Нацистік Германияның соғыс жоспары: «Қызыл құлау» операциясы
Fall Rot
Екінші дүниежүзілік соғыс: «Қызыл құлау» жоспары – Францияны басып алу үшін неміс әскерінің 1940 жылғы әрекеті. Сомма және Эна өзендеріндегі шабуылдар, Дюнкерк эвакуациясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нацистік Германияның соғыс жоспары
Nazi German war plan
Fall Rot (Қызыл операция) – Франция шайқасынан және Бенилюкс елдері мен Солтүстік Францияға жасалған шабуылдан кейін Германияның әскери операциясы жоспары. Одақтас әскерлері жеңіліп, Ла-Манш жағалауына дейін кері шегінді, бұл Дюнкерк эвакуациясымен аяқталды. Германия армиясының Францияны толық басып алу операциясы 1940 жылғы 5 маусымда басталды. Fall Rot 5 маусымда Самма өзенінен Сейнге қарай жасалған алдын ала шабуылмен басталды, ал 9 маусымда А армия тобы Айн өзенінен шығысқа қарай негізгі шабуылға көшті.
Fall Rot (Case Red) was the plan for a German military operation after the success of Fall Gelb (Case Yellow), the Battle of France, an invasion of the Benelux countries and northern France. The Allied armies had been defeated and pushed back in the north to the Channel coast, which culminated in the Dunkirk evacuation. The operation to complete the conquest of France by the German Army began on 5 June 1940. Fall Rot began with a preliminary attack over the river Somme on the Channel Coast to the Seine, beginning on 5 June and the main offensive by Army Group A on 9 June further east over the river Aisne.
Француз қорғаныс дайындықтары
1940 жылдың мамыр айының соңына қарай ең жақсы жабдықталған француз әскерлері солтүстікке жіберілді және «Fall Gelb» операциясында және Дюнкерктен эвакуациялау кезінде жоғалып кетті, бұл одақтастарға 61 дивизияға түсті. Француз командирі Максим Вейганд Седаннан бастап, Эна және Сомма өзендері арқылы Ла-Манш каналындағы Аббевильге дейінгі фронтты 64 француз дивизиясымен қорғау мүмкіндігімен бетпе-бет келді. 51-ші (Highland) атқыштар дивизиясы және бірнеше британдық дивизиялар Сомманың оңтүстігіндегі француз порттарына жіберілді, олар «2-ші BEF» құруға көмектесті. Вейгандтың 142 неміс дивизиясына және Ла-Манштан басқа әуе кеңістігінде басымдыққа ие болған Люфтваффеге қарсы тұруға жеткілікті резервтері болмады. Алты миллионнан он миллионға дейін азаматтық бежендер соғыстан қашып, жолдарды тоғыстырды, бұл «L'Éxode» (Шығу) деп аталды, ал оларды қабылдауға көбінесе дайындық жасалмады. Шартр қаласының халқы 23 000-нан 800-ге, ал Лилль қаласының халқы 200 000-нан 20 000-ға дейін азайды, ал оңтүстіктегі Пау және Бордо сияқты қалалар тез өсті.
By the end of May 1940, the best equipped French armies had been sent north and lost in Fall Gelb and the evacuation from Dunkirk, which cost the Allies 61 divisions. French commander Maxime Weygand was faced with the prospect of defending a front from Sedan, along the Aisne and Somme rivers to Abbeville on the Channel, with 64 French divisions. The 51st (Highland) Infantry Division and a few British divisions being sent to French ports south of the Somme to form the "2nd BEF" were the only British contribution. Weygand lacked reserves to counter a breakthrough against 142 German divisions and the Luftwaffe, which had air supremacy, except over the English Channel. Between six and ten million civilian refugees had fled the fighting and clogged the roads, in what became known as L'Éxode (The Exodus) and few arrangements had been made for their reception. The population of Chartres declined from 23,000 to 800 and Lille from 200,000 to 20,000, while cities in the south such as Pau and Bordeaux rapidly grew in size.
