Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гудфред – тоғызыншы ғасырдағы Дания патшасы, кем дегенде 804 жылдан 810 жылға дейін билеген. Басқаша жазылулары: Godfred (даниялық), Göttrick (неміс), Gøtrik (даниялық), Gudrød (даниялық) және Godofredus (латын). Ол Дания тарихының бастауында тұр, себебі ол замандас дереккөздерден айқын мәліметтері бар алғашқы билеуші. Ол Каролинг империясына қарсы сәтті шабуылдық соғыс жүргізді, бірақ маңызды шайқасқа дейін түсініксіз жағдайда қаза тапты. Кейінгі скандинавия сагаларында Гудфред туралы нақты іздер жоқ, ал оның тарихы тек жау франк мәтіндерінен ғана іздеуге болады, бұл оның рөлін бағалауды қиындатады. Оның әкесі кім екені белгісіз, бірақ ол шамамен 770-804 жылдары Дания патшасы болған Зигфредпен жақын туыс болуы мүмкін. Ол кейінірек Дания патшасы Хемингтің (810-812) інісі және Король Хорик I-нің (813-854) әкесі болды.
Gudfred was a ninth century Danish king who reigned from at least 804 to 810. Alternate spellings include Godfred (Danish), Göttrick (German), Gøtrik (Danish), Gudrød (Danish), and Godofredus (Latin). He stands at the threshold of the History of Denmark in the sense that he is the first ruler about whom there is substantial knowledge from contemporary sources. He waged offensive war against the Carolingian Empire with some success, but was murdered under murky circumstances before a major confrontation had taken place. There is no unambiguous trace of Gudfred in the later Norse sagas, and his history can only be traced from the hostile Frankish texts which makes an assessment of his role problematic. His paternity is unknown but he may have been closely related to Sigfred, who preceded him as king of Denmark c. 770–804. He was the uncle of the later Danish King Hemming (810–812) and the father of King Horik I (813–854).
Отбасы
Гудфредтің кем дегенде бес ұлы және кем дегенде бес жүрегі бар екені белгілі. Олардың бірнешеуі 810 және 854 жылдар аралығында даниялықтардың билеушілері немесе бірлескен билеушілері болды. Оның ұлдары көбінесе "Гудфредтің ұлдары" деп аталады, олардың есімдері Хорик I-ден басқа айтылмайды. Әртүрлі қазіргі ғалымдар оның басқа ұлдарының есімдерін анықтау үшін кейінгі скандинавиялық, франк және ирланд деректерін болжамды түрде пайдаланды: Олаф, Рагнар, Кеттил. Дегенмен, мұның ешқайсысы да нақты емес. Хеминг Корольдік франк жылнамаларында Гудфредтің аты аталмаған бауырының ұлы ретінде еске алынады. Басқа жүректер Рагнвальд, Хокон, Ангантир және Сигфред болды. Адам Бремендіктің Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum Хеминг пен Гудфредті "patruelis", әкесінің туыстары деп есептейді, бірақ бұл туынды жұмыс. Хорик I өзінің бауырлары мен жүректерiнен кейін аман қалған сияқты және 828 жылға қарай жалғыз билеуші болды. Басты қарсыласы – Харальд Клак (812–813, 819–827) бұрынғы король Харальдтың туысы екенін мәлімдеді. Бұл Харальд Сигфредтің алдындағы, бірлескен билеушісі немесе қысқа ғұмырлы мұрагері болуы мүмкін.
Gudfred is known to have sired at least five sons, as well as having at least five nephews. Several of them served as rulers or co rulers of the Danes between 810 and 854. His sons are typically called "sons of Gudfred" without mention of their names, apart from Horik I. Various modern scholars have used later Scandinavian, Frankish and Irish sources in a speculative way to determine the names of some of his other sons: Olaf, Ragnar, Kettil. Nothing of this is conclusive, however. Hemming is mentioned in the Royal Frankish Annals as son to an unnamed brother of Gudfred. Other nephews were Ragnvald, Håkon, Angantyr and Sigfred. The Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum of Adam of Bremen considers Hemming and Gudfred to be "patruelis", paternal cousins, but this is a derivative work. Horik I seems to have survived his siblings and cousins, and became the sole ruler around 828. A rival royal branch, represented in the first place by Harald Klak (812 813, 819 827), based its claim on being kinsmen of a former King Harald. This Harald may have been a predecessor, co ruler or short lived successor of Sigfred.
