Жордж Уайт: Американың іргетасы және заң ғалымы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы, заң ғалымы және судья (1726–1806)

Джордж Уайт (/w//ɪ//θ/; 1726 – 8 маусым 1806) – Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы аталарының бірі, американдық ғалым, заңгер және судья. Вирджиния штатынан АҚШ Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған жеті адамның алғашқысы болған Уайт, Континенттік Конгресс пен Филадельфия конвенциясында Вирджинияның өкілі ретінде қызмет етті және конвенцияның ережелері мен тәртібін белгілеген комиссияда жұмыс істеді. Әйелінің өліміне байланысты ол АҚШ Конституциясына қол қоюдан бұрын конвенцияны тастап кетті. Ол Вирджиния ратификациялық конвенциясына сайланды және туған штатының Конституцияны ратификациялауына көмектесті. Уайт Томас Джефферсон, Джон Маршалл, Генри Клей және басқа да американдық көшбасшыларға ұстаздық етіп, кеңес берді. Бай Вирджиния плантатор отбасында дүниеге келген Уайт, еңкесінен білім алғаннан кейін Вирджинияның Уильямсбург қаласында заңгерлік мансапқа қол жеткізді. 1754 жылы Бургесс палатасының мүшесі болып сайланды және француз-үнді соғысы кезінде қорғаныс шығындарын бақылауға көмектесті. Ол 1765 жылғы мөр басы заңына және он үш колонияға британдықтар салған басқа да салықтарға қарсы болды. Сондай-ақ, ол 1776 жылғы Вирджиния конституциялық конвенциясына делегат ретінде қатысып, Вирджинияның елтаңбасын жасауға көмектесті. Уайт өмірінің көп бөлігін судья ретінде өткізді, алдымен бейбіт судья, содан кейін Вирджинияның Канцелярия сотында қызмет етті. Ол сонымен қатар Уильям және Мэри колледжінде көрнекті заң профессоры болды және бірнеше белгілі шәкірттерді тәрбиеледі. Ол Джефферсонмен тығыз қарым-қатынаста болды және өсиеті бойынша Джефферсонға құнды кітаптар жинағын қалдырды. Уайт құлдыққа көзқарасының өзгеруіне байланысты, Америка революциясының соңында барлық құлдарын азат етті. 1806 жылы Уайт уланудан қайтыс болды, ал оның шөбересі Джордж Суини Уайтты өлтірді деген айыппен сотталды, бірақ ақталды.

Ерте өмір және білім

Уайт 1726 жылы Честервиллде, Уайт әулетінің үш буыны басқарған, сол кездегі Элизабет-Сити округінде, қазіргі Вирджиния штатының Хэмптон қаласында орналасқан плантацияда дүниеге келді. Оның анасының әкесінің әкесі Джордж Кит, квакер дін қызметкері және құлдыққа ерте қарсылас болған, Англия шіркеуіне қайтып келген, бірақ соңында Англияға оралуға дейін Шығыс жағалауына миссионер ретінде жіберілген. Оның анасы, Кекоутандық Маргарет Уокер, квакер болып тәрбиеленген, білімді әйел, ұлына білімге құштарлықты сіңірді. Өмірінің соңғы жылдары Уайт ескірген квакер киімдерімен және мейірімді мінезімен танымал болды, тіпті қатал иттердің де "жайнап, құйрықтарын қимылдатуына" себепкер болды. Әкесінің ерте қайтысынан кейін Уайт, әдетте, Уильямсбургтегі грамматикалық мектепке барып, одан кейін Принс Джордж округіндегі әйелінің кеңсесінде заңгерлік білім алды.

Мансап

Уайт 1746 жылы, анасы қайтыс болған жылы Элизабет Сити округінің адвокатурасына қабылданды. Содан кейін ол Пьемонт аймағындағы бірнеше округтерде заңгерлік тәжірибе бастау үшін Спотсильвания округіне көшті. 1747 жылы ол өзінің ұстазы Закари Льюистің қызы Энн Льюиске үйленді. Бірақ 1748 жылдың 10 тамызында оның әйелі қайтыс болды. Баласыз және қайғыға батқан жесір Уильямсбургке оралды; онда Уайт өмірін заң мен ғылымға арнады, соның нәтижесінде мемлекеттік қызметте көрнекті мансапқа ие болды. Оның ұраны "Secundis dubiisque rectus" ("Сәттілікте де, қиындықтарда да тура болу") деп аударылады.

Колониалды саясаткер және ұстаз

1748 жылдың қазан айында туыстық байланыстар (Бенджамин Уоллер Закари Льюиспен туыс болған) Уитке алғашқы мемлекеттік қызметке орналасуына көмектесті, ол Бургестер палатасының екі ықпалды комитетіне – Артықшылықтар және сайлаулар, сондай-ақ Ұсыныстар мен наразылықтар комитетіне кеңсе хатшысы болып тағайындалды. Уит бұл комитеттер мен Уильямсбургтегі Бас сот алдында заңгерлік тәжірибесін де жалғастырды, сол кездегі заңмен рұхсат етілгендей. 1750 жылы Уит алғаш рет Уильямсбург әкімдерінің бірі болып сайланды. 1754–1755 жылдары Уит қысқа мерзімге корольдің бас прокуроры болып қызмет етті, оны лейтенант-губернатор Роберт Динуидди тағайындады, ал Пейтон Рэндольф Бургестердің атынан Динуиддидің жер патенттеріне ресми мөр қою үшін бір пистоль мөлшерінде алым салуына қарсы шағымдану үшін Лондонға сапар шекті. Рэндольф сәтті болмаған миссиясынан оралғаннан кейін Уит отставкаға кетті. Динуидди Рэндольф оралғаннан кейін үш жыл ішінде Англияға оралды. 1754 жылдың 22 тамызындағы отырыста Уит қайтыс болған Армистед Бервеллдің орнын алып, Уильямсбургтің Бургесі болды. 1755 жылы Уиттің ағасы Томас баласыз қайтыс болды. Уит отбасының Честервилл плантациясын мұраға алды және ағасының (бұрын әкесінің) Елизабет-Сити округі сотындағы орнына тағайындалды. Уит, әдетте, Уильямсбургте тұруын жалғастырды, өйткені оның заң шығару жұмысы жалғасты, және ол Элизабет Талиаферроға үйленді. Оның әкесі, плантатор Ричард Талиаферро, олар үшін Уильямсбургте үй салды, ол Уит үйі деп аталды, бірақ Талиаферро қайтыс болғаннан кейін ғана Уит мүлікке толық ие болды. Уит 1754 және 1755 жылдардағы сессияларда Уильямсбургтен делегат болды (бірақ 1756–1758 жылдардағы Ассамблея сессияларында емес). Осы үзілісте Уит Артықшылықтар және сайлаулар, Ұсыныстар және наразылықтар комитеттеріне, сондай-ақ Әділет соттары комитетіне қайта тағайындалды, ал 1759 жылы – Англиядағы колонияның өкілімен хат алмасу комитетіне кірді. 1759 жылы Уильям және Мэри колледжі Пейтон Рэндольфтың орнына Уитті Бургес етіп сайлады және 1760 және 1761 жылдары оны қайта сайлады. Уит француз және үнді соғысына байланысты қорғаныс шығындарын бақылауға көмектесті. 1761, 1765 және 1767 жылдардағы Ассамблеяларда Уит Элизабет-Сити округін өкілдік еткен екі Бургестен бірі болды. Оның қарапайымдылығымен және сәндік қадір-қасиетімен танылған Уит 1765 жылғы мөр салыну заңына және кейіннен британ үкіметінің шетелдік колонияны реттеу әрекеттеріне қарсылығы үшін радикалды беделге ие болды. Осы уақытта Уит Франсис Фаукьер және Норборн Берклидің 4-ші бароны Ботетуртпен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Сондай-ақ ол жеке адалдығымен танылды, соның нәтижесінде жылдар өткен соң пастор Ли Масси Уитті «Мен білген жалғыз адал адвокат» деп атады. Фаукьер, Уит және колледж профессоры Уильям Смолл көбінесе философия, табиғат тарихы, тілдер, тарих және басқа да мәселелер туралы әңгімелесіп, бірге уақыт өткізетін. 1762 жылы Смолл Уитке өзінің талантты студенті Томас Джефферсонның заңгерлік білімін бақылауды ұсынды, бұл олардың өмірінен тысқары терең әсер етті.

