The Host was consecrated on her body, and then used in love potions designed to gain the love of the King (on account of the magical power believed to be in the consecrated Host). From these images of the Guibourg Mass, further developments of the Black Mass derived. 18th century: The Marquis de Sade, in many of his writings, places the Host and the Mass, monks, priests and the Pope himself (Pope Pius VI in Juliette) in blasphemous sexual settings. 19th century: Joris Karl Huysmans wrote the classic novel of French Satanism, Là bas (1891). The characters in the novel have long discussions on the history of French Satanism up to their time, and eventually one of them is invited to participate in a Black Mass, the type of which Huysmans claimed was practised in Paris in those years. Although a work of fiction, Huysmans' description of the Black Mass remained influential simply because no other book went into as much detail. However, the actual text which Huysmans' satanic "priest" recites is nothing more than a long diatribe in French, praising Satan as the god of reason and the opponent of Christianity. In this way, it resembles the French poetry of Charles Baudelaire (in particular Les Litanies de Satan), more than it resembles an inversion of the Roman Catholic Mass.

20 ғасыр

Х. Т. Ф. Родстың 1954 жылы Лондонда жарық көрген (Америкалық басылымы 1955 жылы) танымал кітабы "Сатандық месса" кейін пайда болған Қара мессаның қазіргі нұсқаларына зор ықпал етті. Родс өзі жазған кезде Қара мессаның ырымдарын және рәсімдерін тікелей сипаттаған ең бір дереккөздің болмағанын айтты. Герхард Захарияс пен Ричард Кавендиш, екеуі де 1960 жылдардың ортасында жазғанда, бастапқы материалдарды толық зерттегенімен, Қара месса үшін жаңа дереккөздер ұсынбады, тек Родсқа бұрыннан белгілі нәрселерге ғана сүйенді. Антон Сандор ЛаВей 1969 жылы "Сатандық Киелі кітабын" жариялағанда былай деп жазды: Ол "Сатандық рәсімдер" (1972) кітабында оны кітаптағы ең көрнекті шайтандық рәсім ретінде көрсетті.

21 ғасыр

2014 жылы Қара месса Оклахома-Сити қалалық орталығында Angra Mainyu (Ахриман шіркеуі) Dakhma деп аталатын теистік сатанисттік топ тарапынан өткізілді. Қара мессада қолданылатын нан католик шіркеуінен ұрланған. Бұл оқиғаға наразылық білдіргендердің қатарында TFP студенттік әрекетінің директоры Джон Ричи де болды. Сол теистік сатанисттік Dakhma of Angra Mainyu тобы 2016 жылы сол жерде тағы бір Қара месса өткізді. Қара мессаға қарсы экуменикалық христиандық наразылық (католик, баптист, методист, епископ және пентикостал сияқты түрлі конфессиялардан келген христиандармен) ұйымдастырылды.

