Сезам көшесінің тарихы: Балалар телеарнасының дамуы

Кіріспе

Америкалық мектепке дейінгі білім беру телешоуының тарихы

none
the history of the American preschool educational television show

The preschool educational television program Sesame Street was first aired on public television stations on November 10, 1969, and reached its 54th season in 2023. The history of Sesame Street has reflected changing attitudes to developmental psychology, early childhood education, and cultural diversity. Featuring Jim Henson's Muppets, animation, live shorts, humor and celebrity appearances, it was the first television program of its kind to base its content and production values on laboratory and formative research, and the first to include a curriculum "detailed or stated in terms of measurable outcomes". Initial responses to the show included adulatory reviews, some controversy and high ratings. By its 40th anniversary in 2009, Sesame Street was broadcast in over 120 countries, and 20 independent international versions had been produced. It has won eleven Grammys and over 150 Emmys in its history—more than any other children's show. The show was conceived in 1966 during discussions between television producer Joan Ganz Cooney and Carnegie Corporation vice president Lloyd Morrisett. Their goal was to create a children's television show that would "master the addictive qualities of television and do something good with them", programs created for them were widely criticized for being too violent and for reflecting commercial values. Producer Joan Ganz Cooney called children's programming a "wasteland", and she was not alone in her criticism. Many children's television programs were produced by local stations, with little regard for educational goals, or cultural diversity. As writer David Borgenicht stated, the use of children's programming as an educational tool was "unproven" and "a revolutionary concept". For example, they tended to show simple shots of a camera's eye view of a location filled with children, or they recreated storybooks with shots of book covers and motionless illustrated pages. The hosts of these programs were "insufferably condescending",

Early childhood educational research had shown that when children were prepared to succeed in school, they earned higher grades and learned more effectively. Children from low income families had fewer resources than children from higher income families to prepare them for school. Research had shown that children from low income, minority backgrounds tested "substantially lower" than middle class children in school related skills, and that they continued to have educational deficits throughout school. The field of developmental psychology had grown during this period, and scientists were beginning to understand that changes in early childhood education could increase children's cognitive growth. Because of these trends in education, along with the great societal changes occurring in the United States during this era, the time was ripe for the creation of a show like Sesame Street.

«Сезам көшесі» мектепке дейінгі білім беру телебағдарламасы алғаш рет 1969 жылдың 10 қарашасында қоғамдық телеарналарда көрсетілді және 2023 жылы 54-ші маусымына жетті. «Сезам көшесі» тарихы даму психологиясына, ерте балалық шақтағы білім беруге және мәдени әртүрлілікке қатысты көзқарастардың өзгеруін көрсетеді. Джим Хенсонның «Маппеттері», анимация, тірі эпизодтар, юмор және танымал адамдардың қатысуымен, бұл телешоу мазмұны мен өндіріс сапасын зертханалық және қалыптастыру зерттеулеріне негіздеген, сондай-ақ «өлшенетін нәтижелермен егжей-тегжейлі немесе айқындалған» оқу бағдарламасын енгізген алғашқы телебағдарлама болды. Шоуға алғашқы реакциялар құрметті пікірлер, кейбір даулар мен жоғары рейтингтерді қамтыды. 2009 жылы 40 жылдығына қарай «Сезам көшесі» 120-дан астам елде көрсетілді және 20 тәуелсіз халықаралық нұсқасы жасалды. Ол өзінің тарихында он бір «Грэмми» және 150-ден астам «Эмми» сыйлығын жеңіп алды – бұл басқа балалар шоуларынан көп. Шоу 1966 жылы теледидар продюсері Джоан Ганц Куни мен Карнеги корпорациясының вице-президенті Ллойд Моррисетт арасындағы әңгімелер кезінде туды. Олардың мақсаты «телевизияның құмарлық тудыратын қасиеттерін меңгеріп, онымен жақсы нәрсе жасау» болатын балалар телешоуын жасау еді. Олар үшін жасалған бағдарламалар тым зорлық-зомбылыққа толы және коммерциялық құндылықтарды көрсетеді деп сынға ілінді. Продюсер Джоан Ганц Куни балалар бағдарламаларын «шөл» деп атады, және ол өзінің сын-пікірінде жалғыз емес. Көптеген балалар телебағдарламалары жергілікті станциялармен жасалды, білім беру мақсаттарына немесе мәдени әртүрлілікке жеткілікті назар берілмеді. Жазушы Дэвид Боргенихт атап өткендей, балалар бағдарламаларын білім беру құралы ретінде пайдалану «дәлелденбеген» және «революциялық идея» болды. Мысалы, олар балалармен толған орынның камера көзінен қарапайым кадрларын көрсетуге бейім болды, немесе кітап мұқабалары мен қозғалмайтын суреттердің кадрларымен ертегі кітаптарын қайта жасады. Бұл бағдарламаларды жүргізушілер «көптіктен көңілін қалдыратын» еді. Төмен кірісті отбасылардың балалары жоғары кірісті отбасыларға қарағанда мектепке дайындалу үшін азырақ мүмкіндіктерге ие болды. Зерттеулер көрсеткендей, төмен кірісті, аз ұлттық топтардан шыққан балалардың мектеп дағдылары орта таптан шыққан балаларға қарағанда «қатты төмен» болды және олар мектепте білім беруде кемшіліктерді сезіне берді. Осы кезеңде даму психологиясы саласы өсті және ғалымдар ерте балалық шақтағы білім берудегі өзгерістер балалардың танымдық дамуын арттыра алатынын түсіне бастады. Білім берудегі осы тенденциялармен қатар, АҚШ-та болып жатқан үлкен әлеуметтік өзгерістердің нәтижесінде «Сезам көшесі» сияқты шоу жасауға қолайлы жағдай туды.