In October 1748, family connections (Benjamin Waller was related to Zachary Lewis) probably helped Wythe secure his first government job, as clerk to two powerful committees of the House of Burgesses, Privileges and Elections and Propositions and Grievances. Wythe also continued to practice law before those committees and the General Court in Williamsburg, as was permitted at the time. In 1750, Wythe was first elected as one of Williamsburg's aldermen. Wythe also briefly served as the king's attorney general in 1754–1755, appointed by Lieutenant Governor Robert Dinwiddie while Peyton Randolph traveled to London on the burgesses' behalf to appeal Dinwiddie's charging a one pistole fee to affix an official seal to land patents. Wythe resigned when Randolph returned from his unsuccessful mission. Dinwiddie returned to England less than three years after Randolph's return. In the session of August 22, 1754, Wythe replaced the deceased Armistead Burwell as the burgess representing Williamsburg. In 1755, Wythe's elder brother, Thomas, died, childless. Wythe inherited the family's Chesterville plantation and was appointed to his brother's (and formerly his father's) place on the Elizabeth City County court. Wythe probably continued to live in Williamsburg, for his legislative work continued, and he married Elizabeth Taliaferro. Her father, planter Richard Taliaferro, built a house for them in Williamsburg which is called the Wythe House even though Wythe only had a life estate in the property after Taliaferro's death. Wythe served as Williamsburg's delegate through the sessions of 1754 and 1755 (but not in the sessions of the Assembly of 1756–1758). During that gap, Wythe was reappointed clerk to the committees on Privileges and Elections and Propositions and Grievances, as well as to the Committee for Courts of Justice, and in 1759 to the Committee of Correspondence (with the colony's agent in England). In 1759, the College of William & Mary elected Wythe as its burgess to replace Peyton Randolph and reelected Wythe in 1760 and 1761. Wythe helped oversee defense expenditures related to the French and Indian War. For the Assemblies of 1761, 1765 and 1767, Wythe was one of the two burgesses representing Elizabeth City County. Although known for his modesty and quiet dignity, Wythe eventually gained a radical reputation for his opposition to the Stamp Act of 1765 and later attempts by the British government to regulate the overseas colony. Meanwhile, Wythe maintained close friendships with successive Governors Francis Fauquier and Norborne Berkeley, 4th Baron Botetourt. Wythe also earned a reputation for personal integrity, which years later led Rev. Lee Massey to call Wythe "the only honest lawyer I ever knew." Fauquier, Wythe and college professor William Small often socialized together—conversing about philosophy, natural history, languages, history and other matters. In 1762, Small suggested Wythe supervise the legal training of a star student, Thomas Jefferson, which had profound impact that went beyond their lives.

Заңгерлік практика

1766 жылдың жазында Уайт, Джефферсон және тағы бірнеше вирджиниялықтарға терең әсер еткен үш оқиға болды, олар Құрылтайшы аталар болып, жаңа үкіметтің үш тармағы арасындағы билікті бөлуді қатысты талап етті. Бургестер палатасының қуатты спикері Джон Робинсон қайтыс болғанда, оның мүлігі төлемге жарамсыз болып шықты (көптеген қарыздар, сондай-ақ өтелмеген несиелер), ал Робинсонның қазынашы ретінде сақтаған есептері ретсіздікке толы еді. Француз және үнді соғысынан кейін қайтарылған қағаз валютаны жоюдың орнына, Робинсон оны саяси жақтастарына (оңтүстік Вирджиния плантаторларына) қарыз ретінде берген. Ақшаны айналымда ұстап тұру осы одақтастарына өз қарыздарын төлеуге көмектесті, бірақ сонымен қатар валюта құнын төмендетуге және заң шығарушы орган қабылдаған қайтару заңдарын бұзуға әкелді. Робинсонның мұрагерлері саяси ықпалды несие алғандардың аттарын ондаған жылдар бойы құпия сақтады, бірақ Джон Робинсонның мүлігіне байланысты дауды тоқтата алмады. 20 маусымда полковник Джон Чисвелл (Робинсонның жесірінің әкесі және Робинсонның серіктесі), губернатор Фаукьер және Уильям Бёрд III Камберленд сотында саудагер Роберт Рутледжді (оған қарызы болған) өлтірді. Қылмыс жасады деген айыппен Чисвелл келесі сессияда Бас сотта сотталу үшін қарулы күзетпен Уильямсбургке әкелінді (сонда алыс округтерден келген көптеген адамдар, сонымен қатар Бургестердің мүшелері де болды, сондықтан әдетте бір уақытта өткізілетін). Топ Уильямсбург түрмесіне жеткенше, үш судья (Джон Блэр, Пресли Торнтон және Бёрд) оларды көшеде тоқтатып, Чисвеллге қыркүйекке дейін кепілдік беруге рұқсат берді, өйткені келесі сот сессиясы қазан айында басталтын. Осы уақытта «Вирджиния газетінің» баспашысы қайтыс болды. 1766 жылдың көктемінде мөртаңба заңының күшін жоятыны белгілі болғанда, Уильямсбургте екі баспагер дүкен ашты. Екі газет те кейін туындаған дау-дамайларда өркендеді. 4 шілдеде судья Блэр жарияланған хатында судьялардың «үш көрнекті заңгердің» Чисвеллге кепілдік беруге рұқсат беруіне сенім білдіргенін, сондай-ақ Рутледждің Чисвеллдің қылышына өзіне-өзі шабуыл жасағаны туралы екі куәліктің алынғанын түсіндірді, сонымен қатар Чисвелл сотқа келмесе, 6000 фунт стерлингтік кепілдік ақшасын қайтаруға болатынын атап өтті. «Дикефилос» жауап ретінде өзінің тергеуі бойынша Рутледждің мас болғанын, бірақ Чисвеллдің емес екенін, сондай-ақ Чисвеллге жақтасқан екі куәгердің де төбелес куәгері болмағанын жазды. Ол сот аристократтардың пайдасына бұрылса, халықтың наразылығы күшейеді деп болжады. Содан кейін тағы да бірнеше хаттар жарияланды. 1 тамызда Уайт өзімен кеңескен заңгерлердің бірі екенін мәлімдеді және оның пікірі заңдық кепілдік мәселесімен шектелгенін айтты. Чисвелл қыркүйек айында Уильямсбургке оралғаннан кейін, оның адвокаты Джон Уэйлс судьяларға берілген екі куәлікті жариялады, олар Уэйлстің өзі және Камберленд округінің шерифінің орынбасары екені анықталды. Судья Блэр Уэйлс өзінің куәлігінің жарияланған көшірмесіне (сот жазбаларынан алынған) қосымша мәліметтер қосып, шерифтің орынбасарының куәлігін табуға тырысқанда ашуға келді. Судья Бёрд, керісінше, Уэйлспен бірігіп, полковник Роберт Боллингке қарсы жала жабу туралы айыптау талабын қойды, Боллингтің 11 шілдеде жарияланған кепілдік туралы анонимді сынды жазғанын мәлімдеді. Үлкен жюри бұл талапты қабылдамады. Алайда Уайттың беделіне нұқсан келген болуы мүмкін. Ассамблея қайта жиналғанда Роберт Картер Николас қазынашы, Пейтон Рэндольф спикер, ал оның інісі Джон Рэндольф корольдің бас прокуроры болып тағайындалды, бұл лауазымға Уайт та үміттенеді. Чисвелл 15 қазанда сот басталмас бұрын Уильямсбургтегі үйінде күтпеген жерден қайтыс болды. Он жылдар өткен соң Джефферсон өзінің Кентукки резолюциясында 1766 жылдың 12 қыркүйегінде «Вирджиния газетінің» анонимді авторын қайталады, ол: «Сенімсіздік – қауіпсіздіктің анасы – саяси тұрғыдан аса пайдалы қасиет» деді. Уайт Джефферсонның көмегімен табысты заңгерлік тәжірибесін жалғастырды. 1767 жылы Уайт Джефферсонды Бас соттың адвокатурасына қабылдады, ал Джефферсон Бургестер палатасының клеркі болып тағайындалды. Келесі жылы Уайт колонияның Лондон агентіне колонияның құрылуынан бастап 1752 жылға дейінгі Бургестердің толық журналдарының көшірмелерін алу үшін жазды, олар жыл сайын патшаға, мемлекеттік хатшыға және Сауда лордтарына жіберілуі керек еді, сонымен қатар «бұл ақпаратты жария етпеу және үлкен шығындарға түсірмеу қажет» деп атап өтті. Құпиялылық Массачусетстегі Тауншенд актілеріне қарсы наразылықтармен немесе Фаукьердің наурыз айындағы өлімі мен Ботетурттың қазан айындағы келуі арасындағы әкімшілік тоқыраумен байланысты болуы мүмкін. Уайт сонымен қатар Лондоннан Парламенттің журналын және сот шешімдерінің кітаптарын таңдап алды. Уайттың әлеуметтік мәртебесі жоғары болды, өйткені оның әріптес альдермендер оны 1768-1769 жылдарға Уильямсбургтің мэрі етіп сайлады. Сонымен қатар, оның приходтықтары оны 1769 жылы Брутон шіркеуінің кеңесіне сайлады. Ботетурт 1768 жылдың 26 қазанында Вирджинияның соңғы 60 жылда колонияны жеке басқаратын алғашқы губернаторы ретінде келді. Ботетурт Массачусетстегі Тауншенд актілеріне қарсы наразылықтардан кейін барлық колониялық губернаторларға берілген патша жарлығынан кейін келесі көктемде Бургестер палатасын таратып жібергенімен, Уайт губернатордың кеңсесін Бургестерге наразылық резолюциясын жариялауға мүмкіндік берді. Содан кейін Бургестер Рейли тавернасына жиналып, 1769 жылдың 18 мамырында Вирджинияда импортты тоқтату туралы резолюцияны қабылдады. Кейбір адамдар Уайттың кеңсесіндегі лауазымы оның атын осы құжаттан шығарып тастағанын болжады. Дегенмен, Бургестер Ботетуртқа сол Рождествода керемет кеш ұйымдастырды, ал оның келесі күзде өткен қоштасу рәсімдері Вирджиния тарихындағы ең әсем рәсімдердің бірі болды. Олар сонымен қатар губернатордың қоғамдық қаражат есебінен орнатылатын мрамордан жасалған мүсінін орнатуға дауыс берді.

