Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Каленберг княздығы – 1432 жылы құрылған Брауншвейг-Люнебург герцогтығының династиялық бөлігі. 1635 жылдан бастап Каленбергке Ганновер үйі (Люнебург княздығынан) билік етті; князьдер 1692 жылы қасиетті Рим империясының тоғызыншы сайлау құқығын алды. Олардың аумағы 1714 жылдан бастап Ұлыбритания Корольдігімен жеке одақта басқарылған Ганновер сайлау округінің ядросына айналды. Княздық өз атын Брауншвейг герцогтарының резиденциясы болған Каленберг қамалынан алды.
The Principality of Calenberg was a dynastic division of the Welf Duchy of Brunswick Lüneburg established in 1432. Calenberg was ruled by the House of Hanover (from the Principality of Lüneburg) from 1635 onwards; the princes received the ninth electoral dignity of the Holy Roman Empire in 1692. Their territory became the nucleus of the Electorate of Hanover, ruled in personal union with the Kingdom of Great Britain from 1714 onwards. The principality received its name from Calenberg Castle, a residence of the Brunswick dukes.
Аумағы
Брансвик-Люнебург герцогы Эрик I 1495 жылы мұраның бөлігі ретінде Каленберг княздігін таңдағанда, оны «Лейн өзені мен Дайстердің арасындағы жер» деп сипаттады. Бірақ бұл географиялық сипаттама толыққанды дұрыс болған емес. Шындығында, княздық Лайнаның батысына қарай Шюленбургтен бастап солтүстіктегі Нойштадт-ам-Рюбенберге дейін созылды, яғни Дейстердің етегінен әлдеқайда солтүстікке жетті. Оңтүстік-батысқа қарай аймақ Везер өзені бойындағы Хамелинге дейін, Дейстерден де асып кетіп созылды. Ганновер қаласы, формальды түрде еркін императорлық қала болмаса да, Вельфтердің аумақтық билігінен тәуелсіз болды. Тек 1636 жылы Оттыз жылдық соғыста сәтті әскери қолбасшы болған Георг Каленбергтік қаланы өз резиденциясы етіп таңдағаннан кейін ғана Ганноверді Каленберг княздігінің бір бөлігі деп қарастыруға болады. Каленберг қамалы 1692 және 1694 жылдар аралығында бұзылып, жайылтылды. 1463 жылдан бері Каленберг және Геттинген княздықтары арасындағы байланыс болғандықтан, соңғысы кейде Каленберг деп те аталатын. Бүгінде «Каленберг жері» термині көбінесе Ганновер мен Дайстер арасындағы аймаққа қатысты қолданылады.
When Eric I, Duke of Brunswick Lüneburg chose the Principality of Calenberg as his part of the inheritance in 1495, he described it as "the land between the River Leine and the Deister". This geographical description, however, was never totally correct. In fact, the principality extended west of the Leine from Schulenburg as far as Neustadt am Rübenberge in the north and thus much further north than the foothills of the Deister. To the south west the territory stretched as far as Hamelin on the Weser, well beyond the Deister. The city of Hanover was largely independent of Welf territorial lordship, even though it was not formally a free imperial city. Not until George of Calenberg, who had been a successful general in the Thirty Years War, chose the city as his Residenz in 1636 could Hanover also be viewed as part of the Principality of Calenberg. Calenberg Castle was demolished and slighted between 1692 and 1694. Because of the link that had existed since 1463 between the principalities of Calenberg and Göttingen, the latter was also sometimes referred to as Calenberg. Today the term Calenberg Land is usually only used for the region between Hanover and the Deister.
