Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1235–1806 жылдары Киелі Рим империясының герцогтігі, Германия мемлекеттері Брансвик және Люнебург герцогтарының басқаруында
1235–1806 duchy of the Holy Roman Empire
the German states ruled by the various Dukes of Brunswick and Lüneburg
Брансвик-Люнебург герцогтігі (Herzogtum Braunschweig und Lüneburg), немесе дәлірек айтқанда, Брансвик және Люнебург герцогтігі – Киелі Рим империясының құрамында орта ғасырдың соңынан бастап, тараған жылға дейін болған тарихи герцогтік. Герцогтік қазіргі Германияның солтүстік-батысында орналасқан. Оның аты аймақтағы ең ірі екі қаланың – Брансвик пен Люнебургтің атынан шыққан. Герцогтік 1235 жылы Саксониядағы Вельфтер әулетінің жерінен пайда болды және Генрих Арыстанның немересі, Бала Оттоға императорлық жеке меншік ретінде берілді. Жоғары орта ғасырларда герцогтік Вельфтер әулетінің түрлі тармақтары арасында бірнеше рет бөлінді, бірақ әрбір билеуші өзінің жеке титулымен қатар «Брансвик-Люнебург герцогы» атанды. 1692 жылға қарай, аумақтар екіге бірікті: Брансвик-Люнебург сайлаушылығы (әдетте Ганновер сайлаушылығы деп аталады) және Брансвик-Вольфенбюттель княздығы. 1714 жылы әулеттің Ганновер тармағы Ұлыбритания мен Ирландия тақтарына мұрагерлік етті және 1837 жылға дейін Ганновермен жеке одақта билік етті. Осы себепті, бұрынғы британдық колониялардағы көптеген қалалар мен провинциялар Брансвик немесе Люнебургтің құрметіне аталды. Ганноверлер британдық таққа отырған кезде Брансвикке билік етпеді, себебі қала көршілес Брансвик-Вольфенбюттельдің құрамында болды. 1814/15 жылғы Вена конгресінен кейін Брансвик-Люнебург аумақтары Ганновер Корольдігі мен Брансвик Герцогтігіне айналды.
The Duchy of Brunswick Lüneburg (Herzogtum Braunschweig und Lüneburg), or more properly the Duchy of Brunswick and Lüneburg, was a historical duchy that existed from the late Middle Ages to the Late Modern era within the Holy Roman Empire, until the year of its dissolution. The duchy was located in what is now northwestern Germany. Its name came from the two largest cities in the territory: Brunswick and Lüneburg. The dukedom emerged in 1235 from the allodial lands of the House of Welf in Saxony and was granted as an imperial fief to Otto the Child, a grandson of Henry the Lion. The duchy was divided several times during the High Middle Ages amongst various lines of the House of Welf, but each ruler was styled "Duke of Brunswick Lüneburg" in addition to his own particular title. By 1692, the territories had consolidated to two: the Electorate of Brunswick Lüneburg (commonly known as the Electorate of Hanover), and the Principality of Brunswick Wolfenbüttel. In 1714, the Hanoverian branch of the family succeeded to the thrones of Great Britain and Ireland, which they ruled in personal union with Hanover until 1837. For this reason, many cities and provinces in former British colonies are named after Brunswick or Lüneburg. The Hanoverians never ruled Brunswick while they held the British throne, as the city was part of neighbouring Brunswick Wolfenbüttel. After the Congress of Vienna in 1814/15, the Brunswick Lüneburg territories became the Kingdom of Hanover and the Duchy of Brunswick.