In the summer of 1766, three events occurred which profoundly influenced Wythe, Jefferson and several other Virginians who became Founding Fathers and insisted upon the separation of powers between three branches of the new government. When John Robinson, the powerful speaker of the House of Burgesses, died, his estate was nearly insolvent (with many debts, as well as outstanding loans), and the accounts Robinson kept as treasurer were irregular. Instead of destroying redeemed paper currency after the French and Indian War, Robinson had lent it to his political supporters (fellow southern Virginia planters). Keeping the money in circulation helped these allies pay their own debts but also tended to devalue the currency as well as defy the redemption laws the legislature had passed. Robinson's executors kept the names of the politically powerful loan beneficiaries secret for decades but did not manage to end the John Robinson estate scandal. On June 20, 1766, Colonel John Chiswell (father of Robinson's widow and business partner of Robinson), Governor Fauquier, and William Byrd III killed merchant Robert Routledge (to whom he owed money) at the Cumberland Court House. Indicted for murder, Chiswell was brought under armed guard to Williamsburg for trial in the next session of the General Court (which included many men from distant counties who also served as Burgesses and was thus usually held at the same time). Before the group reached the Williamsburg jail, three judges (John Blair, Presley Thornton and Byrd) stopped them on the street and allowed Chiswell to post bail until September, since the next court session began in October. Meanwhile, the publisher of the Virginia Gazette had died. When it became clear in the spring of 1766 that the Stamp Act was not going to be enforced, two printers set up shops in Williamsburg. Both papers thrived in the ensuing controversies. On July 4, Judge Blair explained in a published letter that the judges had relied upon assurances of "three eminent Lawyers" that they could grant Chiswell bail, as well as two depositions that Routledge had run himself on Chiswell's sword, while stressing that the high bail of 6,000 pounds sterling could be recovered should Chiswell fail to show for trial. In response, 'Dikephilos' wrote that his own investigation agreed that Routledge had been drunk, but Chiswell was not, and further that neither deponent favoring Chiswell had witnessed the brawl. He predicted popular violence if the trial unfairly favored the aristocratic defendant. More published letters followed. On August 1, Wythe identified himself in print as one of the consulted lawyers and said his opinion had been limited to the legal bail issue. After Chiswell returned to Williamsburg in September, his attorney John Wayles published the two depositions given to the judges, which proved to be from Wayles himself and the Cumberland undersheriff. Judge Blair was furious when Wayles added a detail to the published copy of his own deposition (which he had gotten from the court records), apparently in order to track the undersheriff's deposition. Judge Byrd, on the other hand, joined with Wayles to demand a libel indictment against Col. Robert Bolling, Jr., claiming Bolling wrote the anonymous criticism of the bailment published on July 11. The grand jury refused, issuing a no bill instead. However, Wythe's sterling reputation may have been tarnished. When the assembly reconvened, Robert Carter Nicholas was appointed treasurer, Peyton Randolph became speaker, and his brother John Randolph became king's attorney general, a post to which Wythe had aspired. Chiswell died unexpectedly in his Williamsburg home on October 15, before his trial could begin. Jefferson decades later in his Kentucky Resolution echoed the anonymous 'Virginia Gazette' writer of September 12, 1766, who stated, "Distrust, the parent of security, is a political virtue of unspeakable utility." Wythe continued his thriving legal practice with Jefferson's assistance. In 1767, Wythe introduced Jefferson to the bar of the General Court, and Jefferson was appointed clerk to the House of Burgesses. The following year, Wythe wrote the colony's London agent to secure copies of the burgesses' complete journals from the colony's founding until 1752, which were supposed to be transmitted annually to the king, secretary of state and Lords of Trade, stressing "it be not made public nor attended with great expense." The secrecy may have related to continuing unrest in Massachusetts against the Townshend Acts or the administrative interregnum between Fauquier's death in March and Botetourt's arrival in October. Wythe also ordered printed journals of the House of Commons and case law books from London. Wythe's social standing remained high, for fellow aldermen elected him Williamsburg's mayor for the 1768 to 1769 term. Fellow parishioners also elected Wythe to the vestry of Bruton Parish Church in 1769. Botetourt arrived on October 26, 1768, as Virginia's first governor to rule the colony in person in sixty years. Although Botetourt dissolved the House of Burgesses the following spring, following a royal order to all colonial governors after protests in Massachusetts against the Townshend Acts, Wythe managed to stave off the governor's clerk so the delegates could publish a resolution of protest before receiving the dissolution order. The burgesses then repaired to the Raleigh Tavern, where they passed the Virginia Nonimportation Resolutions on May 18, 1769. Some speculate that Wythe's own status as clerk kept his name off that document. In any event, the burgesses gave a spectacular party for Botetourt that Christmas, and his funeral ceremonies the following fall were the most elaborate in Virginia history. They also voted for a marble statue of the governor to be erected at public expense.

Революция

Келесі патшалық губернатор Джон Мюррей, 4-ші Дунмор графы, Уайт пен Вирджинияны революция алдына жеткізді. Дунмор 1771 жылдың 26 қыркүйегінде Нью-Йорктан Уильямсбургке келді. Ұзақ өтпей, оның Нью-Йорк губернаторы ретінде билік еткендігі туралы әңгімелер тарады, оның ішінде парақорлық және жергілікті судьяларды зорлықпен ұстаған серіктері туралы айтылды. Кейбіреулер оның үндістерге қарсы әскери науқанын (кейін Лорд Дунмор соғысы деп аталды) Вирджинияның жер талаптарын нығайтады деп мақтаса да, Уайт, Джефферсон және көптеген басқалар Дунмордың мақтанды тұлғасына наразылық білдірді. Дунмор буржуаларсыз басқаруға тырысты, бірақ фальшификация және басқа да ақша мәселелері оны 1773 жылдың басында жиналысты шақыруға мәжбүр етті. Делегаттар Род-Айлендтегі "Гаспи" кемесін өртеп жіберуге қатысқан күдіктілердің Англияда сотталуы мүмкін екендігі туралы алаңдаушылықтарын білдірді. 1773 жылдың 3 наурызында олар Хаттасу комитетін құруға шешім қабылдағанда, Дунмор жиналысты кейінге шегерді. Сонымен қатар, 1773 жылдың мамырында Парламент "Шай туралы" заңды қабылдады, ал 16 желтоқсанда "Азаттық ұлдары" Бостон шай кешіне себепкер болды. Дунмор келесі мамыр айында делегаттарды қайта шақыруға тырысты. 1774 жылдың 24 мамырында Буржуаздар палатасы 1 маусымды ораза және дұға күні деп жариялаған қаулы қабылдады, оған Уайт қол қойып, жариялады. Ашуланған Дунмор жиналысты таратып жіберді. Делегаттар өз жұмыстарын Рали тавернасында жалғастырып, наурыздың ортасында Ричмондта қайта кездесті. Уайт Вильямсбургтің өкілі ретінде Вирджинияның екінші конвенциясына қатысты. Кездесу Сент-Джонс епископ шіркеуінде өтті. Патрик Генри делегаттарды "Маған бостандық беріңіз, немесе өлім беріңіз!" сөзімен құлқыта өрнетіп сөйледі. Делегаттар милицияны шақыруға келісті, ал қарулы қарсылық мүмкіндігі Дунморды Уильямсбургтен Корольдік теңіз флотының кемелеріне оқ-дәрі қоймаларын көшіруге мәжбүр етті. Уайт үйге оралғаннан кейін бірден милицияға қосылды. 1775 жылдың 10 мамырында Филадельфияда Екінші Континенттік Конгресс жиналды. Соғыс сөзсіз болатын көрінген кезде, Уайт Континенттік армияға басшылық етуге тағайындалған Джордж Вашингтонның орнына Вирджинияның делегаты болып сайланды. Джордж пен Элизабет Уайт қыркүйек айында Филадельфияға көшіп, шешекке қарсы егілді, сондай-ақ делегат Фрэнсис Лайтфут Ли және оның әйелі де егілді. Қазан айына қарай Джефферсон бұрынғы ұстазымен және басқа делегаттармен жұмыс істеу үшін Конгресске қайта оралды, бірақ жеке қайғы-қасірет оны қыс пен көктемде бес айға кетуге мәжбүр етті. Уайт әскери, валюта және басқа да мәселелерге қатысты көптеген тапсырмаларды қабылдады. Ол, Джон Дикинсон және Джон Джей сол қыста Нью-Джерсиге барып, колонияның жиналысын біртұтас күшпен тұруға көндірді. Келесі жазда петициялар мен басқа да әрекеттер дағдарысты шешуге көмектеспегенде, ал Дунмордың жасақтары Вирджинияның су жолдарындағы елді мекендерін мазалағанда, Уайт тәуелсіздік туралы резолюцияға дауыс берді, оны Джефферсон қайтып келгеннен кейін әзірлеген болатын. Филадельфиядағы Вирджиния делегаттары Уайтты осындай құрметпен қарады, сондықтан олар Тәуелсіздік декларациясына қол қойғанда оған бірінші орынды бос қалдырды. Сонымен қатар, көптеген вирджиниялықтарды ұнатпайтын Джон Адамс Уайтты өте жоғары бағалады және мемлекеттік үкіметтер үшін соғыстан кейінгі конституцияларды құру туралы "Үкімет туралы ойлар" атты еңбегін жазды. Сессияның басында Уайт өзінің досы және Род-Айлендтен келген делегаты Уильям Эллеримен саяси айырмашылықтарына қарамастан, әзіл-қалжыңдармен алмасты. Осылайша Уайт қыркүйек айында Филадельфияға оралғаннан кейін Тәуелсіздік декларациясына қол қойды. Қол қоюшылардың есімдері келесі қаңтарда ғана жарияланды, өйткені барлығы да декларацияның сатқындық екенін білді, егер олардың көтерілісі сәтсіз аяқталса, өлім жазасына кесіледі. Соғыс кезінде Вирджиния Патриоттар мен Лоялистер күштерінің арасындағы шайқас алаңына айналды. Ол Честервиллді жалға алған фермер Гамильтон Ашер Сент-Джордж жасырын түрде лоялист болды, бірақ ол 23 сәуірде британдық тыңшылықпен айыпталудан ақталды. Сент-Джордж Портсмутте орналасқан британдық шабуыл жасаушылардың тобын қолдады, олар жергілікті плантацияларға, сондай-ақ Уильямсбургке және Джеймс өзені бойындағы басқа да отарлаушы елді мекендерге шабуыл жасады, мысалы Уотерс-Крик шайқасы. 1781 жылдың қаңтарында Бенедикт Арнольд 1600 американдық легион әскерін басқарды, ол Джефферсонды Ричмондтан қашуға мәжбүр етті және жаңадан құрылған штат астанасын өртеп, көптеген отарлық құжаттарды жойды. Жаңа жыл қарсаңында, Уайт басқа британдық шабуыл жасаушылардың тобын кемелеріне қайтаруға көмектескен деген хабар бар. Соңында, 1781 жылдың 21 қыркүйегінде төрт қайықпен келген көршілер Сент-Джорджты Хог аралындағы үйінде шабуылдап, оны Честервиллге, содан кейін Нью-Йоркке және соңында Англияға қашуға мәжбүр етті. Честервилл зардап шекті, бірақ Уайт Элизабетпен бірге үйге көшу үшін Сент-Джорж әйелін шығарып тастады, ал француз әскері олардың Уильямсбургтегі үйін басып алды. Йорктаун науқаны генерал Чарльз Корнуоллистің тапсыруына әкелді, американдық және француз әскері Уильямсбургте орналасты, ал граф Рошамбо Уайттың үйін басып алды. 1781 жылдың 21 желтоқсанында өрт губернатор сарайын өртеп, сонымен қатар Уайттың сүйікті кітапханасы мен физикалық құралдары бар колледждің бір бөлігін жойды.