Каленберг қамалының пайда болуы және негізі
Бастапқыда бұл аумақ Саксония герцогтығына тиесілі болған, бірақ 1180 жылы императорлық тыйым Велф князі Генрих Арыстанға салынғаннан кейін ол Саксония мен Бавариядағы герцогтық жерлерін жоғалтты. Алайда 1235 жылы Генрихтің немересі Отто Бала, Хогенштауфен және Велф үйлерінің татуласуы нәтижесінде ханзада дәрежесіне көтерілді және Люнебург пен Брансвик арасындағы аймақтағы отбасылық иеліктер берілді, осымен жаңа және тәуелсіз Брансвик-Люнебург герцогтығы құрылды. Ганновердің батысындағы аймақта Велфтердің аллодиялық иеліктері аз болғандықтан, бұл аймақ Велфтер үйі мен Хилдесхайм және Минден епископтары арасында даулы болды. Ол негізінен Вулпе графтары (солтүстік-батыста), Галлермунд графтары (оңтүстік-батыста) және Роден графтары (батыста) және Ганновер сияқты комитальдық династиялармен басқарылды. 1292 жылы Велфтердің Люнебург тармағынан шыққан герцог Отто Строгий аймақты бағындырды. Бұрын ол Хилдесхайм епископына бағынып, Ганновер қаласын өзінің феоды ретінде қабылдаған еді. Бірақ ол адалдығын жоққа шығарып, Хилдесхаймнан батысқа қарай 13 шақырым жерде Каленберг қамалын салды, бұл Хилдесхайм епископының Ганновер аймағындағы билігін одан әрі әлсірету мақсатында жасалды. Әкімшілік тұрғысынан, бұл аймақ бастапқыда Лауенроде қамалынан кейін, ол жерден Велфтер аумақты басқарғандықтан, Лауенроде вогтствосы деп аталды (Лауенроде қамалы Ганновердің шетінде орналасқан). Велфтердің Люнебург тармағының тоқырауымен Люнебург мұрагерлік соғысы (1371–88) басталды, оның кезінде Лауенроде қамалын Ганновер азаматтары шабуылдап, қиратты. Содан кейін вогтство Каленберг қамалына көшірілді.
Originally the territory belonged to the Duchy of Saxony but in 1180, after the imperial ban had been imposed on the Welf prince, Henry the Lion, he lost his ducal lands in Saxony and Bavaria. However, in 1235, Henry's grandson, Otto the Child, was promoted to the rank of prince as a result of the reconciliation between the Houses of Hohenstaufen and Welf and was given the allodial estates of the family claimed by them in the area between Lüneburg and Brunswick as the new and independent Duchy of Brunswick Lüneburg. In the region west of Hanover, the Welfs had but few allodial possessions and so that area was disputed between the House of Welf and the bishops of Hildesheim and Minden. It was largely ruled by comital dynasties, such as the counts of Wölpe in the northwest, the counts of Hallermund in the southwest and the counts of Rhoden in the west and in Hanover. In 1292 Duke Otto the Strict from the Lüneburg line of the Welfs subjugated the region. Earlier, he had yielded to the Bishop of Hildesheim and accepted the city of Hanover as his fief. However, he shook off his allegiance and founded Calenberg Castle, just 13 km west of Hildesheim, in a countermove in order to further reduce the power of the Bishop of Hildesheim in the Hanover area. Administratively, this area was initially still called the Vogtei of Lauenrode, after Lauenrode Castle on the outskirts of Hanover, from where, the Welfs ruled the territory. With the extinction of the Lüneburg line of the Welfs, the Lüneburg War of Succession, broke out (1371–88) during which Lauenrode Castle was stormed by the citizens of Hanover and destroyed. The Vogtei was then moved to Calenberg Castle.
Қауіпсіздік мұралық бөлімдері
Велф әулетінің герцогтары өздерінің жерлерін аға балаға мұрагерлікпен алмады, бұл орта ғасырдың соңында көптеген Велф иеліктерінің пайда болуына және Велф территориясының үлкен фрагментациясына әкелді. 1400 жылы Каленберг вогттығы Велфтердің Вольфенбюттель тармағына өтті. 1408 және 1409 жылдары олар билеуші әулеттерінің жоғалуынан кейін Эверштайн графтығын және Гомбург иелігін сатып ала алды. Бұл иеліктер Каленберг вогттығына қосылды. 1432 жылы, Гудрун Пишкеге сәйкес, тоғызыншы Велф мұрасында, бұл аймақ Велф герцогтары Вильгельм Жеңімпаз және Генрих Бейбіт тарапынан қайта бөлінді, олар бұған дейін Брансвик-Вольфенбюттель княздығында бірлесіп билік еткен болатын. Генрих Вольфенбюттель жерлерін сақтап қалса, Вильгельмге жаңадан құрылған Каленберг княздығы берілді. Сол кезде Вильгельмге берілген иеліктердің атауы болған жоқ. Олар Дистер таулары мен Лайне өзені арасындағы Люнебург княздығына тиесілі бұрынғы құқықтарды, сондай-ақ бұрынғы Вёльпе графтығын, Шпрингеге жақын Халлермунд иелігін және Гомбург пен Эверштайн иеліктерін қамтыды. Велф князьдері герцог атағын алып жүрді және олар басқаратын аумақтар Брансвик-Люнебург герцогтығының құрамында болғандықтан, олардың иеліктері негізгі қамалдың немесе қаланың атымен аталды. Вильгельм уақытының көп бөлігін Каленберг қамалында өткізді, ол аумақты басқарды. Осының нәтижесінде, Каленберг княздығының атауы осы кезеңде пайда болған болуы мүмкін.