Эббиль шайқасы
Аббевиль шайқасы 1940 жылы 28 мамырдан 4 маусымға дейін Екінші дүниежүзілік соғыстағы Франция шайқасы барысында Аббевиль маңында болды. Дюнкерк эвакуациясы – Операция Динамо жүріп жатқанда, Вейганд неміс әскерлерінің қимылсыз қалғанын пайдаланып, Сомма өзенінен солтүстікке қарай шабуыл жасап, Дюнкеркте қоршауға түскен одақтас әскерлерді құтқаруға тырысты. Шабуылды француздық 2-ші бронетанкті дивизиясы (2-ші DCr, ауыр бронетанкті дивизия) және 4-ші бронетанкті дивизиясы (4-ші DCr) мен британдық 1-ші бронетанкті дивизиясы жүргізді. Шабуылдар неміс плацдармының ауданын шамамен 50 пайызға қысқартты.
The Battle of Abbeville took place from the 28 May to 4 June 1940 near Abbeville during the Battle of France in the Second World War. While Operation Dynamo, the Dunkirk evacuation, was under way, Weygand tried to exploit the immobilisation of German forces, to attack northwards over the Somme and rescue the trapped Allied forces in the Dunkirk pocket. The attack was carried out by the French 2e Division cuirassée (2nd DCr, heavy armoured division) and 4e Division cuirassée (4th DCr) and the British 1st Armoured Division. The attacks reduced the size of the German bridgehead by about 50 per cent.
Вейганд сызығы
Француз әскерлері өз жабдықтау және байланыс желілеріне қайта шегінді, соның арқасында жөндеу шеберханаларына, жабдықтау қоймаларына және дүкендерге оңай қол жеткізді. Нормандия және Бретань порттары арқылы шамамен 112 000 эвакуацияланған француз сарбазы елге қайтарылды. Бұл Фландриядағы жоғалған дивизиялардың орнын толтыруға көмектесті. Француздар бронетранспорттық құралдарының көп бөлігін қалпына келтіре алды және 1-ші және 2-ші DCr-ді құрды; 4-ші DCr-дегі жоғалғандар да толықтырылды; мораль көтеріліп, 1940 жылдың мамыр айының соңына қарай өте жоғары деңгейге жетті. Моральдың жақсаруына себеп, көптеген француз сарбаздары немістердің табысы туралы тек қана естіген, ал аман қалған француз офицерлері неміс жылдам әскерлеріне қарсы тактикалық тәжірибе жинап, артиллериясының (Вермахттың шайқастан кейінгі талдауында техникалық тұрғыдан өте жақсы деп танылған) және танктерінің тиімділігін көргеннен кейін қару-жарақтарына сенімдері арта түсті. Француз танктерінің бронясы мен зеңбіректері неміс танктерінен ауыр болды. 23-28 мамыр аралығында француздар 7-ші және 10-шы армияларды қайта құрды. Вейганд неміс бөлімшелеріне барынша зиян келтіру үшін терең қорғаныста "кірпіш" тактикасын қолдануға шешім қабылдады. Ол қалалар мен кішкентай ауылдардағы бөлімшелерді жан-жақты қорғануға дайындады. Осыдан кейін жаңа жаяу әскер, бронетранспорттық және жартылай механикаландырылған дивизиялар қарсы шабуылға дайын тұрды және қоршауда қалған бөлімшелерге көмектесуге, оларға кез келген құнмен тұруға бұйрық берілді.
The French armies had fallen back on their lines of supply and communications and had easier access to repair shops, supply dumps and stores. About 112,000 evacuated French soldiers were repatriated via the Normandy and the Brittany ports. It was some substitute for the lost divisions in Flanders. The French were also able to make good a significant amount of their armoured/armored losses and raised the 1st and 2nd DCr; the 4th DCr also had its losses replaced; morale rose and was very high by the end of May 1940. Morale improved because most French soldiers knew of German success only by hearsay; surviving French officers had gained tactical experience against German mobile units and had increased confidence in their weapons, after seeing their artillery (which the post battle analysis of the Wehrmacht recognised as technically excellent) and tanks perform better in combat than German armour. The French tanks had heavier armour/armor and bigger guns. Between 23 and 28 May, the French reconstituted the Seventh and Tenth armies. Weygand decided on hedgehog tactics, in defence in depth, to inflict maximum attrition on German units. He employed units in towns and small villages, which were prepared for all round defence. Behind that, the new infantry, armoured and half mechanised divisions were ready to counter attack and relieve the surrounded units, which were ordered to hold out at all costs.
