Жорж Гров: Инженер, музыкант және музыка сөздігінің авторы

Кіріспе

Ағылшын инженері және музыка жазушысы Сэр Джордж Гроув (13 тамыз 1820 – 28 мамыр 1900) – ағылшын инженері және музыка жазушысы, «Гроув музыка және музыканттар сөздігінің» негізін қалаушы редактор ретінде танымал. Гроув азаматтық инженер ретінде білім алған және сол мамандықта табысқа жеткен, бірақ музыкаға деген құштарлығы оны музыкалық басқаруға жетеледі. Кристалл сарайындағы оркестрлік концерттерге жауапты болған кезде, ол бағдарламалық жазбалар сериясын жазды, осыдан кейін оның музыкалық сөздігі пайда болды. Он тоғызыншы ғасырда Англияда ұмытылған Франц Шуберттің музыкасына деген қызығушылығы оны және оның досы Артур Салливанды Виенаға Шуберттің жарияланбаған қолжазбаларын іздеуге итермеледі. Олардың зерттеулері нәтижесінде 1867 жылы Шуберттің «Розамунде» музыкасының жоғалған ноталары, бірнеше симфониясы және басқа да шығармалары табылды, бұл Шуберттің туындыларына деген қызығушылықты қайта жандандырды. Гроув 1883 жылы құрылған Корольдік музыка колледжінің алғашқы директоры болды және 1894 жылы зейнетке шықты. Ол Хьюберт Пэрри және Чарльз Вильерс Стэнфорд сияқты көрнекті музыканттарды колледж оқытушыларының құрамына қабылдады және Лондонның ескі консерваториясы – Корольдік музыка академиясымен тығыз байланыс орнатты. Музыкалық қызметінен басқа, Гроув Киелі кітапты терең және ғылыми тұрғыдан білген. Ол осы тақырыптағы ағылшын әдебиетіне үлес қосты, соның ішінде 1854 жылы жарық көрген конкордансқа және сэр Уильям Смиттің 1863 жылғы «Библия сөздігіне» шамамен мың беттік материал жазды. Ол Палестинаны зерттеу қорының құрылуына бірлесіп бастама көтерді.

Алғашқы жылдар

Гроув Клэпхемде дүниеге келді, Томас Гроувтың (1774–1852), балық сатушы және бұғы еті сатушы, және оның әйелі Мэридің (Блейдс; 1784–1856) он бір баласының сегізіншісі болған. Кіші әпкесі Элеонора Лондондағы Колледж Холлдың алғашқы директоры болды. Ол Клэпхем Коммон дайындық мектебіне оқыды, онда оның бір сыныптасы Джордж Гранвилл Брэдли болатын, кейін Вестминстер соборының деканы болды, ал оның әпкесі Гроув кейіннен үйленді. Содан кейін ол Чарльз Притчард басқаратын Стоквелл (кейін Клэпхем деп аталды) грамматикалық мектебіне түсті, астроном Притчард Лондонның Кингс колледжінің прогрессивті принциптерінен шабыттанған еді. Оқу жоспары классика, дінтану, математика және табиғаттану негізінде құрылған және жыл сайынғы емтиханмен қатаң тексерілді. Притчард шәкірттерін әдебиет пен музыкаға қызығушылық танытуға да ынталандырды. Гроув Клэпхемдегі Қасиетті Үштік шіркеуіне тұрақты түрде баратын, онда Бах және Гендельдің музыкасын тыңдайтын. Он алты жасқа келгенде ол классика мен математикада жақсы білім алды; 1836 жылы мектепті бітіріп, Вестминстердегі белгілі инженер Александр Гордонның оқушысы болды. Бос уақытында ол концерттерге қатысып, ноталарды зерттеді. Осы кезеңде ол Честерде тұрды, соборда музыка тыңдап, сонымен қатар уэльс халық әндерімен танысты. Бұл 1849 жылы болды, 1851 жылғы Ұлы көрменің дайындық кезеңінде. Гроув көрменің барлық уақытында қоғамның хатшысы болды. 1851 жылдың 23 желтоқсанында ол ескі мектеп досы Джордж Брэдлидің әпкесі Харриет Брэдлиге үйленді. 1852 жылы Ұлы көрме жабылуынан кейін оның "Кристалл сарайы" деп аталған басты ғимараты бөлшектелді және Оңтүстік Лондонның Сиденхэм қалашығында білім, өнер және демалыс орталығы ретінде қайта құрылды. Гроув Кристалл сарайының хатшысы болып тағайындалды. Ол сонымен қатар дирижермен бірге үрмелі аспаптар тобын жалдады. Бірақ дирижер қанағаттандырмайтын болды және оның орнына Август Маннс келді, ол Гроувтың ынтасымен топты толық симфониялық оркестрге айналдырды. Гроув пен Маннс таңдаған бағдарламалармен Кристалл сарайының концерттері Лондонның музыкалық өмірінің маңызды бөлігіне айналды және ғасыр соңына дейін солай болды.

