Кіріспе
Француз маршалы Шарль Пьер Франсуа Огьеро, 1-ші Кастильон герцогы (21 қазан 1757 - 12 маусым 1816) – француз әскери қолбасшысы және Француз революциялық соғыстары мен Наполеон соғыстары кезінде қызмет еткен Империя маршалы. Революциялық соғыстарда қызметтен кейін, Испанияға қарсы күресте оның мансабы тез өрледі және ол көп ұзамай Италияда Наполеон Бонапарттың дивизия командирі болды. Ол 1796 жылғы Бонапарттың барлық шайқастарында ерекше көзге түсті. Наполеон соғыстары кезінде Наполеон Огьероға маңызды міндеттерді тапсырды. Оның өмірі Наполеон мен Франция королі Людовик XVIII арасындағы жақтастығын дұрыс таңдамағандықтан, қаралы күйде аяқталды. Наполеон Огьеро туралы: "Оның мінезі, батылдығы, нығайып тұруы, белсенділігі мол; соғысқа дайын; әскерлерге жақсы танымал; операциялары сәтті" деп жазды. Огьеро Наполеон соғыстарының ең қабілетті генералдарының бірі саналады.
Charles Pierre François Augereau, 1st Duke of Castiglione (21 October 1757 – 12 June 1816) was a French military commander and a Marshal of the Empire who served during the French Revolutionary Wars and the Napoleonic Wars. After serving in the Revolutionary Wars, he earned rapid promotion while fighting against Spain and soon found himself as a division commander under Napoleon Bonaparte in Italy. He fought in all of Bonaparte's battles of 1796 with great distinction. During the Napoleonic Wars, Napoleon entrusted Augereau with important commands. His life ended under a cloud because of his poor timing in switching sides between Napoleon and King Louis XVIII of France. Napoleon wrote of Augereau that he "has plenty of character, courage, firmness, activity; is inured to war; is well liked by the soldiery; is fortunate in his operations.". Augereau is generally counted as one of the most capable generals of the Napoleonic Wars.
Алғашқы жылдар
Аугеро Париждің Фаубур Сент-Марсо ауданында париждік жеміс сатушының (кейбір деректер бойынша, үй қызметшісінің) ұлы болып дүниеге келді. Ол он жеті жасында Клер жаяу әскер полкіне қатарына қосылды, бірақ көп ұзамай әскерден босатылды. Кейін ол драгундарға қосылды. Ол шебер семсерші және дуэльші ретінде танымал болды, бірақ бір офицерді дау кезінде өлтіргеннен кейін Франциядан қашуға мәжбүр болды. Келесі 13 жыл бойы Аугеро Еуропаны шарлап жүрді. Ол Осман империясына қарсы Ресей армиясында қызмет еткенін, Измайл қамалында сержант болып қатысқанын, содан кейін дезертирлік жасағанын айтты. Кейін ол Пруссия ханзадасы Генрихтің жаяу әскер полкіне қосылды және Пруссия гвардиясында да қызмет еткенін мәлімдеді. Ол жаппай қашуды ұйымдастырып, Саксонияға жетіп, фехтование сабақтарын берді. 1781 жылы Франция патшасы Людовик XVI дезертирлерге кешірім жариялады, сондықтан Аугеро туған жеріне оралды. 1784 жылы ол атты әскерге қосылды, ал карабинерлерде қызметтен кейін әскери миссияның құрамында Неаполь Корольдігіне жіберілді. Неапольде ол Габриэль Грахпен қашып кетті, екеуі 1788–1791 жылдары Португалияда болды. Француз революциясы басталғаннан кейін португалдықтар Аугероны қауіпті шетелдік деп тұтқынға алды. Бірақ Габриэль билікті күйеуін босатуға көндірді, содан кейін олар Францияға қайтып келді. 1792 жылдың қыркүйегінде Аугеро ерікті атты әскер бөліміне, неміс легионына қосылды, бірақ бұл туралы нақты дәлел жоқ, өйткені Аугероның айтуынша, Португалия инквизициясы кезінде оның құжаттары алынып қойылған.
