Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оксфорд графы – Англия жұртындағы тоқтатылған атақ. Ол алғаш рет 1141 жылы императрица Матильда Обри де Верге берілді. Оның әулеті 1703 жылы 20-шы графтың қайтысына дейін бес жарым ғасырдан астам уақыт бойы осы атақты сақтап келді. Де Верлер 1133 жылдан бастап 18-ші графтың 1625 жылы қайтыс болуына дейін Англияның Бас камериарийі лауазымын мұрагерлікпен алып келді. Олардың негізгі резиденциясы Эссекс округіндегі Хедингхэм қамалы болды, бірақ олар Оңтүстік Англияда және Мидлендс аймағында, әсіресе Шығыс Англияда жерлерге ие болды. Графтық атау кем дегенде 17 ғасырдың соңына дейін "Оксенфорд" деп аталды. Орта ғасырлық дереккөздер граф туралы сөз қозғалғанда оны "Оксенфордтың мырзасы" деп атады.
Dormant title in the Peerage of England
Earl of Oxford is a dormant title in the Peerage of England, first created for Aubrey de Vere by the Empress Matilda in 1141. His family was to hold the title for more than five and a half centuries, until the death of the 20th Earl in 1703. The de Veres were also hereditary holders of the office of Master Chamberlain of England from 1133 until the death of the 18th Earl in 1625. Their primary seat was Hedingham Castle in Essex, but they held lands in southern England and the Midlands, particularly in eastern England. The actual earldom was called "Oxenford" until at least the end of the 17th century. Medieval sources thus refer to "my lord of Oxenford" when speaking of the earl.
Оксфорд графтары (1141)
1141 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Обри III де Вере императрица Матильданың қабылдауына іліккен. Обридің құдайы, Джеффри де Мандевилл, Эссекс графы, Кембридж графтығын беру туралы келісім жасады, ал егер Кембриджширді оның туысы талап етсе, тағы төрт графтыққа ие болу мүмкіндігін ұсынды. Обридің Оксфордширде сол кезде жері болмаған, бірақ оның үлкен ұлы Обри IV сол округтегі иеліктерге ие әйелге үйленбекші болған. Обри IV король Джонның одақтасы болса, ал оның інісі Роберт, 3-ші граф, Магна Картоның 25 баронының бірі еді. Оның ұрпағы, тағы бір Роберт, 9-шы граф, король Ричард II-нің жақын досы болды және оны Ирландия герцогы етіп тағайындады. Джон, 13-ші граф, Розалар соғысы кезінде Ланкастер жағында болды және 1485 жылы Босворт шайқасында Генрих Тюдордың қолбасшысы болды. 17-ші граф Уильям Шекспирдің шығармаларының нақты авторы ретінде танымал балама кандидат ретінде көзге түскендіктен, әулеттің ең танымал өкіліне айналды (Шекспир авторлығының Оксфорд теориясына қараңыз). 17-ші граф Лорд Берглидің қамқорлығында болып, кейіннен оның күйеу баласы болды, ол Елизавета I-нің Мемлекеттік хатшысы еді. 20-шы графтың еркек мұрагерлері болмай қайтыс болуымен титул тоқтатылды. Оксфорд графтары қосалқы титулдарға ие болған жоқ, сондықтан олардың мұрагерлері ойлап тапқан әдепті титулдармен аталатын: бастапқыда Лорд Вере, кейін Виконт Болебек (кейде Виконт Булбек деп те жазылады). Оксфордтың негізгі елтаңбасы немесе қалқаны – қызыл және сары түсті төрт бөлікке бөлінген, ал бірінші бөлігінде күміс түсті бес қанатты жұлдыз – мулет немесе молет бейнеленген. Де Вер әулетінің дәстүрі бойынша, бұл молет крест жорығында болған бұрынғы Де Верге көрінген және оған жеңіс сыйлаған Бейтлехем жұлдызының қайта пайда болуын көрсетеді деп есептеледі. 14 және 15 ғасырларда олардың қызметшілері киген әулеттік киім ақ молетпен әшекейленген апельсин / тауны түсті болған. Кейінірек Де Верлермен байланысты белгі – көк шошқа. Де Вердің ақ молетінің кейінгі нұсқасында ақ молеттің ішінде кішкентай көк молет орналасқан, бірақ бұл жай ғана каденция белгісі болуы мүмкін – геральдикада молеттің қолданылуы титул иесінің үшінші ұлын көрсету үшін де мүмкін. Үшінші ұл әкесінің елтаңбасын молетпен белгіленген өзгертумен тағайындайды. Де Вердің ақ молеті мен Эдуард IV-тің күн сәулесі мен ақ гүлі арасындағы шатасу 1471 жылы Барнет шайқасында Невиллдің әскері мен Де Вердің әскері арасындағы қасақана шабуылға әкелді дегенді айтады. Тұманды күйде шайқасқан Невиллдер (бұрынғы Йоркистер) өздерінің Де Вер (Ланкастердің жақтасы) одақтастарына оқ атып, Ланкастердің орталық және оң жақ қанаттарының күйреуіне себеп болды. Екі топ та "сатқындық!" деп айқайлап, шайқастан шығып кетті.