Басталуы

1962 жылдан бері Куни WNDT білім беру телеарнасында ток-шоулар мен деректі фильмдер шығарып келді, ал 1966 жылы Америкадағы кедейлік туралы деректі фильм үшін Эмми сыйлығын жеңіп алды. 1966 жылдың басында Куни мен оның күйеуі Тим Нью-Йорктегі пәтерінде кешкі асқа қонақтар шақырды; эксперименталды психолог Ллойд Моррисетт, «Сезам көшесінің қаржылық әкесі» деп аталған, және оның әйелі Мэри де қатысты. Кунидің басшысы Льюис Фридман, Куни оны «Сезам көшесінің атасы» деп атады, Карнеги корпорациясының вице-президенті ретінде Моррисетт кедей және аз ұлттық балаларға мектепке дейінгі білім берумен айналысатын ұйымдарға бірнеше миллион долларлық гранттар берді. Моррисетт пен басқа қонақтар тіпті шектеулі ресурстармен теледидар миллиондаған балаға жеткізудің тиімді жолы бола алады деп ойлады. Кештен кейін бірнеше күн өткен соң Куни, Фридман және Моррисетт Карнеги корпорациясының кеңсесінде кездесіп, жоспар жасады; олар теледидардың құмарлық күшін өз мақсаттары үшін пайдаланғысы келді, бірақ қалай екенін әлі білмеді. Кунидің «Мектепке дейінгі білім беруде теледидардың қолданылу мүмкіндіктері» атты зерттемесінде жаңа шоу назарды мүңкіп тұрған балаларға аударды, бірақ Куни мен шоу жасаушылары олар қалаған жетістікке жету үшін оның барлық әлеуметтік-экономикалық және этникалық топтардың балаларына бірдей қолжетімді болуы керек екенін түсінді. Куни қоғамдық теледидар, қалалық аудиторияны тартуда нашар нәтиже көрсеткенімен, балалар бағдарламаларының сапасын жақсарту үшін пайдаланылуы мүмкін екенін ұсынды. Ол теледидардың «ең тартымды қасиеттерін», жоғары өндіріс деңгейін, күрделі сценарийді, сапалы фильмдер мен анимацияны пайдаланып, мүмкіндігінше көп көрерменге жетуді ұсынды. Сынақшы Питер Хеллманның айтуынша, «егер балалар теледидардан Budweiser жарнамаларын жаттай алса, неге оларға ABC және қарапайым сандарды үйрететін бағдарлама бермеске?» Осы мақсатта ол ересектерге арналған юморды қосуды ұсынды, ол, Лессердің баяндамасы бойынша, «жас балаларды үлкендерге арналған бағдарламаларды түсінуге тырысуға мәжбүр етудің өте жақсы тәсілі болуы мүмкін». 2019 жылға қарай ата-аналардың 80% -ы балаларымен бірге «Сезам көшесін» тамашалады, жаңа шоудың шығармашылық тобына қолдау көрсету үшін. Моррисетт, қаржы жинауға жауапты болғандықтан, CTW-нің бастапқы бюджеті үшін АҚШ федералды үкіметінен, Қоғамдық хабар тарату корпорациясынан және Форд қорынан қосымша гранттар алды, ол 8 миллион долларды құрады; «Сезам көшесін» өндіру қымбат болды, өйткені жасаушылар кәсіби, жоғары сапалы өндіріске инвестиция салған басқа бағдарламалармен бәсекелесуі керек деп шешті. [[Файл:Jim Henson (1989) headshot. jpg|left|thumb|upright|alt=Jim Henson in a tuxedo, 1989|Джим Хенсон, (1989), «Маппеттердің» авторы. Хенсон бастапқыда балалар шоуымен