Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын адмиралы (1430–1475)
English admiral (1430–1475)
Генри Холланд, Эксетердің 3-ші герцогы, Хантингтонның 3-ші графы (27 маусым 1430 – қыркүйек 1475) – Ағылшыл Розалар соғысы кезінде Ланкастерліктердің жетекшісі. Ол Эксетердің 2-ші герцогы Джон Холланд пен оның бірінші әйелі Энн Стаффордтың жалғыз ұлы болды. Оның анасының ата-аналары Эдмунд Стаффорд, Стаффордтың 5-ші графы, және Глостердің Аннасы еді.
Henry Holland, 3rd Duke of Exeter, 3rd Earl of Huntington (27 June 1430 – September 1475) was a Lancastrian leader during the English Wars of the Roses. He was the only son of John Holland, 2nd Duke of Exeter, and his first wife, Anne Stafford. His maternal grandparents were Edmund Stafford, 5th Earl of Stafford, and Anne of Gloucester.
Мансап
Ол 1447 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Эксетер герцогтығы мен Хантингтон графы титулын мұраға алды. Бірақ ол қатыгез, өте шаршаңқы және болжамсыз болғандықтан, оған аз қолдау көрсетілді. П. М. Кендалл оны "қауіпті" деп сипаттайды, ал замандас итальяндықтар оны "қатыгез және қаһарлы" деп санады.
He inherited the Dukedom of Exeter and Earl of Huntington when his father died in 1447. However, he was cruel, savagely temperamental and unpredictable, and so had little support. P. M. Kendall describes him as "dangerous", and was seen as "cruel and fierce" by contemporary Italian observers.
Таураттың констеблі
Эксетер бір кезде Лондон мұнарасының констеблі болды, кейіннен ол жердегі қиындық құралы "Эксетер герцогының қызы" деп аталды.
Exeter was for a time Constable of the Tower of London, and afterwards the rack there came to be called "the Duke of Exeter's daughter".
Розалар соғысы
1447 жылы ол Ричард Йорктің сегіз жасар қызы Аннаға үйленді. Бірақ, Розалар соғысында ол Йорктарға қарсы Генрих VI-ға адал болды. 1455 жылы Сент-Олбанс шайқасынан кейін Йорк билікті қысқа мерзімге басып алғанда ол Уоллингфорд қамалында тұтқынға алынды. 1458 жылы ол қарсыластар арасындағы келісімге қол жеткізуге бағытталған «Махаббат күніне» қатысты. Ол 1460 жылы Уэйкфилд шайқасында және 1461 жылы Сент-Олбанс шайқасының екінші кезеңінде, сондай-ақ 1461 жылы Таутон шайқасында Ланкастерліктердің жеңісінде қолбасшы болды. Шайқастан кейін ол Шотландияға қашып, содан кейін Франциядағы сүргінге кеткен королева Маргаретқа қосылды. 1461 жылы ол тақтан түсірілді, ал оның иеліктері әйеліне берілді, ол 1464 жылы одан ажырасты. Генрих VI таққа қысқа мерзімге қайта келгенде ол көптеген иеліктері мен лауазымдарын қайта алды. Барнет шайқасында Эксетер Ланкастерлік армияның сол жақ фланкіне басшылық етті. Ол ауыр жарақат алды және өлді деп есептелді, бірақ аман қалды. Кейін ол түрмеге қамалды, ал Анна 1472 жылы одан ажырасты. Ол 1475 жылы Эдуард IV-нің Францияға жасаған жорығына «ерікті» болып қатысты. Қайтып келе жатқанда ол кемеден құлап, суға батып кетті, денесі Довер мен Кале арасындағы теңізден табылды. Фабиан «бірақ ол қалай суға батқаны белгісіз» деді. Алайда, Бургундия сарайына келген Милан елшісі Джованни Панихаролла герцог Карлдан Англия королі теңізшілерге оның бұрынғы жекжаттысын теңізге лақтыруға нақты бұйрық бергенін естіді.
In 1447 he married Anne, the eight year old daughter of Richard of York. However, in the Wars of the Roses, he remained loyal to Henry VI against the Yorkists. He was imprisoned at Wallingford Castle when York briefly seized power after the First Battle of St Albans in 1455. In 1458 he participated in The Love Day, an attempt at reconciliation between the rival factions. He was a commander at the Lancastrian victories at the Battle of Wakefield in 1460 and the Second Battle of St Albans in 1461, and in the decisive defeat at Towton in 1461. He fled to Scotland after the battle, and then joined Queen Margaret in her exile in France. He was attainted in 1461, and his estates were given to his wife, who separated from him in 1464. During the brief period of Henry VI's restoration he was able to regain many of his estates and posts. At the Battle of Barnet, Exeter commanded the Lancastrian left flank. He was badly wounded and left for dead, but survived. Afterwards he was imprisoned, and Anne divorced him in 1472. He "volunteered" to serve on Edward IV's 1475 expedition to France. On the return voyage he fell overboard and drowned, his body being found in the sea between Dover and Calais, Fabyan saying "but how he drowned, the certainty is not known". However, Giovanni Panicharolla, the Milanese envoy to the Burgundian court, was told by Duke Charles that the King of England had given specific orders for the sailors to throw his former brother in law overboard.
Отбасы
1446 жылғы 30 қаңтарда Херефордширдегі Хатфилд қаласындағы Эли епископының шіркеуінде Ричард Йорк герцогы мен Сесили Невиллдің үлкен қызы Йорк Аннасына үйленді. Ол IV Эдуард пен III Ричардтың ағап әпкесі болды. Оның бір заңды баласы болды: (1467 жылғы 26 тамыз бен 1474 жылғы 6 маусым аралығында дүниеге келген), ол Дорсеттің 1-ші маркизі Томас Грейге үйленді. Генридің заңды ер баласы болмағандықтан, оның иеліктерінің тағдыры оның жесірі, Эксетер герцогинясы үшін қиын мәселеге айналды.
On 30 January 1446, in the chapel of the Bishop of Ely, Hatfield, Herefordshire, he married Anne of York, the eldest child of Richard, Duke of York, and Cecily Neville. She was an older sister of Edward IV and Richard III. He had one legitimate child: – between 26 August 1467 and 6 June 1474), who married Thomas Grey, 1st Marquess of Dorset. Since Henry had no legitimate male issue the disposition of his estates became a complex matter for his widow, the dowager Duchess of Exeter.