Дипломатиялық бастамалардың сәтсіздігі
VIII ғасырдың соңында даниялықтар мен олардың саксон көршілері Карл Ұлының экспансиялық билігі кезінде франктер тарапынан қиындықтарға тап болды. 798 жылы саксондықтар Борнхёвед шайқасында (немесе Швентин өзені) франк императоры Карл Ұлына одақтас болған батыс славян халқы – ободриттерден жеңілді. 804 жылы сакстардың жерінің бір бөлігі, Эльбадан солтүстікке қарай Холштейн, олардың жеңісі үшін сыйлық ретінде ободриттерге берілді. Сол жылы франк әскері Данияның сол кездегі оңтүстік шекарасы болған Эйдер өзеніне дейін жетті. Осы жағдайларға байланысты Гудфред Карл Ұлымен жеке кездесуге келісім білдірді. Біраз уақыттан кейін ол өзінің флотымен және патшалығының барлық атты әскерімен Слисторпқа (Шлезвиг, Хедеби) келді. Бұл жер Саксония мен Гудфредтің мемлекеті арасындағы шекараны белгіледі. Алайда, корольдің кеңесшілері Гудфредке императормен кездесуден бас тартуға кеңес берді, сондықтан ол келмеді. Карл Ұлы Эльбадағы Холленштедтте лагерь құрып, Гудфредке елші жіберіп, Дания мемлекетіне пана тапқан бірнеше бүлікшілерді тапсыруды сұрады. Бұл мәселе бойынша ешқандай нәтиже болған жоқ, император сол жылдың қыркүйек айында Кёльнге қайтып оралды. Осы оқиғадан үш жыл өткен соң, 807 жылы Дания басшысы Хафдан қорғау үшін Карл Ұлына адал болуға ант берді. Ол кейінірек король және талапкер Харальд Клактың әкесі, ал бұрынғы король Харальдтың інісі болған деп есептеледі, бұл оның Гудфредке адалдық етуден бас тартқанын көрсетеді. Мүмкін, Хафдан Эйдер өзенінің оңтүстігіндегі бай сауда қалаларының графы болған, және Солтүстік Фризия деп аталған аймақты иеленген. Кейіннен бұл аймақ оның ұрпақтарының негізгі ортасына айналды.
Towards the end of the 8th century, the Danes and their Saxon neighbours were facing challenges from the Franks under the expansive regime of Charlemagne. In 798, the Saxons were defeated by the Obodrites, a West Slavic people allied to the Frankish Emperor Charlemagne, at the Battle of Bornhöved (or Schwentine River). A part of the Saxons' land, in Holstein north of the Elbe, was awarded to the Obotrites in 804, as a reward for their victory. That same year, a Frankish army penetrated as far as the Ejder (Eider), Denmark's southern boundary at the time. In the face of these developments Gudfred promised to meet Charlemagne in person for a parley. After some time he appeared at Sliesthorp (Schleswig, Hedeby) with his fleet and the entire cavalry of his kingdom. This place marked the border between Saxony and Gudfred's realm. However, the king's men advised Gudfred against meeting the emperor, and he failed to appear. Charlemagne established a camp at Hollenstedt at the Elbe and sent an errand to Gudfred, asking him to extradite some rebels who had taken refuge in the Danish kingdom. Nothing is known to have come out of this, and the emperor returned to Cologne in September in the same year. Three years after these events, in 807, a Danish chief called Halfdan swore allegiance to Charlemagne for protection. He is often assumed to have been the father of the later king and pretender Harald Klak and brother of the former King Harald, which probably means that he refused to pay allegiance to Gudfred due to a dynastic contest. It may be that Halfdan became earl of some wealthy market towns south of the river Ejder, occupying what became known as North Frisia. This region later became a base for his descendants.