Шайқас
Армия тобы B Париждің екі жағына шабуыл жасады; 47 дивизиясында мобильді бөлімшелердің көп бөлігі шоғырланған еді. 48 сағаттан соң немістер француз қорғанысын бұза алмады. Эна өзені бойында XVI танк корпусы (генерал Эрих Хопнер) француз әскеріне қарсы екі танк дивизиясы мен бір моторландырылған дивизиядан 1000-нан астам бронетранспортты жауынгерлік машинаны (БТЖМ) қолданды. Шабуыл дөңгелек болды және Хопнер алғашқы шабуылда 500 БТЖМ-нің 80-ін жоғалтты. Неміс 4-армиясы Сомма өзенінен көпірлерді басып алды, бірақ Эна өзенінен өтуде қиындыққа тап болды, себебі француздың терең эшелонды қорғанысы өтуге кедергі келтірді. Амиенде немістерді күшті француз артиллериясы бірнеше рет кері шегіндірді, бұл француз тактикасының айқын жақсаруын көрсетті. Неміс армиясы француз артиллериясын басып тастау үшін Люфтваффеге сүйенді, неміс жаяу әскері баяу жылжып, үшінші күні ғана өтулерді күштеп іске қосты. Француз әуе күштері (Armée de l'Air) оларды бомбалауға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Неміс деректері шайқастың "адам өміріне қиын және қымбатқа түскенін, жаудың қатты қарсылық көрсеткенін, әсіресе біздің әскерлер қарсылық шегінен өткеннен кейін де күресін жалғастырғанын" мойындады. Аббевильдің оңтүстігінде француз 10-армиясының (генерал Роберт Альтмайер) фронты жарылып, олар Руанға және Сена өзенінен оңтүстікке қарай шегінуге мәжбүр болды. 7-ші танк дивизиясы Нормандия арқылы Сена өзенінен батысқа қарай жылжып, 18 маусымда Шербур портын басып алды, 12 маусымда 51-ші (Гайленд) дивизиясының көп бөлігін капитуляцияға мәжбүр етті. Неміс тобының алғы шебі тым созылып, қарсы шабуылға осал болды, бірақ Люфтваффе француздардың күшін шоғырландыруына мүмкіндік бермеді және әуе шабуылының қаупі Вейгандтың олардың жаппай және мобильді қолданысын жоққа шығарды. 10 маусымда Франция үкіметі Парижді ашық қала деп жариялады. Неміс 18-армиясы француздардың қарсылығына қарамастан Парижге қарай жылды, бірақ бірнеше жерде қорғаныс бұзылды. Вейганд француз армиясының ыдырауына көп уақыт кетпейтінін мәлімдеді. 13 маусымда Черчилль Турдағы ағылшын-француз Жоғары соғыс кеңесінің отырысына қатысты. Ол франко-британ одағын ұсынды, бірақ француздар оны қабылдамады. 14 маусымда Париж түсті және қаладан қашуға мүмкіндік таппаған париждіктер көп жағдайда немістердің өте әдепті екенін байқады. Люфтваффе құрған әуе басымдығы әуе үстемдігіне айналды, француз әуе күштері (Armée de l'Air) құлаудың алдында тұрды. Француздар бомбалаушылардың көп бөлігін тек 5-9 маусым аралығында "Паула" операциясы кезінде, 1815-тен астам ұшу жасағанда, оның 518-і бомбалаушылар болғанда ғана қолданды. Жоғалғандарды толтыру мүмкін болмағандықтан ұшулар саны азайды. RAF Люфтваффе назарын аудару үшін Дюнкерк аймағындағы нысандарға қарсы 660 ұшу жасады, бірақ көптеген ұшақтарды жоғалтты; 21 маусымда 37 Bristol Blenheim ұшағы жойылды. 9 маусымнан кейін француз әуе қарсыласы дерлік тоқтады және қалған ұшақтар Солтүстік Африкаға көшірілді. Люфтваффе шабуылдары армияны тікелей және жанама түрде қолдауға бағытталды. Люфтваффе қарсылық шебіне шабуыл жасады, олар бронетранспортты шабуылдан тез құлады.
