Эшби-де-ла-Зуш қалысының 15 ғасырлық бекінісі

Кіріспе

Англиядағы 15 ғасырдағы нығайтылған бекініс

Эшби де ла Зуч қамалы – Англияның Лестершир графтығындағы Эшби де ла Зуч қаласындағы қираған бекініс. Қамал 1473 жылдан кейін Эдуард IV-тің сүйіктісі, лорд Уильям Гастингс салған, сонымен қатар саябақ құрылысы да жүргізілген. Ескі үй-жайдың орнында салынған, екі үлкен мұнара және түрлі шағын ғимараттар 1483 жылға дейін бой көтерді, сол жылы Глостер герцогы Ричард Гастингсті өлімге кесті. Гастингс әулеті бірнеше буын бойы қамалды өздерінің резиденциясы ретінде пайдаланып, бақтарды жақсартты және патшалық қонақтарды қабылдады. 1640 жылдардағы Англия азамат соғысы кезінде Гастингс әулетінің кіші ұлы Генри Мидлендс аймағындағы роялист командирі болды. Ол қамалда орналасып, ұзақ қоршаудан кейін капитуляциялауға мәжбүр болды. 1648 жылы жаңа көтеріліс болды, нәтижесінде Парламент қамалды әскери мақсаттар үшін пайдалануға болмас үшін қиратуға бұйрық берді: екі мұнара ұңғын жасау және оқ-дәрілермен қиратылды. Қалған қамалдың бөліктері жаңа үйге айналдырылып, Гастингс әулетінің мүшелері көп жылдар бойы пайдаланды, бірақ олар негізгі резиденцияларын Донингтон-холлға көшірді. Қамал 1819 жылы сэр Уолтер Скотттың "Иванхо" романында суреттелгеннен кейін танымал болды, ал оның иесі Фрэнсис Роудон қираған орынды келушілерге ашты. Келесі ғасыр бойында қайта жаңарту жұмыстары жүргізілді, бірақ 1932 жылы Роудон әулеті қамалды күтіп ұстауға шамасы келмеді. Ол Жұмыс министрлігінің қамқорлығына өтті, олар кең ауқымды жөндеу жұмыстарын жүргізіп, қамал бақтарын ашты. 21 ғасырда қамал Англия мұрасымен басқарылады және туристік орын ретінде танымал, 2015 жылы 15 164 келушіні қабылдады. Тарихшы Джон Гудолл бұл орынды "кеш ортағасырлық қамалдың көрнекті мысалы" деп санайды, ал оның жері ерте Тюдор бағының "ең жақсы сақталған және ең маңызды" мысалдарының бірі болып табылады.