айналысуға құлшынбады, бірақ келісті. Шоудың бір бөліміне 28 000 доллар жұмсалды. CTW атқарушы директоры болып тағайындалғаннан кейін Куни продюсерлер тобын құрастыруға кірісті: Стоун, Коннелл және Гиббон бұрын «Капитан Кенгуру» фильмінде бірге жұмыс істеген, бірақ Куни оларды жұмысқа алғанда балалар теледидарымен айналыспады. Бастапқыда Куни шоудың аптасына бес бөлімін бірнеше командаға бөлуді жоспарлаған, бірақ CBS бағдарламалау вице-президенті Майкл Данн тек біреуін пайдалануға кеңес берді. Бұл өндірістік топты Коннелл басқарды, ол қысқа мерзімде көптеген бөлімдерді шығару тәжірибесіне ие болды, бұл процесс «көлемді өндіріс» деп аталды, ол «Капитан Кенгуру» фильмінде жұмыс істеген он бір жылында алған тәжірибесінен туындады. CTW Гарвард университетінің профессоры Джеральд С. Лессерді шоудың білім беру мақсаттарын жобалау және Ұлттық кеңесшілер кеңесін құру және басқару үшін шақырды. Лессер «терезе безендіруін» ұсынудың орнына, Кеңес білім беру мақсаттары мен шығармашылық әдістерін құруға белсенді түрде қатысты. Кеңестің тапсырмасы бойынша Лессер 1968 жылдың жазында Бостон мен Нью-Йоркте бес үш күндік оқу бағдарламасын жоспарлау семинарларын өткізді. Семинарлардың мақсаты жаңа шоуда қандай мектепке дайындық дағдыларын баса көрсету керектігін анықтау болды. Өндірушілер білім беру мазмұны үшін идеялар алу үшін әртүрлі салалардан мамандарды жинады. Олар семинарлардың «сәтті өткенін» хабарлады. Дамудың әлеуметтік және эмоционалдық аспектілеріне назар аудармай, өндірушілер семинарға қатысушылардың ұсыныстарын орындап, танымдық дағдыларға баса назар аударды, бұл шешімді мектеп талаптары мен ата-аналардың тілектері растады. Семинарлар жаңа шоудың нәсіл және әлеуметтік мәселелерге қатысты саясатын белгіледі және өндіріс және шығармашылық командасына психология, бала дамуы және мектепке дейінгі білім беру саласындағы «жедел курс» ұсынды. Олар сонымен қатар Джим Хенсонның «Сезам көшесіне» қатысуының басталуын белгіледі. Куни семинарлардың бірінде Хенсонмен танысты; Стоун, Хенсонның жұмысымен таныс болғандықтан, оны тарта алмаса, «қуыршақтарсыз жасау керек» деп ойлады. Өндірушілер мен жазушылар жаңа шоуды қалалық үйдің немесе қалалық көшенің айналасында құруға шешім қабылдады, бұл шешімді Дэвис «бұрын-соңды болмаған» деп атады. Стоун қалалық балалардың «Сезам көшесімен» байланысуы үшін оның оларға таныс орындада орналасуы керек деп сендірді. Жаңа шоу промо-материалдарда «Мектепке дейінгі білім беру телешоуы» деп аталды; өндірушілер ұнаған атауға келісе алмады және соңғы минутқа дейін шешім қабылдауды күтті. Қоғамдық теледидар басшыларына көрсетілген қысқа, ерсі промо-фильмде өндірушілер «атау мәселесін» пароди жасады. Өндірушілер «атау үшін асығысқандықтарын» хабарлады; «Сезам көшесі» Әли Бабаның сиқырлы сөзінен шабыттанды.

