Солтүстік ганнет құсы және оның сипаттамасы

Кіріспе

Құс түрлері

Солтүстік қоңырқұс (Morus bassanus) – теңіз құсы, қоңырқұстар тұқымдасының (Sulidae) ең ірі түрі. Атлант мұхитының жағалауында қоныстанады, көбею орындары Батыс Еуропа және Солтүстік Американың солтүстік-шығысы. Атлантиканың солтүстігіндегі ең ірі теңіз құсы. Еркек және ұрғашы құстар сыртқы түрі жағынан ұқсас. Ересектің денесі негізінен ақ түсті, ағыс сызықты, ұзын мойны және ұзын, жұқа қанаттары бар. Қанаттарының ұзындығы шамалы. Басы мен мойны көкшіл сары түспен боялған, көбею маусымында бұл түс айқын байқалады, ал қанаттарының шеттері қоңыр қара қауырсындармен жиектелген. Ұзын, сүйір тұмсығы көк сұр түсті, ал аузы мен көздерінің айналасындағы тері қара және жалаңаш. Жастар көбінесе сұр-қоңыр түсті болады, ересектеп жетілуіне бес жыл уақыт кетеді. Солтүстік Атлант мұхитының екі жағында да колониялар құрып ұялайды, ең ірілері Шотландиядағы Бас-Рок (2014 жылы 75 000 жұп), Сент-Килда (2013 жылы 60 000 жұп) және Айльса Крейг (2014 жылы 33 000 жұп), Уэльстегі Грасхолм және Квебек жағалауындағы Бонавентур аралында (2009 жылы 60 000 жұп) орналасқан. Көбею ареалы солтүстікке және шығысқа қарай кеңейді, 1995 жылы Ресейдің Кола түбегінде және 2011 жылы Шпицбергеннің ең оңтүстік аралы – Медведь аралында жаңа колониялар құрылды. Колониялар көбінесе жартастармен қамтылған теңіз аралдарында орналасқан, бұл құстарға әуеге оңай көтерілуге мүмкіндік береді. Солтүстік қоңырқұс маусымдық көші-қон жасайды және теңізге жоғары жылдамдықпен сүңгіп, балық аулайды (оның рационының негізгі бөлігі). Бұрын осы құстың таралу аймағының кейбір бөліктерінде тамақ үшін аулаған, қазір Шотландияның Сыртқы Гебрид аралдарында және Фарер аралдарында осы практика сақталған. Дегенмен, құсқа басқа табиғи немесе адамның әрекетінен туындаған қауіптер көп емес. Халық саны өсіп келе жатқандықтан, Халықаралық табиғатты қорғау одағы оны қорғауға алынбаған түр деп санайды. Көзге түсетін және көп кездесетін құс болғандықтан, ол көптеген ежелгі мифтер мен аңыздарға енген.

The northern gannet (Morus bassanus) is a seabird, the largest species of the gannet family, Sulidae. It is native to the coasts of the Atlantic Ocean, breeding in Western Europe and Northeastern North America. It is the largest seabird in the northern Atlantic. The sexes are similar in appearance. The adult northern gannet has a mainly white streamlined body with a long neck, and long and slender wings. It is long with a wingspan. The head and nape have a buff tinge that is more prominent in breeding season, and the wings are edged with dark brown black feathers. The long, pointed bill is blue grey, contrasting with black, bare skin around the mouth and eyes. Juveniles are mostly grey brown, becoming increasingly white in the five years it takes them to reach maturity. Nesting takes place in colonies on both sides of the North Atlantic, the largest of which are at Bass Rock (75,000 pairs as of 2014), St. Kilda (60,000 pairs as of 2013) and Ailsa Craig (33,000 pairs as of 2014) in Scotland, Grassholm in Wales, and Bonaventure Island (60,000 pairs in 2009) off the coast of Quebec. Its breeding range has extended northward and eastward, with colonies being established on Russia's Kola Peninsula in 1995 and Bear Island (the southernmost island of Svalbard), in 2011. Colonies are mostly located on offshore islands with cliffs, from which the birds can more easily launch into the air. The northern gannet undertakes seasonal migrations and catches fish (which are the mainstay of its diet) by making high speed dives into the sea. The northern gannet was previously hunted for food in certain parts of its range, and although that practice still continues in the Outer Hebrides of Scotland and the Faroe Islands, the bird faces few other natural or man made threats. Since its population is growing, the International Union for Conservation of Nature considers it a least concern species. Because it is both a conspicuous and a common bird, it is referred to in several ancient myths and legends.