The Welf dukes did not inherit their land by primogeniture and this resulted in the late Middle Ages in numerous Welf estates and a great fragmentation of Welf territory. In 1400 the Vogtei of Calenberg went to the Wolfenbüttel line of the Welfs. In 1408 and 1409 they were able to purchase the county of Everstein and the lordship of Homburg after the extinction of their reigning families. These were added to the Vogtei of Calenberg. In a further Welf inheritance in 1432 the ninth according to Gudrun Pischke the area was divided again by the Welf dukes William the Victorious and Henry the Peaceful who had hitherto ruled jointly in the Principality of Brunswick Wolfenbüttel. While Henry retained the Wolfenbüttel lands, William was compensated with the newly created Principality of Calenberg. At that time, the lordship given to William had no name. It consisted of the rights formerly owned by the Principality of Lüneburg between the Deister range and the Leine river, as well as the former County of Wölpe, the lordship of Hallermund near Springe and the Homburg and Everstein dominions. As the Welf princes all carried the ducal title and the territories they ruled were principalities within the Duchy of Brunswick Lüneburg, their dominions were named after the main castle or town. William spent most of his time at Calenberg Castle from where he administered the territory. As a result, it is probable that the name of the Principality of Calenberg emerged during this time.
Геттингенмен бірігу
1442 және 1463 жылдар аралығында Вильгельм Геттингеннің Брауншвейг княздығын басқаруға қол жеткізді. Каленбергпен бірігу бастапқыда толығымен кездейсоқ болғанмен, ол одан әрі жалғасты. Лейне өзені аңғарындағы таулардың етегімен физикалық түрде бөлінген екі аймақты ажырату үшін, солтүстіктегі Каленберг әдетте Унтервальд ("Төменгі орман") деп, ал Геттинген аймағы Обервальд ("Жоғарғы орман") деп аталды. 1473 жылы Вильгельм ағасы Генрихтен Вулфенбюттель княздығын мұраға алғанда, ол Каленбергтегі билікті ұлдары Вильгельм Кішіге және Фредерик III-ке, "Тынышсыз" немесе "Түрбулентус" деп белгілі болғанға тапсырды. 1482 жылы Жеңімпаз Вильгельмнің қайтысынан кейін екі ұлы да регенттік құқығын бөлісті. Алайда, 1 тамыз 1483 жылғы келісім бойынша, олар пайдалану құқығын (Mutschierung) бөлісті. Кіші ұлы, Фредерик Тынышсыз, Каленберг пен Геттингенді пайдалану құқығына ие болды, ал оның інісі Вильгельм Кішіге Вулфенбюттельді басқару құқығы берілді. Дегенмен, 1484/85 жылдары Вильгельм ағасы Фредерикті биліктен шеттетуге және оны ақылсыз деп жариялауға ұшырады. Оның шеттету себептері даулы; Фредерик көптеген қарулы қақтығыстарға қатысуы арқылы Каленберг пен Геттингендегі Вельфтер билігіне қауіп төндірген болуы мүмкін. Осылайша Вильгельм, болғаны қысқа мерзім болса да, Каленберг, Брауншвейг Геттинген және Брауншвейг Вулфенбюттель княздықтарының барлық аумағын қайта біріктіруге қол жеткізді. Алайда, Фредерик 1495 жылы қайтыс болғаннан кейін Вильгельм өзінің аумақтарын қайта бөліп, Брауншвейг-Вулфенбюттель княздығын үлкен ұлы Генрих V-ке қалдырды.