11-15 ғасырлар

Ашби де ла Зухта кем дегенде 1086 жылдан бері еңіс болды, сол кезде бұл жер Асцеби деп аталды. 1100 жылы жерлерді Мюлан графы, кейін Лестер графы болған Роберт де Бомон сатып алды. Ол Бельмейс әулетін осы жерде жалға алушы ретінде орнатып, Бельмейс әулетінің тамыры 1160 жылы тоқталғаннан кейін, Лестер графтары мүлікті Ла Зуш әулетіне қайта тапсырды, осыдан кейін еңіс осы атпен белгілі болды. Осы кезеңде, кейінірек қамал орналасқан жерде зал мен тұрғын бөлмесі бар еңіс үйі салынды. 1300 жылдардың ортасына қарай, еңіс үйіне зал, бөлме, қызметтік үй-жайлары бар ұзын үй, сондай-ақ көгершінхана, бау және қоян фермасы, сонымен қатар аң ауру паркі кіргені хабарланды. Зал мен тұрғын бөлмесі 14-шы ғасырдың екінші жартысында ле Зуштар тарапынан қайта салынды, бірақ ғимарат тарихшы Норман Паундстың айтуынша, «өте қарапайым еңіс үйі» болып қалды. Ле Зуш әулеті 1399 жылы тоқтап, отбасылық мүліктердің мұрагері белгісіз болды. 1455 жылы Англияда Ланкастер және Йорк фракцияларының қолдаушылары арасында Розалар соғысы басталды. Ланкастерлік Джеймс 1461 жылы Тоутон шайқасында Йорк фракциясының басшысы Эдуард IV тарапынан тұтқындалып, өлім жазасына кесілді; тақ оның мүліктерін, соның ішінде Ашби де ла Зух еңісін тартып алды. Уильям соғыс кезінде Мидленд аймағында кең аумақтарды иеленді, олардың көп бөлігі жауларынан тәркіленді. Оның әкесі, сэр Леонард, жақын жердегі Кирби Мукслоудағы отбасылық орынды сақтап қалды, бірақ 1471 жылдан кейін Уильям Ашби де ла Зухты негізгі тұрғын үйі ретінде пайдалана бастады. 1474 жылы Эдуард Уильямға төрт еңісін қамалға айналдыруға және олардың айналасында аң ауру парктерін құруға рұқсат берді. Уильям Ашби де ла Зухтағы ескі еңіс кешенін жаңа ғимараттармен дамытуға кірісіп, оның айналасында үлкен саябақ құруға рұқсат алды. Оның ниеті Тутбери мен Ноттингемдегі патшалық бекіністеріне ұқсас, төрт үлкен мұнарасы бар айқын қамал салу болды. Жұмыс ресми рұқсат берілгенге дейін бір жыл бұрын басталған сияқты, бірақ бұл қамалдың шіркеуінің құрылысына қатысты ма, әлде Уильям бірінші мұнараның құрылысын бастады ма, король оны кейін мақұлдайды деп ойлап, тәуекел етті ме, бұл белгісіз. Эдуард IV 1483 жылы қайтыс болып, патшалықты жас ұлы Эдуард V-ке қалдырды, бірақ оның інісі, Глостер герцогы Ричард, таққа өзінің амбицияларын қойды. Лорд Гастингс Эдуард V-тің орнынан түсіруді қолдауға дайын болмады, сондықтан Ричард оны таққа отыру алдында маусым айында жазалап өлімге жіберді. Ашби де ла Зух қамалы, толыққанды аяқталмаған, және Лорд Гастингстің басқа да мүліктері оның әйеліне, Кэтринге қайтарылды.

A manor had existed at Ashby de la Zouch from at least 1086, when the location was known as Ascebi. The lands were acquired by Robert de Beaumont, the Count of Meulan and later Earl of Leicester, in 1100. He established the Belmeis family there as his tenants and, after the Belmeis family line died out in 1160, the earls of Leicester reassigned the estate to the La Zouche family, from whom the manor took its later name. At some point during this period, a manor house was constructed on the same site as the later castle, with a hall and a solar. By the mid 1300s, the manor house reportedly included a hall, a chamber, a long house containing service facilities, and was surrounded by a dovecote, orchard and a rabbit warren, accompanied by a deer park. The hall and solar were rebuilt by the le Zouches during the second half of the 14th century, but the building remained what the historian Norman Pounds has called a "rather modest manor house". The le Zouch line died out in 1399, leaving the inheritance of the family estates uncertain. The Wars of the Roses broke out in England during 1455 between the rival supporters of the Lancastrian and Yorkist factions. James, a Lancastrian, was captured at the Battle of Towton by the Yorkist leader Edward IV in 1461 and executed; the Crown seized his estates, including the manor of Ashby de la Zouch. William acquired extensive estates across the Midlands during the wars, much of them confiscated from his enemies. His father, Sir Leonard, had maintained the family seat at nearby Kirby Muxloe, but after 1471 William began to use Ashby de la Zouch as his primary residence. In 1474, Edward granted William the right to crenellate, or fortify, four of his manors and to build deer parks around them. William set about developing the old manorial complex at Ashby de la Zouch with new buildings, and was authorised to create a huge park around it. His intent appears to have been to construct a substantial castle, similar to the royal fortifications at Tutbury and Nottingham, with four huge towers. Work appears to have already started on the site the year before permission was formally given, although it is uncertain whether this referred to the construction of the castle's chapel, or if William had already begun work on the first tower, gambling that the King would subsequently approve it. Edward IV died in 1483, leaving the kingdom to his young son, Edward V, but his uncle, Richard, Duke of Gloucester, had his own ambitions for the throne. Lord Hastings was unwilling to support the deposition of Edward V and, as a consequence, Richard summarily executed him that June, ahead of his own coronation. Ashby de la Zouch Castle, only partially completed, and Lord Hastings' other estates were then restored to his widow, Katherine.

