Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстар отбасысы
Family of birds
the bird family
Виреостар /vɪˈriːoʊz/ – Виреонидтер отбасы, шағын және орташа мөлшердегі, Жаңа әлемде (Канададан Аргентинаға дейін, Бермуда және Батыс Индия аралдарын қоса алғанда) және Оңтүстік-Шығыс Азияда кездесетін қызылқұстар. "Вирео" латын сөзі, көкшіл, көшпенді құсқа сілтеме жасайды, мүмкін аналық алтын ориоль немесе еуропалық жасылқұс. Олар көбінесе қарапайым түсті және жасыл түсті болады, кіші түрлері ауыр тұмсықтарынан басқа, ағаш құрттарына ұқсайды. Олардың мөлшері шоко виреосы, кішкентай вирео және кіші жасыл виреодан – барлығы шамамен 10 см және 8 г басталады, ал бұлбұл тәрізді виреолар мен шрике виреолары 17 см және 40 г дейін жетеді.
The vireos '/v//ɪr//i//oʊ//z/ make up a family, Vireonidae, of small to medium sized passerine birds found in the New World (Canada to Argentina, including Bermuda and the West Indies) and Southeast Asia. "Vireo" is a Latin word referring to a green migratory bird, perhaps the female golden oriole, possibly the European greenfinch. They are typically dull plumaged and greenish in color, the smaller species resembling wood warblers apart from their heavier bills. They range in size from the Chocó vireo, dwarf vireo and lesser greenlet, all at around 10 cm and 8g, to the peppershrikes and shrike vireos at up to 17 cm and 40g.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Көптеген түрлері Орта Америкада және Оңтүстік Американың солтүстігінде кездеседі. Нағыз виреолардың он үш түрі одан әрі солтүстікке қарай, АҚШ-та, Бермудада және Канадада таралған; олардың барлығы, Хаттон виреосынан басқасы, көшпенді болып табылады. Бұл отбасының өкілдері көшіп-қон уақытынан басқада ұзақ қашықтықтарға сирек ұшып жүреді. Олар орманды жерлерде мекендейді, түрлері орманның жоғары жағын, төменгі бұталарын немесе мангр батпақтарын ұнатады.
Most species are found in Middle America and northern South America. Thirteen species of true vireos occur farther north, in the United States, Bermuda and Canada; of these all but Hutton's vireo are migratory. Members of the family seldom fly long distances except in migration. They inhabit forest environments, with different species preferring forest canopies, undergrowth, or mangrove swamps.
Мінез-құлық
Тұрақты түрлер жұптарда немесе отбасылық топтарда кездеседі, олар жыл бойы аумақтарын сақтайды (Хаттон виреосынан басқа, ол аралас жем жинау топтарына қосылады). Көшпенділердің көпшілігі қыста өз аумақтарын өз түрлестерінен қорғайды. Ерекшеліктерге қызылкөзді, сары-жасыл, қара мойынды және Юкатан виреосын қамтитын кешен жатады, олар қыста шағын, көшпелі топтарда болады. Байқаушылар Pteruthius shrike бабблерінің виреоға ұқсас мінез-құлқы туралы айтқан, бірақ, ешкім Азияда вирео туыстарының биогеографиялық тұрғыдан мүмкін емес болуына күдік келтірмеген көрінеді. Тұқымды ыңғайлы, бірақ мүмкін шамадан тыс жіктеуге болады: нағыз виреолар, көк шөптер, вирео-құстар және бұрышқұстар. Джонсон және авторлардың алдын ала генетикалық зерттеулері Vireo және Hylophilus кладтары арасындағы үлкен генетикалық қашықтықтарды анықтады, бұл қашықтықтар Cyclarhis және Vireolanius арасындағы айырмашылықтарға шамамен тең. Сонымен қатар, кейбір вирео және көк шөп түрлері өз туыстарына қарағанда бұрышқұстарға жақын болуы мүмкін. Көбірек зерттеулер бұл тұқымның туыс және түр деңгейінде жеткілікті бөлінбегенін көрсетуі мүмкін.
The resident species occur in pairs or family groups that maintain territories all year (except Hutton's vireo, which joins mixed feeding flocks). Most of the migrants defend winter territories against conspecifics. The exceptions are the complex comprising the red eyed vireo, the yellow green vireo, the black whiskered vireo, and the Yucatan vireo, which winter in small wandering flocks. Observers have commented on the vireo like behaviour of the Pteruthius shrike babblers, but apparently no one suspected the biogeographically unlikely possibility of vireo relatives in Asia. The family can be conveniently though perhaps inaccurately categorised by genus as the true vireos, the greenlets, the shrike vireos and the peppershrikes. Preliminary genetic studies by Johnson et al. revealed large interspecific genetic distances between clades within Vireo and Hylophilus of a similar magnitude to differences between Cyclarhis and Vireolanius. Furthermore, some vireo and greenlet species may be closer to the peppershrikes than to their respective congeners. A more comprehensive study may reveal this family to be considerably undersplit at both the generic and species level.