The next royal governor, John Murray, 4th Earl of Dunmore, brought Wythe and Virginia to the brink of revolution. Dunmore arrived in Williamsburg from New York on September 26, 1771. Rumors of his rule as New York's governor, which included accusations of graft and companions roughing up local judges, soon followed. Although some cheered his military offensive against the Indians (later known as Lord Dunmore's War) as strengthening Virginia's land claims, Wythe, Jefferson and many others took offense at Dunmore's haughty personality. Dunmore attempted to govern without the burgesses, but counterfeiting and other money troubles forced him to convene the assembly in early 1773. Delegates began by voicing concerns that suspects in the burning of the revenue vessel Gaspee in Rhode Island could be tried in England. When on March 3, 1773, they resolved to establish a Committee of Correspondence, Dunmore prorogued (postponed) the assembly. Moreover, Parliament passed the Tea Act in May 1773, and on December 16, the Sons of Liberty instigated the Boston Tea Party. Dunmore tried to reconvene the delegates the following May. On May 24, 1774, the House of Burgesses passed a resolution declaring June 1 as a day of fasting and prayer, which resolution Wythe signed and posted. Enraged, Dunmore dissolved the assembly. The delegates moved to conduct their business at the Raleigh Tavern and met again in mid March in Richmond. Wythe attended the Second Virginia Convention as Williamsburg's representative. The meeting was held in St. John's Episcopal Church. Patrick Henry stirred the delegates with his "Give me liberty, or give me death!" speech. The delegates agreed to convene militia, and the prospect of armed resistance caused Dunmore to try to remove gunpowderstores from Williamsburg to Royal Navy ships stationed offshore. Wythe enlisted in the militia immediately upon returning home.]] On May 10, 1775, the Second Continental Congress convened in Philadelphia. When war seemed inevitable, Wythe was elected as Virginia's delegate to replace George Washington, who took command of the Continental Army. George and Elizabeth Wythe moved to Philadelphia by September and were inoculated against smallpox, as were fellow delegate Francis Lightfoot Lee and his lady and others. By October, Jefferson had rejoined the Congress to work with his former teacher and the other delegates, although personal tragedy forced him to leave for five months in the winter and spring. Wythe accepted many assignments relating to military, currency and other matters. He, John Dickinson and John Jay also went to New Jersey that winter and convinced that colony's assembly to maintain a united front. When petitions and other attempts failed to resolve the crisis by the following summer while Dunmore's raiders harassed Virginia settlements from its waterways, Wythe moved and then voted in favor of the resolution for independence that Jefferson had drafted upon his return. His fellow Virginia delegates in Philadelphia held Wythe in such esteem that they left the first space open for him when they signed the Declaration of Independence. Moreover, John Adams, who did not like many Virginians, thought so highly of Wythe that he wrote "Thoughts on Government" concerning the establishment of postwar constitutions for state governments. Earlier in the session, Wythe had also exchanged humorous verses with his friend and delegate William Ellery of Rhode Island despite their political differences. Wythe thus signed the Declaration of Independence upon his return to Philadelphia in September. The signers' names were not made public until the following January, for all knew the declaration was an act of treason, punishable by death should their rebellion fail. During the war, Virginia became a battleground between Patriot and Loyalist forces. The farmer to whom he had leased Chesterville, Hamilton Usher St. George, was secretly a Loyalist, though he was acquitted of charges of being a British spy on April 23, 1776. St. George supported British raiding parties based in Portsmouth which targeted local plantations as well as Williamsburg and other colonial settlements along the James River in raids such as the skirmish at Waters Creek. In January 1781, Benedict Arnold led 1,600 American Legion troops which forced Jefferson to flee Richmond and burned the fledgling state capital, destroying many colonial records. Just weeks earlier, on New Year's Eve, Wythe had reportedly helped scare another British raiding party back to their ship. Finally, four boatloads of neighbors attacked St. George at his house on Hog Island on September 21, 1781, forcing him to flee to Chesterville then to New York and ultimately to England. Chesterville sustained damage before Wythe evicted Mrs. St. George in order to move into the house with Elizabeth while French troops occupied their Williamsburg home. During the Yorktown campaign which led to General Charles Cornwallis' surrender, American and French troops camped at Williamsburg, and Count Rochambeau occupied the George Wythe house. On December 21, 1781, fire burned down the Governor's Palace and also destroyed a wing of the college which included Wythe's beloved library and physics instruments.

Құрылтайшы Әке

Филадельфиядан Вирджинияға қайтып келгенде, 1776 жылдың 23 маусымында Уайт Вирджинияның жаңа мемлекеттік үкіметін құруға көмектесе бастады. Вирджинияның конституциялық конвенциясы бірнеше ай бұрын басталған еді (және 15 мамырда федералдық делегаттарға тәуелсіздік жариялауға қарай ұмтылуға нұсқау беру үшін дауыс берген). Кешігіп келгеніне қарамастан, Уайт Джордж Мейсонмен бірге Вирджинияның мөрін жасаған комиссияда жұмыс істеді, онда «Sic Semper Tyrannis» деген ұран жазылған. Бүгін де қолданылып келе жатқан мөрдің екінші жағында үш римдік қасиетті әйел бейнеленген: Либертастың айналасында Церера мен Этернитас. Жаңа мемлекеттік үкіметті құрудағы Уайттың ең маңызды үлесі сол қыста Филадельфиядан қайтып келгеннен кейін басталды. Уайт Джефферсон мен Эдмунд Пендлтонмен бірге заңдарын қайта қарау және жүйелеу үшін комиссияда жұмыс істеді, сондай-ақ жаңа мемлекеттік сот жүйесін құруға көмектесті. Олар ұсынған 100-ден астам заң жобасының көпшілігі қабылданбаса да, діни бостандық, қоғамдық ақпаратқа қол жеткізу және білім беру сияқты бірнеше ұғымдар жаңа республика үшін маңызды болды, сондай-ақ алдыңғы сатыдағы апелляциялық соттардың қағидасы да қабылданды. Пендлтон ауруға шалдыққанда, Джефферсон мен Уайт оның бөлігін қайта жазды (бұл Пендлтонды қатты мазалады). Сонымен қатар, Уайт келесі сессияда (1777–1778) Пендлтонның орнын Вирджиния делегаттар палатасының спикері ретінде басты. Уайт жаңа мемлекетті құру жұмысын жалғастырды. 1787 жылы Уайт Конституциялық конвенцияға Вирджиниядан делегат болып сайланды. Конвенцияға қатысқан Уильям Пирс Уайтті «қазіргі заманның ең білімді заңгерлерінің бірі» деп санады және оның «үлгілі өмірімен» танымал болғанын, бірақ «адамдар туралы тым жағымды пікірде болғандықтан» «үлкен саясаткер емес» екенін айтты. Дегенмен, Уайт, Александр Гамильтон және Чарльз Пинкни конвенцияның ережелерін және процедураларын белгілеген комиссияда жұмыс істеді. Бірақ Уайт науқас әйеліне көмектесу үшін маусымның басында Филадельфиядан кетіп қалды. Келесі жылы Йорк округының тұрғындары Уайтты және Джон Блэрді Вирджиния ратификациялық конвенциясында өкілдік етуге сайлады. Толық комиссия төрағасы ретінде Уайт соңғы күнге дейін қызу пікір-таластарды жүргізді. Төрағалықтан бас тартып, Уайт ратификацияны қолдау үшін сөз сөйледі. Кейін Пендлтон Уайттің «Конституцияға адалдығы» ратификация үшін шешуші болғанын, әйтпесе Одақ үшін жағдай қиын болар еді деп жазды.

