Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық саясаткер (1885–1973)
Irish politician (1885–1973)
Джеральд Боланд (25 мамыр 1885 – 5 қаңтар 1973) – ирландиялық «Фианна Фейл» партиясының саясаткері, 1939 жылдан 1948 жылға дейін және 1951 жылдан 1954 жылға дейін Әділет министрі, 1936 жылдан 1939 жылға дейін Жер министрі, 1933 жылдан 1936 жылға дейін Пошта және телеграф министрі, ал 1932 жылдан 1933 жылға дейін Үкімет Бас қамшысы қызметін атқарды. Ол 1961 жылдан 1969 жылға дейін сенатор, 1923 жылдан 1961 жылға дейін Роскоммон сайлау округінің депутаты болды. Боланд ирландиялық революциялық кезеңде белсенділік танытып, Ирландияның тәуелсіздік соғысы мен азамат соғысында қатысты, соңғысында оның ағасы Гарри Боланд қаза тапты. Соғыстардан кейін Боланд республикашыларды «Синн Фейннен» шығарып, «Фианна Фейлге» қосылғандардың бірі болды, бұл қадам абстиненционизм мәселесіне байланысты болды. 1932 жылы «Фианна Фейл» билікке келгеннен кейін Боланд үкімет кабинетінің тұрақты мүшесіне айналды, ең бастысы – Ирландияның ең ұзақ қызмет еткен Әділет министрі ретінде танылды. Өзінің либералдық көзқарастарына және берік ирландиялық республикалық сенімдеріне қарамастан, Әділет министрі ретінде ол үкіметтен ирланд азаматтарына қатысты қатаң саясатты жүзеге асыруды жиі сұрады, мақсаты – Ирландия Республикалық Армиясының Ирландия мемлекетін Екінші дүниежүзілік соғысқа тартуына жол бермеу болды.
Gerald Boland (25 May 1885 – 5 January 1973) was an Irish Fianna Fáil politician who served as Minister for Justice from 1939 to 1948 and 1951 to 1954, Minister for Lands from 1936 to 1939, Minister for Posts and Telegraphs from 1933 to 1936 and Government Chief Whip from 1932 to 1933. He served as a Senator from 1961 to 1969 and a Teachta Dála (TD) for the Roscommon constituency from 1923 to 1961. Boland was active during the Irish revolutionary period, fighting in both the Irish War of Independence and the Irish Civil War, the latter of which saw the death of his brother Harry Boland. Following the wars, Boland was amongst those who lead Republicans out of Sinn Féin and into Fianna Fáil following a split over abstentionism. When Fianna Fáil came to power in 1932, Boland became a perennial member of the cabinet, most notably as Ireland's longest serving Minister for Justice. Despite being socially liberal in his own views and a committed Irish republican, as Minister for Justice he was frequently asked by the government to enforce hardline policies against Irish citizens in order to prevent the Irish Republican Army from drawing the Irish state into World War II.
Ерте өмір
Манчестерде туған Джеральд Боланд Джеймс Боланд пен Кейт Боландтың (қыздығы Вудс) ұлы болды. Ол жұбайдың үш ұлының (соның ішінде Гарри Боланд) және екі қызының екінші баласы және үлкен ұлы еді. Оның отбасы екі тараптан да бейілді ирланд ұлтшылдары болды; әкесі жастығында фениан болған, Чарльз Стюарт Парнеллдің адал жақтасы, кейін Ирланд Республикалық Бауырластығының (IRB) мүшесі болды. Әкесі Ирландияның Ұлттық Жеңіссіздерімен де байланыста болды, және олармен байланысы оның бір кезде Нью-Йорк қаласына қашуына себеп болды. Әкесі Джеймс пен ағасы Джектың жолын қуа отырып, Джеральд және оның ағалары Гарри мен Нед 1913 жылы құрылған Ирландиялық еріктілерге қосылды, Артур Гриффитпен бірге бір ротада қызмет етті. 1916 жылы Пасха көтерілісі туралы хабар тарағанда Боланд Крукслингтегі жұмысын дереу тастады, бірақ бұйрықтың кері қайтарылғанын білгенде қатты көңілі қалды. Пасха дүйсенбісінде көтеріліс басталғанда, ол Джейкобс Миллге барып, Томас МакДонағтың басшылығымен шайқасты. Ресми капитуляциядан кейін Боланд тұтқындалып, Уэльстегі Фронгох тұтқын лагеріне қамалды, онда ол басқа да белгілі революциялық көшбасшылармен, соның ішінде ағасы Гарридің досы Майкл Коллинзбен байланысқа келді. Ол және оның ағалары 1921 жылғы Англо-Ирландия келісіміне қарсы болды. Боланд Блессингтондағы 2-Дублин бригадасының 3-батальонының (Оңтүстік Дублин) батальон командирі болды, бірақ Ирландия Азамат соғысының басында 1922 жылдың 7 шілдесінде тұтқындалды және 1924 жылдың шілдесіне дейін қамауда болды. Бостандыққа шыққаннан кейін, оның ағасы Гарри 1922 жылдың тамыз айында Дублиннің Скерридегі Гранд-отельде тұтқындауға тырысқан екі Ұлттық Армия офицерінің қолынан қаза тапты, одан кейін бірнеше күн өткен соң қайтыс болды. Боланд 1934 жылғы Әскери қызмет зейнетақысы туралы заңға сәйкес Ирландия үкіметінен зейнетақы алуға өтініш берді және 1916 жылдың 1 сәуірінен 1923 жылдың 30 қыркүйегіне дейінгі Ирландиялық еріктілер мен ИРА-дағы қызметі үшін 11 жыл мен 5/12 жыл C классы бойынша марапатталды.
