Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның Тольпудл шейіттері – Англияның Дорсет графтығындағы Тольпудл ауылының алты ауыл шаруашылығы жұмысшысы. 1834 жылы олар Ауыл шаруашылығы жұмысшыларының достық қоғамының мүшелері ретінде құпия ант бергені үшін сотталды. Еңбек дауы кезінде, жалақыны төмендетуге байланысты, олар заңсыз ант беру туралы заң бойынша айыпталып, тұтқындалды, содан кейін «R v Loveless and Others» ісі бойынша айыпты деп танылып, Австралияға мәжбүрлі түрде жер аударылды. 1836 жылы оларға жаппай наразылықтар мен лорд Джон Расселдің қолдауынан кейін кешірім берілді және 1837-1839 жылдар аралығында Англияға оралды. Тольпудл шейіттері ертедегі кәсіподақ және жұмысшылар құқықтары қозғалысы үшін танымал себепкер болды.
English agricultural labourers convicted for unionising
The Tolpuddle Martyrs were six agricultural labourers from the village of Tolpuddle in Dorset, England, who, in 1834, were convicted of swearing a secret oath as members of the Friendly Society of Agricultural Labourers. They were arrested on charges under the Unlawful Oaths Act during a labour dispute over cut wages before being convicted in R v Loveless and Others and sentenced to penal transportation to Australia. They were pardoned in 1836 after mass protests by sympathisers and support from Lord John Russell and returned to England between 1837 and 1839. The Tolpuddle Martyrs became a popular cause for the early union and workers' rights movements.
Өмірбаян
1799 және 1800 жылдары Ұлыбритания Корольдігіндегі Комбинация актілері жұмыс жағдайларын жақсарту мақсатындағы "бірлесуді" немесе ұйымдасуды тыйым салған еді. Бұл заң Француз революциясынан кейін туған саяси алаңдаушылықтың нәтижесінде Парламент қабылдаған болатын. 1824 жылы Комбинация актілері халық арасындағы наразылықтарға байланысты күшін жойып, 1825 жылғы Жұмысшылардың бірігуі туралы заңмен алмастырылды. Бұл заң кәсіподақтарды заңдастырды, бірақ олардың қызметін күрт шектеді. 19-шы ғасырдың басында Дорсет графтығы төмен жалақы алатын ауыл шаруашылығы жұмысымен теңестірілді. 1815 жылы Наполеон соғыстары аяқталғаннан кейін графтық халқының 13% -ы мұқтаждарға жәрдем алды, ал одан кейінгі ауыл шаруашылығы дағдарысы жағдайды одан да нашарлатты. 1830 жылға қарай жағдай соншалықты қиын болды, осы күзде Оңтүстік Англияны қамтыған Свинг бүлігіне көптеген жұмысшылар қосылды. Графтықта қырықтан астам тәртіпсіздік орын алды, оған кейбір ауылдардағы жұмыс істейтін халықтың үштен екісі қатысты. Кейбір жер иелері жалақыны уақытша көтеріп, жеңілдік жасады, бірақ құқық қорғау күшейтілді, көптеген жұмысшылар тұтқындалып, түрмеге қамалды. Көп ұзамай жалақының өсімі кері қайтарылды. 1833 жылы Толпудл ауылының алты адамы ауыл шаруашылығы жұмысшыларының достық қоғамын құрды. Олардың мақсаты – ауыл шаруашылығындағы жұмысшылардың жалақысының бірте-бірте төмендеуіне қарсы тұру болды. Бұл Толпудл жұмысшылары аптасына 10 шиллингтен кем еңбекақы алудан бас тартты, бірақ сол кезде жалақы жеті шиллингке дейін төмендеген еді және одан әрі алты шиллингке дейін төмендетілуі күтілуде. Достық қоғамның ережелері оның нақты достық қоғам ретінде құрылғандығын көрсетеді, ол жергілікті методист уағыздаушысы Джордж Лавлесс басқаратын және Томас Стендфилдтің үйінде бас қосатын, нақты саладағы пайда табуға бағытталған қоғам болып жұмыс істеді. Friendly Society сияқты ұйымдар бастамалау рәсімінде жиі скелет суретін пайдаланатын, онда жаңа мүшеге көз байлап, адалдыққа қатысты құпия серт беруге мәжбүр ететін. Көз байлауды алып тастағаннан кейін оларға скелет суреті көрсетілетін, бұл оларға өз өлімдерінің жақында екенін еске салған және уәделерін бұзғандардың тағдыры қандай болатынын түсіндірген. Мұндай скелет суретінің мысалы Манчестердегі Халық тарихы мұражайында қойылған.