Hurrying back to Virginia from Philadelphia, on June 23, 1776, Wythe began helping Virginia establish its new state government. Virginia's constitutional convention had begun months earlier (and had voted on May 15 to instruct its federal delegates to move toward a declaration of independence). Despite his late arrival, Wythe served on a committee with George Mason which jointly designed the Seal of Virginia, inscribed with the motto Sic Semper Tyrannis, which remains in use today. The reverse side shows three Roman goddesses, Libertas surrounded by Ceres and Aeternitas. Wythe's most noteworthy contributions in establishing the new state government began when he again returned from Philadelphia that winter. Wythe served on a committee with Jefferson and Edmund Pendleton to revise and codify its laws and also helped establish the new state court system. Although few of their more than 100 proposed bills were passed, some concepts such as religious freedom, public records access, and public education became important concepts in the new republic, as did the concept of intermediate appellate courts. When a fall incapacitated Pendleton, Jefferson and Wythe redrafted his portion (much to Pendleton's dismay). Wythe also replaced Pendleton as speaker of the Virginia House of Delegates the following term (1777–1778). Wythe also continued working to establish the new nation. In 1787, Wythe became one of Virginia's delegates to the Constitutional Convention. Fellow delegate William Pierce considered Wythe "one of the most learned legal Characters of the present age" and known for his "exemplary life," but "no great politician" because he had "too favorable opinion of Men." In any event, Wythe, Alexander Hamilton, and Charles Pinckney served on the committee which established the convention's rules and procedures. However, Wythe left Philadelphia in early June to tend to his ailing wife. The following year, York County neighbors elected Wythe and John Blair to represent them at the Virginia Ratifying Convention. As Chairman of the Committee of the Whole, Wythe presided over oft heated exchanges until the final day. Stepping down from the chair, Wythe spoke to urge ratification. Pendleton later wrote Wythe's "adherence to the Constitution" gave the margin for ratification, when otherwise would have proven "grave for the Union."

Мұғалім

Уайттың оқытушылық мансабы 1761 жылы Уильям және Мэри колледжінің кеңесшілер кеңесіне тағайындалуымен басталды, және оның мансабы көбінесе заңгерлік және сот қызметімен байланысты болды. Елуден астам жыл бойы Уайт көптеген заңгерлік шәкірттерге, сондай-ақ колледж студенттеріне сабақ берді. Ең танымал шәкірттерінің арасында болашақ президенттер Джефферсон мен Джеймс Монро; болашақ сенаторлар Генри Клей, Литтлтон Уоллер Тейзвелл және Джон Брекинридж; болашақ Вирджиния судьялары Сент-Джордж Такер және Спенсер Роан; болашақ Жоғарғы соттың Бас судьясы Джон Маршалл; және болашақ Жоғарғы сот судьясы Бушрод Вашингтон болды. Латын және грек тілдерін жақсы білетін, кітаптар мен білімге құштар Уайт бастапқыда студенттерді дербес шәкірттер ретінде оқытты. Әсіресе, Элизабеттің 1787 жылы қайтысынан кейін, кейбір жеке оқушылар Уайттың үйінде тұрып, күнделікті классикалық тілдерді, сондай-ақ саяси философия мен заңды үйренді. Осы адамдардың барлығынан Уайт Джефферсонға ең жақын болды, ол онымен бірге жұмыс істеді және келесі онжылдықтарда көптеген рет хат алмасты. Достық қарым-қатынаста екі адам ағылшын әдебиетінен бастап, саяси философияға дейін, ежелгі даналардың еңбектерін оқыды. 1779 жылы губернатор Джефферсон Уайтты жаңадан құрылған Заң және полиция кафедрасына тағайындады, осылайша Уайт АҚШ-тағы алғашқы заң профессоры атанды. Заң профессоры ретінде Уайт Уильям Блэкстоунның «Түсіндірмелері», Мэтью Бэконның «Заңның жаңа қысқартылған нұсқасы» және Вирджиния Ассамблеясының актілері негізінде лекциялық жүйені енгізді. Сонымен қатар, Уайт сот отырыстарын және заң шығару сессияларын сияқты тәжірибелік құралдарды жасады, олар бүгінге дейін қолданылып келеді. Дегенмен, сол дәуірде заңды үйренудің басты тәсілі шәкірттік болды, одан кейін бірнеше тәжірибелі заңгерлердің алдында емтихан тапсыру қажет болды. Осылайша, Маршалл мен Монро ғана емес, сонымен қатар адвокаттық алқаға қабылданудан бұрын тәжірибелі заңгерлермен байланыс жасады. Колледж революциялық соғыстың соңғы күндерінде сабақтарды тоқтатты, содан кейін Уайт Уильямсбургте оқытты және 1788-1789 оқу жылына дейін судья ретінде міндеттерін орындады. Содан кейін Уайт колледжден кетіп, сот міндеттеріне көңіл бөлгені үшін Ричмондқа көшуді жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Жаңа астанаға жыл сайынғы төрт сот сессиясына сапар шегу қиынға соқты, Уайттың көптеген достары мен әріптестері қайтыс болды немесе көшіп кетті, ал штат астанасы өзен бойынан жоғары көшкеннен кейін Уильямсбургтің зияткерлік және мәдени өмірі де төмендеді. Профессор Рев. Джон Брэкенмен болған сот процесі де Уайтты мазалады. Ричмондта Уайт білімді іздеуін жалғастырып, тіпті раввин Сейхастан еврей тілін үйренуді бастады. Уайттың соңғы шәкірттерінің бірі Уильям Манфорд Уайтты «Мен таныған ең керемет адамдардың бірі» деп атады және оның ғылыми философиясын еске алды: «Жаңалықтарды беткейлеп оқымаңыз; тереңінен оқып, оқығандарыңыз туралы ойланыңыз; олар Лорд Коктың 'жиырма жылдық ойлануы' болмайынша заңгерлерді дайындамайды; олар заңды беткейлеп оқып, басқа ештеңе білмейді». Оның бір кездері оқушысы және әріптес судьясы болған Сент-Джордж Такер, Уайттың орнын колледждің заң профессоры ретінде иемденді және 1804 жылы Вирджинияның Жоғарғы апелляциялық сотында Эдмунд Пендлтонның орнын басу үшін Блэкстоунның еңбегіне түсіндірмелер жинағын жариялап, қызметтен кетті. 1920 жылы колледж (қазіргі университет) Уайт және Маршаллдың есімімен аталатын заң факультетін құрды.

Wythe's teaching career began with his appointment in 1761 to the Board of Visitors of the College of William & Mary, and often both overlapped and drew upon his legal and judicial careers. During more than twenty years, Wythe taught many legal apprentices, as well as students at the college. Among the most famous were future presidents Jefferson and James Monroe; future senators Henry Clay, Littleton Waller Tazewell and John Breckinridge; future Virginia judges St. George Tucker and Spencer Roane; future Chief Justice of the Supreme Court John Marshall; and future Associate Justice of the Supreme Court Bushrod Washington. Proficient in Latin and Greek, as well as known for his devotion to books and learning, Wythe initially taught students on a near individual apprenticeship basis. Especially after Elizabeth's death in 1787, some private pupils boarded at Wythe's home and received daily instruction in classical languages, as well as political philosophy and law. Of all these men, Wythe remained closest to Jefferson, with whom he worked and corresponded many times in the ensuing decades. In their friendship, together the two men read all sorts of other material, from English literary works, to political philosophy, to the ancient sages. In 1779, Governor Jefferson appointed Wythe to the newly created Chair of Law and Police, making Wythe the first law professor in the United States. As a law professor, Wythe introduced a lecture system based on the Commentaries published by William Blackstone, as well as Matthew Bacon's New Abridgement of the Law, and Acts of Virginia's Assembly. Wythe also developed experiential tools, including moot courts and mock legislative sessions, tools that are still used today. However, apprenticeship remained the main mode of learning law in that era, followed by examination before several practicing lawyers. Thus, not only did Marshall and Monroe attend Wythe's lectures for a time, they also affiliated themselves with more experienced lawyers before being admitted to the bar. The college suspended classes during the later days of the Revolutionary War, after which Wythe both taught in Williamsburg and performed his duties as judge (mostly in Richmond as the new capital) until the 1788–1789 term. Wythe then resigned from the college and announced that he planned to move to Richmond to concentrate on his judicial duties. Travel to the new capital for the four judicial sessions each year may have become onerous, many of Wythe's friends and colleagues had died or moved, and Williamsburg's intellectual and cultural life had also declined after the state capital moved upriver. Litigation involving professor Rev. John Bracken also distressed Wythe. In Richmond, Wythe continued his pursuit of knowledge and even began learning Hebrew from Rabbi Seixas. One of Wythe's last pupils, William Munford, called Wythe "one of the most remarkable men I ever knew" and particularly remembered Wythe's scholarly philosophy, "Don't skim it; read deeply, and ponder what you read; they begin to make lawyers now without the 'biginti annorum lucubrationes' (twenty years of reflection) of Lord Coke; they are mere skimmers of the law, and know little else." St. George Tucker, his one time student and fellow judge, succeeded Wythe as the college's law professor and published an annotated edition of Blackstone's work before resigning in 1804 to succeed Edmund Pendleton on Virginia's Supreme Court of Appeals. In 1920, the college (now a university) established a law school, which it named after Wythe and Marshall.