Born in Manchester, Gerald Boland was the son of James Boland and Kate Boland (née Woods). He was the second child and eldest son among three sons (including Harry Boland) and two daughters of the couple. His family on both sides were staunch Irish Nationalists; his father had been a Fenian in his younger days, a devout follower of Charles Stewart Parnell, and later a member of the Irish Republican Brotherhood (IRB). His father also had ties to the Irish National Invincibles, and his association with them caused him to have to flee to New York City for a time. following in the footsteps of his father James, uncle Jack. Gerald and his brothers Harry and Ned subsequently joined the Irish Volunteers when that organisation was established in 1913, serving in the same company as Arthur Griffith. When news broke out of the Easter Rising in 1916 Boland immediately left his job in Crooksling, however, he was bitterly disappointed when he found out that the order was countermanded. When the rebellion began in earnest on Easter Monday, he made his way to Jacob's Mill where he fought under Thomas MacDonagh. Following the official surrender, Boland was arrested and interned at Frongoch internment camp in Wales, where he came into contact with other notable revolutionary leaders, including his brother Harry's friend Michael Collins. He and his brothers were opposed to the Anglo Irish Treaty of 1921. Boland was Battalion Commandant of 3 Battalion, 2 Dublin Brigade (South Dublin) in Blessington, County Wicklow, but was captured early on in Irish Civil War on 7 July 1922 and was interned until release in July 1924. On the outside, his brother Harry died some days after being shot, in August 1922, after two National Army officers attempted to arrest him at the Grand Hotel in Skerries, Dublin. Boland applied to the Irish government for a service pension under the Military Service Pensions Act, 1934 and was awarded 11 and 5/12 years service at Grade C for his service with the Irish Volunteers and the IRA between 1 April 1916 and 30 September 1923.
Басталуы
Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Боланд Синн Фейн партиясын негізгі республикалық партия ретінде құруға көмектесті. Түрмеде отырғанда, ол 1923 жылғы жалпы сайлауда Роскомон округінен Dáil Éireann депутаты (TD) болып сайлануға ұсынылып, сәтті өтті. Боланд 1923 жылдың қазан айында Килменхэм түрмесінде аштық жариялағандардың қатарында болды. Аштық оның бостандыққа шығуына әкелмеді, ал Боланд сол кезде тірі қалғанына йогамен айналысқанын жатқызады. Бұл оқиғалар Гарда Сиоханаға қарсы ИРА тарапынан жауап шараларын тудырды. Кейін Боланд қатаң шаралар енгізіп, өлім жазасы қарастырылған әскери сот құрды, бірақ үкіметтен қайта қараудан басқа шағымдану мүмкіндігі болмады. Барлығы он екі адам кінәлі деп танылды, олардың алтасына өлім жазасы берілді, ал қалған алтасының жазасы түрмеге ауыстырылды. Өлім жазасына кесілгендердің арасында ИРА штабының бастығы міндетін атқарушы Чарли Керинс болды. Әділет министрі ретінде Боланд соғыс кезеңіндегі цензура саясатын жүзеге асыруды міндетті болды, бірақ мемлекеттік цензура идеясын жақтырмай, цензуралық кеңес құрды, бұл оның бейтараптығына күдік тудырмау мақсатында жасалды. Төтенше жағдай кезінде Боланд Ирландияның қатаң бейтараптық саясатын сақтау үшін бірнеше шетелдік агенттерді ұстауға жауапты болды. Осы кезеңде 500-ге жуық адам ұсталды, ал 600-ы 1939 жылғы «Мемлекетке қарсы қылмыстар туралы» жаңа заң бойынша сотталды. 1943 жылға қарай ИРА ұйымының жағдайы нашарлап, әсіресе штаб бастығы тұтқындалып, түрмеге қамалғаннан кейін басшысыз қалды. Боланд пен Фианна Фейл партиясы 1944 жылғы жалпы сайлаудағы үлкен табыстан кейін олардың қатал саясатын сайлаушылар қолдайды деп сенді. 1947 жылы Боланд, де Валераны қоса алған, Фианна Фейлдің төрт жетекші қайраткерінің қатарында «Локк дистиллериясының ісі» деген айыптауға ұшырады. Оливер Фланаган шетелдік бизнесмендердің дистиллерияны сатып алу құқығын алу үшін Фианна Фейл мүшелеріне пара бергенін мәлімдеді. Тергеу комиссиясы бұл талаптарды растайтын ешқандай дәлел таппады, бірақ бұл оқиға Фианна Фейл партиясына деген жұртшылықтың көзқарасын нұқсан келтірді.