Between 1442 and 1463 William succeeded in taking over the rule over the Brunswick Principality of Göttingen. Although unification with Calenberg initially came about purely by chance, it lasted nonetheless. In order to distinguish the two areas which were physically separated by the foothills of the uplands in the Leine valley, Calenberg in the north was usually referred to as Unterwald ("Lower Forest"), whilst the Göttingen region was called the Oberwald ("Upper Forest"). When in 1473 William also inherited the Principality of Wolfenbüttel from his brother Henry who had left no heirs, he ceded sovereignty over Calenberg to his sons William the Younger and Frederick III, known as "the Restless" or "Turbulentus". After the death of William the Victorious in 1482 both sons shared the regency. In an agreement dated 1 August 1483, however, they split the rights of use (Mutschierung). The younger son, Frederick the Restless, was awarded the rights of use over Calenberg and Göttingen, and his brother William the Younger was awarded the rule over Wolfenbüttel. Nevertheless, in 1484/85 William deposed his brother Frederick and declared him insane. The reasons for his removal are debated; perhaps by his participation in many armed conflicts, Frederick was seen to pose a threat to Welf rule in Calenberg and Göttingen. So William succeeded albeit only briefly in re uniting the entire territory of the principalities of Calenberg, Brunswick Göttingen and Brunswick Wolfenbüttel. After Frederick's death in 1495, however, William again divided his territories and left the Principality of Brunswick Wolfenbüttel to his elder son Henry V.
Эрик I, Елизавета және Эрик II тұсында
Кіші ұлы Эрик Каленберг пен Геттингенді алды, осылайша Брансвик-Люнебург үйінің Каленберг тармағын құрды. Жаңадан құрылған аумақта Каленберг атауы мемлекеттің екі бөлігі үшін де жиі қолданылатын болды. Дегенмен, Эрик I мен оның ұлы Эрик II билік еткен кезеңде «Каленберг-Геттинген княздығы» деген атау да кеңінен таралды. Княздықтың әр бөлігі үшін жеке парламенттік мәжілістер мен кеңестер құрылды. Үлкен Вальдтың кеңсесі Рюбенбергедегі Нойштадт қаласында, ал Кіші Вальдтың кеңсесі Мюнденде орналасты. Әр қалада жеке резиденциялар, феодалдық қамалдар немесе үйлер мен сарайлар, сондай-ақ олардың құжаттарын сақтауға арналған жеке архивтер болды. Эрик I тұсында Каленберг қамалы күшті бекініске айналды. Ол 1527 жылы Дассель маңында Ерихсбург қамалын салуды бастады. 1519 жылғы Хильдесхайм діни қақтығысында ол бастапқыда Солтау шайқасында әскери жеңіліске ұшырады. Бірақ дипломатиялық жолмен император V Карлдан шешім шығарып, Хильдесхайм князь-епископтығының үлкен бөлігін өзінің иелігіне қосты. Эрик I жаңа пайда болған протестанттық реформацияға қарсы болды. Алайда, 1525 жылы үйленген екінші әйелі, Бранденбургтың Элизаветасы 1535 жылы жаңа сенімге көшті және Мюндендегі сарайда оны насихаттады. 1540 жылы Эрик қайтыс болғаннан кейін ол кәмелетке толмаған ұлы Эрик II үшін үкіметті өз қолына алып, мемлекеттік бақылаушы Антониус Корвинмен бірге княздықта реформацияны жүзеге асырды. Дегенмен, Эрик II анасының евангелист ретінде тәрбиелегеніне қарамастан, 1547 жылы католицизмге қайта оралды. Бірақ ол княздықтағы реформацияны кері қайтара алмады. Княздықтағы оның билігі өте әлсіз болды. Ол көп уақытын жалдамалы әскербасшы ретінде шетелде өткізді және қалалардан қаржылық жағынан тәуелді болды. 1553 жылы ол қалаларынан қаржылық көмек алу үшін евангелистік уағызға рұқсат беруге мәжбүр болды. 1574 жылдан бастап ол Рюбенбергедегі Нойштадт қаласын бекіністі қала ретінде дамытты және оның қабырғалары ішінде итальяндық үлгідегі бастиондық бекініске енгізілген Ренессанс стиліндегі Ландестрост сарайын салдырды. 1582 жылы Хойя графтарының әулеті тоқтап қалғанда, графтықтың басым бөлігі Каленбергке өтті. 1584 жылы Каленберг Дипольцты да сатып алды.