XVI-XVII ғасырлар

Қамал Уильямның ұлы Эдвард Гастингске өтті, ол 1503 жылы Генри VIII-нің сапарымен болғанмен, мүлікке аз уақыт бөлді. Кейіннен оны Генри VIII-нің жақын досы Джордж мұра етті және 1529 жылы Хантингтон графы атанды, соның нәтижесінде қамалдың бір бөлігі кірпіштен қайта салынды және бақшалар жаңа дизайнда жасалды. Генри Гастингс 1560 жылы қамалға ие болды, онда 77 қызметшісі бар үй шаруашылығын ұстады. 1569 жылы ол Елизавета I-ге қарсы қастандық жасады деген айыппен Мэри, Шотландия королевасын қамауға алды, бірақ көп уақытын Йорк қаласында өткізді, онда Солтүстік Кеңесіне жетекшілік етті. 1607 жылдың тамызында Дерби графинясы Эшби қамалында Masque көрсетілімімен күшті қарсылық танытты. Оның немересі Генрих 1612-1617 жылдар аралығында үш рет Джеймс I-ді, ал 1634 жылы Карл I-ді қабылдады. Бақшалар қайта жаңартылды, бұл патшалық сапарлар үшін лайықты орын болды. Алайда, бірнеше буынның жосықсыз шығындары отбасының мүлкінің азаюына әкелді, және отбасы өзінің сәнін сақтау және аймақтағы бұрынғы беделін ұстау үшін күресті. 1642 жылы Англияда Карл I-нің жақтастары мен Парламент арасында Азамат соғысы басталды. Генри Гастингс 1643 жылы қайтыс болғанға дейін қысқа уақытқа роялистерге қосылды, бірақ оның үлкен ұлы Фердинанд, отбасылық графтықты мұра еткен, қақтығыс кезінде бейтарап қалды. Фердинандтың кіші інісі Генрих Мидленд аймағындағы роялистердің маңызды қолбасшысы болды. Генрих қамалды аймақтағы операциялар базасы ретінде пайдаланды, оны Донингтон және Шардлоу маңындағы кішігірім бекіністерді орнату арқылы қорғады. Ашби де ла Зуч қаласындағы ғимараттар қамал мен қаланы нығайту үшін материалдармен қамтамасыз ету үшін бұзылды, туннельдер қазылды және қамалды қорғауға көмектесетін «ирланд бекінісі» салынды. Деректерге сәйкес, «ирланд бекінісі» не екені және қайда салынғаны нақты белгісіз. Принц Руперттің басқаруымен үлкен күштердің бір бөлігі ретінде олар Парламент күштерінің капитуляциясын мәжбүрледі. Король Карл 1645 жылдың мамыр айында Лестерді қоршауға алу жолында қамалдан өтті, бірақ келесі айда оның күштері Насеби шайқасында жеңілді; Патша батысқа шегінгенде қамалда қысқа уақытқа тоқтады. Осы кезде роялистердің ісі көбінесе жоғалған болатын. Эпидемия басылғаннан кейін Парламент қалаға шабуыл жасады және Генрих Фердинанд арқылы қамалды жақсы шарттарда тапсыру туралы келісімге келді: бұл 1646 жылдың ақпан айында орындалды, бұл оның өзінің, гарнизонның және олардың қару-жарағының босатылуына мүмкіндік берді. 1648 жылдың мамыр айында Кентте роялистердің көтерілісі басталды. Генрих Гастингс туралы Парламентте жаңа алаңдаушылықтар туды және ол Эшби де ла Зуч қамалын қайта басып алуы мүмкін деген қорқыныш күшейді. Лорд Грей – Лестерширдегі Гастингс отбасының қарсыласы – тамыз айында қамалдың басқаруын өз қолына алды, ол роялистердің тұтқындарын, соның ішінде Джеймс Гамильтон герцогін ұстау үшін пайдаланылды. Парламент қамалдың қауіпсіздігіне қатысты алаңдауын жалғастырды және, мүмкін, Генрихтің соңғы көтеріліске қатысуына байланысты, қараша айында Уильям Бэйнбригге қамалды әскери мақсатқа жарамсыз етуге бұйрық берді. Ол бірден бұйрығын орындап, Ұлы мұнараның бір бөлігін және Ас үй мұнарасын қиратты, іргетасын бұзды және оқ-дәрілік зарядтарды орналастырды. Гастингс отбасы соғыстың салдарынан қаржылық қиындықтарға тап болды, ал Фердинанд 1653 жылы қарыз үшін түрмеге қамалды. Отбасы Донингтон-холлға көшті, бірақ қамалдың қалдықтарының бір бөлігі Эшби-плейс деп аталатын үйді құру үшін жөнделді, ол ескі сыртқы ауладағы учаскенің солтүстік жағында орналасқан. 1746 жылдан кейін ол жерде Хантингдон графинясы Селина Гастингс тұрды. 1789 жылы Фрэнсис Гастингс қайтыс болғаннан кейін, қамалға мұрагерлікпен Фрэнсис Роудон ие болды, ол кейіннен Мойра графы атанды.