Таксономия

Швейцариялық табиғат зерттеушісі Конрад Гесснер 16 ғасырда солтүстік ганнетке Anser bassanus немесе scoticus деген ат берді және шотландтар оны солендгус деп атағанын айтты. Бұл бұрынғы атауды 17 ғасырда ағылшын табиғат зерттеушісі Фрэнсис Уиллугби да қолданды; түрлер оған Форт фиордындағы колониядан және Уорвикширдегі Коулшилл маңынан табылған қаңғыбас құстан белгілі болды. Бұл түрді алғаш рет швед зоологы Карл Линней 1758 жылғы өзінің «Systema Naturae» кітабының 10-шы басылымында сипаттады. Француз биологы Бриссон оны 1760 жылы Sula туысына қосты, ал оның отандасы Луи Пьер Вийот 1816 жылы түрді өзінің жаңа Morus туысына көшірді. Morus сөзі ежелгі грек тіліндегі moros сөзінен шыққан, «ақымақ» дегенді білдіреді және оларды оңай өлтіруге мүмкіндік беретін, ганнеттер мен бубилердің жұптасу кезінде қорқыныш сезімсіздігін көрсетеді. bassanus атауы Форт фиордындағы Басс тасынан алынған. Орнитолог Брайан Нельсон 1978 жылы түрді Sula туысына қосуды қолдады, себебі ол ганнеттер мен бубилердің анатомиясы, мінез-құлқы, экологиясы және морфологиясы арасындағы айырмашылықтар жеке туыстарды құруға жеткіліксіз деп санады. Чарльз Люсьен Бонапарт 1838 жылы американдық популяцияларды Sula americana деп сипаттады, бірақ оларды еуропалық түрлерден ажырату негізі нақты болған жоқ және қазір бұл атау синоним саналады. Халықаралық орнитологтар одағы (IOC) түрдің ресми жалпы аты ретінде «солтүстік ганнет» деп белгіледі. Ол Солтүстік Атлантика ганнеті деп те белгілі. Gannet сөзі ежелгі ағылшын тіліндегі ganot сөзінен шыққан, «күшті немесе еркектік» дегенді білдіреді, бұл көне германдық түбірден шыққан. Соланд қазы және солтүстік ганнеттің соллан қазы сияқты ескі атаулары шотланд гаэль тіліндегі гипотетикалық sulan сөзінен алынған, ол ескі норвег тіліндегі sula сөзінен алынған. Бұл сөзбе-сөз «жарық таяқ» дегенді білдіреді, ол отырған солтүстік ганнеттің көзге түсетін қара қанат ұштарының пішініне сілтеме жасайды. Норфолк пен Йоркширдегі «ерінген қақпақ» немесе «скумбрия қақпағы» сияқты ескі аймақтық атаулар әдеттегі балық жеміне сілтеме жасайды. Линкольнширдегі гаунт сөзі, осы германдық түбірден шыққан болса да, көбінесе үлкен тоқылдаққа қатысты, бірақ ағылшын жазушысы Ричард Хаклюйт 1600 жылы бұл терминді ганнетті сипаттау үшін қолданды, «үлкен ақ құс». Жас құстарды «дақты буби» немесе «парламент қазы» деп атады, бұл олардың қауырсынына қатысты. Ганнеттің тамақтану әдеттері оның атын 1929 жылы алғаш рет тіркелген, шектен тыс жейтін адамды атау үшін жаргон ретінде қолдануға әкелді. 2011 жылы ядролық және митохондриялық ДНК-ның генетикалық зерттеуі ганнеттердің ата-бабасы шамамен 2,5 миллион жыл бұрын пайда болғанын, содан кейін солтүстік және оңтүстік тармақтарға бөлінгенін көрсетті. Соңғысы шамамен 0,5 миллион жыл бұрын Кейп және Австралиялық ганнеттеріне бөлінді. Үш ганнет әдетте жеке түрлер болып саналады, бірақ бұрын Sula bassanus түршесі ретінде жіктеліп келген.

