Кіріспе

14 ғасырдағы ағылшын дворяны және Англия королі Ричард II-нің сүйіктісі Роберт де Вере, Оксфордтың 9-шы графы, КГ (16 қаңтар 1362 – 22 қараша 1392) Англия королі Ричард II-нің жақын досы және сарай серігі болды. Ол Оксфорд графының тоғызыншы ұрпағы, Ирландияның тұңғыш герцогы және Дублиннің жалғыз маркизі атанды. Сондай-ақ, ол маркиз титулын алған тұңғыш адам болды.

Ерте өмір

Роберт де Вэр – Томас де Вэрдің, Оксфордтың 8-ші графы мен Мод де Уффордтың жалғыз ұлы. Ол 1371 жылы әкесінен кейін граф атанды, ал 1385 жылы Дублин маркизі болды. Келесі жылы ол Ирландия герцогы титулын алды. Осылайша ол Англиядағы алғашқы маркиз және патша отбасынан емес, екінші герцог болды (1337 жылы Ланкастердің 1-ші герцогы Громонт Генриден кейін). Ричард патшаның де Вэрмен тығыз достығы саяси элитаға ұнамады. Бұл наразылық 1386 жылы графтың Ирландия герцогы атағына көтерілуімен одан әрі күшейді. Ричард патшамен арадағы қарым-қатынасы өте жақын болды және Томас Уолсингхэм оның гомосексуалды екенін айтты. Ирландия герцогы Роберт патшаның бірінші туысы Филиппа де Кусиге үйленді (оның анасы Изабелла, патшаның әкесі Эдуард, Қара ханзаданың және Эдуард III-нің үлкен қызы болған). Роберт Ричардтың патшайымы Анна Богемияның күйеуі Агнес де Лаунсекронамен байланыс жасады. 1387 жылы олар ажырасып, ақырында ресми түрде ажырасты. Роберт Лаунсекронаны екінші әйелі етіп алды.

Төмендеу

Роберт басқа ақсүйектер мен магнаттар арасында өте беделсіз болғандықтан, оның Ричард патшамен тығыз қарым-қатынасы Ричардтың билігіне қарсы Лордтар апелляциясы түрінде ұйымдастырылған оппозицияның тууына ықпал етті. 1387 жылы Роберт Ричардтың әскерін Оксфордтың сыртындағы Радкот көпірі шайқасында Лордтар апелляциясының күштеріне қарсы жеңіліске ұшыратып, басқарды. Ол шайқас алаңынан қашып кетті, ал оның әскері басшысыз қалды және ар-ұятсыз түрде қарсыластарына бағынды. Радкот көпірінен кейін ол шетелге жер аударылды. 1388 жылғы қатал парламент оны қатыстырып, ол болмағанда өлім жазасына кесті, сондай-ақ оның барлық атақтары мен жерлерін тәркіледі. Оның ісімен байланысты адамдар да зардап шекті, себебі парламент оның Ирландиядағы әкімшілігін таратып жіберді, оған оның орынбасары Джон Стэнли, Ирландияның Лорд-лейтенанты, Джеймс Батлер, Ормонд графының үшінші ұрпағы, губернатор, Мит епископы Александр де Балскот, Ирландияның Лорд-канцлері және Ирландияның Лорд-казначейі сэр Роберт Крулл кірген.

Өлім

Ол 1392 жылы Лувенде немесе оның маңында шошқа аулау кезінде алған жарақаттарынан қайтыс болды. Үш жылдан кейін, 1395 жылы 22 қарашада, оның қайтыс болған күні Ричард II оның балсамаланған денесін Англияға жерлеу үшін әкелді. Хроникер Томас Уолсингхэмнің жазуынша, көптеген салтанатты тұлғалар оның қайта жерлеу рәсіміне қатыспады, себебі олар "оған деген өшпенділіктерін әлі толық жеңе алмаған" еді. Патша табытты ашып, жоғалған досының қолына сүйді және оның бетіне соңғы рет қарады.

Мұрагерлік

Ирландияның қайтысынан кейін оның әйелі сэр Обри де Вэр отбасылық атақтары мен мүліктеріне қайта ие болып, Оксфордтың 10-шы графы атанды. Дублин маркизаты тоқтатылды.