Евген Бостик – американдық саксофоншы, джаз, свинг, блюз стилдерін дамытқан. "Flamingo", "Harlem Nocturne" сияқты хиттерімен танымал, Джон Колтрейнге әсер еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз саксофонист
American jazz saxophonist
Юджин Эрл Бостич (25 сәуір 1913 – 28 қазан 1965) – американдық альт саксофонист. Бостиктің дискографиясы алуан түрлі болды, оның музыкалық туындылары джаз, свинг, жамп блюз және соғыстан кейінгі американдық ритм-н-блюз стилін қамтыды, оның бастамасы болды. Оның "Flamingo", "Harlem Nocturne", "Temptation", "Sleep", "Special Delivery Stomp" және "Where or When" сияқты бірнеше танымал хиті болды, олардың барлығы оның мүйізіндегі ерекше дауыстық өрнегін көрсетті. Ол Джон Колтрейнге зор әсер етті.
Eugene Earl Bostic (April 25, 1913 – October 28, 1965) was an American alto saxophonist. Bostic's recording career was diverse, his musical output encompassing jazz, swing, jump blues and the post war American rhythm and blues style, which he pioneered. He had a number of popular hits such as "Flamingo", "Harlem Nocturne", "Temptation", "Sleep", "Special Delivery Stomp", and "Where or When", which all showed off his characteristic growl on the horn. He was a major influence on John Coltrane.
Мансап
Бостик 1913 жылы Оклахома штатының Тулса қаласында дүниеге келген. Ол 18 жасында Теренс Холдердің "Он екі қуаныш бұлты" тобына қосылғанда кәсіби музыкант болды. Бостик 1939 жылғы қазан айында Лайонел Хэмптонмен, Чарли Кристианмен, Клайд Хартпен және Биг Сид Кэтлеттпен бірге алғашқы жазбасын жасады. Осыған дейін ол Fate Marable тобымен Нью-Орлеандағы өзен кемелерінде өнер көрсеткен. Бостик Нью-Орлеандағы Ксавьер университетін бітірген. Small's Paradise-да ойнағанда ол гитара мен трубаны бірге тартып орындады. 1940 жылдардың басында ол Минтонның ойын үйінде өткен танымал джем-сессияларының тұрақты және құрметті қатысушысы болды. 1945 жылы ол жеке тобын құрып, Majestic лейблінде өз атымен алғашқы жазбаларын шығарды. 1950 жылдардың басында Бостик әйелімен Нью-Йорктегі Куинс округінің Сент-Олбанс қаласындағы Аддисли Паркте тұрды, онда көптеген басқа да джаз жұлдыздары мекен еткен. Содан кейін ол Лос-Анджелеске көшіп, жүрек ауруынан кейін аранжировкалар жасауға көшті. Лос-Анджелесте "Flying Fox" деп аталатын жеке R&B клубын ашты.
Bostic was born in 1913 in Tulsa, Oklahoma. He turned professional at the age of 18 when he joined Terence Holder's "Twelve Clouds of Joy". Bostic made his first recording with Lionel Hampton in October 1939, with Charlie Christian, Clyde Hart and Big Sid Catlett. Before that, he performed with Fate Marable on New Orleans riverboats. Bostic graduated from Xavier University in New Orleans. While playing at Small's Paradise, he doubled on guitar and trumpet. During the early 1940s, he was a well respected regular at the famous jam sessions held at Minton's Playhouse. He formed his own band in 1945 and made the first recordings under his own name for the Majestic label. During the early 1950s, Bostic lived with his wife in Addisleigh Park in St. Albans, Queens, in New York City, where many other jazz stars made their home. After that, he moved to Los Angeles, where he concentrated on writing arrangements after suffering a heart attack. He opened his own R&B club in Los Angeles, known as the Flying Fox.