The Swiss naturalist Conrad Gessner gave the northern gannet the name Anser bassanus or scoticus in the 16th century, and noted that the Scots called it a solendguse. The former name was also used by the English naturalist Francis Willughby in the 17th century; the species was known to him from a colony in the Firth of Forth and from a stray bird that was found near Coleshill, Warwickshire. It was one of the many species originally described by the Swedish zoologist Carl Linnaeus in the landmark 1758 10th edition of his Systema Naturae, where it was given the binomial name Pelecanus bassanus. The French biologist Brisson placed it in the genus Sula in 1760, and his compatriot Louis Pierre Vieillot moved the species to his new genus Morus in 1816. Morus is derived from Ancient Greek moros, meaning "foolish", and refers to the lack of fear shown by breeding gannets and boobies, which enables them to be easily killed. The specific name bassanus is from the Bass Rock in the Firth of Forth. The ornithologist Bryan Nelson in 1978 supported the species' inclusion in Sula as he felt the differences in anatomy, behaviour, ecology and morphology between gannets and boobies were not sufficient to warrant separate genera. Charles Lucien Bonaparte described the American populations as Sula americana in 1838, though the basis for distinguishing them from the European species was unclear and the name is now considered to be a synonym. "Northern gannet" has been designated as the official common name for the species by the International Ornithologists' Union (IOC). It is also known as the North Atlantic gannet. Gannet is derived from Old English ganot, meaning "strong or masculine", which is ultimately from the same Old Germanic root as gander. Soland goose and similar old names for the northern gannet such as solan or solan goose derive from a hypothetical Scottish Gaelic sulan, itself borrowed from the Old Norse sula. The literal meaning is "cleft stick", referring to the appearance of the conspicuous crossed black wing tips on a perched northern gannet. Old regional names such as Norfolk's "herring gant" or Yorkshire's "mackerel gant" refer to typical fish prey. Lincolnshire's gaunt, although derived from the same Germanic root, usually applies to the great crested grebe, but the English writer Richard Hakluyt used the term in 1600 to refer to the gannet, "a great White foule". Young birds have been called "spotted booby" or "parliament goose", the former term referring to their plumage. The feeding habits of the gannet have led to its name being used as slang for a gluttonous person, a usage first recorded in 1929. A 2011 genetic study of nuclear and mitochondrial DNA suggests that the ancestor of the gannets arose around 2.5 million years ago before splitting into northern and southern lineages. The latter then split into the Cape and Australasian gannets around 0.5 million years ago. The three gannets are generally considered to be separate species forming a superspecies, though they have also formerly been classified as subspecies of Sula bassanus.