Army Group B attacked either side of Paris; in its 47 divisions it had the majority of the mobile units. After 48 hours, the Germans had not broken through the French defence. On the Aisne, the XVI Panzerkorps (General Erich Hoepner) employed over 1,000 armoured fighting vehicles (AFVs) in two panzer divisions and a motorised division against the French. The assault was crude and Hoepner lost 80 out of 500 AFVs in the first attack. The German 4th Army had captured bridgeheads over the Somme but the Germans struggled to get over the Aisne as the French defence in depth frustrated the crossing. At Amiens, the Germans were repeatedly driven back by powerful French artillery concentrations, a marked improvement in French tactics. The German Army relied on the Luftwaffe to silence French artillery as the German infantry inched forward, only forcing crossings on the third day. The Armée de l'Air (French Air Force) attempted to bomb them but failed. German sources acknowledged the battle was "hard and costly in lives, the enemy putting up severe resistance, particularly in the woods and tree lines continuing the fight when our troops had pushed past the point of resistance". South of Abbeville, the French Tenth Army (General Robert Altmayer) had its front broken and it was forced to retreat to Rouen and southwards over the Seine river. The 7th Panzer Division headed west over the Seine river through Normandy and captured the port of Cherbourg on 18 June, forcing the surrender of much of the 51st (Highland) Division on 12 June. German spearheads were overextended and vulnerable to counter strokes but the Luftwaffe denied the French the ability to concentrate and the fear of air attack negated their mass and mobile use by Weygand. On 10 June, the French government declared Paris an open city. The German 18th Army advanced on Paris against determined French opposition but the line was broken in several places. Weygand asserted it would not take long for the French Army to disintegrate. On 13 June, Churchill attended a meeting of the Anglo French Supreme War Council at Tours. He suggested a Franco British Union, which the French rejected. On 14 June, Paris fell and the Parisians unable to flee the city found that in most cases the Germans were extremely well mannered. The air superiority established by the Luftwaffe became air supremacy, with the Armée de l'Air on the verge of collapse. The French had only just begun to make the majority of bomber sorties; between 5 and 9 June during Operation Paula, when over 1,815 sorties were flown, 518 by bombers. The number of sorties flown declined as losses became impossible to replace. The RAF attempted to divert the attention of the Luftwaffe with 660 sorties flown against targets over the Dunkirk area but lost many aircraft; on 21 June, 37 Bristol Blenheims were destroyed. After 9 June, French aerial resistance virtually ceased and some surviving aircraft withdrew to French North Africa. Luftwaffe attacks concentrated on the direct and indirect support of the army. The Luftwaffe attacked lines of resistance which then quickly collapsed under armoured attack.
Мажино желісі
Шығыс C армия тобы Мажино сызығындағы француз күштерін қоршауға және тұтқындауға көмектесуге тиіс болды. Операцияның мақсаты – француздардың Альзас аймағынан Соммадағы неміс желісіне қарсы шабуыл жасауына жол бермеу үшін, бекіністерімен бірге Метц аймағын қоршау. XIX Панцеркорп (генерал Хайнц Гудериан) Франция шекарасына, Швейцарияға дейін ілгерілеуі және француз күштерін Вогез тауларында тұтқындауы керек еді, ал XVI Панцеркорп Мажино сызығына батыстан шабуыл жасап, Верден, Туль және Метц қалаларын алу үшін оның осал тылына шабуылдау жоспарланған. Француздар 2-ші армия тобын Эльзас пен Лотарингиядан Соммадағы Вейганд желісіне көшірді, Мажино сызығын қорғау үшін аз күштерді қалдырды. B армия тобы Парижге және Нормандияға шабуыл бастағаннан кейін, A армия тобы Мажино сызығының артқы жағына қарай ілгерілеуді бастады. 15 маусымда C армия тобы "Тигр" операциясын іске қосты, Рейн өзенінен Францияға қарсы шабуыл жасады. "Тигр" операциясына дейін немістердің Мажино сызығын бұзу әрекеттері сәтсіз аяқталды. Бір шабуыл сызықтың солтүстік жағында сегіз сағатқа созылды, нәтижесінде немістер 46 адамды жоғалтып, 251 адам жарақат алды, ал француз тарапынан Оувраж Ферме Шаппи (Шаппи фермасы) мен Оувраж Фермонтта екі адам қаза тапты. 