Since 1962, Cooney had been producing talk shows and documentaries at educational television station WNDT, and in 1966 had won an Emmy for a documentary about poverty in America. In early 1966, Cooney and her husband Tim hosted a dinner party at their apartment in New York; experimental psychologist Lloyd Morrisett, who has been called Sesame Street's "financial godfather", and his wife Mary were among the guests. Cooney's boss, Lewis Freedman, whom Cooney called "the grandfather of Sesame Street", As a vice president at the Carnegie Corporation, Morrisett had awarded several million dollars in grants to organizations that educated poor and minority preschool children. Morrisett and the other guests felt that even with limited resources, television could be an effective way to reach millions of children. A few days after the dinner party, Cooney, Freedman, and Morrisett met at the Carnegie Corporation's offices to make plans; they wanted to harness the addictive power of television for their own purposes, but did not yet know how. Cooney's study, titled "The Potential Uses of Television for Preschool Education", The focus on the new show was on children from disadvantaged backgrounds, but Cooney and the show's creators recognized that in order to achieve the kind of success they wanted, it had to be equally accessible to children of all socio economic and ethnic backgrounds. Cooney proposed that public television, even though it had a poor track record in attracting inner city audiences, could be used to improve the quality of children's programming. She suggested using the television medium's "most engaging traits", including high production values, sophisticated writing, and quality film and animation, to reach the largest audience possible. In the words of critic Peter Hellman, "If [children] could recite Budweiser jingles from TV, why not give them a program that would teach the ABCs and simple number concepts?" To this end, she suggested that humor directed toward adults be included, which, as Lesser reported, "may turn out to be a pretty good system in forcing the young child to stretch to understand programs designed for older audiences". By 2019, 80% of parents watched Sesame Street with their children. to provide support to the creative staff of the new show. Morrisett, who was responsible for fundraising, procured additional grants from the United States federal government, the Corporation for Public Broadcasting, and the Ford Foundation for the CTW's initial budget, which totaled $8 million; Sesame Street was an expensive program to produce because the creators decided they needed to compete with other programs that invested in professional, high quality production. [[File:Jim Henson (1989) headshot. jpg|left|thumb|upright|alt=Jim Henson in a tuxedo, 1989|Jim Henson, (1989), creator of the Muppets. Henson was initially reluctant to become involved with a children's show, but agreed to do so. The show had a budget of $28,000 per episode. After being named executive director of the CTW, Cooney began to assemble a team of producers: Stone, Connell, and Gibbon had worked on Captain Kangaroo together, but were not involved in children's television when Cooney recruited them. At first, Cooney planned to divide the show's production of five episodes a week among several teams, but she was advised by CBS vice president of programming Michael Dann to use only one. This production team was led by Connell, who had gained experience producing many episodes in a short period of time, a process called "volume production", during his eleven years working on Captain Kangaroo. The CTW hired Harvard University professor Gerald S. Lesser to design the show's educational objectives and establish and lead a National Board of Advisers. Instead of providing what Lesser called "window dressing", the Board actively participated in the construction of educational goals and creative methods. At the Board's direction, Lesser conducted five three day curriculum planning seminars in Boston and New York City in summer 1968. The purpose of the seminars was to ascertain which school preparation skills to emphasize in the new show. The producers gathered professionals with diverse backgrounds to obtain ideas for educational content. They reported that the seminars were "widely successful",

Instead of focusing on the social and emotional aspects of development, the producers decided to follow the suggestions of the seminar participants and emphasize cognitive skills, a decision they felt was warranted by the demands of school and the wishes of parents. The seminars set forth the new show's policy about race and social issues and provided the show's production and creative team with "a crash course" in psychology, child development, and early childhood education. They also marked the beginning of Jim Henson's involvement in Sesame Street. Cooney met Henson at one of the seminars; Stone, who was familiar with Henson's work, felt that if they could not bring him on board, they should "make do without puppets".|group=note