Көші-қон

Жауырындыру кезеңінен кейін ересек солтүстік ганнеттер кең аумаққа таралады, бірақ олар көбейту колониясынан одан асып кетпейді. Бір колониядағы барлық құстар қыстау үшін бірдей аймаққа көше ма, әзірге белгісіз. Көптеген ересектер Жерорта теңізінің батысына қарай көшіп, Гибралтар бұғазынан өтіп, мүмкіндігінше құрлық үстінен ұшудан аулақ болады. Ал басқалары Африканың Атлантикалық жағалауымен Гвинея шығанағына жетеді. Канададағы колониялардан шыққан жас солтүстік ганнеттер Мексика шығанағына, ересектерге қарағанда әлдеқайда оңтүстікке ұшып барады. Жас ганнеттер оңтүстікке қарай ұзақ қашықтыққа көшіп, тіпті Эквадорға дейін жеткендері де тіркелген. Екінші жылы кейбір құстар туған колониясына қайта оралады, бірақ олар ересек құстардан кейін келеді. Олар жауырындыру кезеңі аяқталған соң тағы оңтүстікке көшеді, бірақ бұл екінші көші-қонда бұрынғыдан қысқарақ қашықтыққа барады. Бір құс Альдернидегі колониясынан Скандинавия суларына саяхат жасағаны анықталды. Бұл түр көптеген Орталық және Шығыс Еуропа елдерінде, оңтүстік және батыста Қара теңізге дейін, сондай-ақ Бермуда, Куба, Кипр, Египет, Қазақстан, Ян-Майен және Сирияда кездейсоқ түрде тіркелген.

Мінез-құлық

Солтүстік желкеннің қанаттары ұзын және тар болып келеді, олар денесінің алдыңғы бөлігіне орналасқан, бұл ұшу кезінде ауа ағындарын тиімді пайдалануға мүмкіндік береді. Тіпті тыныш ауа райында да олар белгілі бір жылдамдыққа жете алады, бірақ олардың ұшқыш бұлшық еттері салыстырмалы түрде кішкентай: басқа құстарда ұшқыш бұлшық еттер жалпы салмақтың шамамен 20% құрайды, ал солтүстік желкендерде 13% -дан кем. Олардың жылдамдығына қарамастан, олар басқа теңіз құстары сияқты ұшу кезінде жақсы маневр жасай алмайды. Солтүстік желкендер ұшу алдында жылынуға мұқтаж. Олардың жүруі де қиын, сондықтан жазық жерден көтерілуде қиындықтар туындайды. Олар желге қарай бет бұрып, қанаттарын күшпен соғып судан ұшып шығады. Желдің күші жеткіліксіз болғанда және толқындар биік болғанда, олар ұшып кете алмай, жағаға тіреліп қалуы мүмкін. Солтүстік желкендер жерге қонғанда жылдамдықты бақылау үшін қанаттарын бұрып, құйрығын жайып, аяқтарын көтереді, бірақ бұл әрқашан сәтті бола бермейді, себебі бір колонияда ересектерде қанаттары зақымданған немесе сынған жағдайлар өлімнің жиі себебі ретінде тіркелген.