The younger son, Eric I received Calenberg and Göttingen and thus founded the Calenberg line of the House of Brunswick Lüneburg. In the new territory so formed, the name Calenberg was increasingly used for both parts of the state. For the period under Eric I and his son, Eric II, however, the name "Principality of Calenberg Göttingen" was also used a lot. The principality had separate parliamentary Estates and separate councils for each part. The chancellery for Unterwald was established in Neustadt on Rübenberge and that for Oberwald in Münden. There were also separate residences, lordly castles or manor houses and palaces in each town as well as separate repositories for their records. Under Eric I, Calenberg Castle was expanded into a strong fortress. Another heavily fortified castle, which he had built, was the Erichsburg near Dassel on which construction began in 1527. In the Hildesheim Diocesan Feud in 1519 he was initially defeated militarily in the Battle of Soltau. Diplomatically, however, he was able to win a ruling from the Emperor Charles V that saw a large part of the Prince Bishopric of Hildesheim added to his domain. Eric I was hostile to the emerging Protestant Reformation. His second wife, Elisabeth of Brandenburg, however, whom he married in 1525, switched over to the new doctrine in 1535 and promoted it at the court, which then resided at Münden. After Eric's death in 1540 she took over the government for their underage son, Eric II, and implemented the Reformation in the principality with the state superintendent Antonius Corvinus she had appointed. Eric II, however, converted to Roman Catholicism in 1547 even though he was raised as an Evangelical by his mother. He was not able to reverse the Reformation in the principality however. His power in the principality was already very weak. He spent most of his time as a mercenary leader abroad, and was financially dependent on the towns. In 1553 he had to secure the financial aid of his towns by approving evangelical preaching. From 1574 he had Neustadt am Rübenberge developed as a fortified town and built Landestrost Castle within its walls as a Renaissance chateau, integrated into a bastion fortress based on the Italian model. In 1582 when the counts of Hoya died out, the larger part of the county went to Calenberg. In 1584 Calenberg also acquired the Diepholz.
Отыз жылдық соғыс
1584 жылы Эрик қайтыс болғаннан кейін Каленберг Геттингенге Вулфенбюттельдік Велфтер әулеті қайтадан билік жүргізді. Отыз жылдық соғыста герцог Фредерик Ульрихтің ағасы, "есі дұрыс емес" Кристиан соғысты мемлекетке әкелді. Дания әскерлері, сол кезде Төменгі Саксон округінің қолбасшысы болған король Кристиан IV басқаруында, католик лигасының генералы Тилли Люттер шайқасында жеңілгеннен кейін, Тилли 1626 жылы бүкіл княздықты басып алды. Брансвик және Ганновер қалаларын басып алу мүмкін болмады. 1634 жылы герцог Фредерик Ульрих баласыз қайтыс болғаннан кейін, Брансвик орта әулетінің Вольфенбюттель тармағы осымен аяқталды. 1635 жылы Люнебург орта әулетінен Август аға герцог Каленберг Геттинген княздығын алды. 1636 жылы қайтыс болғаннан кейін оның кіші інісі Георг оның билеушісі болды. Ол швед жағында генерал ретінде табысқа жетті және 1637 жылы елді, әсіресе қалаларды Велфтерге қайтарып алуға қол жеткізді. Ол бастапқыда Хилдесхаймда билік етті, бірақ содан кейін резиденциясын Ганноверге көшірді, оны да бекініс ретінде салдырды. Ол шамамен 1300 жылы салынған францискандық монастырды Лейнешлосқа айналдырды, ол княздықтың билеушілерінің резиденциясы болды. 1641 жылы қайтыс болғаннан кейін императормен жеке бейбітшілік шарты жасалды, ол Хилдесхайм епископтық соғысы кезінде алынған жерлерді қайтару арқылы төленді. Георгтың ұлдары Кристиан Луи, Георг Вильгельм, Иоганн Фридрих және Эрнест Август кейін Каленберг Геттинген княздығын кезекпен басқарды.
After Eric's death in 1584 Calenberg Göttingen was again ruled by the Wolfenbüttel line of the Welfs. In the Thirty Years' War the brother of Duke Frederick Ulrich, "mad" Christian, brought the war to the state. After Danish troops under King Christian IV, who was then commander of the Lower Saxon Circle, was defeated by the general of the Catholic League, Tilly in the Battle of Lutter, Tilly occupied the whole principality in 1626. Only the cities of Brunswick and Hanover could not be captured. When Duke Frederick Ulrich died childless in 1634 the Wolfenbüttel line of the Middle House of Brunswick ended with him. In 1635 Duke Augustus the Elder from the Middle House of Lüneburg received the Principality of Calenberg Göttingen. After his death in 1636 his younger brother George became its ruler. He was successful as a general on the Swedish side and he also succeeded in 1637 in recovering the country and especially the towns for the Welfs. He initially ruled out of occupied Hildesheim, but then moved his residence to Hanover, which he also had built as a fortress. He had the former Franciscan friary, built around 1300, converted into the Leineschloss, which from then on served as a residence for the sovereigns of the principality. After his death in 1641 a separate peace was hastily concluded with the emperor, which had to be paid for by the return of the land acquired during the Hildesheim Diocesan Feud. George's sons, Christian Louis, George William, John Frederick and Ernest Augustus then ruled the Principality of Calenberg Göttingen in succession.