Француз революциялық соғыстары
Огёро жасағы 1793 жылғы сәуірде Вендедегі көтерілісті басуға жіберілді. Немец легионы шайқаста тиімсіз болды, себебі көптеген сарбаздар жақтарын ауыстырды, ал офицерлер, Огёро мен Франсуа Марсо сияқты, түрмеге қамалған еді. Бостандыққа шыққаннан кейін ол қысқа мерзімге 11-ші улан полкінде қызмет етті, содан кейін Тулузада генерал Жан Антуан Марбоға жаңа сарбаздарды даярлауды тапсырды. Марбо оның жұмысын бағалады және Огёро тез арада Марбо отбасымен жақын дос болып кетті. Огёроның бригада генералына қайтіп көтерілгені немесе көтерілгені белгісіз, бірақ ол Шығыс Пиреней армиясына ауыстырылды және 1793 жылғы 23 желтоқсанда дивизия генералына көтерілді. 1794 жылғы қаңтарда генерал Жак Франсуа Дугомье қолбасшылыққа келгенде армия толығымен қайта ұйымдастырылды. Огёро дивизия командирі болды және 29 сәуір мен 1 мамыр аралығындағы Болу шайқасында маңызды рөл атқарды, онда оның жасаған шайқасы генерал Луис Фирмин де ла Унион басқарған испан армиясын қате позицияға түсірді. Болу шайқасынан кейін армия Испанияға аз қашықтыққа жылды, Огёро оң қанатты басқарды. 13 тамыздағы Сан-Лоренцо-де-ла-Муга шайқасында ол 10 мың француз әскерімен 20 мың испан әскерінің шабуылын шеберлікпен тойтарды. 17 қарашада Дугомье испан әскеріне қарсы Қара тау шайқасында ірі шабуылға шықты. Бірінші күні Огёроның шабуылы испандықтардың сол қанатын қиратты, ал басқа француз шабуылдары сәтсіз аяқталды. Екінші күні Дугомье қаза тапты, бірақ бір күндік үзілістен кейін шабуыл қайта басталды және испандықтар жеңілді. 1795 жылғы шілдеде Базель бейбіт шарты Пиреней соғысын аяқтағаннан кейін Огёро мен оның дивизиясы Италия армиясына жіберілді. 1795 жылғы 23 қарашада Огёро Лоано шайқасында австриялықтар мен пиемонтиліктерге қарсы шайқасты. Шайқас барысында оның әскерлері жағалауға жақын оң жақтан шабуыл жасады, ал генерал Андре Массена дивизиясы одақтастардың орталық бөлігін тесіп өтті. Келесі сәуірде, Наполеон Бонапарт армияға қолбасшылық етіп, Монтенот науқанын бастағанда, оның Наполеон Бонапартпен тығыз байланысы басталды. Огёро 1796 жылғы 13 сәуірде Милезимо шайқасында шайқасты және келесі күні таңертең Коссерия бекінісінің капитуляциясын қабылдады. Ол 16 сәуірдегі Сева шайқасында, мамырдың басында Лоди науқанында және 30 мамырдағы Боргетто шайқасында әскери қызметін атқарды. Бірақ 1796 жылғы 5 тамыздағы Кастильон шайқасында Огёро ең маңызды қызметтер көрсетті. Генерал Марселин Марбо өзінің естеліктерінде Огёроның сол шайқастан бұрынғы шатастырған жағдайда тіпті Бонапарттың өзін де жігерлендіргенін айтты, бірақ Марбоның сенімді дерек көзі болуы күмәнді, себебі ол бұл оқиғаларға тікелей куә болған жоқ және Огёроға деген ашық симпатиясынан. Дегенмен, Кастильон шайқасындағы жеңіске Наполеонның стратегиялық шеберлігі себеп болды. 3 тамызда Наполеон генерал Петер Квасдановичтің австриялық корпусын жеңген кезде, Огёро генерал Дагоберт Зигмунд фон Вурмсердің негізгі австриялық армиясын ұстап тұрды. 11 мың сарбазымен генерал Антон Липтай бригадасына шабуыл жасап, оны австриялықтардың негізгі күштеріне кері шегіндірді. Күнінің соңына қарай Огёро 20 мың австриялыққа қарсы тұрды. Бұл шайқаста австриялықтар шамамен 1000 адамнан қаза тапты, ал француз әскерінің шығыны да ауыр болды, соның ішінде генерал Марсиал Бейран да қаза тапты. Огёроның батыл шабуылы Наполеонға Квасдановичті жеңуге және екі күннен кейін Кастильонде Вурмсерді жеңу үшін негізгі күштерін жинауға мүмкіндік берді. Кастильоннан кейін Наполеон Огёроның әскери қасиеттерін былай деп сипаттады: "Көп мінез, батылдық, табандылық, белсенділік; соғысқа дағдыланған, сарбаздарға ұнайды, оның операцияларында сәттілік". 1797 жылы Наполеон Огёроны Якобин директорларын қолдау үшін Парижге жіберді. Огёро мен оның басқаруындағы әскерлер кеңестердегі "орталық" партияларды мәжбүрледі және 18 Фруктидор төңкерісін (4 қыркүйек 1797) жүзеге асырды. Содан кейін ол Германиядағы француз әскерлеріне қолбасшылық етуге жіберілді. Огёро 1799 жылғы қарашада 18 Брумер төңкерісіне аз қатысты және Рейн науқанында өзін ерекшелендірмеді. Дегенмен, Наполеонның ықпалына соңғы құлшынуынан кейін, Огёро 1804 жылғы 19 мамырда Бірінші француз империясының басында маршалдық таяқ алды.