The producers and writers decided to build the new show around a brownstone or an inner city street, a choice Davis called "unprecedented". Stone was convinced that in order for inner city children to relate to Sesame Street, it needed to be set in a familiar place. The new show was called the "Preschool Educational Television Show" in promotional materials; the producers were unable to agree on a name they liked and waited until the last minute to make a decision. In a short, irreverent promotional film shown to public television executives, the producers parodied their "naming dilemma". The producers were reportedly "frantic for a title"; Sesame Street, inspired by Ali Baba's magical phrase,

Премьера және бірінші маусым (1969-1970)

Шоудың премьерасынан екі күн бұрын, NBC телеарнасында "Бұл жол - Сезам көшесіне" атты отыз минуттық алдын ала көрсетілім болды. Шоу Xerox компаниясының 50 000 долларлық грантымен қаржыландырылды. Стоун жазған және CTW публицисті Боб Хатч шығарған, ол эфирге шығатын күннің алдында жазылған. Newsday газетінде бұл "коммерциялық және коммерциялық емес телеарналар арасындағы ынтымақтастықтың ерекше көрінісі" деп аталды. Шоу бүкіл елдегі 67,6%-ға ғана жетті, бірақ Нильсеннің 3,3 рейтингісімен, яғни 1,9 миллион отбасы және 7 миллион бала оны күн сайын қарады. "Сезам көшесі" сериалының бірінші маусымында ETS хабарлағандай, шоуды көрген балалар жиі көрмейтіндерге қарағанда тесттерде жоғары балл жинады. 1970 жылдың қарашасында Time журналының мұқабасында шоудың кез келген адамнан гөрі көбірек жанкүйер хаттарын алған Үлкен құс бейнеленді. Журнал: "Бұл теледидар тарихындағы ең жақсы балалар шоуы ғана емес, сонымен қатар ата-аналар үшін де ең жақсы шоулардың бірі" деп жариялады. "Сезам көшесі" кемелді емес екенін мойындаған ABC телеарнасының бір басшы қызметкері "Балалардың теледидарларын қызықты, ақылды және мазмұнды көруге мүмкіндік берді" және "жағдайды жақсартуға қолайлы жағдай жасады" деді. Басқа сыншылар коммерциялық теледидар өзінің балалар бағдарламаларын жақсартуға мәжбүр болады деп болжады, бірақ бұл 1990-шы жылдарға дейін айтарлықтай орын алмады. "Сезам көшесі" Peabody сыйлығын, үш "Эмми" жүлдесін және 1970 жылы Prix Jeunesse сыйлығын жеңіп алды. Президент Ричард Никсон Куниге құттықтау хат жіберді, ал доктор Бенджамин Спок бағдарламаның нәтижесінде "жақсы оқытылған азаматтар, келесі ұрпақта жұмыссыздардың саны азаяды, әлеуметтік көмек алушылар азаяды және түрмедегілер саны азаяды" деп болжады. "Сезам көшесі" сыншыларынан тыс қалмады; оның премьерасынан кейінгі айларда шоуға қатысты аз сын болды, бірақ ол бірінші маусымның соңында және екінші маусымның басында көбейді. 1970 жылдың мамыр айында Миссисипидегі мемлекеттік комиссия шоуды жаңадан ашылған мемлекеттік теледидар желісінде көрсетілмеуге дауыс берді, ол кезде Джексонда тек бір ғана станса болды. Комиссия мүшесі дауыс беруді The New York Times газетіне жіберіп, "Миссисипи әлі дайын емес" деп мәлімдеді. Куни бұл тыйым салуды "Миссисипидегі ақ және қара нәрестелер үшін қайғылы оқиға" деп атады. New York Magazine журналы шоуда күшті бойдақ әйелдердің болуына қатысты сын-пікірлер туралы хабарлаған кезде, Ұлттық әйелдер ұйымы (NOW) сияқты ұйымдар шоу "кем еркек бағытындағы" болуы керектігіне алаңдаушылық білдірді. Олар, Морроу айтқандай, шоуда "сенімді әйел Мэттер" жоқ екеніне наразылық білдірді; Морроу Хенсонның жауабы "әйелдер ұзақ уақыт бойы таспаға түсіру кезінде қуыршақтарды ұстауға жеткілікті күшті болмауы мүмкін" деп мәлімдеді. Шоу продюсерлері Сьюзанды медбике етіп, әйел жазушыны жалдады. ETS 1970 және 1971 жылдары шоудың екі "белгілі" зерттеуін жүргізді, олар "Сезам көшесі" көрермендерге оң білім беру әсерін тигізді. Зерттеушілер көрермендерді көрермен еместер тобымен салыстырудың орнына, көрермендер деңгейінің айырмашылығын зерттеді. Олар "Сезам көшесі" фильмін жиі көрген балалардың сабақты жақсы түсінетінін анықтады. Продюсер Джон Стоун осы жылдар ішінде шоуға басшылық жасады. Дэвистің айтуынша, Стоун "Сезам көшесіне жан берді"; Франк Оз Стоунды "Сезам көшесіне әке" деп санайды, ал Куни Стоунды "Сезам көшесіне басты шығармашылық талант" деп санайды. Шоудың алғашқы табысынан кейін оның продюсерлері оның дамуы мен бірінші маусымынан тыс өмір сүру туралы ойлана бастады және басқа қаржыландыру көздерін іздеуге шешім қабылдады. CTW шоуды дамыту үшін мемлекеттік агенттіктер