Grove was born in Clapham, the eighth of the eleven children of Thomas Grove (1774–1852), fishmonger and venison dealer, and his wife, Mary ( Blades; 1784–1856). A younger sister, Eleanor, was the founding principal of College Hall, London. He went to a preparatory school, on Clapham Common, where one of his schoolfellows was George Granville Bradley, later Dean of Westminster, whose sister Grove subsequently married. He next entered Stockwell (later known as Clapham) Grammar School, run by Charles Pritchard, the astronomer, who was inspired by the progressive principles of King's College, London. The educational curriculum was based on classics, divinity, mathematics and natural philosophy, and rigorously tested by annual examination. Pritchard also encouraged his pupils to develop interests in literature and music. Grove was a regular worshipper at Holy Trinity, Clapham, where he listened to the music of Bach and Handel. By the age of sixteen, he was competent in classics and mathematics; he left the school in 1836 and was apprenticed to Alexander Gordon, a well known civil engineer in Westminster. In his free time, he immersed himself in music, attending concerts and studying scores. During this period, he lived in Chester, hearing music in the cathedral and also becoming familiar with Welsh folksong. This was in 1849, when the Great Exhibition of 1851 was in preparation. Grove was the society's secretary for the duration of the exhibition. On 23 December 1851, he married Harriet Bradley, the sister of his old school friend George Bradley. After the Great Exhibition closed in 1852, its principal building, known as "the Crystal Palace", was dismantled and rebuilt in the south London suburb of Sydenham as a centre for education, the arts and leisure. Grove was appointed secretary of the Crystal Palace. He engaged a wind band and a conductor, Heinrich Schallehn. The latter was found to be unsatisfactory, and was replaced by August Manns, who, with Grove's encouragement, developed the band into a full sized symphony orchestra. With programmes chosen by Grove and Manns, the Crystal Palace concerts became a central feature of London's musical scene and remained so until the end of the century.

Музыка және музыканттар туралы "Гров сөздігі"

Кристалл сарайында егемен жиырма жылға жуық қызмет еткеннен кейін, Гроув 1873 жылдың соңында хатшылық лауазымынан қанағаттандырып, Macmillan and Co. баспасынан ұсыныс қабылдап, олардың штатқа қабылданып, фирманың директоры болды. Ол Macmillan's Magazine журналын редакциялады және Macmillan's "History Primers" сериясы үшін география оқулығын жазды. Гроувтың Macmillan баспасымен байланысының ең маңызды нәтижесі – «Музыка және музыканттар сөздігі» (A Dictionary of Music and Musicians) болды, осы еңбегі үшін оның есімі ең көп танылды. Сөздік идеясының барлығы оның өзіне тиесілі. Ол сөздіктің 1874 жылғы наурыз айындағы тұсаукесерінде: «Музыканың тарихы, теориясы немесе практикасы, не музыканттардың өмірбаяндары туралы ағылшын тіліндегі еңбектердің, кәсіби емес оқырманға қолжетімді болуы ұзақ жылдар бойы айтылып келген мәселе» деді. Гроув өзі анықтаған олқылықты толтыру үшін осындай еңбек құруды жоспарлады; бастапқыда әрқайсысы 600 беттен тұратын екі томдық жұмыс болмақ, бірақ алғашқы басылымда 3125 беттен тұратын төрт томға дейін көбейді. «The Musical Times» газеті осы еңбек туралы былай деп жазды: «Оның Бетховен, Мендельсон және Шуберт туралы жазған шеберлік біографиялары – биографиялық әдебиеттің үлгісі және өте тартымды стильде жазылған. Ол Мендельсон туралы мақаласына материал жинау үшін Германияға екі рет, ал Шуберт және Бетховен туралы зерттеулер үшін Венаға екі реттен астам сапар жасаған». 1882 жылы Ұлттық оқу мектебі Корольдік музыка колледжі болып қайта құрылды, ал Гроув оның алғашқы директоры болып тағайындалды. Оның екінші бағыты – емтихан жүргізу, бұл Виктория дәуіріндегі кәсіби ұйымдар құру тенденциясына сәйкес келіп, әр мамандық мүшелерінің қызметін реттеуге және стандарттауға бағытталған. Мысалы, 1839 жылы Гроув қабылдаған Азаматтық инженерлер институты. 1896 жылы «осы елдің музыка әуесқойларына арналған» Гроувтың «Бетховен және оның тоғыз симфониясы» атты еңбегі жарық көрді. 1899 жылдың басында Гроувтың денсаулығы нашарлай бастады, ол 1900 жылдың 28 мамырында 79 жасында, дерлік 40 жыл бойы тұрған Сиденхемдегі үйінде қайтыс болды. Ол Ледивелл және Брокли зиратында жерленді.

After nearly twenty years of service at the Crystal Palace, Grove resigned the secretaryship at the end of 1873 and accepted an offer from the publishers Macmillan and Co. to join their staff and become a director of the firm. He edited Macmillan's Magazine and wrote a primer of geography for Macmillan's "History Primers". By far the most important outcome of his connection with Macmillan was A Dictionary of Music and Musicians, for which his name is best remembered. The idea of the dictionary was entirely his own. He stated, in the prospectus of the dictionary, in March 1874, that "The want of English works on the history, theory, or practice of Music, or the biographies of musicians accessible to the non professional reader, has long been a subject of remark." Grove conceived of a work to fill the gap he had identified; he originally proposed two volumes of about 600 pages each, but by the time of its first publication, it ran to four volumes containing a total of 3,125 pages. The Musical Times wrote of the work, "His masterly biographies of Beethoven, Mendelssohn, and Schubert are models of biographical literature, and are written in a most fascinating style. He made two special journeys to Germany to obtain materials for his Mendelssohn article, and more than two to Vienna in connection with Schubert and Beethoven." The National Training School was re formed as the Royal College of Music in 1882, and Grove was appointed its first director. His second focus, examination, followed the Victorian trend to form professional bodies regulating and standardising the activity of members of each profession. An example is the Institution of Civil Engineers to which Grove had been admitted in 1839. In 1896 Grove's Beethoven and his Nine Symphonies, "addressed to the amateurs of this country", appeared. Early in 1899, Grove's health began to fail, and he died, aged 79, on 28 May 1900, in the house at Sydenham in which he had lived for nearly 40 years. He was buried in Ladywell and Brockley Cemetery.