Тамақтандыру

Солтүстік гагаралары күндіз тамақ іздейді, көбінесе теңізге жоғары жылдамдықпен суға сүңгіп түседі. Олар ұялаған жерлеріне жақын да, теңіздің шұғылалы аймақтарында да тамақ іздейді. Баласын қоректендіретін құстар ұясынан дейін тамақ іздеп ұшқандары тіркелген. Басс-Рок колониясында ұялаған құстардың 2%-ы тамақ іздеу үшін Доггер Бэнкке барады, ол жерге дейін қашықтықта. Олар тамақ іздеу кезінде одан да алысқа ұшады, мүмкін екі есеге дейін; әдетте олар азық іздеу кезінде ұшады. Кейбір зерттеулер көрсеткендей, екі жыныстың да тамақ іздеу кезіндегі ұшу ұзақтығы мен бағыты ұқсас, бірақ еркектер мен әйелдердің іздеу мінез-құлқында маңызды айырмашылықтар бар. Әйел гагаралары еркектерге қарағанда іздеу аймағын мұқият таңдайды, сонымен қатар олар тереңірек және ұзағырақ суға сүңгіп, еркектерге қарағанда бетте көбірек уақыт өткізеді. Олар денелерін түзу және қатаң ұстап, қанаттарын денелеріне жақын, бірақ артқа бұрылып, құйрығынан ұзын созылып, жебедей суға кіреді. Суға түсу бағытын қанаттары мен құйрығы арқылы бақылайды және соққыға дейін қанаттарын денелеріне жиып алады. Құстар суға сағатына дейін жылдамдықпен түсіп, орташа тереңдікке дейін жүзеді, кейде одан да тереңге дейін. Құстың тері астындағы ауа қаптары олардың жүзу қабілетін реттеуге көмектеседі. Гагаралар әдетте жемді суға тереңірек итеріп, су бетіне қайта оралғанда ұстайды. Сүңгігенде сәттілікке жеткен жағдайда, олар балықты су бетіне шыққанға дейін жұтып қояды және ешқашан балықты тұмсығында ұшпайды. Ірі балықтарды баспен, ал кіші балықтарды бүйірінен немесе құйрығымен жұтады. Балық жұлынның тармақталған қабында сақталады және ұшу кезінде кедергі келтірмейді. Ақ түсі басқа гагараларға өздерінің түрін анықтауға көмектеседі және олар осы суға сүңгіп түсу әрекеті арқылы балықтың тобының бар екенін біледі, бұл өз кезегінде топтық тамақ іздеуге мүмкіндік береді, бұл олардың жемді ұстауын жеңілдетеді. Сонымен қатар, бұл түс балықтарға көрінбейді. Солтүстік гагаралары басын суға малып жүзіп жүргенде де балық іздейді. Олар негізінен ұзындығы бар, бетке жақын жүзетін балықтарды жейді. Кез келген шағын балық (диеталарының шамамен 80–90%) немесе басқа да шағын пелагикалық түрлер (көбінесе кальмар) мүмкіндік болғанда ауланады. Сардина, анчоус, барс, көкбалық, атлантикалық треска және басқа да үйір құрайтын түрлер де жейді. Екінші жағынан, олар тасталып қалған қосымша уловтан және өңделген бөліктерден, сондай-ақ адамдар жыртқыш балықтарды аулағанда бәсекелестіктің төмендеуінен пайда көреді. M. bassanus Солтүстік-Батыс Атлантикада Salmon salar балық шаруашылығына елеулі зиян келтіреді, бірақ оларды көп жемейді. Бұл аймақтағы балық аулау индустриясымен осы қақтығысты шешуді қиындатады, өйткені құстарды жою ғана мүмкін, бұл экологиялық тұрғыдан қабылдауға болмайды.

Northern gannets forage for food during the day, generally by diving at high speed into the sea. They search for food both near to their nesting sites but also further out to sea. Birds that are feeding young have been recorded searching for food up to from their nest. It has been found that 2% of birds nesting in the colony on Bass Rock search for fish at Dogger Bank, between away. It is likely that they fly further than this while foraging, possibly up to double the distance; normally they fly less than Some studies have found that the duration and direction of flights made while foraging for food are similar for both sexes, although there are significant differences in the search behaviour of males and females. Female northern gannets are not only more selective than males in choosing a search area: they also make longer and deeper dives and spend more time floating on the surface than males. They dive with their bodies straight and rigid, wings tucked close to the body but angled back, extending beyond the tail, before piercing the water like an arrow. They control the direction of the dive using their wings and tail, and fold their wings against the body just before impact. Birds can hit the water at speeds of up to and they will swim down to an average , sometimes deeper than The bird's subcutaneous air sacs may have a role in controlling their buoyancy. Gannets usually push their prey deeper into the water and capture it as they return to the surface. When a dive is successful, they swallow the fish underwater before surfacing, and never fly with the fish in their bill. Larger fish are swallowed headfirst, smaller fish are swallowed sideways or tail first. The fish is stored in a branched bag in the throat and does not cause drag when in flight. Their white colour helps other gannets to identify one of their kind and they can deduce the presence of a shoal of fish by this diving behaviour; this in turn facilitates group foraging, which makes capturing their prey easier. The colour also makes the gannet less visible to the fish underneath. Northern gannets also forage for fish while swimming with their head under water. They eat mainly fish in length that shoal near the surface. Virtually any small fish (roughly 80–90% of their diet) or other small pelagic species (largely squid) will be taken opportunistically. Sardines, anchovies, haddock, smelt, Atlantic cod and other shoal forming species are also eaten. On the other hand, they profit off of discarded bycatch and processed parts and the reduction in competition if humans are taking predatory fish. M. bassanus inflicts significant wastage on the northwest Atlantic Salmo salar fishery, but does not actually eat much of them. This makes it difficult to resolve this conflict with the fishing industry in the area, as the only option would be to exterminate the birds, which is ecologically unacceptable.