15 маусымда соңғы жақсы жабдықталған француз күштері, соның ішінде Төртінші армия, немістер шабуыл жасағанда кетуге дайындалып жатты, тек қаңқадай күш ғана қорғаныс шебінде қалды. Немістер француздардан салмақты түрде басым болды және жеті дивизиядан тұратын I Армеекорп пен 1000 зеңбірекке ие болды, бірақ олардың көпшілігі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінен қалған және қамалдардың қалың бронясын тесіп өте алмады. Тек 88 мм-лік зеңбіректер тиімді болды, сондай-ақ операцияға 16 зеңбірек, 150 мм-лік зеңбіректер мен сегіз теміржол батареясы да жұмылдырылды. Люфтваффе 5-ші әуе корпусын (Германия) орналастырды. Шабуыл қиын болды және француздардың қарсылығына қарамастан баяу ілгерілеуге қол жеткізілді, бірақ қамалдар бірінен соң бірі бағындырылды. Оувраж Шёненбург неміс жаяу әскеріне 15 802 75 мм снаряд атып жіберді. Бұл француз позицияларының арасында ең көп бомбаға ұшыраған, бірақ оның бронясы оны қираудан қорғады. "Тигр" операциясы басталған күні "Unternehmen Kleiner Bär" операциясы да басталды. VII Армеекорптың бес шабуыл дивизиясы Рейн өзенінен өтіп, Колмар аймағына, Вогез тауларына қарай ілгерілеу мақсатымен кірді. Оларда 400 артиллериялық құрал, соның ішінде ауыр артиллерия мен минометтер болды. Француздық 104-ші және 105-ші дивизиялар 17 маусымда Вогез тауларына кері шегінді. Сол күні XIX Корпус Швейцария шекарасына жетті, Мажино қорғанысы Франциядан оқшауланды. Көптеген бөлімшелер 25 маусымда капитуляциялады, ал немістер 500 000 тұтқынға алғанын мәлімдеді. Кейбір маңызды қамалдар капитуляциялау туралы өтініштерге қарамастан, қарсылық көрсетуді жалғастырды. Соңғы қамал 10 шілдеге дейін капитуляцияламады, содан кейін ғана наразылық білдіріп, генерал Альфонс Жорждың өтініші бойынша берілді. Мажино сызығындағы 58 үлкен қамалдың он біреуін неміс әскері басып алды.
Army Group C in the east was to help Army Group A to encircle and capture the French forces on the Maginot Line. The goal of the operation was to envelop the Metz region, with its fortifications, to prevent a French counter offensive from Alsace against the German line on the Somme. The XIX Panzerkorps (General Heinz Guderian) was to advance to the French border with Switzerland and trap the French forces in the Vosges Mountains while the XVI Panzerkorps attacked the Maginot Line from the west, into its vulnerable rear to take the cities of Verdun, Toul and Metz. The French had moved the 2nd Army Group from the Alsace and Lorraine to the Weygand line on the Somme, leaving only small forces guarding the Maginot Line. After Army Group B had begun its offensive against Paris and into Normandy, Army Group A began its advance into the rear of the Maginot Line. On 15 June, Army Group C launched Operation Tiger, a frontal assault across the Rhine into France. German attempts to break the Maginot Line prior to Tiger had failed. One assault lasted for eight hours at the north end of the line, costing the Germans 46 dead and 251 wounded for two French were killed at Ouvrage Ferme Chappy (Chappy Farm shelter) and one at Ouvrage Fermont. On 15 June, the last well equipped French forces, including the Fourth Army, were preparing to leave as the Germans struck; only a skeleton force held the line. The Germans greatly outnumbered the French and could call upon I Armeekorps of seven divisions and 1,000 guns, although most were First World War vintage and could not penetrate the thick armour of the fortresses. Only 88 mm guns were effective and 16 were allocated to the operation; 150 mm guns and eight railway batteries were also employed. The Luftwaffe deployed [[5th Air Corps (Germany). The battle was difficult and slow progress was made against strong French resistance but the fortresses were overcome one by one. Ouvrage Schoenenbourg fired 15,802 75 mm rounds at German infantry. It was the most bombarded of all the French positions but its armour protected it from fatal damage. The same day that Tiger began, Unternehmen Kleiner Bär started. Five assault divisions of the VII Armeekorps crossed the Rhine into the Colmar area with a view to advancing to the Vosges Mountains. It had 400 artillery pieces including heavy artillery and mortars. The French 104th Division and 105th Division were driven back into the Vosges Mountains on 17 June. On the same day, XIX Korps reached the Swiss border and the Maginot defences were cut off from France. Most units surrendered on 25 June and the Germans claimed to have taken 500,000 prisoners. Some main fortresses continued the fight, despite appeals for surrender. The last fort did not surrender until 10 July and then only under protest and after a request from General Alphonse Georges. Of the 58 big fortifications on the Maginot Line, ten were captured by the German army.