Вирджиния судьясы

Уит колониялық дәуірде Элизабет Сити округінің бейбітшілік судьясы болып қызмет еткенмен, оның "Америкалық Аристид" деген беделі Вирджиния штат болғаннан кейін Уиттың сот қызметінен, сондай-ақ жоғарыда талқыланған ғылыми еңбектерінен туындады. Уит адмиралтейство судьялары үшін жазған ант оның сот философиясын көрсетеді: "Сендер барлық адамдарға – үлкенге де, кішіге де, жоғары да, төмен де, бай да, кедей де, әділдік пен ар-ожданға, Вирджинияның заңдары мен әдет-ғұрыптарына сәйкес, ешкімге жақпастан тең құқықпен үкім шығаратындарыңа ант етесіздер. Сонымен қатар, Уит пара алғаннан кейін өлтірілген парсы судьясы Сисамнның жазасын бейнелеу үшін канцлер сотының мөрін жасады. 1777 жылы Уит жаңа құрылған Канцелярияның Жоғарғы сотының үш судьясының бірі болды. Өмірінің соңына дейін әділдікті қамтамасыз ету және заңның осы саласын дамыту оның міндетіне айналды. 1780 жылы Уит Апелляциялық соттың тұтқынға алу істері жөніндегі федералды судья болып сайланды, бірақ ол қызметтен бас тартты. Уит әсіресе тараптарға қымбатқа түсетін, созылатын сот процесін ұзартатын заңгерлерді жек көреді, тіпті өмірінің соңғы күндерінде де оның сотынан әділдік іздеушілерге кешіктірулердің салдарынан өкінетін. 1788 жылғы сот реформасының нәтижесінде Уит Вирджиния Канцеляриясының Жоғарғы сотының жалғыз судьясы болды, Эдмунд Пендлтонмен бірге Апелляциялық Жоғарғы Сотқа (қазіргі Вирджиния Жоғарғы Соты) көтерілуден бас тартты. Екеуі де президент Джордж Вашингтонның жаңа федералды соттардағы судьялық қызметтеріне ұсынысын қабылдамады, бірақ олардың әріптесі Джон Блэр АҚШ Жоғарғы Сотына тағайындалды. 1802 жылы заң шығарушы орган тағы екі аумақтық Канцелярия сотын құрды, бірақ Уит Ричмондта қалды. 1782 жылғы *Коммуналдық сотқа қарсы Катон* ісінде Уит заң шығарушы органның әрекеттерін сот арқылы тексеруді қолдады, бұл Марбьюриге қарсы Мэдисон ісіндегі судья Маршаллдың шешіміне дейінгі алғышарт болды. Вирджиния соттары Катонды және тағы екі адамды мемлекетке опасыздық жасады деп айыптағаннан кейін, олар заң шығарушы органға кешірім сұрап жүгінді. Делегаттар палатасы олардың кешірім сұрағын мақұлдады, бірақ штат Сенаты бас тартты. Уит соттың бұл кешірімді тексеруге құқылы екенін және сот билігі оларға "Бұл сіздердің өкілеттігіңіздің шегі, осы жерге дейін келесіздер, бірақ одан әрі емес" деп айтуға міндетті деп шешті. Пендлтон мен Блэр сот бақылауының бұл қағидасына келісті, бірақ сәл басқаша негіздемелермен. Дегенмен, шешім қабылданғаннан кейін екі заң шығарушы палата да оларды өлім жазасынан құтқарып, кешірім берді. Алайда, Канцлер Уиттың шешімдері көптеген рет өзгертілді немесе жоққа шығарылды, әсіресе оның бұрынғы студенті Спенсер Роан 1794 жылы қосылған апелляциялық сотта. 1795 жылы Уит өзінің кейбір істерін және кейінгі апелляциялық шешімдерді талдап, кейінірек бірнеше памфлеттер жариялады. Бұл жариялым Пендлтонды ренжіткенмен, ол оған жауап беруден бас тартты. Уиттың ең танымал шешімдерінің бірі (сол кезде танымал емес), *Пейджге қарсы Пендлтон* ісінде 1783 жылғы Ұлыбританиямен жасалған федералды бейбітшілік шартының күші расталды, ол британдық саудагерлерге қарыздарды келісімшарт шарттары бойынша төлеуді талап етті, бірақ Вирджиния амортизацияланған қағаз валютада төлем жасауға рұқсат беретін заң қабылдады. *Роанға қарсы Иннес* ісінде Уит революциялық соғыс жауынгерлерінің зейнетақы талаптарын қолдады, бірақ ол шешім күшін жойды. Пендлтон 1803 жылы қайтыс болды, осыдан кейін ол кедейлерді қолдау үшін номиналды түрде құрылмаған шіркеудің жерлерін сатумен айналысқан *Турпинге қарсы Локетт* ісінде Уиттің шешімін кері қайтаруға тырысқан пікірін жеткізе алмады.

Although Wythe served as what would now be called a justice of the peace in Elizabeth City County during colonial times, his reputation as the "American Aristides" derived from Wythe's judicial service performed after Virginia became a state, as well as from his scholarship discussed above. The oath Wythe drafted for its admiralty judges indicates his judicial philosophy, "You shall swear that you will do equal right to all manner of people, great and small, high and low, rich and poor, according to equity and good conscience, and the laws and usages of Virginia, without respect to persons. And, finally, in all things belonging to your said office, during your continuance therein you shall faithfully, justly and truly, according to the best of your skill and judgment, do equal and impartial justice, without fraud, favor or affection, or partiality." Wythe also designed the chancery court seal to illustrate the punishment of the Persian judge Sisamnes, killed and skinned after taking a bribe. In 1777, Wythe became one of the three judges on the newly formed High Court of Chancery. Administering equity and developing that branch of the law became his mission for the rest of his life. Wythe was elected to serve as a federal judge on the Court of Appeals in Cases of Capture in 1780, but he declined to serve. Wythe particularly despised lawyers who protracted litigation at great cost to the parties, though to their own benefit, and even in his last days he regretted the burden delays placed upon those seeking justice from his court. In the judicial reorganization of 1788, Wythe became sole judge of the Chancery Court of Virginia, refusing to be promoted with Edmund Pendleton to the Supreme Court of Appeals (now known as the Virginia Supreme Court). Both men refused offers from President George Washington of judgeships on the new federal courts, although their colleague John Blair accepted an appointment to the United States Supreme Court. In 1802, the legislature created two more territorial Chancery Courts, but Wythe remained in Richmond. In the 1782 Commonwealth v. Caton opinion, Wythe upheld judicial review of legislative actions, in what became a predecessor to Justice Marshall's decision in Marbury v. Madison. After Virginia courts had convicted Caton and two other men of treason, they appealed to the legislature for pardons. The House of Delegates approved their pardon request, but the state Senate refused. Wythe decided that the court had the right to review that pardon and that the judiciary was obliged to "say to them, here is the limit of your authority; and hither, shall you go, but no further." Pendleton and Blair agreed with this principle of judicial review, although on slightly different grounds. Nonetheless, after the decision, both legislative houses pardoned the men, sparing them execution. However, Chancellor Wythe's decisions were modified or overruled many times, particularly by the appeals court that his former student Spencer Roane joined in 1794. In 1795, Wythe published analyses of some of his cases and subsequent appellate decisions and added a few more pamphlets later. Although this publication offended Pendleton, he decided against replying in kind. One of Wythe's most famous decisions (unpopular at the time), Page v. Pendleton, upheld the authority of the 1783 federal peace treaty with Great Britain which required debts to British merchants be paid under the contract terms, although Virginia had passed a law that allowed payment in depreciated paper currency. In Roane v. Innes, Wythe upheld Revolutionary War soldiers' pension claims but was reversed. Pendleton died in 1803, just before he could deliver an opinion attempting to reverse Wythe in Turpin v. Lockett, which dealt with the sale of the disestablished church's glebe lands, nominally at least to support the poor.

Құлдыққа қатысты көзқарастар

Уайт уақыт өте келе құлдыққа қарсы көзқарасын күшейтіп, Америка революциясының соңында барлық құлдарын азат етті. 1785 жылы Джефферсон ағылшын аболиционисі Ричард Прайске Уайттың құлдыққа қарсы пікірлерінің ешқандай күмәндігі жоқ екеніне көз жеткізді. Соғыстан кейінгі екі онжылдықта Вирджинияда құлдарды азат ету осылайша көбейді, нәтижесінде штаттың халқындағы бос афроамерикандықтардың үлесі 1810 жылға қарай 1 пайыздан кемнен шамамен 10 пайызға дейін өсті. Дегенмен, осы кезеңде құлдарға қатысты заңдардың күшейе түсуі де байқалды, әсіресе құл иелері 1791 жылы басталган Гаити революциясы сияқты көтерілістерден қаушады. 1793 жылы Гаитиден келген француз босқындары мен олардың құлдарын тасымалдаған 137 кеме Ричмондқа келген кезде жағдай одан да шиеленісті болды. Маршалл және басқа да белгілі азаматтар губернатор Генри Ли III-ге құлдар көтерілісі туралы қауесеттер туралы хабарлады, ал ақ гвардия қаруланды. 1791 жылдың шілдесінде және/немесе 1793 жылдың маусым айында Чарльстон (Оңтүстік Каролина) және Норфолк (Вирджиния) қалаларында сәтсіз аяқталғаннан кейін, 500-ден 1000-ға дейін қара католик босқындары, олардың кейбіреулері еркін және бай болса, ал қалғандары құл болған, Балтиморға келді. Француз революциясынан қашқан сульпициандық дін қызметкерлерінің, кейіннен Редемптористер мен иезуиттердің басшылығымен қара католиктер алдымен Сент-Мэри семинариясының жертөлерінде, содан кейін Сент-Игнатиус шіркеуінің жертөлелік капелласында (кейін Сент-Петр Клавер атымен қайта аталды) құлшылық етті. Ақырында Азамат соғысы кезеңінде олар Американың алғашқы қара қауымын – Сент-Франциск Ксавьер шіркеуін (Балтимор, Мэриленд) құрды. Жозефит дін қызметкерлері он жылдан кейін осы қауыммен байланыс орнатты, ал қауым 1932 және 1968 жылдары көшіп кетті. 1794 жылы мақта тазартқыш машинасының (cotton gin) ойлап табылуы құл еңбегін пайдалану арқылы мақта өндірісін оңтүстік штаттарда ерекше тиімді етті, сондықтан сол плантаторлар Мэриленд пен Вирджиниядан құлдарды импорттады, әсіресе Африка мен Ұлыбританияның Кариб теңізіндегі колонияларынан құлдарды импорттау қиын және заңсыз болған кезде. 1798 жылы Вирджиния заң шығарушылары құлдарды азат ету қоғамдарының мүшелеріне құл азаттығына қатысты сот істеріне қатысуға тыйым салды, бұл Вайттың осындай істерде судья ретіндегі қызметіне әсер етті және Вирджинияның құлдарды азат ету қоғамының сол жылы дерлік тарауына әкелді. 1800 жылы губернатор Джеймс Монро Габриэль Проссер басқарған көтерілісті Ричмонд маңында басып тастады, ал 35 құл өлім жазасына кесілді. 1802 және 1803 жылдары құлдар көтерілісі туралы жаңа қауесеттер дабыл қағып, кейде сот процесінсіз өлім жазасына кесілді. Сонымен қатар, 1806 жылдың көктемінде басталған заң шығару сессиясында, Уайт қайтыс болған жылы, азат етілген құлдарды 12 ай ішінде штаттан кетуге міндеттейтін заң қабылданды, бірақ кейінірек енгізілген түзетулерге сәйкес, жергілікті соттар белгілі бір азат етілген құлдардың штаттан кетуін қажет етпеуге құқылы болды.