Наполеон соғыстары
Аугеро Британияға шабуылға дайындық кезінде Брест қаласындағы лагерьге қолбасшылық етті. Наполеон Австрия мен Ресейден туындаған қауіптің күшеюіне байланысты шабуылды тоқтатқанда, лагерь Ұлы Армияның VII корпусына айналды. Осы күштермен Аугеро Үшінші коалиция соғысында күресті. Оның корпусы Ульм жорығында армияның байланыс жолдарын қорғаумен жүктелді. Ол Констанц және Брегенц шайқастарында шайқасып, 1805 жылдың 13 қарашасында Воралбергтегі Дорнбирнде генерал Франц Йеллачичтің австриялық дивизиясын тауып жойды. Содан кейін Франкфурт-на-Майн қаласы басып алынды. Оның әйелі Габриэль ол алыс болғанда қайтыс болды. Төртінші коалиция соғысы кезінде Аугеро қайтадан VII корпустың қолбасшысы болды. Ол 1806 жылдың 14 қазанындағы Йена шайқасында өзін таныстырды, онда оның корпусы сол жақ қанатты құрады. 1807 жылдың басында ол қызбаға шалдығып, 1807 жылдың 7 ақпанындағы Эйлау шайқасында оны атқа отырғызуға тура келді. Дегенмен, ол әдеттегідей батылдықпен корпусының қимылдарын басқарды. Аугероның корпусы жартылай жойылды, ал маршалдың өзі де шараптан жарақат алды. Аугеро 1808 жылдың 19 наурызында Кастильон герцогы атанды, бұл мұрагерлік жеңіс атағы (яғни нақты феодтың басшысы емес, тек атақ үшін берілген атақ) 1796 жылғы жеңісінің құрметіне берілді. 1809 жылы ол 19 жасар Аделаида Жозефина Бурлон де Шавангеге (1789 – 1869) үйленді, ол оған қатты ұнаған қыз еді. Аделаида, Жиль Бернар Бурлон де Шаванж пен Жанна Франсуаза Лаунуйдің қызы, Аугеродан бала туып бермеді, ал герцогтық атақ оның қайтысымен бірге жойылды. Оның әйелі кейін Камиль де Сент-Альдегонды (1787 – 1853) қайтадан үйленді, олардан Валентина де Сент-Альдегонды (1820 – 1891) туды, ол Диноның үшінші герцогына үйленді. 1810 жылдың ақпаннан мамыр айына дейін Пиреней соғысында Каталонияда қызмет еткенде, Аугеро бірнеше жетістіктерге қол жеткізді, бірақ қатыгездігімен атын дамытты. Аугероның інісі Жан Пьер, Луи Бараги д'Ильедің басшылығымен, Смоленск маңында орыс алғы шебімен тұтқынға алынды. Ол 1813 жылдың көктемінде ауруына байланысты неміс жорығынан шетте қалды. Лейпциг шайқасы алдында Наполеон оны Кастильонның Аугеросы емес деп кінәлады, ол оған: «Маған Италияның ескі сарбаздарын қайтарып беріңіз, мен өзімнің кім екенімді көрсетемін» деп жауап берді. Дегенмен, ол Лейпцигте IX корпусты шеберлікпен басқарды және әскерін жақсы тәртіппен шығарды. Ол Пьер-Лашез зиратында жерленген.