Қазіргі заманғы қара масса

XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында қара мессаны (Messe Noire) талқылайтын француз әдебиетінің көптігіне қарамастан, кез келген шайтаншылдар тобынан оны орындау үшін жазбаша нұсқаулар жинағы 1960 жылға дейін жазбада кездеспеді және Францияда емес, АҚШ-та пайда болды. АҚШ-та пайда болған алғашқы Қара мессалар мен шайтандық мессалардан көрініп тұрғандай, авторлар Деннис Уитли мен Жоррис Карл Хьюсманс сияқты оккульттік романдардан, сондай-ақ 1960 жылдары танымал болған оккультизм туралы ғылыми еңбектердің авторларынан, мысалы, Грилло де Гиври, оның «Солқындық, сиқыр және алхимия» атты танымал суреттері бар кітабынан және Х.Т.Ф. Родс, ол 1954 жылы жарық көрген «Сатаникалық месса» кітабында шайтандық рәсімге атау берді. Родс өзінің кітабында «шайтандық» емес, «қара месса» терминін қолданады. «Сатаникалық месса» тек атау ретінде ғана келеді, басқа еш жерде жоқ, мүмкін, бұл кітаптың атауы аз беймани және қолайлы болғандықтан. Герберт Слоан, ертедегі сатанистік топтың негізін қалаушы, Офит Культус Сатанас, 1968 жылы жазған хатында «Сатандық месса» рәсімін орындаған сатанистер туралы айтады, ал 1968 және 1969 жылдары «Сатандық месса» деп аталатын алғашқы екі сатанистік рәсімнің жазбалары пайда болды: Біріншісі – АҚШ тобы Coven жасаған толық «Сатандық мессаның» 13 минуттық жазбасы. Coven-нің Сатандық мессасы, 1967 жылдан басталган сахналық қойылымның бір бөлігі, кеңейтілді және олардың 1969 жылғы «Witchcraft Destroys Minds & Reaps Souls» альбомына толық жарияланған мәтінімен бірге енгізілді. Альбомның мұқабасында олар материалды ұзақ зерттегенін және олардың білуінше, бұл кез келген тілде жарияланған алғашқы қара месса болғанын жазған. Нәтижесінде, көптеген көздерден әндер мен материалдар алынды, соның ішінде екі ортағасырлық француз ғажайып ойыны, «Ле Миракл де Теофил» және «Жю де Сент-Николас», екеуінде де шайтанға белгісіз тілде дұғалар бар. Бұл әндер, альбомдағы басқа материалдармен бірге, 60-шы жылдары танымал болған сиқыр туралы кітаптарда, әсіресе Грилло де Гивридің «Солқындық, сиқыр және алхимия» (алғаш рет 1929 жылы Францияда жарық көрген) кітабында кездеседі. Ағылшын тіліндегі диалогтың көп бөлігі Деннис Уитлидің 1960 жылғы «Сатаншы» атты оккульттік романынан сөзбе-сөз алынған, онда әйел кейіпкер шайтандық сектаға кіріседі. Сонымен қатар, жазбада Шайтан шіркеуі танымал етіп жатқан латын тіліндегі бірнеше сөз тіркестері қолданылса да, шіркеудің латын тіліндегі едәуір бөлігі қосылды, бұл топтың орындаған григориан әндері түрінде католик латын мессасының кері бұрылып, Шайтанға арналғанын көрсетеді. Екіншісі – «Сатандардың шіркеуі» сатаникалық рәсімдер мен философиясының оқуларын қамтитын «The Satanic Mass» атты альбом, онда кейіннен олардың «Сатандық Киелі кітабында» (1969 жылы жарық көрген) пайда болатын материал бар. Атауы латын тіліндегі бірнеше сөз тіркестеріне қарамастан, бұл альбом дәстүрлі қара мессамен айналыспады. Coven өздерінің Сатандық мессасын жазғаннан кейін көп ұзамай, Шайтан шіркеуі өздерінің қара мессаларын жасауды бастады, олардың екеуі жұртшылыққа қол жетімді. Біріншісі, 1970 жылы Уэйн Уэст Шайтан шіркеуі үшін жасаған «Missa Solemnis» (латынша Миссаның Missa Solemnis нұсқасынан кейін аталған; бастапқыда тек памфлет түрінде жарық көрген, кейіннен Майкл Акиноның Шайтан шіркеуі тарихында жарияланған), ал екіншісі, белгісіз автор жасаған «Le Messe Noir» (Антон ЛаВейдің 1972 жылғы «Сатаникалық рәсімдер» кітабында жарияланған). Бұл үш жаңадан жасалған қара мессаның (Coven жасаған және Шайтан шіркеуі жасаған екеуінің) латын тіліндегі «In nomine Dei nostri Satanas Luciferi Excelsi» сөз тіркесі бар. Бұл сөз тіркесі, сөзсіз, 30 жыл бұрын Парижде бұрынғы католик діни қызметкері басқарған латын мессасының кері бұрылысындағы («Люциферлік месса») дерлік бірдей сөз тіркесімен байланысты. Ол Пьер Гейроның «Париждің кішкентай шіркеулері» атты еңбегінде «Луциферлік мейрам» деп жарияланды. (Біздің Құдайымыздың атымен, Шайтан Люцифер ең Жоғары), сондай-ақ «Rege Satanas» және «Ave Satanas» (бұл, әрине, Латын тіліндегі үш сөз тіркесі, олар 1968 жылы «The Satanic Mass» атты Шайтан шіркеуінің жазбасында пайда болды). Сонымен қатар, олардың үшеуі де Рим-католик Миссалының латын тіліндегі басқа бөліктерін өзгертіп, оларды шайтандық нұсқаларға айналдырады. Шайтан шіркеуінің екі қара мессасы да Гюйсманның «Là Bas» кітабындағы қара мессаның француз мәтінін көптеп қолданады. (Вест тек ағылшын тіліндегі аударманы қолданады, ЛаВей француз тіліндегі түпнұсқасын да жариялайды). Сондықтан «Сатаникалық салт-дәстүрлер» кітабындағы қара месса – ағылшын, француз және латын тілдерінің бірігуі. Сонымен қатар, қара мессаның дәстүрлі сипаттамасына сәйкес, олардың үшеуі де рәсімнің орталық бөлігі ретінде католик шіркеуінен алынған киелі нан (Host) қажет етеді. «Обри Мэлех» атты автор 1986 жылы толығымен латын тілінде «Missa Niger» атты қара мессаны жариялады. (Бұл қара месса Интернетте қол жетімді). Обри Мэлехтің қара мессасы ЛаВейдің «Сатаникалық рәсімдерде» жарияланған қара мессамен дерлік бірдей түпнұсқа латын тіліндегі сөз тіркестерін қамтиды. Айырмашылығы, латын тілінің мөлшері енді екі еседен астамға өсті, сондықтан қара мессаның барлығы латын тілінде. Coven және Уэйн Уэсттен айырмашылығы, ЛаВей және Мэлех өздерінің қара мессаларындағы латын материалдарының көзін көрсетпейді, оны біреуден алғанын ғана білдіреді, кім екенін айтпайды.