Wythe grew more anti slavery as time went on, and emancipated all of his slaves at the end of the American Revolution. In 1785, Jefferson assured English abolitionist Richard Price that Wythe's sentiments against slavery were unequivocal. During the first two decades after the war, so many Virginians freed slaves that free blacks in the state had risen from less than 1 percent of the population to nearly 10 percent by 1810. However, the era also saw the development of increasingly harsh slave laws, particularly as slaveholders feared rebellions similar to the Haitian Revolution, which began in 1791. Tensions increased in 1793, when 137 vessels bearing French refugees from Haiti and their slaves arrived in Richmond. Marshall and other prominent citizens wrote to Governor Henry Lee III about slave rebellion rumors, and the white militia armed. Six ships carrying between 500 and 1,000 black Catholic refugees, some free and wealthy and others enslaved, arrived in Baltimore in July 1791 and/or June 1793 after unsuccessful stops in Charleston, South Carolina and Norfolk, Virginia. Successively led by Sulpician priests who were fleeing the French Revolution and later by Redemptorists and Jesuits, the black Catholics worshipped in the basement of St. Mary's Seminary, then the basement chapel of St. Ignatius Church (renamed for St. Peter Claver) before they eventually formed America's first black parish, St. Francis Xavier Church (Baltimore, Maryland) during the Civil War era. Josephite priests became associated with the parish a decade later, and the parish moved in 1932 and 1968. The invention of the cotton gin in 1794 made cotton production using slave labor particularly profitable in the lower south, and those planters imported slaves from Maryland and Virginia, especially when importing slaves from Africa and Britain's Caribbean colonies became illegal and difficult. In 1798, Virginian legislators forbade members of slave emancipation societies from serving on juries involving slave freedom suits, which probably affected Wythe as a judge in such cases and led the Virginia Abolition Society to all but disappear that year. In 1800 Governor James Monroe called out troops that crushed the rebellion led by Gabriel Prosser near Richmond, and 35 slaves were executed. Further rumors of slave insurrections led to alarms and executions, sometimes without judicial process, in 1802 and 1803. Also, in the legislative session that began in the spring of 1806, the year of Wythe's death, a law passed requiring freed slaves to leave the state within 12 months, although a later modification allowed local courts to allow certain manumitted slaves to remain.

Құжаттардан босату

1787 жылы 18 тамызда Уиттің әйелі Элизабет қайтыс болғаннан кейін, Уит оның әкесі Элизабетке мұра етіп қалдырған құлдарды оның қалған туыстарына қайтарды. Уит 1787 жылы 20 тамызда, Элизабет қайтыс болғаннан кейін екі күн өткен соң, ұзақ жылдар бойы үй шаруасы мен аспаз қызметін атқарған Лидия Броднакс үшін босату туралы қағаздарды рәсімдеді. Төрт жылдан кейін Лидия Уиттің Ричмондқа көшуіне қатысты, ол бұрын Chancery сотының мәселелерін шешу үшін жылына төрт рет Ричмондқа барып тұрған. 1797 жылға қарай Броднакс өзінің үйіне ие болды, онда ол және Браун тұрып, жалдамалы тұрғындарды қабылдады. Уит Браунға қызығушылық танытып, оған грек тілін үйретті және кітапханасымен бөлісті. 1797 жылы 29 қаңтарда Уит Ричмондта оның қызметшісі ретінде жұмыс істеуін жалғастырған тағы бір ересек құл, Бенджаминды да босатты; Уит 1803 жылғы өсиетімен Бенджаминды мүрагер етіп тағайындады, сондай-ақ Браунның білімін одан әрі жалғастыруы үшін ақша қарастырды.

Сот шешімдері

Уайт жылдар бойы Вирджиния прецедентін (соның ішінде 1768 жылғы Блэкуэлл – Уилкинсон ісі) құлдарды мүлік ретінде қарастырған канцлерлік істерді қарағанда сақтады. Құлдыққа қатысты мәселелер көбінесе канцлерлік сотқа түсті, себебі заңда тиісті өтемақы шаралары болған жоқ. Ричмондтың құл сауда орталығы ретіндегі маңызы оңтүстікке қарай арта түскендіктен, Вирджинияның құл заңдары да қатаңдады, ал Гаитиден француз плантаторлары Вирджинияға мыңдаған құлдармен келді. Уайт Вирджинияны 19 ғасырдың басында қалыптасқан құлдыққа негізделген құқықтық және экономикалық жүйеден ауыртпалық етуге бағытталған екі заңдық пікірдің авторы болды. Уайт пен Пендлтон екеуі де Плезантс – Плезантс ісінде құлдарға бостандық берген канцлерлік сот алқасында отырды. Бірақ бұл шешімге шағым түсті, ал 1799 жылы Вирджинияда азаттыққа қарсы істерде қазылар алқасында отыруға құлдарды азат етуге қарсыларға тыйым салатын заң қабылданғаннан кейін, Уайттың шешімін Пендлтон мен Роан басқарған апелляциялық сот өзгертті. Бұл іс квакерлердің 1771 жылғы өсиетіне қатысты, ол Вит пен Джефферсон Вирджинияда құлдарды азат етуді заңдастырған 1782 жылғы заң жобасын жасағанға дейін құлдарды азат етуді көздеген. Роберт Плезантс және оның бірнеше туыстары, кейінгі әкесінің өтініші бойынша, шамамен 100 құлды азат етті, олар заңдастырылғаннан кейін және 30 жасқа толғаннан кейін, өсиетте көрсетілгендей, азаттыққа шықты. Плезантстар сондай-ақ құлдарды азат ету заңдарын белсенді түрде қолдады және 1790 жылы Вирджиниялық азат ету қоғамын құрды. Маршалл мен Джон Уорден құлдардың бостандықтарын іздеуді, ал Плезантс әкесінің өсиетін орындаушы ретінде, олар өсиеттік нұсқауларды орындамаған туыстарын бірлесіп сотқа берді. (1806) Пол Финкельманның сөзіне сәйкес, Уайт «сот арқылы құлдықты жоюға біржақты түрде тырысты». Жэки Райт, құл, өзінің және екі баласының бостандығы үшін Хоулдер Хадгинске (ол, әрине, Честервиллді Уайттан сатып алған) сотқа шағымданып, өтініш білдірді. Райт өзінің талабын американдық үндістерден шыққандығымен негіздеді, оның ішінде Баттервуд Нан есімді әйел де бар. Осы уақытқа дейін Вирджинияда үндістер бос адамдар саналды. Уайт Райттың пайдасына екі негіз бойынша шешім шығарды. Ол әйелдерді тексеріп, отбасының үш буынының тек үнді және ақ нәсілді екенін, африкалық тегінің ешқандай дәлелі жоқ екенін анықтады. Хадгинс Райттың құл анадан шыққандығын нақты дәлелдемегендіктен, Уайт Райтты және оның балаларын «презумптивті түрде бос» деп санады. Сонымен қатар, Уайт «1776 жылғы Құқықтар декларациясының салдарынан Вирджинияда барлық адамдар бос» деп мәлімдеді. Бұл замандас Бром мен Бетт – Эшли ісіндегі шешімге ұқсас болды, онда Массачусетс конституциясы барлық адамдарға бостандық береді деп танылды. Хадгинс Вирджиния Жоғарғы сотына Уайттың қазасынан кейін шағымданған кезде, барлық судьялар бірауыздан Уайттың Райтқа бостандық беру туралы шешімін растады, бірақ тек шектеулі негізде. Уайттың бұрынғы студенті Сент-Джордж Такер Уайттың тек штаттағы үнділік құлдықтың ерекше және шектеулі сипаты туралы шешімін растады. Істегі екінші кең ауқымды пікір судья Спенсер Роаннан, тағы бір Уайттың бұрынғы студентінен келді, ол үндістердің бостандығына қарсы тұрып, Хадгинсті бостандығын іздегендердің қара нәсілдік тегін дәлелдемеуі үшін айыптады. Осылайша, барлық апелляциялық судьялар екі онжылдыққа созылған Құқықтар декларациясы қара нәсілді адамдарға қолданылмайды деп шешті. Такер (құл иесі) осы сот жолынан бас тартса да, ол азат етуді қолдады және басқа саяси платформаларда азат ету үшін күресін жалғастырды.

