Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тегеялық эллиндік ақын Анните (Ἀνύτη; ) - Аркадиядағы Тегея қаласынан шыққан эллиндік ақын. Оның өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ грек антологиясында оған жатқызылған жиырма төрт эпиграмма сақталған, ал біреуін Юлий Полюкс келтіреді; олардың он тоғызын шынайы деп мойындау қабылданған. Ол поэзия жанрына ауылдық тақырыптарды енгізді, бұл эллиндік эпиграммалардағы стандартты тақырыпқа айналды. Антипатр Фессалоникалық Палатин антологиясындағы тоғыз көрнекті ежелгі әйел ақындардың бірі ретінде тізілген. Оның пасторальдық поэзиясы Теокритқа әсер еткен болуы мүмкін, ал оның туындылары кейінірек Овидий сияқты бірнеше ақындар тарапынан бейімделді.
Hellenistic poet
Anyte of Tegea (Ἀνύτη; ) was a Hellenistic poet from Tegea in Arcadia. Little is known of her life, but twenty four epigrams attributed to her are preserved in the Greek Anthology, and one is quoted by Julius Pollux; nineteen of these are generally accepted as authentic. She introduced rural themes to the genre, which became a standard theme in Hellenistic epigrams. She is one of the nine outstanding ancient women poets listed by Antipater of Thessalonica in the Palatine Anthology. Her pastoral poetry may have influenced Theocritus, and her works were adapted by several later poets, including Ovid.
Өмір
Аниттің өмірі туралы сенімді ақпарат сақталмаған, сондықтан оның жұмысының стиліне сүйене отырып оны шамамен датировать етуге болады. Осыған және б.з.б. III ғасырдың екінші жартысындағы оның шығармаларының болуы мүмкін еліктеулеріне сүйене отырып, ол шамамен б.з.б. 300 жылында өмір сүрген деп есептеледі. Б.з. II ғасырында жазған Юлий Полюксқа сәйкес, Анит Аркадиядағы Тегея қаласынан шыққан. Грек антологиясындағы басқа бір дерек Аниттің Лесбос аралындағы Митиленнен екенін айтады. Аниттің дорий диалектін қолдануы және өлеңдерінде Тегея мен Аркадия құдайы Панды атауы, оның Тегеядан шыққандығы ықтимал екенін көрсетеді, бірақ Полюкс бұл тұжырымды Аниттің Тегея туралы айтуына байланысты жасаған болуы мүмкін. Лесбияндық тегі туралы әңгіме, әлдебір уақытта Анитті Сапфомен байланыстыру үшін ойлап табылған болуы мүмкін. Аниттің өмірінен тек бір ғана оқиға жеткен. Паузанияс Асклепий құдайының Анит ұйықтағанда оған келгенін және Наупакт қаласына барып, сондағы соқыр адамды көруді бұйырғанын айтады. Ол осылай істегеннен кейін, соқыр адамның көзі ашылып, Асклепийге ғибадатхана салдырған. Аниттің өмірі туралы көп мәлімет болмаса да, Сапфодан басқа, оның поэзиясы ежелгі грек әйелдерінің арасында ең көп сақталған.
No reliable information about Anyte's life survives, and she can only be approximately dated by the style of her work. Based on this, and on possible imitations of her works in the second half of the third century BC, she is generally thought to have been active around 300 BC. According to Julius Pollux, writing in the second century AD, she was from Tegea in Arcadia. An alternative tradition, recorded in the Greek Anthology, claimed that Anyte was from Mytilene on Lesbos. Anyte's use of a Doric dialect, and mentions in her poem of Tegea and the Arcadian god Pan, suggest that a Tegean origin is more likely, though Pollux may have simply assumed this on the basis of Anyte's mention of Tegea. The story of a Lesbian origin was likely a later invention to link Anyte to Sappho. Only one story about Anyte's life is preserved. Pausanias claims that she was once visited by the god Asclepius while she was asleep, and told to go to Naupactus to visit a certain blind man there. On doing so, the man was cured, and he built a temple to Asclepius. Though little is known about Anyte's life, more of her poetry survives than any other ancient Greek woman, with the exception of Sappho.