Өсіру

Ең ескі құстар солтүстік ганнеттердің көбейту ошақтарына бірінші болып оралады. Егер бір ұяда екі жұмыртқа табылса, бұл екі аналықтың бір ұяға жұмыртқа салғандығының немесе бір жұмыртқаның басқа ұядан ұрланғандығының нәтижесі болуы мүмкін. Солтүстік ганнеттер бірінші жұмыртқасы жоғалған жағдайда, оның орнына басқа жұмыртқа салады. Инкубация 42-46 күнге созылады, осы уақыт ішінде жұмыртқаны бағып жатқан құстың жылы, қанатты аяқтарымен қоршалып тұрады. Жұмыртқадан жарылуға аздай қалғанда, бағып жатқан құс жұмыртқаны аяғынан босатады, осылайша балапан жұмыртқаны жарып шығарғанда ересек құстың салмағынан жұмыртқаның жарылып кетпеуіне мүмкіндік береді. Бұл, тұңғыш рет көбейетін құстардың өліміне жиі себеп болатын жағдай. Жұмыртқа қабығын жару процесі 36 сағатқа дейін созылуы мүмкін. Қанатты аяқтар балапандарды жабу үшін де қолданылады, себебі ата-аналары оларды сирек жалғыз қалдырады. Назарсыздан қалған балапандар көбінесе басқа солтүстік ганнеттердің шабуылына ұшырап, өлтіріледі. Жанадан туған балапандар қауырсыны жоқ, қою көк немесе қара түсті болады. Өмірінің екінші аптасында олардың үстіне ақ түсті жұмсақ қауырсын өседі, ал келесі бес аптада олардың орнына ақ дақтары бар қоңыр қауырсын пайда болады. Кішкентай балапандарды ата-аналары араласқан, жартылай сіңген балықпен тамақтандырады, олар аузын кең ашып, тамақты жұтады. Ересек балапандар тұтас балық алады. Басқа түрлердің балапандарынан айырмашылығы, солтүстік ганнеттердің балапандары ұяда жылжымайды немесе тамақ сұрап қанаттарын қағай алмайды, бұл олардың ұядан құлау мүмкіндігін азайтады. Ересек құстар өз балаларын шамамен 13 апта бойы, олар ұшып кеткенше тамақтандырады. Жас құстар 84-97 күндік жаста ұшып кетеді, олар биік жартастан секіріп ұшып кетеді – бұл алдын ала жаттығу мүмкін емес процесс. Егер олар нашар ауа райында ұядан шығып кетсе, жартастарға соғылып, қаза тағуы мүмкін. Назарсыздан қалған жас құстар ересектердің шабуылына ұшырайды. Ұядан шыққаннан кейін олар теңізде қалып, балық аулау мен ұшуды үйренеді, олардың ұшу дағдылары ошаққа қайту үшін жеткіліксіз болады. Ганнеттер жұп құрып өмір сүреді және бірнеше маусым бойы, тіпті өмір бойы бірге бола алады. Жұптар балапандары ұядан шыққанда ажырасады, бірақ келесі жылы қайтадан бірігеді. Егер жұптың біреуі өлсе, екіншісі өзіне жаңа серік табады.