мен жеке қорларға жүгінуді шешті. Бұл оны коммерциялық желілер бастан кешкен қаржылық қысымнан қорғайды, бірақ оны қолдауды жалғастыруда қиындықтар тудырды. Хенсон Мапп кейіпкерлерінің сауда маркаларына ие болды: ол оларды басында сатуға асықпайтын, бірақ CTW ойыншықтардан, кітаптардан және басқа өнімдерден түскен пайданы тек CTW-ді қаржыландыруға жұмсауға уәде бергенде келісті. Өндірушілер барлық өнімдер мен өнім шешімдеріне толық бақылау жасауды талап етті; шоумен байланысты кез-келген өнім желісі білім беру, арзан болуы керек және эфирге шығарылған кезде жарнамаланбауы керек еді. CTW Random House-ке хабар таратудан басқа материалдарды құру және басқару бойынша өтініш білдірді. Random House және CTW Кристофер Серфті CTW-ге оқу бағдарламасына баса назар аударған кітаптар мен басқа да материалдарды басып шығаруға көмектесуге тағайындады. 1980 жылы CTW шоу негізінде гастрольдік сахналық қойылымды өндіруді бастады, оны Коннелл жазды және Ice Follies орындады. "Сезам көшесі" премьерасынан кейін CTW-ға басқа елдердегі өндірушілер, педагогтар және шенеуніктер шоудың нұсқасы елдерінде көрсетілсін деп сұрады. CBS телеарнасының бұрынғы басшысы Майк Данн коммерциялық теледидардан CTW вице-президенті және Кунидің көмекшісі болу үшін кетті; қуыршақ шебері Ричард Хант 1992 жылдың басында ЖҚЖБ-дан қайтыс болды; режиссер Джон Стоун 1997 жылы амиотрофиялық склероз салдарынан қайтыс болды; және жазушы Джефф Мосс 1998 жылы тоқ ішек рагынан қайтыс болды. 1990-шы жылдардың басына қарай "Сезам көшесі", Дэвис айтқандай, "мектепке дейінгі теледидардың сөзсіз ауыр салмақты чемпионы" болды. Жаңа атқарылымдық продюсер Майкл Ломанмен бірге жаңа адам және қуыршақ кейіпкерлері енгізілді, оның ішінде Зои (Фран Брилл орындаған), сәби Наташа және оның ата-анасы Ингрид және Хамфри, және Рути (комедия актрисасы Рут Буззи ойнаған). "Бұрыштағы" декорациясы 1998 жылы бұзылды. Зои, аман қалған сирек кейіпкерлердің бірі, шоуда тағы бір әйел қуыршағын қосу, қыздар туралы стереотиптерді бұзу және әйел көрермендерге оң үлгі болу үшін жасалды. Дэвистің сөзіне сүйенсек, ол шоуда маркетинг және өнімді дамыту мамандары жасаған алғашқы кейіпкер болды, олар CTW зерттеушілерімен бірге жұмыс істеді. ( "Жаңару" әйел қуыршақ кейіпкерін табу іздестірілімі 2006 жылға дейін Эбби Кадабби кейіпкерін жасаумен жалғасты, ол тоғыз айлық зерттеуден кейін жасалды.) 1998 жылы, шоу тарихында алғаш рет "Сезам көшесі" корпоративтік демеушілікті қабылдау арқылы қаржыландыруға тырысты. Тұтынушылардың адвокаты Ральф Надер ата-аналарды шоуды бойкоттау арқылы осы қадамға наразылық білдіруге шақырды. сол жақтағы сурет|alt=Кевин Клэш 2010 жылғы Пибоди сыйлығының тамақтарында Элмоны ұстап тұр|Элмо және оның орындаушысы Кевин Клэш 2010 жылы. "Сезам көшесінің" 30 жылдығына орай 1999 жылы оның продюсерлері шоудың төмен рейтингілерінің себептерін зерттеді. Шоу дебюттен бері алғаш рет продюсерлер және зерттеушілер тобы "Сезам көшесі" мазмұнын және құрылымын екі апталық семинарлар кезінде талдады. Олар балалардың көру әдеттері шоудың премьерасынан бері қалай өзгергенін де зерттеді. Олар "Сезам көшесі" үштен бес жас аралығындағы балалар үшін жасалғанын, бірақ балалар оны кішкентай жасынан көруге бастағанын анықтады. Мектепке дейінгі теледидар бәсекеге толы болды және CTW зерттеуі дәстүрлі журнал форматы жас балалардың назарын аударудың ең жақсы жолы емес екенін көрсетті. 1980-ші жылдардағы үй бейнежазбаларының өсуі және кабельдік телеарналардағы отыз минуттық балалар шоуларының көбеюі балалардың назарын ұзақ уақыт сақтауға болатынын көрсетті, бірақ CTW зерттеушілері олардың көрермендері, әсіресе кішілері, "Сезам көшесінде" 40-45 минуттан кейін назарын жоғалтатынын анықтады. 1998 жылдан бастап әрбір бөлімнің соңында көрсетілетін жаңа 15 минуттық сегмент, "Элмо әлемі", дәстүрлі элементтерді (анимация, қуыршақтар, музыка және тікелей эфирдегі фильм) пайдаланды, бірақ оның тұрақты повествосы болды. "Элмо әлемі" әрбір бөлімде бірдей құрылымды ұстанды және қайталауға көп көңіл бөлді. Бірінші маусымның соңында бұл тәжірибе тоқтатылды, бірақ бастапқыда бір апта бойы күн сайын бірдей сегмент қайталанды. Элмо, үштен төрт жас аралығындағы баланы бейнелейтін, осы аудитория сегментімен жақсы сынақтан өткендіктен, жабылу сегментінің жүргізушісі болып таңдалды. Ақырында, Элмо, Дэвис есептегендей, "үштен төрт жас аралығындағы баланың бейнесі" болды.