Өлім
Бостич 1965 жылғы 28 қазанда Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында өнер көрсетіп жатқанда жүрек талмасынан қайтыс болды. 1965 жылғы 2 қарашада Оңтүстік Калифорниядағы Инглвуд паркі зиратына жерленді. Қош сау салу рәсімінде Слэппи Уайт және Луис Прима құрметті көтерілгендердің қатарында болды. Бүгінде ол қарапайым қара тақтадан жасалған қабір тасына жатқанда тынығады, қабір тасында оның аты, туған және қайтыс болған күні, сондай-ақ жалғыз саксофон бейнеленген. Ол Чет Бейкер, Рей Чарльз және Элла Фицджеральд сияқты басқа да көрнекті музыканттардың қабірінен көп алшақ емес жерде жатыр, Элла Фицджеральд Эрлден дәл төрт жыл кейін дүниеге келген. Бостич 1993 жылы Оклахома джаз даңқы залына енгізілді.
Bostic died on October 28, 1965, from a heart attack in Rochester, New York, while performing with his band. He was buried in Southern California's Inglewood Park Cemetery on November 2, 1965. Honorary pallbearers at the funeral included Slappy White and Louis Prima. Today he rests under a simple black slate gravemarker inscribed with his name, birth/death dates, and a solo saxophone, located not far from other musical luminaries as Chet Baker, Ray Charles, and Ella Fitzgerald, who was born exactly four years after Earl. Bostic was inducted into the Oklahoma Jazz Hall of Fame in 1993.
Стиль және әсері
Бостик Сидни Бечеттің және (Джеймс Мудидің айтуынша) Джон Колтрейннің де ықпалында болды. Колтрейн 1960 жылы Down Beat журналына Бостиктің "мұражайымда маған көп нәрсе үйреткенін" айтты. Оның аспапты игеруі керемет, ол көптеген тәсілдерді біледі. Муди "Бостик өзінің аспабын сыртынан, артқы жағынан және астынан білетінін" айтты. Егер Бостиктің керемет уақытты тоқтату хорларын және оның ұзақ сололық жұмысын мұқият тыңдасаңыз, Колтрейннің "дыбыс парақшаларының" тамыры анық көрінеді. Бостиктің ертедегі джаз сололары Бенни Картердің ұзын ағып жатқан саптарына ұқсас. Бостикке еуропалық концерттік музыка, бибоп және оның Оклахома тамырына байланысты дыбыстар да әсер еткен. Бостик жазбаларын сатуға қызығушылық танытқанын және концерттер кезінде өзінің құрметті жанкүйерлеріне қуаныш сыйлау үшін өзінің танымал сололарын нотадан нотаға жазып алғанын мойындады. Дегенмен Бостик әрқашан импровизация жасауға дайын болды. Бостиктің саксофондағы шеберлігі аңызға айналған, және ол "Up There in Orbit", "Earl's Imagination", "Apollo Theater Jump", "All On", "Artistry by Bostic", "Telestar Drive", "Liza", "Lady Be Good" және "Tiger Rag" сияқты жазбаларда айқын көрінеді. Ол Чарли Паркерге қарсы тұра білген, теңдесі жоқ сыбайлас жемқор ретінде танымал болды. Альт-саксофонист Лу Дональдсон Паркердің Минтон клубындағы бір сеанста Бостиктен жеңілгенін еске алды. Дональдсон Бостиктің "мен білген ең ұлы саксофоншы болғанын" айтты. Бостик Минтон клубында болды, Чарли Паркер келді. Олар "Sweet Georgia Brown" немесе басқа да бір әнді орындады, ол Чарли Паркерге саксофон сабағын берді. Енді сіз оны көресіз, біз оны жеңіп алуға жүгіреміз деп ойлаймыз, бірақ ол сізді ақымаққа айналдырады. Өйткені ол үш октавада қаттырақ, күштірек және жылдам ойнайтын еді. Арт Блейки "Бостиктен гөрі саксофон туралы