In spite of the huge amount of French literature discussing the Black Mass (Messe Noire) at the end of the 19th century and early 20th century, no set of written instructions for performing one, from any purported group of Satanists, turned up in writing until the 1960s, and appeared not in France, but in the United States. As can be seen from these first Black Masses and Satanic Masses appearing in the U. S., the creators drew heavily from occult novelists such as Dennis Wheatley and Joris Karl Huysmans, and from non fiction occult writers popular in the 1960s, such as Grillot de Givry, author of the popular illustrated book Witchcraft, Magic and Alchemy, and H. T. F. Rhodes, who provided a title for the satanic ritual in his 1954 book The Satanic Mass. Throughout his book, Rhodes uses the term "Black Mass", and not "Satanic Mass". "The Satanic Mass" only appears as the title and nowhere else, perhaps because it is a less ambiguous and more suitable book title. Herbert Sloane, the founder of an early Satanist group, the Ophite Cultus Satanas, speaks of Satanists performing the ritual of the "Satanic Mass" in a letter he wrote in 1968 , and in 1968 and 1969 also appeared the first two recordings of Satanic rituals, both entitled the "Satanic Mass":

The first was a 13 minute recording of a full length "Satanic Mass" made by the U. S. band Coven. Coven's Satanic Mass, part of their stage show beginning in 1967, was expanded and included on their 1969 record album Witchcraft Destroys Minds & Reaps Souls, together with the full published text. On the album cover, it is stated that they spent a long time researching the material, and to their knowledge it was the first Black Mass published in any language. The result was eclectic, drawing chants and material from numerous sources, including two medieval French miracle plays, Le Miracle de Théophile and Jeu de Saint Nicolas, which both contain invocations to the Devil in an unknown language. These chants, along with other material on the album, could be found in books on witchcraft popular in the 60s, notably Grillot de Givry's Witchcraft, Magic and Alchemy (originally published in France in 1929). A large portion of the English dialogue was taken verbatim from Dennis Wheatley's 1960 occult novel, The Satanist, in which the female protagonist is initiated into a Satanic cult. Additionally, the recording, while using a couple of the Latin phrases the Church of Satan was already making popular, also added a substantial amount of church Latin, in the form of Gregorian chants sung by the band, to create the genuine effect of the Catholic Latin Mass being inverted and sung to Satan. The second was a record album of readings in Satanic ritual and philosophy by the Church of Satan, called "The Satanic Mass", which contained material later to appear in their Satanic Bible (published in 1969). In spite of the title and a few phrases in Latin, this album did not deal with the traditional Black Mass. Soon after Coven created their Satanic Mass recording, the Church of Satan began creating their own Black Masses, two of which are available to the public. The first, created for the Church of Satan by Wayne West in 1970, was entitled "Missa Solemnis" (named after the Missa Solemnis version of the Latin Mass; originally published only in pamphlet form, later published in Michael Aquino's history of The Church of Satan), and the second, created by an unknown author, was entitled "Le Messe Noir" (published in Anton LaVey's 1972 book The Satanic Rituals). All three of these newly created Black Masses (the one by Coven and the two by the Church of Satan) contain the Latin phrase "In nomine Dei nostri Satanas Luciferi Excelsi" This phrase undoubtedly is related to almost exactly the same phrase appearing 30 years earlier in an inversion of the Latin Mass (a "Luciferian Mass") led by a former Catholic priest in Paris, which included the phrase "In nomine Domini Dei nostri Satanae Luciferi Excelsi". It was published as Messe Luciférienne, in Pierre Geyraud's Les Petites Églises de Paris. (In the name of our God, Satan Lucifer of the Most High), as well as the phrases "Rege Satanas" and "Ave Satanas" (which, incidentally, are also the only three Latin phrases which appeared in the Church of Satan's 1968 recording, "The Satanic Mass"). Additionally, all three modify other Latin parts of the Roman Catholic Missal to make them into Satanic versions. The Church of Satan's two Black Masses also use the French text of the Black Mass in Huysmans' Là Bas to a great extent. (West only uses the English translation, LaVey publishes also the original French). Thus, the Black Mass found in The Satanic Rituals is a combination of English, French, and Latin. Further, in keeping with the traditional description of the Black Mass, all three also require a consecrated Host taken from a Catholic church, as a central part of the ceremony. A writer using the pseudonym "Aubrey Melech" published, in 1986, a Black Mass entirely in Latin, entitled "Missa Niger". (This Black Mass is available on the Internet). Aubrey Melech's Black Mass contains almost exactly the same original Latin phrases as the Black Mass published by LaVey in The Satanic Rituals. The difference is that the amount of Latin has now more than doubled, so that the entire Black Mass is in Latin. Unlike Coven and Wayne West, LaVey and Melech do not give the source for the Latin material in their Black Mass, merely implying that they received it from someone else, without saying who.

Қара массаның тілі

ЛаВей француз тілінде жариялаған бөлімдер Гюйсманның «Là bas» еңбегінен алынған цитаталар еді. Мелек пен ЛаВейдің латын тілі Рим-католик шіркеуінің латынша миссалына негізделген, бірақ оған шайтандық мағына беру үшін қайта жазылған (мысалы, Римдік мисса «In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti, introibo ad altare Dei» деп басталады, ал ЛаВейдің «Сатандық рәсімдер» басылымындағы нұсқасы «In nomine magni dei nostri Satanas, introibo ad altare Domini Inferi» деп басталады). Көшіру және грамматикалық қателердің саны аз. Мысалы, миссадағы «dignum» сөзі басылған «Сатандық рәсімдерде» қате түрде «clignum» деп жазылған. Тағы бір мысал, ол да бір рет кездеседі, «laefificat» «laetificat» орнына қолданылған. Нақтырақ грамматикалық қателердің бірі – «ego vos benedictio» («Мен сені жарылқаймын»), оның орнында «ego vos benedico» болуы керек еді. Тағы бір грамматикалық ерекшелік – ЛаВей латын тіліндегі мисса нұсқасының барлығында «Satanas» атауын жіктемейді, яғни латын тіліндегі сөз соңдықтары қолданылған жағдайда қалыпты түрде өзгеруі керек болса да, сөздің бір ғана түрін пайдаланады. Мелек «Satanus» сөзін қолданады. «Satanas» аты сатанизм мен сиқыршылықпен байланысты латын мәтіндерінің кейбір мысалдарында кездеседі, мысалы, Урбан Грандье жазған деп есептелетін орта ғасырлық шайтанмен жасалған келісімде. Екі қара мисса да латын тілінде «Ave, Satanas!» («Қош келдің, Шайтан!» немесе «Аман бол, Шайтан!») деген сөздермен аяқталады, бұл Латын Вульгатасындағы (Матай 4:10) Исаның Шайтанға айтқан «Vade, Satanas!» («Кет, Шайтан!») деген сөзіне қарама-қарсы мағына береді.