The castle passed to William's son, Edward Hastings, who appears to have spent little time at the property, although he hosted a visit from Henry VIII in 1503. It was then inherited by his son, George, who was a royal favourite of Henry VIII and made the Earl of Huntington in 1529, which led to him rebuilding parts of the castle in brick and redesigning the gardens. Henry Hastings inherited the castle in 1560, where he maintained a household of 77 servants. Henry Hastings used it to imprison Mary Queen of Scots in 1569 after she was accused of plotting against Elizabeth I, although he spent most of his time at York, where he led the Council of the North. The Countess of Derby was welcomed in August 1607 with the Masque at Ashby Castle. His grandson, Henry hosted James I three times between 1612 and 1617, and Charles I in 1634. The gardens were redeveloped, probably to provide a suitable venue for these royal visits. By now, however, several generations of excessive expenditure meant that the family estates had been much diminished, and the family was having trouble maintaining their lavish lifestyle and former prominence in the region. In 1642, the English Civil War broke out between the supporters of Charles I and Parliament. Henry Hasting briefly joined the royalist cause before his death in 1643, but his eldest son Ferdinando, who inherited the family earldom, remained neutral during the conflict. Ferdinando's younger brother Henry, however, became a key Royalist commander in the Midlands. Henry used the castle as his base of operations across the region, protecting it by establishing smaller outposts near Donnington and Shardlow. Buildings in the town of Ashby de la Zouch were pulled down to provide materiel to refortify the castle and town, tunnels were dug and an "Irish fort" constructed to help protect the castle. efn|It is unclear from the evidence what the "Irish fort" was, or exactly where it was constructed. As part of a larger force under Prince Rupert, they forced the surrender of the Parliamentary force. King Charles passed through the castle in May 1645 on his way to besiege Leicester, but the following month his forces were defeated at the Battle of Naseby; the King briefly stayed at the castle once again as he retreated west. By now, the Royalist cause was largely lost. Once the epidemic passed, Parliament began to raid the town and Henry worked through Ferdinando to agree the surrender of the castle on good terms: this was achieved in February 1646, and allowed for the release of himself, the garrison and their weapons. In May 1648, a Royalist rebellion broke out in Kent. There were fresh Parliamentary concerns about Henry Hastings and fears grew that he might reoccupy Ashby de la Zouch Castle. Lord Grey – a rival of the Hastings family in Leicestershire – was put in charge of the castle in August, which was used to hold Royalist prisoners, including James Hamilton, the Duke of Hamilton. Parliamentary worries about the security of the castle persisted and, possibly because of Henry's involvement in the recent rebellion, William Bainbrigg was ordered in November to slight the castle to put it beyond military use. He carried out his orders immediately, demolishing one side of the Great Tower and the Kitchen Tower, undermining the foundations and deploying gunpowder charges. The Hastings family suffered financially as a result of the war, and Ferdinando was imprisoned for debt in 1653. The family moved to Donington Hall, although some of the remains of the castle were repaired to form a house called Ashby Place, which lay on the north side of the site in the old outer court. Selina Hastings, the Countess of Huntingdon, lived there after 1746. With the death of Francis Hastings in 1789, the castle was inherited by Francis Rawdon, who later became the Earl of Moira.