Ободриттер жеріне викингтердің шапқыншылығы
Гудфред франктардан қорқып, олардың соңғы 100 жылда язычник Фризияны жаулап алғанын және 772-804 жылдары Саксонияны бағындырғанын ескеріп, ежелгі саксон аймақтарындағы ободриттерге шабуыл жасауға бел буды. Теңіз арқылы жасалған шабуыл, айтарлықтай шығындарға қарамастан, сәтті аяқталды. Қоршау кезінде оның інісінің ұлы, мемлекеттегі екінші тұлға Рагнвальд, бірнеше басшылармен бірге қаза тапты. Гудфред бірқатар славян бекіністерін басып алып, екі округті өзіне салық төлеуге міндеттеді. Ободрит князі Дрожко (лат. Thrasco, Thrasucon) жерінен қуылды, ал Годелайб есімді тағы бір басшы алданып тұтқынға алынып, дарға асылды. Славян линондары, смелдингилер және вильцездер, соңғылары ободриттердің ежелгі жауы болғандықтан, даниялықтардың жағында күресуді жөн көрді. Гудфред өз патшалығына оралар алдында Балтық теңізі жағалауындағы маңызды Рерик портын қиратты, бұл қазіргі Бловатц муниципалитетінің орналасқан жері болуы мүмкін. Рерик даниялық атау болғаны және порт Гудфред патшалығына алым-салық есебінен үлкен пайда әкелгені анықталды. Осы әрекетімен ол Ұлы Карлдың Рерикті стратегиялық сауда жолының бөлігі ретінде пайдалануына бөгет қойған болуы мүмкін. Саудагерлер викингтер флотымен Слиесторпқа дейін ертеңгі сапарға шығуға мәжбүр болды, онда патша біраз уақыт тұрып, болашаққа қатысты жоспарлар жасады. Франктардың қарсы шараларынан қорқып, ол Саксония шекарасын кейін Даневирке деп аталатын қабырғамен нығайтуға шешім қабылдады. Қазіргі археологиялық зерттеулердің көрсетуінше, қорғаныс қабырғасы Гудфредтің заманына дейін, шамамен 737 жылдан бері бар болған. Франк жылнамалары жаңа құрылыс туралы әсер қалдырса да, бұл оның мемлекетін қорғау үшін ескі нылымды жақсарту болды. Археологтар оны 800 жыл шамасында салынған Даневирке кезеңінің Ковирке фазасымен байланыстырды. Жақсартылған Даневирке Шлейден басталып, Тренд өзені арқылы Данияның батыс жағалауына дейін созылды. Қабырға топырақтан жасалған үйірмемен және оңтүстіктен терең ормен қоршалған ағаш қоршаумен нығайтылған. Одан тек атты әскер мен көліктер өте алатын бір ғана қақпа болды. Данияның ең маңызды қаласы Слиесторп немесе Хедеби, Шлейде бұрыннан бар болған, Дания сарбаздарымен толықтырылып, кеңейтілді, ал қабырғаның алғашқы бөліктері оны қорғау үшін салынған. Археологиялық жағдайлар қаланың 810 жыл шамасында дамып өркендегенін растайды. Даниялықтардың басып кіруі туралы естіген Ұлы Карл ұлы Карл Кішіге франктар мен саксондардың әскерін Эльбаға жеткізуді бұйырды, егер Гудфред этникалық саксон аумағына қарсы әрекет жасаса. Карл Данияның отанына шабуыл жасауға тырыспады, бірақ линондар мен смелдингилердің жерлерін қиратты, содан кейін қайтып келді. Келесі жылы, 809 жылы, Гудфред саудагерлер арқылы Ұлы Карлға императордың басып кіруіне байланысты ашуын білдірді және саяси шешім табуға ниеттенгенін жеткізді. Ұлы Карлдың елшілері Эдер өзенінің жанындағы Баденфлиотта Даниялықтардың билеушілерімен кездесті, бірақ бейбіт келісімге келе алмады. Содан кейін ободрит князі Дрожко саксондық көмекші әскерлерімен қайтадан пайда болды және өзінің ұлы Гудфредтің сарайында тұтқын болғанына қарамастан, Гудфредтің одақтастары вильцездерге қатыгездікпен шабуыл жасады. Ол Дания патшасын мойындаған славян жерлерін бағындырып, бұрынғы мәртебесін қайта қалпына келтірді. Алайда, Дрожко көп ұзамай Гудфред жіберген кісі өлтірушілердің қолынан Рерик қаласында қаза тапты. Императордың «Дания патшасының мақтаныш пен тәкаппарлығына» қатты алаңдағаны Эльбаның солтүстігіндегі Эзесфелтте гарнизон құруынан көрінеді. Сондай-ақ, ол өз халқына жазыққыштардың қаупін болдырмау үшін арнайы діни қызметтер өткізуді бұйырды.