Two days before the show's premiere, a thirty minute preview entitled This Way to Sesame Street aired on NBC. The show was financed by a $50,000 grant from Xerox. Written by Stone and produced by CTW publicist Bob Hatch, it was taped the day before it aired. Newsday called the preview "a unique display of cooperation between commercial and noncommercial broadcasters". The show reached only 67.6% of the nation, but earned a 3.3 Nielsen rating, meaning 1.9 million households and 7 million children watched it each day. In Sesame Street's first season, the ETS reported that children who watched the show scored higher in tests than less frequent viewers. In November 1970, the cover of Time magazine featured Big Bird, who had received more fan mail than any of the show's human hosts. The magazine declared, " It is not only the best children's show in TV history, it is one of the best parents' shows as well". An executive at ABC, while recognizing that Sesame Street was not perfect, said the show "opened children's TV to taste and wit and substance" and "made the climate right for improvement". Other reviewers predicted commercial television would be forced to improve its children's programming, something that did not substantially occur until the 1990s. Sesame Street won a Peabody Award, three Emmys, and the Prix Jeunesse award in 1970. President Richard Nixon sent Cooney a congratulatory letter, and Dr. Benjamin Spock predicted the program would result in "better trained citizens, fewer unemployables in the next generation, fewer people on welfare, and smaller jail populations". Sesame Street was not without its detractors; there was little criticism of the show in the months following its premiere, but it increased at the end of its first season and beginning of the second season. In May 1970, a state commission in Mississippi voted to not air the show on the state's newly launched public television network, which at the time had only one station in Jackson. A member of the commission leaked the vote to The New York Times, stating that "Mississippi was not yet ready" for the show's integrated cast. Cooney called the ban "a tragedy for both the white and black children of Mississippi". While New York Magazine reported criticism of the presence of strong single women in the show, organizations like the National Organization for Women (NOW) expressed concerns that the show needed to be "less male oriented". They complained about the lack of, as Morrow put it, "credible female Muppets" on the show; Morrow reported that Henson's response was that "women might not be strong enough to hold the puppets over the long hours of taping". The show's producers responded by making Susan a nurse and by hiring a female writer. ETS conducted two "landmark" studies of the show in 1970 and 1971 which demonstrated Sesame Street had a positive educational impact on its viewers. instead of comparing viewers with a control group of non viewers, the researchers studied the differences among levels of viewing. They found that children who watched Sesame Street more frequently had a higher comprehension of the material presented. Producer Jon Stone was instrumental in guiding the show during these years. According to Davis, Stone "gave Sesame Street its soul"; Frank Oz regarded Stone as "the father of Sesame Street", and Cooney considered Stone "the key creative talent on Sesame Street