In 1799 and 1800, the Combination Acts in the Kingdom of Great Britain had outlawed "combining" or organising to gain better working conditions, passed by Parliament because of a political scare following the French Revolution. In 1824, the Combination Acts were repealed due to their unpopularity and replaced with the Combinations of Workmen Act 1825, which legalised trade union organisations but severely restricted their activity. By the start of the 19th century the county of Dorset had become synonymous with poorly paid agricultural labour. In 1815, after the end of the Napoleonic Wars, 13% of the county's population were receiving poor relief, and this worsened in the subsequent agricultural recession. By 1830 conditions were so bad that large numbers of labourers joined the Swing Riots that affected southern England that autumn; more than forty disturbances occurred in the county, involving two thirds of the labouring population in some parishes. A few landowners temporarily increased wages as a concession, but law enforcement was also increased and many labourers were arrested and imprisoned, and within a short time the gains in wages were reversed. In 1833 six men from the village of Tolpuddle founded the Friendly Society of Agricultural Labourers as a friendly society to protest against the gradual lowering of agricultural wages. These Tolpuddle labourers refused to work for less than 10 shillings a week, although by this time wages had been reduced to seven shillings and were due to be further reduced to six. The Friendly Society's rules show it was clearly structured as a friendly society that operated as a trade specific benefit society, led by George Loveless, a Methodist local preacher, and meeting in the house of Thomas Standfield. Groups such as the Friendly Society would often use a skeleton painting as part of their initiation process, where the newest member would be blindfolded and made to swear a secret oath of allegiance. The blindfold would then be removed and they would be presented with the skeleton painting to warn them of their own mortality but also to remind them of what happens to those who break their promises. An example of such a skeleton painting is on display at the People's History Museum in Manchester.
Көлік, кешірім, қайтару
Джеймс Лавлесс, екі Стэндфилд, Хаммет және Брайн «Сурри» кемесімен Жаңа Оңтүстік Уэльске аттанды, олар 1834 жылғы 17 тамызда Сиднейге жетті. Джордж Лавлесс ауруына байланысты кешіктірілді және кейін «Уильям Меткалф» кемесімен Ван Дименс Лэндке жол тартты, 4 қыркүйекте Хобартқа жетті. Сиднейге қонған бесінің ішінде Брайн мен Стэндфилдтер Хантер аңғарындағы еркін шаруаларға шаруалар ретінде жіберілді. Хаммет Эдвард Джон Эйрдің Квинбейан шаруашылығына, ал Джеймс Лавлесс Стратхоллндағы шаруашылыққа тағайындалды. Гобартта Джордж Лавлесс вице-губернатор сэр Джордж Артурдың шаруашылығына тағайындалды. Оған кешірім хаты жеткенде, оның әйелі Ван Дименс Лэндке онымен бірге келе ме, жоқ па, туралы хабар келмегендіктен, ол кетіске кешікті. 1836 жылғы 23 желтоқсанда ол келмейтіні туралы хат алынды, ал Лавлесс Ван Дименс Лэндтен 1837 жылғы 30 қаңтарда кемеге мініп, 13 маусымда Англияға жетті.
James Loveless, the two Standfields, Hammett and Brine sailed on the Surry to New South Wales, where they arrived in Sydney on 17 August 1834. George Loveless was delayed due to illness and left later on the William Metcalf to Van Diemen's Land, reaching Hobart on 4 September. Of the five who landed in Sydney, Brine and the Standfields were assigned as farm labourers to free settlers in the Hunter Valley. Hammett was assigned to the Queanbeyan farm of Edward John Eyre, and James Loveless was assigned to a farm at Strathallan. In Hobart, George Loveless was assigned to the viceregal farm of Lieutenant Governor Sir George Arthur. When the pardon reached George Loveless some delay was caused in his leaving due to no word from his wife as to whether she was to join him in Van Diemen's Land. On 23 December 1836, a letter was received to the effect that she was not coming and Loveless sailed from Van Diemen's Land on 30 January 1837, arriving in England on 13 June 1837.
Кейінгі өмірі
Лавлэйсстер, Стэндфилдтер және Брайн көліктен оралғаннан кейін Эссекс штатының Чиппинг-Онгар маңындағы фермаларға алғаш қоныстанды, Лавлэйсстер мен Брайн Гринстед Гриндегі Тюдор Коттеджінде тұрды. Кейіннен бесіз Жоғарғы Канадаға (қазіргі Онтарио) көшіп, онда олардың құрметіне ескерткіш орнатылған, сондай-ақ олардың есімімен аталатын қолжетімді баспана кооперативтері мен кәсіби одақтар кешені құрылған. Джордж Лавлесс және Томас Стэндфилд Лондон, Онтариодағы Фаншве Парк Роудтағы Силоам зиратында жерленген. Джеймс Брайн 1868 жылдан бері жақын орналасқан Бланшард қалашығында тұрып, 1902 жылы қайтыс болды және Сент-Мэрис, Онтариодағы Сент-Мэрис зиратына қойылды. Хаммет Толпудлге қайтып оралып, 1891 жылы Дорчестердегі жұмыс үйінде қайтыс болды. Толпудл шейіттерінің сотталған жері – Дорчестердегі Шир залы қазір мұражай болып жұмыс істейді және онда олар туралы материалдар бар.
The Lovelesses, Standfields and Brine first settled on farms near Chipping Ongar, Essex, upon their return from transportation, with the Lovelesses and Brine living at Tudor Cottage in Greensted Green. The five later emigrated to the town of London, Upper Canada (in present day Ontario), where there is now a monument in their honour and an affordable housing co op and trade union complex named after them. George Loveless and Thomas Standfield are buried in Siloam Cemetery on Fanshawe Park Road East in London, Ontario. James Brine died in 1902, having lived in nearby Blanshard Township since 1868, and is buried in St. Marys Cemetery, St. Marys, Ontario. Hammett returned to Tolpuddle and died in the Dorchester workhouse in 1891. The Shire Hall in Dorchester, where the Tolpuddle Martyrs were tried, is now a museum, including material about them.