Fearing an invasion by the Franks, who had conquered heathen Frisia over the previous 100 years and Old Saxony in 772 to 804, Gudfred resolved to attack the Obodrites in the old Saxon territories. The seaborne invasion was successful in spite of considerable Danish losses. During a siege his brother's son Ragnvald, the second man in the kingdom, fell together with several chiefs. Now Gudfred conquered a number of Slavic strongholds and made two districts pay taxes to him. The Obodrite prince Drożko (lat: Thrasco, Thrasucon) was expelled from his land, and another chief called Godelaib was captured by trickery and hanged. The Slavic Linones, Smeldingi and Wiltzes, the last mentioned being old enemies of the Obodrites, preferred to fight on the Danish side. Before returning to his kingdom, Gudfred destroyed the important port Reric by the Baltic coast, probably in the modern Blowatz municipality. It is specified that Reric was a Danish name, and that the port brought great advantages to Gudfred's kingdom through the imposition of fees. By this feat he may have impeded Charlemagne from using Reric as part of a strategic trade route. The merchants were forced to follow the Viking fleet to Sliesthorp where the king stayed for some time and drew up plans for the future. Fearing Frankish reprisals, he now decided to seal the border to Saxony with a wall, later known as Danevirke. As well established by modern archaeology, a defensive wall existed long before the time of Gudfred, from about 737. While the Frankish annals give the impression of a new creation, it was therefore an improvement of an old structure to defend his realm. Archaeologists have identified it with the so called Kovirke, a phase of Danevirke built about 800. The improved Danevirke ran from the Schlei toward the west coast of Denmark by means of the river Trende. The wall was built with an earthen embankment topped by a wooden stockade and protected from the south by a deep ditch. There was only one gate through which horsemen and wagons could move back and forth. Denmark's most important town, Sliesthorp or Hedeby, which apparently already existed on the Schlien, was expanded and garrisoned with Danish soldiers and the early sections of the wall were designed to protect it. Archaeological finds confirm that the town began to flourish in earnest around 810. Hearing about the Danish invasion, Charlemagne ordered his son Charles the Younger to bring an army of Franks and Saxons to the Elbe, in case the rash Gudfred would try anything against the ethnic Saxon territory. Charles did not attempt to attack the Danish homeland but he ravaged the lands of the Linones and Smeldingi and then returned. In the next year 809, Gudfred informed Charlemagne via travelling merchants, that he was aware of the emperor's ire over the invasion, and wished to negotiate a political solution. The emissaries of Charlemagne met with the Danish grandees at Badenfliot at the river Eider, but failed to negotiate peace. Now the Obodrite prince Drożko appeared again with Saxon auxiliaries and ferociously attacked Gudfred's allies, the Wiltzes, in spite of the fact that his own son was a hostage at Gudfred's court. He then subjugated the Slavic lands which had acknowledged the Danish king and successfully reclaimed his old position. However, Drożko was soon murdered in the rebuilt Reric by assassins dispatched by Gudfred. That the emperor was seriously worried over "the presumptions and arrogance of the Danish king" is seen from the establishment of a garrison to the north of the Elbe, Esesfelth. He also enjoined his subjects to hold special religious services to avert the pagan threat.