Поэзия
Ежелгі дәуірде Анитке жатқызылған жиырма бес эпиграмма сақталған, олардың біреуі Юлий Полюкс еңбегінде, ал қалғаны Палатин немесе Плануд антологияларында келтірілген. Олардың он тоғызы Аниттің туындылары екендігінде ғалымдардың арасында келісім бар. Қалған алты эпиграмманың төртеуі Палатин немесе Плануд антологияларында Анитке де, тағы бір авторға да жатқызылған, ал екі эпиграмма Палатин антологиясында Анитке есімдерімен берілген, бірақ Плануд антологиясында автор аты көрсетілмеген. Осы алты күмәнді өлеңнің екеуі (AP 7.190 және 7.232) Аниттің туындылары болуы мүмкін деп саналады, ал қалғандарына қатысты күмәндар бар. Анит өзінің эпиграммаларынан өлеңдер жинағын жасаған болуы мүмкін – мұндайды жасаған алғашқы ақын ол болған деуге болады. Грек антологиясында ол екі рет «лирикалық ақын» деп аталады, ал Паузаний оның эпикалық поэзиясы туралы айтады, бірақ Аниттің лирикалық және эпикалық поэзиясының үлгілері бізге жеткен жоқ. Аниттің поэзиясы аралас тілде жазылған, онда дорийлік және эпикалық тілдің элементтерімен қатар, аттикалық тілдің де ерекшеліктері бар; бұл эллинистік ақындардың тілді әдейі араластыруының қалыпты құбылысы еді. Оның өлеңдері көбінесе әйелдер мен балаларға арналған, ал Кэтрин Гутцвиллер оның дәстүрлі эпиграммаларға қарсы, әдейі түрде жазылғанын айтады, олар авторсыз және еркек, қалалық көзқараспен жазылған. Осыған сәйкес, Аниттің сақталған бес эпитафиясының тек біреуі ғана жас жігіттің қазасын көрсетеді, бұл жанрдағы дәстүрлі үрдіс еді, ал қалған төртеуі жас жаста қайтыс болған әйелдерге арналған. Ол жануарларға арналған эпитафияларымен және идиллиялық пейзаждарды бейнелейтін пасторальдық эпиграммаларымен ең танымал. Аниттің екі арнау эпиграммасы да бізге жеткен. Аниттің поэзиясы, оның замандастарының поэзиясы сияқты, өте көп мағыналы, әсіресе Гомерге сілтемелер жиі кездеседі. Ол Гомер поэзиясының құрылымын және синтаксисін үлгі етіп алып, жеке және тұрмыстық тақырыптарды жазу үшін Гомердің сөздік қорын пайдаланған. Мысалы, Аниттің 6-шы эпиграммасы, тұрмысқа шықпаған Антибияға арналған эпитафиясы, «Илиада» мен «Одиссеядан» бірнеше сөз тіркестерін қайталайды. Ол Гомерді жиі қолданатын күрделі сөздерді де пайдаланады, мысалы, 10-шы эпиграммадағы «көп түсті мойынды» poikilodeiros жыланының сипаттамасында. Оның туындыларында Гесиод, архаикалық грек лирикасы және аттикалық драмаға сілтемелер бар, сонымен қатар ол Симонид Кеостың және Анакреонның эпиграммаларымен таныс болғаны байқалады. Оның бірнеше эпиграммалары эллинистік кезеңнің әйел ақыны Эриннаның шығармаларына сілтеме жасайды.