Following the end of the Civil War, Boland helped to build up Sinn Féin as the main Republican party. While still imprisoned, he was selected to stand for Dáil Éireann as the TD for Roscommon, Harry's old seat, for the 1923 general election, in which he was successful. Boland was amongst those in Kilmainham Gaol who went on hunger strike in October 1923. The hunger strike did not result in his release and Boland credits his practice of Yoga with keeping him alive at that time. These deaths sparked reprisals by the IRA on the Garda Síochána. Boland subsequently introduced tougher measures by setting up a military court with the death penalty with no provision for appeal except for a review by the government. In all, twelve men were found guilty with six of them facing death and the remaining six having their sentences changed to imprisonment. Amongst those executed was Charlie Kerins, an acting Chief of Staff of the IRA. As Minister of Justice, Boland was also asked to enforce policies of wartime censorship, however, finding the idea of the state censorship distasteful he established a censorship board to avoid accusations of bias. During the Emergency, Boland was also responsible for the detention of several foreign agents in pursuit of Ireland's strict policy of neutrality. During this time some 500 individuals were interned and 600 were sentenced under the newly introduced Offences against the State Act, 1939. By 1943 the IRA were in disarray, particularly after the Chief of Staff was arrested and imprisoned, leaving the organisation without leadership. Boland and Fianna Fáil felt their hardline was backed by the electorate following strong returns for the party at the 1944 general election. In 1947, Boland was amongst four leading Fianna Fáil figures (including de Valera) of being involved in the "Locke's Distillery Scandal", an accusation brought by Oliver J. Flanagan that foreign businessmen were bribing members of Fianna Fáil in order to gain the right to purchase the distillery. A tribunal of inquiry found no evidence to support the claims, but nonetheless event tainted the public's view of Fianna Fáil.
Әділет министрі лауазымының екінші кезеңі
1948 жылға қарай Фианна Фейл 16 жыл бойы үзіліссіз үкіметте болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін сайлаушылар өзгеріс және жаңа бастама іздеді. Бұл қалауға жауап ретінде жаңа саяси партия – Clann na Poblachta пайда болды. Шон МакБрайд басқарған бұл жаңа партия Ирландияда соғыстан кейінгі жаңа саяси дәуірді бастауға тырысты, ал мұны істеу үшін Фианна Фейлді биліктен қуғызу қажет болды. Clann na Poblachta партиясында көптеген республикалық мүшелер болды және партияны белгілі бір жағдайларда Фианна Фейл мен Боландтың соғыс жылдарындағы қатал ұстанымына деген табиғи реакция деп санауға болады. Саяси шеңбердегі көптеген адамдар, тіпті Фианна Фейлдің ішіндегілер де, Clann na Poblachta жаңа күш болады деп ойлады. Де Валера әрқашан жалпы сайлау күнін таңдауда өте сақты және ол 1948 жылдың басында Clann na Poblachta ұлттық сайлауға толық дайын болмас бұрын жалпы сайлау жариялағанда бұл беделін тағы да нығайтты. 1948 жылғы жалпы сайлауда Clann na Poblachta және Фианна Фейлдің басқа да қарсыластары жақсы нәтижелер көрсетті, бірақ күтілгендей болған жоқ. Фианна Фейлді үкіметтен қуғызу үшін Дэйлдегі барлық партиялар мен бірқатар тәуелсіз депутаттар "Бірінші партиялық үкіметті" құруға мәжбүр болды. Бұл коалиция Clann na Poblachta партиясын Ирландия республикашылдығының дәстүрлі "жауы" саналатын Fine Gael партиясымен жұмыс істеуге мәжбүр етті. 1951 жылы коалиция тарап, сол жылғы сайлаудан кейін Фианна Фейл үкіметке қайта оралды, ал Боланд тағы да Әділет министрі болып тағайындалды.