18 - 21 ғасырлар

1819 жылы сэр Уолтер Скотттың "Иванхо" романында Эшби-де-ла-Зуш қамалында өткен турнир суреттелген; роман зор танымал болды және осы орынды әйгілі етті. Жергілікті сәулетші Томас Фосбрук 1900 жылы қамалдың алғашқы археологиялық зерттеуін жүргізді, ал одан кейін бірнеше жыл бойы кең ауқымды қалпына келтіру жұмыстары салынды. 1912 жылы Роудсон отбасына одан әрі жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін үкіметтік грант берілді, содан кейін олар келушілерден кіру үшін ақы алуды бастады. Отбасы қамалды күтіп ұстауға қаржылық мүмкіндіктері жетпейтінін түсінді, ал 1930 жылдардың басында қабырғалар тұрақсыз және қауіпті болып кетті. 1932 жылы қамал Жұмыс министрлігінің қорқынышына берілді, олар жөндеу жұмыстарын жүргізіп, бір бөлігін таспен ауыстырды және айналасындағы жерді келушілерге ашты. 2006 жылы қамал саябағында археологиялық зерттеулер жүргізілді.

Сәулет

Ашби де ла Зуч қамалының қираған қалдықтары қазіргі қала орталығына жақын орналасқан. Олар екі үлкен мұнарадан және олармен байланысты ғимараттардан тұрады, бұл ғимараттар орталық алаңның айналасында орналасқан, ал оңтүстік жағында ресми бақтар бар. Лорд Гастингс қамалын төрт үлкен мұнарамен аяқтауды жоспарлаған болуы мүмкін, ішкі ғимараттарды тұрақты жобамен жасалған қоршау қабырғасымен қоршап, бірақ оның қайтыс болуына дейін мұнаралардың жартысы ғана аяқталды. Қалған кешеннің солтүстігінде орналасқан сыртқы алаң жоғалып кетті; ол бірінші Эшби Плейс, содан кейін Эшби Манор болып өзгертілді, қазір Манор Хаус дайындық мектебі орналасқан. Тарихшы Джон Гудолл Ашби де ла Зучты "соңғы ортағасырлық қамалдың көрнекті мысалы" деп санайды. Ас үй мұнарасы қамалдың солтүстік-батыс бұрышында орналасқан және Лорд Гастингстің үлкен үй шаруашылығын қамтамасыз ету үшін арналған. Мұнараның тек екі қабаты бар, себебі жер қабатындағы ас үйдің биіктігі 34 фут (10 метр) болатын күмбезді төбесі өте биік болған, ал қабырғалары 9 фут (3 метр) қалыңдықта және сары құмтастан жасалған. Жақсы жарықтандырылған ас үйде бірнеше ошақ, тамақ пісіруге арналған пеш, сондай-ақ сақтау үшін құдық және жертөле болған. Ас үйдің үстінде үлкен бөлме орналасқан, бұл бөлме, әдетте, қысқы қонақ бөлме ретінде пайдаланылған. 1648 жылы мұнараның бір бөлігі қиратылған. Мұнараның жанында, өрт қауіпсіздігі үшін жабық дәлізбен бөлінген, екі қабатты шаруашылық ғимараты орналасқан, онда майхана мен азық қоймасы болған. Қамалдың Ұлы залы ортағасырлық түпнұсқасынан бейімделген, бастапқыда аркалар қатарымен бөлінген. Ол орталық ошақпен жылытылған, ал лорд пен оның қонақтары залының соңындағы биік тұрақтан тамақтанған. Ұлы палатадан солтүстікке қарай кіріспелі үй шаруашылығының қызметкерлері пайдаланған ғимараттар қатары созылған. Капелланың бір бұрышы қазіргі Гастингс отбасы үшін жерлеу орны ретінде пайдаланылуда. Тарихшы Энтони Эмери қамалдың "сарай-бекініс" құрағанын, үлкен капелла мен іргелес мұнаралар Гастингстің билігі мен мәртебесінің символы болғанын атап көрсетті. Ұлы мұнара сұр құмтастан салынған, биіктігі 23 метр, төрт қабаттан тұрады, ішкі жағынан кіші жеті қабатты мұнарамен немесе бұрышпен байланысқан. Бірінші қабатта жертөле мен кіреберіс орналасқан, олар қорғау үшін көтергіш қақпақпен қоршалған. Бірінші қабатта ас үй орналасқан, және ол отқа төзімді тас күмбезбен жабылған. Жоғарғы қабаттарда қонақ бөлмесі және лорд үшін жеке Ұлы палатасы болған, сондай-ақ бір жағындағы шегініс бөлмесі орналасқан, барлығы төменгі қабаттарға қарағанда үлкен терезелермен, бақтар мен одан тыс жердегі парктің тамаша көрінісімен жабдықталған. Бірінші қабатқа жоғарғы қабаттардан баспалдақ арқылы ғана қол жеткізілетін қазына бөлмесі салынған.