Екінші BEF эвакуациясы
Екінші BEF эвакуациясы 15-25 маусым аралығында "Аэропорт" операциясы барысында жүзеге асты. Француз аспанында толық басымдыққа ие болған Люфтваффе Дюнкерк жеңілісінен кейін одақтастардың тағы эвакуациялануына кедергі келтіруге ниеттенген еді. [[1-ші әуе корпусы (Германия) Нормандия және Бретань секторларына бекітілді. 9 және 10 маусымда Шербург порты 15 тонна неміс бомбаларымен шабуылға ұшырады, ал Гавр 10 бомбалау шабуылына түсті, нәтижесінде 2949 тонна қашқан одақтас кемелері батты. 17 маусымда Юнкерс Ю 88 бомбалаушылары (көбінесе Kampfgeschwader 30 құрамында) Сент-Назаирден 16 243 тонналық "10 000 тонналық кеме" – лайнерді батырып, шамамен 4000 одақтас әскери қызметкерінің қаза болуына себепкер болды (Франция шайқасында қаза тапқан британдықтардың санының шамамен екі есеге жуығы), алайда Люфтваффе 190 000–200 000 одақтас әскери қызметкерлерінің эвакуациясын тоқтатуға қол жеткізбеді.
The evacuation of the second BEF took place during Operation Aerial between 15 and 25 June. The Luftwaffe, with complete domination of the French skies, was determined to prevent more Allied evacuations after the Dunkirk debacle. [[1st Air Corps (Germany) was assigned to the Normandy and Brittany sectors. On 9 and 10 June, the port of Cherbourg was subject to 15 tonnes of German bombs, while Le Havre received 10 bombing attacks that sank 2,949 GRT of escaping Allied shipping. On 17 June, Junkers Ju 88s (mainly from Kampfgeschwader 30) sank a "10,000 tonne ship" which was the 16,243 GRT liner off St Nazaire, killing some 4,000 Allied personnel (nearly doubling the British killed in the Battle of France), yet the Luftwaffe failed to prevent the evacuation of some 190,000–200,000 Allied personnel.
Атыс тоқтату
Кабинетте британдықтардың франко-британдық одақ туралы ұсынысына жасаған жауапкершілік реакциясынан көңілі қалған және министрлері енді оны қолдамайды деп сенген премьер-министр Поль Рейно 16 маусымда отставкаға кетті. Оның орнына маршал Филипп Петен келді, ол француз халқына радио арқылы сөйлеп, Германиямен қару тоқтату туралы келісімге келу ниетін жариялады. Гитлер француз үкіметінен қару тоқтату туралы келіссөздер жүргізуді қалайтынын естігенде, 1918 жылғы қару тоқтату келісімінің өткен орны – Компиен орманын таңдады. 1940 жылдың 21 маусымында Гитлер келіссөздерді бастау үшін бұл жерге келді, келіссөздер 1918 жылғы қару тоқтату келісіміне қол қойылған теміржол вагонында өтті. Алғы сөзді тыңдағаннан кейін Гитлер француз делегаттарына деген жек көруді білдіре отырып, вагондан шығып кетті, ал келіссөздерді Вермахт Бас штабының бастығы Вильгельм Кейтельге (OKW) тапсырды. Келесі күні, сағат 18:36-да (француз уақыты бойынша) Германия үшін генерал Кейтель және Франция үшін генерал Шарль Хантцигер келісімге қол қойды. Ол, 24 маусымда сағат 18:35-те Рим маңында франко-итальян келісіміне қол қойылғаннан кейін, 25 маусымда сағат 12:35-те күшіне енді.