The oldest birds are the first to return to the northern gannet's breeding colonies. Where two eggs are found in a nest this is the result of two females laying an egg in the same nest or one egg being stolen from another nest. Northern gannets will lay a replacement egg if the first is lost. Incubation takes 42 to 46 days, during which time the egg is surrounded by the brooding bird's warm, webbed feet. Just before hatching begins, the brooding bird releases the egg from its feet to prevent the egg from breaking under the adult's weight as the chick breaks it open. This is a frequent cause of death for chicks of birds that are breeding for the first time. The process of breaking the eggshell can take up to 36 hours. The webbed feet are also used to cover the chicks, which are only rarely left alone by their parents. Chicks that are left unattended are often attacked and killed by other northern gannets. Newly hatched chicks are featherless and are dark blue or black in colour. In the second week of life they are covered in white down, replaced over the next five weeks by dark brown feathers flecked with white. Young chicks are fed regurgitated semi digested fish by their parents, who open their mouths wide for their young to fetch the food from the back of their throats. Older chicks receive whole fish. Unlike the chicks of other species, northern gannet chicks do not move about the nest or flap their wings to ask for food: this reduces the likelihood that they will fall from the nest. The adults feed their offspring for around 13 weeks, right up until the time they leave. The young birds fledge between 84 and 97 days old, departing by launching themselves off a cliff and flying—a procedure for which it is impossible to practice beforehand. If they leave the nest in bad weather they can be mortally wounded as they can be blown against the rocks. The young birds are attacked by adults if unattended. Once they leave the nest they stay at sea learning to fish and fly, their flight skills being too poor for them to return to the breeding ledges. Gannet pairs are monogamous and may remain together over several seasons, if not for all of their lives. The pairs separate when their chicks leave the nest but they bond again the following year. Should one of the pair die, the other bird will find another mate.

Қорғау мәртебесі

2004 жылы жүргізілген зерттеуде 45 ганет көбелектеп, 361 000-ға жуық ұя табылды. Халық саны жылына 3-5% аралығында өсіп келеді, бірақ бұл өсім негізінен бірнеше колонияда ғана байқалады. Солтүстік ганеттердің саны қазір тұрақты болғанымен, бұрын олардың саны мекендеу ортасын жоғалту, жұмыртқаларын алу және ересек құстарды еті мен қауырсыны үшін өлтіру салдарынан күрт азайған. 1939 жылы 22 колонияда 83 000-ға жуық ұя болды, яғни сол кезден бері құстардың саны төрт есеге артқан. 1992 жылы Халықаралық табиғатты қорғау одағы (IUCN) құстардың санын 526 000-ға жуық деп бағалаған. «Сула Сгейр» аралының атының өзі «ганет» деген мағына беретін «сула» сөзінен және көне норвеж тіліндегі «скерр» – шағын арал сөзінен шыққан. 20 ғасырға дейін аң аулау жалғасқан орындардың қатарында 1939 жылы тоқтатылған Исландиядағы Эльдей және шағын көлемде аулау әлі де жалғасып жатқан Микинс аралдары бар. Микинсте жыл сайын шамамен 500 жас құс тұтыну үшін өлтіріледі.

Бас Рок колониясының саны 19 ғасырдың басында 4000 жұптан асты, бірақ аң аулау тоқтатылғаннан кейін тез қалпына келді, ал Сент-Килдада жүздеген жылдар бойы тұрақты түрде жиналды. Басқа жерлерде жағдай осылай толыққанды болған жоқ. Сент-Лоуренс шығанағындағы Bird Rocks колониясында бұрын 250 000 құс болған болуы мүмкін, бірақ бақылаусыз аң аулау, тіпті балық аулауға арналған жемдік құстарды аулау да, 1904 жылдан бері үкіметтік қорғауға қарамастан, 1932 жылы құстардың санын 1000-ға дейін азайтты.