ешкім білмейтін, тіпті Бёрд та, техникалық жағынан. Бостикпен жұмыс істеу - саксофон университетіне бару сияқты. Колтрейн Бостикпен ойнағанда, көп нәрсе үйренгенін білемін". Ол тізесін пайдаланбай, төменгі А нотасынан бастап, альтиссимо диапазонына дейін саксофонды басқара алды, ал басқа саксофонистер оған батылы жеткенге дейін көп жылдар өтті. Бостик альтиссимо диапазонында әуендерді кемелді орындады. Ол кез келген тоналдықта, кез келген темпте, кез келген гармониялық өзгерісте керемет ойнай алатын. Бенни Голсон Бостикті "өмірімде естіген ең жақсы техник" деп атады, ол "Ол мүйіздің төменгі жағынан бастай алады және ноталарды өткізіп, оны гитара сияқты мүйізге шығарады. Ол циркулярлы тыныс алуды мен оның не екенін білместен бұрын-ақ білетін. Бұл 50-жылдардың басында болды. Оның бір ғана нотаны ойнаудың сансыз тәсілдері бар еді. Ол екі, үш тіл білетін. Ол маған көптеген техникалық нәрселерді көрсетіп, көмектесті". Бостик өзінің Мартин Комитеті үлгісіндегі альт-саксофонында тенорлық саксофон қамысын және Beechler ауыздығын қолданды. Бостик блюздің шебері болды және ол бұл шеберлігін әртүрлі музыкалық жағдайда қолданды. Ол көптеген коммерциялық альбомдарды жаздырғанымен, Кинг лейблінде джаз негізіндегі кейбір ерекшеліктер бар: "Bostic Rocks Hits of the Swing Age", "Jazz As I Feel It" және "A New Sound". "The Major and the Minor" және "Earl's Imagination" сияқты шығармалар оның гармония туралы терең білімін көрсетеді. 1951 жылы Бостик Дина Вашингтонмен R&B айналымында сәтті гастрольде болды. Бостик сұхбаттарда әрқашан жақсы киінетін және сөзге шешен болатын. Оның тікелей эфирдегі қойылымдары коммерциялық мақсаттардан бас тартуға мүмкіндік берді, ал осы шоулардың куәгерлері оны көрермендерді таң қалдыратын техникалық көріністермен ашуға мәжбүрлегенін еске алады. Ол әрқашан шоумен болды, ол Soupy Sales телешоуында пайда болды және саксофонда ойнап жатып, Soupy-ден гөрі "Soupy Shuffle" биін жақсы биледі. 1940-жылдардың аяғында Бостик кең аудиторияға жету үшін өзінің стилін өзгертті. Жаңа дыбыста оның ерекше ырғағы, джаз түріндегі жазбаларына қарағанда қысқа фразалары, билеуге болатын кері соққыға баса назар аударылуы және "әрбір нота мен фразадан ырғақты барынша жоғары бағалаудың" жаңа тәсілі пайда болды. Ол "All The Things You Are" әнінің қайталанбас нұсқасын жазды, оны Playboy лейблі шығарды. 1959 жылдың тамызында ол Чикагодағы атақты Плейбой джаз фестивалінде сол кездегі ірі джаз жұлдыздарымен бірге өнер көрсетті. Бостик Курт Мормен сұхбаттасып, импровизацияға деген көзқарасын талқылады. "Әрине, мен қарапайым қайталанатын әуен үлгілерін ұнататын бірнеше музыканттардың бірімін, және мен ойнағанның барлығында, мен әрқашан негізгі әуенді есімде сақтап, мағыналы инверсиялар мен вариацияларды жасауға тырысамын. Мен қарапайым блюзді ұнатамын. Блюзде барлығы бар: негізгі ырғақтық сапа, шынайы лирикалық мазмұн, маңызды және негізгі аккорд құрылымы және, бәлкім, ең бастысы, жекелік. Блюз бен джаз ажырамас". Бостиктің жазбалар мансабы әртүрлі болды, ол кішкентай топтағы свинг негізіндегі джаз, биг-бэнд джаз, жамп-блюз, орган негізіндегі топтар және көптеген коммерциялық табыстарды қамтыды.