Discouraged by the hostile reaction in the cabinet to a British proposal for a Franco British Union and believing his ministers no longer supported him, Prime Minister Paul Reynaud resigned on 16 June. He was succeeded by Marshal Philippe Pétain, who delivered a radio address to the French people, announcing his intention to ask for an armistice with Germany. When Hitler received word from the French government that they wished to negotiate an armistice, he selected the Forest of Compiègne, the site of the 1918 Armistice, as the venue. On 21 June 1940, Hitler visited the site to start the negotiations, which took place in the railway carriage in which the 1918 Armistice was signed. After listening to the preamble, Hitler left the carriage in a calculated gesture of disdain for the French delegates and negotiations were turned over to Wilhelm Keitel, the Chief of Staff of Oberkommando der Wehrmacht (OKW). The armistice was signed on the next day at 6:36 p. m. (French time), by General Keitel for Germany and General Charles Huntziger for France and came into effect at 12:35 a. m. on 25 June, once the Franco Italian Armistice had been signed, at 6:35 p. m. on 24 June, near Rome.
Италия
Италия 10 маусым күні кешке Франция мен Ұлыбританияға соғыс жариялады, ол түнгі сағаттардан кейін күшіне енді. Соғыстың бірінші күні екі тарап та әуе шабуылдары жасады, бірақ Альпі тауларында көп өзгеріс болмады, себебі Франция мен Италия қорғаныс стратегиясын қабылдаған еді. Патрульдер арасында шағын қақтығыстар болды, ал Ligne Alpine француз бекіністері Vallo Alpino итальяндық бекіністерімен атыс алмасты. 17 маусымда Франция Германиямен келісімге келуге тырысатынын хабарлады. 21 маусымда франко-герман келісіміне қол қоюға дайын тұрған кезде, италиялықтар Альпі тауларының барлық бағытында жалпы шабуылға көшті, негізгі шабуыл солтүстік бөлікте, ал екінші бағыт жағалау бойында болды. Шабуылды 32 итальяндық дивизия жүргізді және үш дивизиямен шекараны қорғаған Альпі армиясына (генерал Рене Ольри) қарсы француз территориясына бірнеше километрге еніп кірді. Жағалаудағы Ментон қаласы басып алынды, бірақ Лазурь жағалауында француз старшинасы мен жеті сарбазы басып кіруді тоқтатты. 24 маусым күні кешке Римде франко-итальян келісіміне қол қойылды, ол 25 маусымның түнгі сағаттарында Германиямен Компиеньдегі екінші келісімге (22 маусым) сәйкес күшіне енді.
Italy declared war on France and Britain on the evening of 10 June, to take effect just after midnight. The two sides exchanged air raids on the first day of war but little transpired on the Alpine front, since both France and Italy had adopted a defensive strategy. There was some skirmishing between patrols and the French forts of the Ligne Alpine exchanged fire with their Italian counterparts of the Vallo Alpino. On 17 June, France announced that it would seek an armistice with Germany and on 21 June, with a Franco German armistice about to be signed, the Italians launched a general offensive all along the Alpine front, with the main attack in the northern sector and a secondary advance along the coast. The offensive was conducted by 32 Italian divisions and penetrated a few kilometres into French territory, against the Army of the Alps (General René Olry) which held the frontier with three divisions. The coastal town of Menton was captured but on the Côte d'Azur the invasion was held up by a French NCO and seven men. On the evening of 24 June, a Franco Italian Armistice was signed at Rome and came into effect at the same time as the Second Armistice at Compiègne with Germany (22 June), just after midnight on 25 June.