Тарих
1180 жылы Генрих Арыстанға императорлық тыйым салынғанда, ол Саксония герцогы және Бавария герцогы атақтарынан айырылды. Ол бірнеше жыл бойы жер аударылды, бірақ содан кейін анасының жағынан мұрагерлік алған (аллодиялық) мүліктерінде өмірінің соңына дейін қалуға рұқсат етілді. 1235 жылы Майнцте өткен императорлық диетада, Гогенштауфен мен Велфтер отбасыларының татуласуының бір бөлігі ретінде Генрихтің немересі Отто Бала өзінің иеліктерін император Фридрих II-ге тапсырды және оған жаңадан құрылған Брансвик-Люнебург герцогтығымен алмастырылды. Бұл герцогтық императорға өткен иеліктерден және императорлық қазынадан алынған басқа да кең аумақтардан құрылды. 1252 жылы қайтыс болғаннан кейін оның орнын ұлдары Альберт Тал және Иоанн басқарды, олар герцогтықты бірлесіп биледі. 1269 жылы герцогтық бөлінді, Альберт Брансвик маңындағы мемлекеттің оңтүстік бөлігін, ал Иоанн Люнебург аймағындағы солтүстік аумақтарды алды. Люнебург және Брансвик қалалары 1512 және 1671 жылдарына дейін Велфтер әулетінің меншігінде болды. 1571 жылы Кальверде аймағы Герцогтықтың енжары болды. Герцогтықтың әртүрлі бөліктері ғасырлар бойы бөлініп, қайта біріктірілді, олардың барлығын Велф немесе Гюльф әулеті басқарды, олар бір-бірімен тығыз қарым-қатынас жасады – көбінесе туысқандарымен некелесу арқылы – бұл қазіргі заманға қарағанда әлдеқайда көп кездесетін практика, тіпті Киелі Рим империясының шаруалары арасында да, өйткені сол кездегі саликалық мұрагерлік заңдары жер мен иеліктерді бақылауды ынталандырды. Осы уақыт аралығында билік орталықтары Брансвик пен Люнебургтен Цельле мен Вольфенбюттельге көшті, өйткені қалалар өз тәуелсіздіктерін жариялады.
When the Imperial ban was placed on Henry the Lion in 1180, he lost his titles as Duke of Saxony and Duke of Bavaria. He went into exile for several years, but was then allowed to stay on the (allodial) estates inherited from his mother's side until the end of his life. At the Imperial Diet of 1235 in Mainz, as part of the reconciliation between the Hohenstaufen and Welf families, Henry's grandson, Otto the Child, transferred his estates to Emperor Frederick II and was enfeoffed in return with the newly created Duchy of Brunswick Lüneburg, which was formed from the estates transferred to the Emperor as well as other large areas of the imperial fisc. After his death in 1252, he was succeeded by his sons, Albert the Tall and John, who ruled the dukedom jointly. In 1269, the duchy was divided, Albert receiving the southern part of the state around Brunswick and John the northern territories in the area of Lüneburg. The towns of Lüneburg and Brunswick remained in the overall possession of the House of Welf until 1512 and 1671 respectively. In 1571 the Amt of Calvörde became an exclave of the Duchy. The various parts of the duchy were further divided and re united over the centuries, all of them being ruled by the Welf or Guelph dynasty, who maintained close relations with one another—not infrequently by marrying cousins—a practice far more common than is the case today, even among the peasantry of the Holy Roman Empire, for the contemporary salic inheritance laws encouraged the practice of retaining control of lands and benefits. The seats of power moved in the meantime from Brunswick and Lüneburg to Celle and Wolfenbüttel as the towns asserted their independence.
Бағынышты княздіктердің тарихы
Герцогтық пен оның бағынысты княздықтарының кейінгі тарихы көптеген бөліністер мен қайта бірігулермен ерекшеленді. Қайта-қайта құрылған және княздік мәртебесіне ие болған бағынысты мемлекеттер көбінесе билеушілерінің тұрақты орнымен аталды. Әртүрлі әулеттік тармақтардың иеліктері белгілі бір әулет тоқыраған кезде басқа тармаққа мұрагерлік болып өтуі мүмкін. Мысалы, ғасырлар бойы Брансвик әулетінің Ескі, Орта және Жаңа үйлері (немесе тармақтары), сондай-ақ Люнебург әулетінің Ескі, Орта және Жаңа үйлері болды. Бір уақытта билік құрған әулеттік тармақтардың саны екіден беске дейін ауысып отырды.
The subsequent history of the dukedom and its subordinate principalities was characterised by numerous divisions and reunifications. The subordinate states that were repeatedly created, and which had the legal status of principalities, were generally named after the residence of their rulers. The estates of the different dynastic lines could be inherited by a side line when a particular family died out. For example, over the course of the centuries there were the Old, Middle and New Houses (or Lines) of Brunswick, and the Old, Middle and New Houses of Lüneburg. The number of simultaneously reigning dynastic lines varied from two to five.
