Spontaneous Music Ensemble (SME): 1965 ж. құрылған ағынға берілген музыкашылар тобы. Естігенге назар, ынтымақтастық, жаңашылдық – SME-нің негізгі қағидалары. 🎷🎺🥁
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Еркін импровизациялық музыканттар ансамблі
Free improvising musician ensemble
The Spontaneous Music Ensemble (SME) – 1965 жылы қазір қайтыс болған Оңтүстік Лондондық джаз барабаншысы/трубашысы Джон Стивенс және альт және сопрано саксофонист Тревор Уоттспен құрылған еркін импровизация жасайтын музыканттардың еркін тобы. SME-нің өнер көрсетулері мен жазбалары Стивенс-Уоттс дуеттерінен оннан астам музыканттың жиынына дейін жете алатын.
The Spontaneous Music Ensemble (SME) was a loose collection of free improvising musicians, convened in 1965 by the now late South London based jazz drummer/trumpeter John Stevens and alto and soprano saxophonist Trevor Watts. SME performances and recordings could range from Stevens–Watts duos to gatherings of more than a dozen players.
Этос
Сыншы Брайан Олевник жазғандай, ШОБ «өте ашық, көшбасшысыз сипатқа» ерекше мән берді, онда музыканттардың мұқият және ойластырылған тыңдауы бағаланды. Саксофоншы Эван Паркер Стивенстің екі негізгі қағидасы болғанын айтты: (1) Егер сіз басқа музыкантты естімесеңіз, тым қатты ойнап жатырсыз, және (2) егер сіз шығаратын музыка басқалардың шығармашылығымен үнемі байланысты болмаса, неге топтасыз? Осыдан «жәндік импровизациясы» деп әзілмен аталатын музыка пайда болды – ол өте тыныш, өте қарқынды, ритмсіз және көбінесе атоналды болатын. Топтың тарихын шамамен екі кезеңге бөлуге болады: алғашқы, көбінесе мүйізді аспаптарға бағытталған ансамбльдер (әдетте Уоттс, саксофонист Эван Паркер және трубашы Кенни Уилер) және кейінірек, гитарист Роджер Смитпен (ол SME-нің екінші құрамында Уоттс алғашқы құрамда болғандай маңызды болды) және скрипкашы Найджел Кумбс қатысқан, аспаптық ансамбльдер. Квартеттік альбом «Биосистема» (Incus, 1977) – бұл кезеңге көшу нүктесі болды, онда виолончельші Колин Вуд та ойнады. Жылдар бойы Дерек Бейли, Пол Рутерфорд, Мэгги Николс, Дейв Холланд, Барри Гай, Питер Ковальд және Кент Картер сияқты көптеген музыканттар ШОБ қатарынан өтті. Стивенстің екі маңызды тұлғасы – Антон Веберн мен Сэмюэл Беккеттің ықпалымен қатар, ШОБ өз дыбысында джаз элементтерін сақтап келді, бірақ бұл кейінгі «аспаптық» ансамбльдерде аздап сезілмейтін болды. Стивенстің 1994 жылы қайтысы ШОБ-ның қызметін тоқтатты.
As critic Brian Olewnick writes, the SME emphasised an "extremely open, leaderless aspect where a premium was placed on careful and considered listening on the part of the musicians. Saxophonist Evan Parker observed that Stevens had two basic rules: (1) If you can't hear another musician, you're playing too loud, and (2) if the music you're producing doesn't regularly relate to what you're hearing others create, why be in the group? This led to the development of what would jocularly become known as 'insect improv' – music that tended to be very quiet, very intense, arrhythmic, and by and large atonal." One can loosely divide the group's history into two periods: the more horn oriented earlier ensembles (typically with some combination of Watts, saxophonist Evan Parker and trumpeter Kenny Wheeler), and the later string based ensembles with guitarist Roger Smith (who became as central to the second edition of SME as Watts was to the first) and violinist Nigel Coombes. The transitional point is the quartet album Biosystem (Incus, 1977), which also featured cellist Colin Wood. Countless other musicians passed through the SME over the years, including Derek Bailey, Paul Rutherford, Maggie Nichols, Dave Holland, Barry Guy, Peter Kowald and Kent Carter. as well as influences as diverse as Anton Webern and Samuel Beckett (two Stevens touchstones), the SME kept at least a measure of jazz in their sound, though this became less audible in the later "string" ensembles. Stevens' death in 1994 brought an end to the SME.