Фризияға шабуыл және өлім
810 жылы Карл Ұлы Ахендегі негізгі резиденциясында болып, Гудфредке қарсы ірі әскери экспедиция жоспарын жасады. Алайда, Дания билеушісі оның жоспарларын осыратып жіберді. 200 желкенді викингтер флоты Фризияға күтпеген шабуыл жасады. Гудфред флоттың артынан ермей, өз жерінде қалды. Даниялықтар құрлыққа түсу алдында жағалаудағы аралдарды тонады. Жергілікті әскерлер басқыншыларға қарсы тұрды, бірақ үш шайқаста жеңіліп, тұрғындар қарсылық танысудан бас тартты. Викингтер саудагерлер мен шаруалардан 100 фунт күміс "салық" талап етті, бұл патша Солтүстік Фризияны Данияның иелігі деп жариялағанын көрсетеді. Замандас тарихшы Эйнхардтың айтуынша, Гудфред "осындай бос үмітпен мақтанғаны үшін бүкіл Германияны өзіне қаратуды көздеді, сондай-ақ Фризия мен Саксонияны өзінің провинциялары деп санады". Мұны естіген император ашуланып, қолдан келгеннің бәрін жинап, Альлер мен Везер өзендерінің қосылған жерінде лагерь құрып, Дания билеушісінің келесі қадамын күтті. Анналдарда айтылғандай, "жеңіске деген үмітіне мақтанған патша императормен ашық далада шайқасқысы келетінін" мәлімдеді. Бірақ, одан бұрын, викингтер флотының кері қайтқаны және Гудфредтің өз үйінің сақшысы (satellitēs) қолынан қаза тапқаны туралы хабар келді. Оқиғаның мән-жайларын Сент-Галлдың Ноткері (шамамен 883) баяндайды, бірақ оның айғақтары сенімді емес. Бұл нұсқа бойынша Гудфред қаз аулап жүргенде, өз ұлынан шабуылға ұшырап, қылышпен қаза тапты. Ұлының оны өлтіруіне себеп – патшаның әйелін тастап кеткені, ал ол ұлын оның құрметін қайтаруға шақырған. Каролингтер империясына қарсы соғыс Гудфредтің өлімімен аяқталды. Оның орнына немересі Хеминг келді, ешқандай дау-жанжалсыз, жаңа билеуші 811 жылы франктармен бейбіт келісімге келді. 812 жылдан кейін Дания патшалығындағы күшті династиялық таластар оның әрекет ету қабілетін жойды, бұл Данияның франк мемлекетіне төнген қаупін уақытша азайтты.
In 810 Charlemagne stayed at his main residence in Aachen, drawing up plans for a major military expedition against Gudfred. However, the Danish ruler forestalled his plans. A Viking fleet of 200 sails unexpectedly attacked Frisia. Gudfred did not follow the fleet but stayed at home. The Danes ravaged the islands off the coast, before landing at the mainland. The local troops met the marauders but were defeated in three battles, after which the inhabitants gave up. The Vikings forced the merchants and peasants to pay 100 pounds of silver as "tax", implying that the king claimed Northern Frisia as Danish territory. According to the contemporary historian Einhard, Gudfred "was stuck up by such a vain hope that he claimed the lordship over all of Germany; also, he did not see Frisia and Saxony as anything else but his provinces". Hearing this, the incensed emperor gathered whatever troops he could and established a camp at the confluence of Aller and Weser, awaiting the next step by the Danish ruler. As the annals say, "this king, intoxicated by the hope of victory, bragged that he wanted to fight the emperor on the open field". Before more had been done, however, news arrived about the withdrawal of the Viking fleet and the hasty demise of Gudfred, who had been murdered by one of his housecarls (satellitēs). Details about the drama are given by Notker of St Gall (c. 883), who is however unreliable. In this version Gudfred hunted ducks with falcon when he was attacked by his own son who cut him dead with his sword. The reason for the murder was that the king had abandoned his wife, who begged her son to avenge the slight. The war against the Carolingian empire ended with the demise of Gudfred. He was succeeded by his nephew Hemming without any known commotion, and the new ruler concluded a peace treaty with the Franks in 811. The Danish kingdom was incapacitated by violent dynastic infighting after 812 which temporarily diminished the Danish menace to the Frankish realm.
Гудфред патшалығы
Қазіргі археология Гудфредтен бірнеше ұрпақ бұрын маңызды Дания патшалығының іздерін тапты. Рибедегі ерте қалалық орталық және ақша соғу (шамамен 700 жыл), Самсёдегі Канхаве каналының салынуы (шамамен 726 жыл) және Даневирке құрылысының бастапқы кезеңдері (шамамен 737 жыл) VIII ғасырда қазіргі Данияның кем дегенде бір бөлігінде жаңадан қалыптасқан патшалық билік болғанын көрсетеді. Гудфредтің белсенді және қарсыласу саясаты оның көптеген ресурстарға ие болғанын көрсетеді. Франк жылнамалары Гудфредтің Оңтүстік Ютландияда билік еткенін нақты айтады, бірақ 9-ғасырдың басында патшалық биліктің кеңірек аумағына қатысты белгілі бір мәліметтер бар. 811 жылғы бейбіт шартында Сканнен (Сконаове) елшісі еске алынады, бұл Эресунның екі жағында да Дания мемлекетінің болғанын көрсетеді. 813 жылы Вестфольдта қазіргі Дания патшаларына қарсы көтеріліс болды, бұл Оңтүстік Норвегияның бір бөлігіне уақытша бағынушылықты көрсетеді.