Брансвик-Волфенбюттель княздігі
1269 жылы Брансвик-Люнебург герцогтігінің бірінші бөлінісінен кейін Брансвик княздығы құрылды. 1432 жылы Брансвик қала тұрғындарымен қарым-қатынастың шиеленісуі салдарынан Брансвик әулеті өз резиденциясын Вольфенбюттельге, су төбесіне көшірді, ол Шлосске дейін кеңейтілді, ал қала патшалық резиденциясына айналды. Осы княздық Вольфенбюттель деген атпен белгілі болды. 1546 жылдан бастап Вольфенбюттель Брауншвейг-Люнебургтің аға князі Генрих, Брауншвейг-Данненберг герцогының резиденциясы болды. Брауншвейг-Люнебург герцогтігіне толық құқығы бар Генрих, Люнебург княздығын Каленберг княздарына төлем шарттарымен, Вольфенбюттель мұрагерлеріне (әулет басшысы) және оның ұрпақтары ғана осы аға Вольфенбюттель княздығын мұраға алатынына кепілдік берумен шартты түрде жалға берді. 1753/1754 жылдары ғана резиденция жаңа салынған Брансвик сарайына, Брансвикке қайта көшірілді. Вена конгресінен кейін және аумақтық өзгерістерден соң княздық жаңа Брауншвейг герцогтігінің негізін қалады.
In 1269, the Principality of Brunswick was formed following the first division of the Duchy of Brunswick Lüneburg. In 1432, as a result of increasing tensions with the townsfolk of Brunswick, the Brunswick Line moved their Residence to Wolfenbüttel, into the water castle, which was expanded into a Schloss, whilst the town was developed into a royal seat. The name Wolfenbüttel was given to this principality. From 1546, Wolfenbüttel became the residence of the senior prince of Brunswick Lüneburg, Henry, Duke of Brunswick Dannenberg. With sole rights to the Duchy of Brunswick Lüneburg, he provided a conditional sub lease of the Principality of Lüneburg to the princes of Calenberg with the conditions of payment to the Wolfenbüttel heirs (Chief of the House), together with the guarantee that only his descendants would inherit this senior principality of Wolfenbüttel. Not until 1753/1754 was the Residence moved back to Brunswick, into the newly built Brunswick Palace. Following the Congress of Vienna and territorial adjustments the principality formed the basis of the new Duchy of Brunswick.
1432 жылы Брансвик-Вольфенбюттель княздығы бағындырған жерлер Дейстер мен Лайн аралығында Каленберг княздығы болып бөлінді. Солтүстікте бұл жаңа мемлекет Ниенбургқа жақын Хойя графтығымен шектесіп, одан Лайн өзені бойымен Уунсторф және Ганновер арқылы оңтүстікке қарай тар, ирек жолақпен Вольфенбюттель княздығына дейін созылды. 1495 жылы Геттинген маңына кеңейтілді. 1584 жылы Вольфенбюттель тармағына қайтарылды. 1634 жылы мұрагерлік бөлісу нәтижесінде ол Люнебург үйіне өтті, ал 1635 жылы тағы да тәуелсіз княздыққа айналды, осы кезде Ханноверді резиденциясы етіп таңдаған Люнебург князі Эрнест II-нің кіші інісі Георгқа берілді. 1665 жылы Грубенхаген маңында және 1705 жылы Люнебург княздығы төңірегінде жаңа территориялар қосылды. 1692 жылы Каленберг тармағынан герцог Эрнест Август Брансвик-Люнебургтің сайлаушы князі ретінде сайлаушы болу құқығын алды. Бұл сайлаушылық Хановер сайлаушылығы немесе Курханновер деп те аталады. 1814 жылы оның орнын Ганновер Корольдігі басты.