Wythe for years followed Virginia precedent (including the 1768 case Blackwell v. Wilkinson) as he adjudicated chancery cases treating slaves as property. Slavery matters often went to chancery, because there were no remedies at law. Virginia slave laws also became more severe as Richmond's importance as a slave trading center for points further south continued to increase, and French planters from what became Haiti came to Virginia with thousands of slaves. Wythe authored two legal opinions that attempted to steer Virginia away from the slave based legal and economic system that entrenched in the early 19th century. Wythe and Pendleton both sat on the chancery court bench which granted freedom to slaves in Pleasants v. Pleasants. However, that decision was appealed, and in 1799, after Virginia passed a law forbidding abolitionists from serving on juries in freedom suits, Wythe's decision was modified by the appellate court led by Pendleton and Roane, both former students of Wythe. This case concerned a Quaker's 1771 will, which purported to free slaves before Wythe and Jefferson drafted the 1782 law which legalized manumission in Virginia. Robert Pleasants and some of his siblings had freed about 100 slaves as his late father had requested, after manumission became legal and they turned 30 years old, as the will specified. Pleasants also lobbied extensively for manumission laws and founded the Virginia Abolition Society in 1790. Marshall and John Warden represented the slaves seeking their freedom, and Pleasants as executor of his father's will, as they jointly sued the siblings who failed to obey the testamentary instruction. (1806), Wythe "singlehandedly tried to abolish slavery by judicial interpretation," according to Paul Finkelman. Jackey Wright, a slave, sued Houlder Hudgins (who, incidentally, had purchased Chesterville from Wythe) for freedom for herself and her two children. Wright based her claim on her descent from American Indians, including a woman named Butterwood Nan. Indians were considered free in Virginia by this time. Wythe ruled in favor of Wright on two grounds. He examined the women and noted that all three generations of the family showed only Indian and white ancestry, with no evidence of African ancestry. Because Hudgins did not provide definite proof of Wright's descent from a slave mother, Wythe considered Wright and her children "presumptively free". Alternatively, Wythe held that "all men were presumptively free in Virginia in consequence of the 1776 Declaration of Rights." This was similar to a contemporary ruling in Brom and Bett v. Ashley, which held that Massachusetts' constitution upheld freedom for all men. When Hudgins appealed to the Virginia Supreme Court after Wythe's murder, all judges unanimously affirmed Wythe's decision allowing Wright freedom, but only on limited grounds. Wythe's former student St. George Tucker affirmed Wythe's ruling only on the particular and limited nature of Indian enslavement in the state. The other extensive opinion in the case was by Judge Spencer Roane, another former student of Wythe, who contrasted the presumption of freedom for Indians, as well as condemned Hudgins for failing to introduce evidence of any black ancestry of those seeking their freedom. Thus, all the appellate judges held that the two decades old Declaration of Rights did not apply to blacks. Although Tucker (a slaveholder) rejected this judicial route to freedom, he had written in favor of emancipation and continued to fight for emancipation in other political venues.

Өлім туралы аңыз

1805 жылға қарай Уайттың әпкесінің немересі, 17 жасар Джордж Уайт Суини, есімдесіне келген қарт кісімен бірге тұруға келді. Келесі көктемде Уайт Суинидің кейбір кітаптарын ұрлағанын, мүмкін құмар ойнап, ерсіз өмір салтын ұстап жүргенін түсінді. 1806 жылдың басында Уайт өсиетін қайта қарады, себебі Томас Джефферсон жас мулат Браунды оқытуға келіскен еді, бірақ Браун Суиниден бұрын қайтыс болса, бұл жаңа талаптар күшін жойар еді. 1806 жылдың 25 мамырында Уайт, Броднакс және Браун ауыр сырқатқа шалдықты. Ричмондтың жетекші дәрігерлері, Уайттың ескі досы Джеймс МакКлург, Джеймс МакКоу және оның жеке дәрігері Уильям Фуши бастапқыда холера деп күдіктенді, Уайттың уланғанын жоққа шығарды. Екі күннен кейін Суини Уайттың шотына салынған 100 долларлық чекті ақшаға айналдыруға тырысты, бұл банкке күдіс тудырды, өйткені Уайттың ауруы қала бойынша жаңалық болған еді. Банк Уайттың бұрын қол қоюдан бас тартқан бірнеше чегін қайтарды. Ауыр сырқатқа шалдыққан, бірақ заңдық мәселелермен айналысуға тырысып, Уайт Суини үшін кепілдік беруден бас тартты, ол түрмеге қамалды. Браунның 1 маусымда қайтыс болғанын естігеннен кейін Уайт Эдмунд Рэндольф жазған өсиетіне қосымшаны қол қойды, онда Джордж Суини мұрадан айырылып, мүлік Чарльз, Джейн және Энн Суиниге берілді. Уайт сондай-ақ дәрігерлерге «мені кесіңдер» деді. МакКлург жиі қан тастауды қолданғанмен, дәрігерлер Уайт өлімінен кейін оның денесін зерттеуді сұраған деп келісті. Қызығы, Хоулдер Хадгинс кем дегенде екі бауырластың мүлікті басқарушысы болды, олар Уайттың мұрагерлеріне айналды. Броднакс жазылып кетті (бірақ өмірінің соңына дейін салдарына ұшырады және Джефферсоннан біршама көмек алды). Броднакс көптеген адамдарға Суини таңертеңгі кофесіне ұнтақ салып қойғанын көргенін айтты. Басқа қара нәсілді куәгерлер Суинидің түрмеден қағазды тастағанын көрді, онда тышқан уы бар еді. Алайда екі сот та Виргинияның нәсілдік заңдары қара нәсілділердің сотта куәлік беруіне тыйым салғанын мәлімдеді. Уайт 1806 жылдың 8 маусымында қайтыс болды, ал Суини Уайт пен Браунды мырышпен улады деп айыпталды. Белгілі адвокаттар Уильям Уерт пен Эдмунд Рэндольф Суиниді қорғады. Прокурор Филип Норборн Николас, Рэндольфтің күйеу баласы болды. Бастапқыда судьялар Браунның нәсіліне байланысты оған қатысты қылмыстық істі тоқтатты. Төрешілер алқасы Суиниді Уайтты өлтіргенінен босатып жіберді. Кейбіреулер бұл үкімді нашар жасалған мәйіт тіліміне (мырышқа арналған белгілі сынақтарды қолданбағандықтан) және дәрігерлердің күмәнді куәліктеріне байланысты деп есептеді. Басқалары Виргиния заңын кінәлады, ол 1732 жылдан бері қара нәсілді куәгерлердің куәлігін, еркін немесе құл болсын, тыйым салған. Жеке сотта Суини чек жалғандағаны үшін кінәлі деп танылды. Алайда, бұл үкім Уайт пен Джефферсон бірнеше жыл бұрын жасаған жалған заңдағы техникалық қатеге байланысты апелляцияда күшін жойды (қылмыс тек жеке тұлғаларға қарсы екенін, банк сияқты корпорацияларға қарсы емес екенін мойындады). Суини Теннессиге кетіп қалды. Содан кейін ол ат ұрлағаны үшін сотталып, түрмеге қамалды деген хабар бар. Содан кейін ол тарихтан жоғалып кетті.

By 1805, a grandson of Wythe's sister, 17 year old George Wythe Sweeney, had come to live with his elderly namesake. The following spring, Wythe realized Sweeney had stolen some of his books, probably to repay gambling debts and support a dissolute lifestyle. Wythe also revised his will in early 1806 because Thomas Jefferson had agreed to educate the young mulatto Brown, although those new provisions would have no effect if Brown died before Sweeney, as happened. On May 25, 1806, Wythe, Broadnax, and Brown all became violently ill. Richmond's leading doctors, Wythe's old friend James McClurg, James McCaw and his personal physician William Foushee at first suspected cholera, dismissing Wythe's claims of being poisoned. Two days later, Sweeney tried to cash a $100 check drawn on Wythe's account, which the bank found suspicious because Wythe's illness had become news throughout the city. The bank retrieved several earlier checks, which Wythe had previously denied signing. Gravely ill but still trying to work on legal matters, Wythe refused to post bail for Sweeney, who was jailed. Upon hearing that Brown had died on June 1, Wythe signed a codicil to his will drafted by Edmund Randolph that disinherited George Sweeney in favor of Charles, Jane and Ann Sweeney. Wythe also told the doctors "cut me." Although McClurg often used bloodletting, the doctors agreed that Wythe actually called for an autopsy after his death. Oddly, Houlder Hudgins served as administrator for at least two of the siblings, who became Wythe's heirs. Broadnax recovered (although she ultimately suffered the effects for the rest of her life and received some support from Jefferson). Broadnax told many people that she had seen Sweeney put a powder in their morning coffee. Other black witnesses saw Sweeney drop paper from the jail, which appeared to contain rat poison. However, both trial judges agreed that Virginia race laws prohibited blacks from testifying at the trial. Wythe died on June 8, 1806, and Sweeney was charged with poisoning Wythe and Brown with arsenic. Prominent attorneys William Wirt and Edmund Randolph defended Sweeney. The prosecutor was Philip Norborne Nicholas, Randolph's son in law. Early on, the judges quashed the murder charge relating to Brown because of his race. A jury acquitted Sweeney of Wythe's murder. Some attributed the verdict to the botched autopsy (which failed to use well known tests for arsenic), and equivocal testimony by the physicians. Others blamed Virginia law, which since 1732 forbade testimony by black witnesses, whether free or enslaved. In a separate trial for check forgery, Sweeney was convicted. However, that conviction was overruled on appeal based on a technicality in the forgery law that Wythe and Jefferson had drafted years earlier (recognizing the crime only against individual victims, not against corporations such as the bank). Sweeney left for Tennessee. There, he reportedly was later convicted and jailed for stealing a horse. Afterward he disappeared in history.