Soon after his father's death in 1141, Aubrey III de Vere was recruited by Empress Matilda. Aubrey's brother in law, Geoffrey de Mandeville first earl of Essex, apparently negotiated the offer of the earldom of Cambridge, with a secondary offer of one of four counties if Cambridgeshire was claimed by her kinsman. Aubrey held no land in Oxfordshire at the time, but his eldest son Aubrey IV was to marry an heiress with manors in that county. Aubrey IV was supposedly an ally of King John, while his brother Robert, the 3rd Earl was one of the 25 barons of Magna Carta. His descendant, another Robert, the 9th Earl, was a favourite of King Richard II who created him Duke of Ireland. John the 13th Earl was a Lancastrian during the War of the Roses and Henry Tudor's commander at the Battle of Bosworth Field in 1485. The 17th Earl has become the most famous of the line because of his emergence as a popular alternative candidate as the actual author of the works of William Shakespeare (see Oxfordian theory of Shakespeare authorship). The 17th Earl was a ward and later son in law of Lord Burghley, Queen Elizabeth I's Secretary of State. On the death of the 20th Earl, without identifiable heirs male, the title became dormant. The Earls of Oxford held no subsidiary titles, and so their heirs apparent were styled by invented courtesy titles: initially Lord Vere, and later Viscount Bolebec (sometimes spelt Viscount Bulbeck). The principal Oxford coat of arms or shield was quarterly gules and or (red and yellow) with an argent (white) five pointed star called a mullet or molet in the first canton. By De Vere family tradition this molet is said to refer to a reappearance of the Star of Bethlehem which showed itself to an earlier De Vere while on a Crusade and thus led him to victory. In the 14th and 15th centuries, the family livery worn by their retainers was orange/tawney decorated with a white molet. A later badge associated with the De Veres is a blue boar. A later shield variation of the De Vere white molet has a smaller blue molet located within the white one but this may be a simple cadency mark – in heraldry the molet is also used in any family to indicate the third son of a title holder. The third son bears his father's arms differenced with a molet. A confusion between the De Vere white molet and Edward IV's sunburst and white rose is said to have led to the friendly fire incident between Neville's men and De Vere's men at the Battle of Barnet in 1471. Fighting in fog, the Nevilles (former Yorkists) fired on their De Vere (staunch Lancastrian) allies and thus brought about the collapse of the Lancastrian centre and right. Both contingents began to rout crying "treachery".
Оксфорд графтары және граф Мортимер (1711)
Оксфорд және Мортимер графы атағы 1711 жылы Ұлыбритания аристократиясында Роберт Харли үшін жаратылды. 1853 жылы бұл атақ тоқтатылды.
The title Earl of Oxford and Earl Mortimer was created in the Peerage of Great Britain for Robert Harley in 1711. It became extinct in 1853.
Оксфорд және Асквит графтары (1925)
Оксфорд графы мен Мортимер графының құрып кетуінен кейін, бұрынғы премьер-министр Х.Х. Асквит өзінің титулы үшін «Оксфорд графы» деген атауды таңдауға ниеттенді. Бұл кезде бұрынғы премьер-министрлерге графтық атақ беру дәстүрлі болғандықтан және Асквиттің Оксфорд қаласымен байланыстары көп болғандықтан, бұл логикалық шешім болып көрінді және корольдің қолдауына ие болды. Дегенмен, бұл ұсыныс графтардың ұрпақтарын қатты назаландырды, және олардың қарсылығына байланысты басқа атау таңдауға тура келді – «Оксфорд және Асквит графы». Осы титул туралы толық ақпарат алу үшін «Оксфорд және Асквит графы» деген мақаланы қараңыз.
After the extinction of the earls of Oxford and earls Mortimer, former Prime Minister H. H. Asquith was keen to choose "Earl of Oxford" for his own title. As an earldom was then traditional for former prime ministers, and Asquith had a number of connections with the city of Oxford, it seemed a logical choice and had the king's support. The proposal greatly offended the descendants of the earls, however, and, in the face of their opposition, another title had to be chosen – "Earl of Oxford and Asquith". For information on this creation, see Earl of Oxford and Asquith.