In 1432, the estates gained by the Principality of Brunswick Wolfenbüttel between the Deister and Leine split away as the Principality of Calenberg. To the north, this new state bordered on the County of Hoya near Nienburg and extended from there in a narrow, winding strip southwards up the River Leine through Wunstorf and Hanover where it reached the Principality of Wolfenbüttel. In 1495, it was expanded around Göttingen. In 1584, it returned to the Wolfenbüttel Line. In 1634, as a result of inheritance distributions, it went to the House of Lüneburg, before becoming an independent principality again in 1635, when it was given to George, younger brother of Prince Ernest II of Lüneburg, who chose Hanover as his Residenz. New territory was added in 1665 in the vicinity of Grubenhagen and in 1705 around the Principality of Lüneburg. In 1692, Duke Ernest Augustus from the Calenberg Line, acquired the right to be a prince elector as the Prince Elector of Brunswick Lüneburg. Colloquially, the Electorate was also known as the Electorate of Hanover or as Kurhannover. In 1814, it was succeeded by the Kingdom of Hanover.
Люнебург княздігі
Люнебург княздығы 1269 жылы герцогтіктің мұрасы бөлінген кезде Брансвик княздығымен бірге құрылды. 1705 жылы Брансвик-Люнебург герцогы Георг Вильгельмнің қайтысынан кейін король Георг I Люнебург мемлекетін мұраға алды. Ол Георг Вильгельмнің 1658 жылы кіші інісі Эрнест Августтың пайдасына бас тартуының нәтижесін пайдаланған және герцогтың моргандық қызы Софи Доротеяның күйеуі болды, кейіннен ол "Альден ханшайымы" деп белгілі болды. Бұл княздық 1692 жылы электорат мәртебесіне көтерілген Каленберг княздығымен біріктірілді.
The Principality of Lüneburg emerged alongside the Principality of Brunswick in 1269 when the inheritance of the Duchy was divided. After the death of Duke George William of Brunswick Lüneburg in 1705, King George I inherited the state of Lüneburg, being both the benefactor of Georges William's 1658 renunciation in favour of his younger brother Ernest Augustus and the husband of the Duke's morganatic daughter, Sophie Dorothea, later known as the "Princess of Ahlden". It was united with the Principality of Calenberg, which had been elevated in 1692 into the Electorate.
Геттинген княздігі
Брансвик-Люнебург герцогтігінің ең оңтүстік княздығы оңтүстікте Мюнденнен басталып, Везер өзені арқылы Холцминденге дейін созылды. Шығысқа қарай Геттингеннен Лайна өзені бойымен Нортхайм арқылы Эйнбекке дейін жалғасты. Ол 1345 жылы Брансвик княздығының бөлінуі нәтижесінде құрылды және 1495 жылы Каленбергпен біріктірілді.
The southernmost principality in the Duchy of Brunswick Lüneburg stretched from Münden in the south down the River Weser to Holzminden. In the east it ran through Göttingen along the River Leine via Northeim to Einbeck. It emerged in 1345 as the result of a division of the Principality of Brunswick and was united in 1495 with Calenberg.
Грубенхаген княздігі
1291 жылдан 1596 жылға дейін Грубенхаген тәуелсіз княздық болды, алғашқы билеушісі – Альберт Брансвик-Вольфенбюттельдің ұлы Генрих Кереметті. Княздық Соллинг тауларының солтүстік бөлігінде, Эйнбек қаласының жанындағы Лайне өзені бойында, сондай-ақ Айксфельдтің солтүстігінде және Оңтүстік-Батыс Харц тауларында орналасқан. Жылдар өте келе ұсақ-ұсақ княздықтарға бөлінгеннен кейін, Грубенхаген 1596 жылы Брансвик-Вольфенбюттельге қайта қосылды және 1665 жылы Каленберг тармағына берілді.
From 1291 to 1596, Grubenhagen was an independent principality, its first ruler being Henry the Admirable, son of Albert of Brunswick Wolfenbüttel. The state lay along the northern part of the Solling hills and the River Leine near Einbeck and north of the Eichsfeld on and in the southwestern Harz. After being split in the course of the years into smaller and smaller principalities, Grubenhagen returned in 1596 to Brunswick Wolfenbüttel and was ceded to the Calenberg line in 1665.