The ruins of Ashby de la Zouch Castle are located close to the centre of the modern town, and comprise two large towers and associated buildings arranged around a court, with formal gardens to the south. Lord Hastings probably intended his castle to ultimately have four large towers, enclosing the interior buildings with a curtain wall to a regular design, but only half of these towers were completed by the time of his death. The outer court that lay to the north of the surviving complex has been lost; having been converted into first Ashby Place, and then Ashby Manor, it is now occupied by the Manor House Preparatory School. The historian John Goodall considers Ashby de la Zouch to form an "outstanding example of a late medieval castle". The Kitchen Tower stands on the north west corner of the castle and was intended to supply Lord Hasting's large household. The tower only had two storeys, as the ground floor kitchen had a very high, 34 feet (10 m) high vaulted ceiling, and its walls were 9 feet (3 m) thick and made of yellow sandstone. The well lit kitchen had several hearths and an oven for cooking, a well and a cellar for storage. Above the kitchen was a large room, probably used as a winter parlour. One wall of the tower was slighted in 1648. Alongside the tower, separated for fire safety by a roofed passageway, was a two storey service range, including a buttery and pantry. The castle's Great Hall was adapted from the medieval original, and would originally have been subdivided by a line of arches. It was heated by a central heath and the lord and his guests would have eaten on a raised dais at the far end of the hall. Running north from the Great Chamber was a range of buildings used by the senior household staff. One corner of the chapel remains in use as a burial site by the modern Hastings family. The historian Anthony Emery notes that the castle would have formed a "palace fortress", with the sizeable chapel and adjacent towers constituting symbols of Hastings' power and authority. The Great Tower was a large structure of grey sandstone, 75 feet (23 m) tall, formed of a four storey tower, internally, linked to a smaller seven storey tower or turret, across. The ground floor contained the basement and the entrance way, protected by a portcullis. The first floor held the kitchen, and had a fire proof stone vaulted roof. The upper floors consisted of a parlour and a separate great chamber for the lord, with a withdrawing chamber to one side, all with grander windows than the lower levels, with excellent views of the gardens and the parkland beyond. A treasure chamber, accessible only from the upper storeys using a ladder, was built into the first floor.

Бақтар мен саябақтар

Қазіргі бақтар сарайдың оңтүстігінде шамамен 1530 жылы салынған; олар кең аумақты алып жатыр және екі шұңқырлы аймақты қамтиды, олар жолмен бөлінген. Шығыс аймағы қорғаныс бастиондарының құрылыстарын имитациялау үшін жасалған болуы мүмкін, және бастапқыда оның ортасында дөңгелек кірпіш мұнарасы болған. Алғашында бұл жердің барлық жағын кірпіш қабырғамен қоршаған, оның оңтүстік-шығыс бөлігі ғана сақталған. Бақтардың сыртында "дала" деп аталатын ағаштар отырғызылған аймақ, сондай-ақ кішкентай бөліктерге бөлінген бақтар мен көлдер болған. 17 ғасырдың басында "Тау" деп аталған үшбұрышты ғимарат далада салынды, қазір ол жеке үй болып табылады. Сарайға жақын солтүстік және батыста орналасқан Ұлы саябақ және Престоп саябағының бастапқы шекаралары белгісіз.