Modern archaeology has found indications of a Danish kingdom of some consequence, several generations before Gudfred. The early urban center and coinage in Ribe (c. 700), the construction of the Kanhave Canal in Samsø (c. 726), and the early phases of the Danevirke (c. 737) suggest that at least parts of present day Denmark were dominated by a nascent royal power in the 8th century. The rash and confronting politics of Gudfred may indicate that he had access to considerable resources. The Frankish annals only expressly state that Gudfred ruled in South Jutland, but there are some hints of a wider sphere of royal power in the early 9th century. The peace treaty of 811 mentions a delegate from Skåne (Sconaowe) which may speak for a Danish realm on both sides of Öresund. In 813 a rebellion against the current Danish kings broke out in Vestfold, suggesting temporary suzerainty over part of southern Norway.
Сага әдебиетімен мүмкін байланыстар
Оның тарихи маңыздылығына қарамастан, 12-14 ғасырлардағы викинг сага әдебиетінде Гудфред туралы анық із жоқ. Саксо Грамматикус оны Готрик деп атайды, бірақ оның ақпараты Бремендік Адамның жылнамасынан (шамамен 1075 ж.) және Геат сағасының байланыссыз кейіпкерінен алынған. Саксоның сөзіне қарағанда, Готриктан кейін таққа оның ұлы Олаф отырды, ол әкесінің құрметін қорғауға тырысып, осылайша Данияны азамат соғысына тартты. Бұл Олаф франк деректерінде белгілі емес және жергілікті дания дәстүрінен шыққан сияқты. "Йнглингталь" аталған генеалогиялық өлеңнің жазылған мерзімі даулы, онда Норвегияның шашыраған шашты Харальдтың әкесі, Жұмсақ Хальфданның ұлы, Вестфольдтың Гудрёд аңшысы туралы айтылады, ол өзінің ашулы әйелі Асаның құлынан қаза тапты. Сент-Галлдың Ноткерінің баяндамасымен көзге түсетін ұқсастықтар көптеген ғалымдарды екі тұлғаның бір екеніне сендірді. Бұл Снорри Стурлусонның "Хеймскрингла" кітабында Гудрёдты Дания патшасы (Сканнеде) деп атауымен нығайтылуы мүмкін. Дегенмен, көптеген ғалымдар бұл сәйкестікті болжамдық деп санайды. Гудфред континенттік ортағасырлық әдебиетте де кездеседі. "Огиер де Дания" (шамамен 1200 ж.) поэмасында ол атақты батыр Огиер Данияның әкесі Гафруа де Дания деп аталды. Поэмада Гудфред өзінің ұлын Карл Ұлына кепіл ретінде береді.
In spite of his historical importance, there is no clear trace of Gudfred in the Norse saga literature of the 12th 14th centuries. Saxo Grammaticus mentions him under the name Gøtrik, but his information is drawn from Adam of Bremen's chronicle (c. 1075) in conjunction with an unrelated Geatish saga character. According to Saxo, Gøtrik was followed on the throne by his son Olaf who strove to avenge his father and thereby involved Denmark in civil war. This Olaf is unknown to Frankish sources and seems to be from local Danish tradition. The genealogical poem Ynglingatal, the date of which is disputed, mentions a King Gudrød the Hunter of Vestfold, son of Halfdan the Mild and grandfather of Harald Fairhair of Norway, who was slain by the servant of his vengeful wife Åsa. The apparent similarities to the account of Notker of St Gall has led a number of scholars to assume that the two figures are identical. This may be strengthened by Snorri Sturluson's Heimskringla which mentions Gudrød as a Danish king (in Skåne). Most scholars nevertheless dismiss the identification as speculative. Gudfred also occurs in continental medieval literature. In the poem La Chevalerie Ogier de Danemarche (around 1200) he is called Gaufroi de Danemarche, being the father of the renowned hero Ogier the Dane. In the poem Gudfred gives his son as hostage to Charlemagne.