Bostic was influenced by Sidney Bechet and (according to James Moody) John Coltrane was in turn influenced by Bostic. Coltrane told Down Beat magazine in 1960 that Bostic "showed me a lot of things on my horn. He has fabulous technical facilities on his instrument and knows many a trick." Moody mentioned that "Bostic knew his instrument inside out, back to front and upside down." If one listens carefully to Bostic's fabulous stop time choruses and his extended solo work, the roots of Coltrane's "sheets of sound" become clear. Bostic's early jazz solos bear similarity to Benny Carter's long flowing lines. Other influences on Bostic include European concert music, bebop and the sounds associated with his Oklahoma roots. Bostic admitted that he was interested in selling records and he went as far as to write out his popular solos note for note in order to please his admiring fans during concerts. Nonetheless, Bostic was always ready to improvise brilliantly during his live performances. Bostic's virtuosity on the saxophone was legendary, and is evident on records such as "Up There in Orbit", "Earl's Imagination", "Apollo Theater Jump", "All On", "Artistry by Bostic", "Telestar Drive", "Liza", "Lady Be Good" and "Tiger Rag". He was famous as a peerless jammer who held his own against Charlie Parker. The alto saxophonist Lou Donaldson recalled seeing Parker get burned by Bostic during one such jam session at Minton's. Donaldson said that Bostic "was the greatest saxophone player I ever knew. Bostic was down at Minton's and Charlie Parker came in there. They played 'Sweet Georgia Brown' or something and he gave Charlie Parker a saxophone lesson. Now you'd see him, we'd run up there and think that we're going to blow him out, and he'd make you look like a fool. Cause he'd play three octaves, louder, stronger and faster." Art Blakey remarked that "Nobody knew more about the saxophone than Bostic, I mean technically, and that includes Bird. Working with Bostic was like attending a university of the saxophone. When Coltrane played with Bostic, I know he learned a lot." He was able to control the horn from low A without using his knee up into the altissimo range years before other saxophonists dared to stray. Bostic played melodies in the altissimo range with perfect execution. He could play wonderfully in any key at any tempo over any changes. Benny Golson, who called Bostic "the best technician I ever heard in my life," mentioned that "He could start from the bottom of the horn and skip over notes, voicing it up the horn like a guitar would. He had circular breathing before I even knew what circular breathing was – we're talking about the early 50s. He had innumerable ways of playing one particular note. He could double tongue, triple tongue. It was incredible what he could do, and he helped me by showing me many technical things." Bostic used a Beechler mouthpiece with a tenor saxophone reed on his Martin Committee model alto sax. Bostic was a master of the blues and he used this skill in a variety of musical settings. Although he recorded many commercial albums, some notable jazz based exceptions on the King label include Bostic Rocks Hits of the Swing Age, Jazz As I Feel It and A New Sound. Compositions such as "The Major and the Minor" and "Earl's Imagination" display a solid knowledge of harmony. In 1951, Bostic successfully toured with Dinah Washington on the R&B circuit. Bostic was always well dressed and articulate during interviews. His live performances provided an opportunity for a departure from his commercial efforts and those who witnessed these shows remember him driving audiences into a frenzy with dazzling technical displays. Always the consummate showman, he appeared on the Soupy Sales TV show and danced the "Soupy Shuffle" better than Soupy while playing the saxophone. During the late 1940s, Bostic changed his style in a successful attempt to reach a wider audience. The new sound incorporated his unmistakable rasp or growl, shorter lines than in his jazz based recordings, emphasis on a danceable back beat and a new way of wringing " the greatest possible rhythmic value from every note and phrase." He recorded an inimitable version of "All The Things You Are" released on the Playboy label. In August 1959, he performed at the famous Playboy Jazz Festival in Chicago on the same bill as the major jazz stars of the time. Bostic discussed his approach to improvising in an interview with Kurt Mohr. "Of course I am maybe one of the few musicians who like simple recurring melody patterns and in all my playing I try to keep a basic melody line in my mind and attempt to develop meaningful inversions and variations I like the basic blues The blues has it all; basic rhythmic quality, genuine lyric content, essential and basic chord structure and maybe above all else, personality. Blues and jazz are inseparable." Bostic's recording career was diverse and it included small group swing based jazz, big band jazz, jump blues, organ based combos and a string of commercial successes.