By 1948, Fianna Fáil had been in government for an uninterrupted 16 years. With World War II finally over, the electorate sought change and a fresh start. Arising to meet this desire was the new political party Clann na Poblachta. Led by Seán MacBride, this new party sought to kick off a new post war political era in Ireland, and to do this meant removing Fianna Fáil from power. Many in Clann na Poblachta had Republican backgrounds and in some ways the party could be partially described as an organic reaction to Fianna Fáil and Boland's hardline stance during the war years. Many in political circles, including inside Fianna Fáil, thought Clann na Poblachta could be a new force to reckon with. However, de Valera always held a reputation for being cunning in selecting the dates of general elections, and he once again cemented that notion when he called for a general election in early 1948, before Clann na Poblachta was completely ready to contest a national election. At the 1948 general election Clann na Poblachta and other Fianna Fáil opponents did well, but not as well as expected. In order to remove Fianna Fáil from government, every single party in the Dáil and a number of independents had to form the unwieldy "First Inter Party Government". The coalition saw Clann na Poblachta forced to work with Fine Gael, considered the traditional "enemy" of Irish Republicanism. By 1951 the coalition collapsed and Fianna Fáil returned to government following that year's election, with Boland re appointed Minister for Justice.
Кейінгі жылдар
Боланд 1957 жылы министрлік лауазымға ұмтылмады, өйткені 1954 жылы жеңіліске ұшырағаннан кейін Фианна Фейл қайтадан билікке оралды. Дегенмен, оның ұлы Кевин, оның Дэйлдегі алғашқы мерзімі басталғанда, қорғаныс министрі болып тағайындалды. Осы кезде Боланд қарт, опысты саясаткер ретінде таныла бастады, оның Роскомоннан қолдауы азая бастады, ал Фианна Фейл Боландтың өзімен бірге Фианна Фейлден тағы бір кандидатты сайлауға мүмкіндік таппағанына риза болмады. 1961 жылғы жалпы сайлауда Боланд он төрт жалпы сайлау кампаниясында алғаш рет жеңіліске ұшырады. Дэйлдегі мандатын жоғалтқанына қарамастан, ол Сенатқа сайланды. Төрт жыл өткен соң, 1965 жылы ол Таоишиг Шон Лемас ұсынғандықтан Сенатқа қайта оралды. 1970 жылы қару дағдарысы кезінде Кевин Боланд Солтүстік Ирландия саясатына наразылық білдіріп, Чарльз Хоги мен Нил Блейнидің Уақытша ИРА-ға қару-жарақ жеткізуге қатысқан деген айыптамаларға байланысты үкімет тарапынан қызметтен алынуына жауап ретінде министр және Фианна Фейл хатшысы лауазымынан кетті. Джеральд Боланд да осыған ұқсас наразылық білдіріп, Фианна Фейлдің вице-президенті және сенімді тұлғасы лауазымынан кетті, бірақ партия мүшесі болып қала берді. Сондай-ақ ол премьер-министр Джек Линчтің басшылығына сенімсіздігін білдірді.
Boland did not seek ministerial office in 1957 when Fianna Fáil returned to power after its defeat in 1954. However, his son, Kevin, was appointed to the cabinet as Minister for Defence at the beginning of his first term in the Dáil. By this stage, Boland was beginning to be seen as an ageing warhorse, with his base in Roscommon started to slip and Fianna Fáil unhappy that Boland was unable to get a Fianna Fáil running mate elected alongside himself. At the 1961 general election, Boland was defeated for the first time in fourteen general election campaigns. In spite of losing his Dáil seat, he subsequently secured election to Seanad Éireann. Four years later in 1965, he returned to the Seanad, this time as a nominee by the Taoiseach Seán Lemass. In 1970, the outbreak of the Arms Crisis saw Kevin Boland resign as a Minister and as Secretary of Fianna Fáil in protest at the government's policy on Northern Ireland and in response to the sackings of Charles Haughey and Neil Blaney from the cabinet over allegations they had arranged for weapons to be provided to the Provisional IRA. Gerald Boland, in a similar protest, resigned as a vice president and as a trustee of Fianna Fáil, although he remained a member of the party. He also articulated his loss of confidence in the leadership of Taoiseach Jack Lynch.
Өлім
Джеральд Боланд 1973 жылдың 5 қаңтарында 87 жасында Дублинде қайтыс болды. Оның әйелі, Энни Боланд, 1970 жылы одан бұрын қайтыс болды. Ол үш қызы мен төрт ұлына мұрагер болды.
Gerald Boland died in Dublin at the age of 87 on 5 January 1973. His wife, Annie Boland, predeceased him in 1970. He was survived by his three daughters and four sons.