Twenty five epigrams attributed to Anyte in antiquity survive, one quoted by Julius Pollux and the remainder in the Palatine or Planudean Anthology. Of these, nineteen are generally agreed to be by Anyte. Of the remaining six, four are attributed to both Anyte and another author in either the Palatine or Planudean Anthology, and two epigrams are attributed to Anyte by the Palatine Anthology, but are included without an author named in the Planudean. Of these six uncertain poems, two (AP 7.190 and 7.232) are considered possibly or probably by Anyte; the others are generally doubted. It is likely that Anyte compiled a book of her poetry from her epigrams – she may have been the first to do so. The Greek Anthology twice refers to her as "the lyric poet", and Pausanias mentions her epic poetry, but neither lyric nor epic poetry by Anyte survive. Anyte's poetry is composed in a mixed dialect, with elements of Doric and epic language, as well as some Atticisms; it was common for Hellenistic poets to deliberately mix dialects in this way. It is often interested in women and children, and Kathryn Gutzwiller argues that it was deliberately composed in opposition to traditional epigrams, which were by anonymous authors and from a masculine and urban perspective. Accordingly, of five epitaphs written by Anyte which survive, only one marks the death of a young man, as was traditional in the genre; the remaining four all commemorate women who died young. She is most famous for her epitaphs for animals and pastoral epigrams describing idyllic landscapes. Two dedicatory epigrams by Anyte also survive. Anyte's poetry was, like that of her contemporaries, highly allusive, particularly referencing Homer. She imitates the structure and syntax of Homer's poetry, making use of Homeric vocabulary to write about personal and domestic themes. For instance, Anyte's epigram 6, an epitaph dedicated to the unmarried Antibia, repeatedly echoes phrases from the Iliad and Odyssey. She also echoes Homer in her frequent use of compound adjectives, such as her description of the poikilodeiros ("with a neck of many colours") snake in epigram 10. Her work references Hesiod, archaic Greek lyric and Attic drama, and shows evidence that she was familiar with the epigrams of Simonides of Ceos and Anacreon. Several of her epigrams allude to the works of Erinna, a female poet of the early Hellenistic period.
Қабылдау
Аниттің мал бағып жырлаған өлеңдері мен үй жануарларына арналған эпитафиялары маңызды жаңалықтар болды, және екі жанр да эллиндік поэзияның стандарттарына айналды. Оның пасторлық шығармалары Теокритке әсер еткен болуы мүмкін, ал Овидий мен Маркус Аргентариус оның өлеңдерін бейімдеген; эпиграммашы Мнасальц Аниттің үлгісімен эпиграммалар жинағын жазды. Позидипптің жас әйелдің қазасы туралы эпиграммасында Аниттің бір өлеңіне, сондай-ақ Сапфо мен Эриннаға сілтеме жасалған. Салоникалық Антипатр оны тоғыз әйел ақынының тізіміне енгізді. Татианның сөзіне сүйенсек, Аниттің мүсіндерін Кефисодот пен Евтикрат жасаған. ХХ ғасырдың басында Аниттің поэзиясы имиджист ақындар тарапынан жоғары бағаланды, Ричард Олдингтон грек және латын поэзиясын аударғанда оны «әйел Гомер» деп сипаттады. Қазіргі заманғы ғалымдар Аниттің туындыларын көбірек сынға алып, оның тақырыптарын жеңілтек деп санайды. Дегенмен, Жозефин Балмер оның өлеңдерін «керемет» деп сипаттап, оның білімділігі мен техникалық шеберлігін көрсеткенін айтады. Х.Д. Аниттің эпиграммаларының бірін «Жолдар Гермесі» өлеңінде пайдаланды; ол Джуди Чикагоның «Мұра» еденіндегі әйелдердің бірі және Меркурийдегі кратер оның құрметіне аталған.
Anyte's pastoral poems and epitaphs for pets were important innovations, with both genres becoming standards in Hellenistic poetry. Her pastoral works may have influenced Theocritus, and both Ovid and Marcus Argentarius wrote adaptations of her poems; the epigrammatist Mnasalces produced an epigram collection in imitation of Anyte. An epigram by Posidippus on the death of a young woman references one of Anyte's poems as well as Sappho and Erinna. Antipater of Thessalonica lists her in his canon of nine women poets. According to Tatian, statues of Anyte were sculpted by Cephisodotus and Euthycrates. At the beginning of the twentieth century, Anyte's poetry was highly thought of by the Imagist poets, with Richard Aldington describing her in his translation of Greek and Latin poetry as the "woman Homer". Modern scholars have been more critical of Anyte's work, considering her subjects frivolous. However, Josephine Balmer describes her poetry as "stunning", and argues that it demonstrates both education and technical skill. H. D. adapted one of Anyte's epigrams in her poem "Hermes of the Ways"; she is one of the women included on Judy Chicago's Heritage Floor, and has a crater on Mercury named after her.