Басқа салалар
Толық егемендігі жоқ басқа тармақтарға Данненберг, Харбург, Гифхорн, Беверн, Остероде, Герцберг, Зальцдерхелден және Эйнбек мемлекеттері кірді. Барлығы шамамен ондай бөлімшелер болғанмен, кейбіреулері тек династиялық болды және Империяның мемлекеттері ретінде мойындалмады, ал бір кезде 1500-ден астам осындай заңды түрде танылған құрылымдар болған. Рейхстаг қатысушыларының тізімінде (1792) Брансвик-Люнебургтің төрт бөлімшесі мойындалған өкілдікке ие болды: Люнебург княздығы. Каленберг-Геттинген княздығы, 1495 жылы Брансвик-Вольфенбюттельдің Эрик I басшылығымен біріктірілді. Грубенхаген княздығы. Брансвик-Вольфенбюттель княздығы. 1705 жылға қарай Брансвик-Люнебургтің тек екі герцогы ғана тірі қалды, біреуі Каленберг, Люнебург және басқа иеліктерді, ал екіншісі Вольфенбюттельді басқарды.
Other branches that did not have full sovereignty included the states of Dannenberg, Harburg, Gifhorn, Bevern, Osterode, Herzberg, Salzderhelden, and Einbeck. While a total of about a dozen subdivisions that existed, some were only dynastic and not recognised as states of the Empire, which at one time had over 1500 such legally recognized entities. In the List of Reichstag participants (1792), the following four subdivisions of Brunswick Lüneburg had recognized representation:
The Principality of Lüneburg. The Principality of Calenberg Göttingen, merged under Eric I of Brunswick Wolfenbüttel in 1495. The Principality of Grubenhagen. The Principality of Brunswick Wolfenbüttel. By 1705 only two Dukes of Brunswick Lüneburg survived, one ruling Calenberg, Lüneburg and other possessions, and the other ruling Wolfenbüttel.
Люнебургтен Ганноверге дейін
Династиялық желілердің бірі – Люнебург князьдері еді, олар 1635 жылы Георгқа, отбасының кіші мүшесіне, Ханновер қаласында тұрақтап, Каленбергті сатып алды. Оның ұлы Кристиан Луи мен оның бауырлары 1648 жылы Цельді мұраға алды және одан кейін оны және Каленбергті өзара бөлісті; отбасының тығыз байланысты тармағы Вольфенбюттельде жеке билік жүргізді. 1692 жылы император Леопольд I Каленберг пен Люнебург-Цель территорияларын сайлаушылыққа бекітті, себебі Каленберг герцогінің Цельді жақын арада мұраға алуы күтілуде еді, бірақ территориялардың нақты династиялық бірігуі оның ұлы Георг I Людовик тұсында 1705 жылы ғана болды, ал сайлаушылық 1708 жылға дейін Императорлық диетада ресми түрде бекітілмеді. Нәтижесінде пайда болған мемлекет көптеген түрлі аттармен белгілі болды: Брансвик-Люнебург, Каленберг, Каленберг-Цель; оның билеушісі көбінесе «Гановердің сайлаушысы» деп аталды. Кездейсоқтыққа байланысты, 1701 жылы Брансвик-Люнебург герцогі британдық тәждің мұрагерлік тізіміне енді, бұл 1707 жылғы Унион актерімен расталды, ол кейіннен мұрагерлікке ие болды, осылайша 1714 жылдың 20 қазанында екі тәждің жеке одағы құрылды. Он жылдан астам уақыт өткен соң, даулы сайлаушылық мәселесі мұрагерге шешілді, ал Брансвик-Люнебургтің жаңа герцогы (1698 жылдың 23 қаңтарында герцог болып тағайындалған) Георг I Людовик 1708 жылдан бастап өзін Брансвик пен Люнебургтің сайлаушысы деп атауға құқылы болды. Бұл жай ғана оқиға емес, діни саясаттың нәтижесі болды, соның арқасында ол Шотландия мен Англияның тақтарына протестанттық мұрагерлікті қамтамасыз ету үшін жазылған Елдестіру актері арқылы британдық тәждің мұрагерлік тізіміне енгізілді. Ол кезде Солтүстік Еуропаның және Ұлыбританияның көп бөлігінде католиктерге қарсы сезім күшті болды. Осы оқиғада Георг I өзінің екінші туысы, Ұлыбританияның патшайымы Аннаны – Стюарт әулетінің соңғы билеушісін алмастырды және 1714 жылдың 1 тамызында британдық тәж бен Брансвик-Люнебург герцогтігі (Гановер сайлаушылығы) арасында жеке одақ құрды, ол Наполеон соғыстарынан кейін бір ғасырдан астам уақытқа созылды, тіпті қасиетті Рим империясының тарауы мен жаңа мұрагерлік мемлекеттің пайда болуын қамтыды. Осылайша, «Гановер сайлаушылығы» (негізгі герцогтік) басқа жерлерді қосу арқылы кеңейтілді және 1814 жылы бейбітшілік конференцияларында (Вена конгресінде) Наполеон соғыстарынан кейін Еуропаның болашақ бейнесін анықтаған Ганновер Корольдігіне айналды.