Сайлаушылар санының өсуі
1665 жылы Грубенхаген княздығы, оның әулеті 1596 жылы тоқтап, Лүнбург және Вольфенбюттель тармақтары Императорлық сотта ұзақ жылдар бойы таласқан, соңында Каленберг әулетіне қосылды. Георгтың кіші ұлы Эрнест Август 1679 жылдан бастап билік құрды, әкесі мен ағаларының табысты саясатын жалғастырды. 1689 жылы Каленбергтер Саксония-Лауенбургты да мұраға алды. Эрнест Август әкесінің бағытынан өзгеше, императордың жағына өтіп, ағалық құқықты енгізді. 1692 жылы императорға көрсеткен қызметі үшін Эрнест Август ұзақ күрес соңында тоғызыншы сайлаушы атағымен марапатталды. Ресми түрде ол енді Брансвик-Люнебург сайлаушысы болды, ал оның үкіметі «Брансвик-Люнебург сайлау үкіметі» деп аталды. 1705 жылы Люнебург княздығын мұраға алу арқылы одан әрі нығайтылды, осылайша Брансвик-Вольфенбюттель княздығынан басқа Вельфтердің барлық иеліктері британдық патшалық тақтың түбін табушы Ганновер үйі деп те аталатын әулеттің біріктірілген тармағына біріктірілді.
In 1665 the Principality of Grubenhagen, whose line had died out in 1596 and over which the lines of Lüneburg and Wolfenbüttel had long fought in the Imperial Chamber Court, was also finally added to the Calenberg dynasty. George's youngest son, Ernest Augustus, who ruled from 1679, carried on the successful policies of his father and his brothers. In 1689 the Calenbergs also inherited Saxe Lauenburg. Ernest Augustus switched to the side of the emperor and introduced primogeniture, contrary to the direction of his father. In 1692 for his services to the emperor, Ernest Augustus was rewarded after a long struggle with the title of the ninth electorate. Officially he was now the Elector of Brunswick Lüneburg and his government was called the "Electoral Brunswick Lüneburg Government". In 1705 it was enhanced further by the inheritance of the Principality of Lüneburg, whereby all the estates of the Welfs, apart from the Principality of Brunswick Wolfenbüttel, became united under the line also known as the House of Hanover from which the British royal throne are descended.
Экономикалық және әлеуметтік тарих
Каленберг княздығы бастапқыда шамалы маңызға ие аумақ болды және Вельфтер билігі мұнда өте кеш дамыды. 1636 жылы Георг Каленберг билікке келген кезде, княздық 140 жыл бойы мемлекеттік мүддеге аса көңіл бөлмеген, нашар басқаруға тап болды. Орта ғасырлар мен Ренессанс дәуірінде мәдени орталықтар Каленбергтен тыс, Брансвик, Хильдесхайм және Люнебург қалаларында орналасқан. Жаңа орталықтар Вольфенбюттель және Цельль резиденцияларында құрылды. Тіпті Хановер қаласы да 1636 жылға дейін Каленберг князьдерінің басқаруында болған жоқ. Басқа қалалар маңыздылығын жоғалтты. Георг Каленбергтің билігінен кейін және оның сайлаушылық дәрежесіне көтерілуінен ғана бұрынғы Каленберг княздығы кейіннен Германияның Төменгі Саксония штатының ядросына айналды.
The Principality of Calenberg was initially a rather insignificant territory and Welf lordship developed here quite late. By the reign of George of Calenberg in 1636, the principality had experienced 140 years of almost continuously poor government that cared little about the state. In the Middle Ages and the Renaissance the cultural centres lay outside Calenberg in the towns of Brunswick, Hildesheim and Lüneburg. New centres were created at the residences of Wolfenbüttel and Celle. Even the city of Hanover was not governed by the Calenberg princes until 1636. The other towns remained unimportant. Only after the reign of George of Calenberg and its subsequent elevation to the electorate did the former Principality of Calenberg become the nucleus of what later became the German state of Lower Saxony.