One of the dynastic lines was that of the princes of Lüneburg, which, in 1635, acquired Calenberg for George, a junior member of the family who set up residence in the city of Hanover. His son Christian Louis, and his brothers inherited Celle in 1648 and thereafter shared it and Calenberg between themselves; a closely related branch of the family ruled separately in Wolfenbüttel. The territories of Calenberg and Lüneburg Celle were made an Electorate by the Emperor Leopold I in 1692 in expectation of the imminent inheritance of Celle by the Duke of Calenberg, though the actual dynastic union of the territories did not occur until 1705 under his son George I Louis, and the Electorate was not officially approved by the Imperial Diet until 1708. The resulting state was known under many different names: Brunswick Lüneburg, Calenberg, Calenberg Celle; its ruler was often known as the "Elector of Hanover". Coincidentally, in 1701, the Duke of Brunswick Lüneburg found himself in the line of succession for the British crown, later confirmed in 1707 by the Act of Union, which he subsequently inherited, thereby creating a personal union of the two crowns on 20 October 1714. After a little over a decade, the matter of the disputed electorate was settled upon the heir, and the new Duke of Brunswick Lüneburg (acceded as duke on 23 January 1698), George I Louis, was able to style himself the Elector of Brunswick and Lüneburg from 1708. It was not just happenstance but also religion driven politics that brought about the circumstance that he was also put into the line of succession for the British crown by the Act of Settlement— which was written to ensure a Protestant succession to the thrones of Scotland and England at a time when anti Catholic sentiment ran high in much of Northern Europe and much of Great Britain. In this event, George I succeeded his second cousin Anne, Queen of Great Britain—the last reigning member of the House of Stuart—and subsequently formed a personal union on August 1st, 1714 between the British crown and the duchy of Brunswick Lüneburg (electorate of Hanover), which would last until well after the end of the Napoleonic wars more than a century later—including even through the dissolution of the Holy Roman Empire and the rise of a new successor kingdom. In that manner, the "Electorate of Hanover" (the core duchy) was enlarged with the addition of other lands and became the Kingdom of Hanover in 1814 at the peace conferences (Congress of Vienna) settling the future shape of Europe in the aftermath of the Napoleonic wars.
Британдық таққа қатысты қарым-қатынастың тарихы
Ұлыбританияның алғашқы ханноверлік патшасы, Ұлыбританияның Георгий I, Брансуик-Люнебург герцогы болды және 1708 жылы Киелі Рим империясының ресми және мойындалған сайлаушы принці атанды. Оның иеліктері 1706 жылы кеңейді, Брауншвейг-Люнебург герцогтарының Каленберг тармағының мұрагерлік жерлері Люнебург-Целле тармағының жерлерімен бірігіп, Ганновер сайлаушылығын құрды. Осыдан кейін Георгий I Ганновер сайлаушысы деп аталды. 1700 және 1701 жылдары ағылшын Парламенті мұрагерлік мәселесін қарағанда, баласыз билік құрған королева Аннадан (Стюарт әулеті) протестант үстемдігіне басымдық берді. Олар 1701 жылғы Елдестіру туралы заңның ережелерін Джеймс I-нің немересі, Ганновердің Софиясына жүктеді. София королева Аннадан бірнеше апта бұрын қайтыс болды, бірақ оның ұлы және мұрагері Георгий I, Аннаның екінші туысы 1714 жылдың тамызында қайтыс болғаннан кейін Ұлыбритания патшасы болды. Ұлыбритания мен Ганновер 1837 жылы Виктория патшайым таққа отырғанға дейін жеке одақта болды. Георгий I-ден кейін оның ұлы Георгий II, содан кейін оның шөбересі Георгий III таққа отырды. Соңғысы Киелі Рим империясы 1806 жылы соңғы императорымен таратылғаннан кейін де сайлаушы лауазымын сақтап қалды. Георгий III империяның таратылуының заңдылығын жоққа шығарды және соғыс аяқталғаннан кейін Вена конгресіне дейін Ганновер сайлаушылығы үшін жеке консулдық кеңселер мен қызметкерлерді ұстады. Наполеон жеңілгеннен кейін Георгий III өзінің жерлерін және Пруссиядан алған жерлерін Ганновер патшасы ретінде қайтарып алды, сонымен қатар кейбір шағын, шашыраңқы аумақтардан бас тартты.
The first Hanoverian King of Great Britain, George I of Great Britain, was the reigning Duke of Brunswick Lüneburg, and was finally made an official and recognized prince elector of the Holy Roman Empire in 1708. His possessions were enlarged in 1706 when the hereditary lands of the Calenberg branch of the Dukes of Brunswick Lüneburg merged with the lands of the Lüneburg Celle branch to form the Electorate of Hanover. Subsequently, George I was referred to as Elector of Hanover. In 1700 and 1701, when the English Parliament had addressed the question of an orderly succession, with a particular religious bias toward a Protestant ruler, from the childless ruling Queen Anne (House of Stuart), it passed the provisions of the Act of Settlement 1701 to Sophia of Hanover, granddaughter of James I. Sophia predeceased Queen Anne by a few weeks, but her son and heir, George I, succeeded as King of Great Britain when Anne, his second cousin, died in August 1714. Great Britain and Hanover remained united in personal union until the accession of Queen Victoria in 1837. George I was followed by his son George II and then his great grandson George III, the latter retaining the position of elector even after the Holy Roman Empire was abolished by its last emperor in 1806. George III contested the validity of the dissolution of the Empire and maintained separate consular offices and staff for the Electorate of Hanover until the Congress of Vienna at the war's end. After the fall of Napoleon, George III regained his lands plus lands from Prussia as King of Hanover, whilst giving up some other smaller scattered territories.
Брансвик герцогтігі
Вольфенбюттель желісі 1807-1813 жылдар аралығында, ол және Ганновер Наполеонның Батыс Вестфалия патшалығына біріктірілгеннен басқа, тәуелсіздігін сақтап келді. 1815 жылғы Вена конгресі оны Браншвейг Герцогтығы деген атпен тәуелсіз мемлекетке айналдырды. Герцогтық тәуелсіздігін сақтап, алдымен Солтүстік Германия Конфедерациясына, содан кейін 1871 жылы Германия империясына қосылды. 1884 жылы Вольфенбюттель желісінің ұрпақтары тоқтап қалғанда, неміс үкіметі заңды мұрагер, Ганновердің тәж мұрагері билікке ие болуына жол бермей, оның орнына регенттік тағайындады. Он жылдардан кейін, тәж мұрагерінің ұлы мен императордың жалғыз қызының некесі арқылы отбасылар қайта табысты, ал Германия императоры Вильгельм II 1913 жылы күйеу баласына билікке келуге рұқсат берді (оның әкесі өз құқықтарынан бас тарған болатын).
The Wolfenbüttel Line retained its independence, except from 1807 to 1813, when it and Hanover were merged into the Napoleonic Kingdom of Westphalia. The Congress of Vienna of 1815 turned it into an independent state under the name Duchy of Brunswick. The Duchy remained independent and joined first the North German Confederation and then the German Empire in 1871. When the Wolfenbüttel Line became extinct in 1884, the German government withheld the rightful heir, the Crown Prince of Hanover, from taking control, instead installing a regency. Decades later, the families were reconciled by the marriage of the Crown Prince's son to the Emperor's only daughter, and Wilhelm II, German Emperor, allowed his son in law to assume rule in 1913 (his father having renounced his own right).