After the show's initial success, its producers began to think about its survival beyond its development and first season and decided to explore other funding sources. The CTW decided to depend upon government agencies and private foundations to develop the show. This would protect it from the financial pressures experienced by commercial networks, but created problems in finding continued support. Henson owned the trademarks to the Muppet characters: he was reluctant to market them at first, but agreed when the CTW promised that the profits from toys, books, and other products were to be used exclusively to fund the CTW. The producers demanded complete control over all products and product decisions; any product line associated with the show had to be educational, inexpensive, and not advertised during its airings. The CTW approached Random House to establish and manage a non broadcast materials division. Random House and the CTW named Christopher Cerf to assist the CTW in publishing books and other materials that emphasized the curriculum. In 1980, the CTW began to produce a touring stage production based upon the show, written by Connell and performed by the Ice Follies. Shortly after the premiere of Sesame Street, the CTW was approached by producers, educators, and officials in other nations, requesting that a version of the show be aired in their countries. Former CBS executive Mike Dann left commercial television to become vice president of the CTW and Cooney's assistant; puppeteer Richard Hunt of AIDS in early 1992; director Jon Stone of amyotrophic lateral sclerosis in 1997; and writer Jeff Moss of colon cancer in 1998. By the early 1990s, Sesame Street was, as Davis put it, "the undisputed heavyweight champion of preschool television". With Michael Loman as the new executive producer of the show, new human and Muppet characters were introduced, including Zoe (performed by Fran Brill), baby Natasha and her parents Ingrid and Humphrey, and Ruthie (played by comedian Ruth Buzzi). The "Around the Corner" set was dismantled in 1998. Zoe, one of the few characters that survived, was created to include another female Muppet on the show, to break stereotypes of girls, and to provide female viewers with a positive role model. According to Davis, she was the first character developed on the show by marketing and product development specialists, who worked with the researchers at the CTW. (The quest for a "break out" female Muppet character continued into 2006 with the creation of Abby Cadabby, who was created after nine months of research.) In 1998, for the first time in the show's history, Sesame Street pursued funding by accepting corporate sponsorship. Consumer advocate Ralph Nader urged parents to protest the move by boycotting the show. thumb|left|alt=Kevin Clash holding Elmo at the 2010 Peabody Awards lunch|Elmo and his portrayer, Kevin Clash, in 2010. For Sesame Streets 30th anniversary in 1999, its producers researched the reasons for the show's lower ratings. For the first time since the show debuted, the producers and a team of researchers analyzed Sesame Street content and structure during a series of two week long workshops. They also studied how children's viewing habits had changed since the show's premiere. They found that although Sesame Street was produced for three to five year olds, children began watching it at a younger age. Preschool television had become more competitive, and the CTW's research showed the traditional magazine format was not the best way to attract young children's attention. The growth of home videos during the 1980s and the increase of thirty minute children's shows on cable had demonstrated that children's attention could be sustained for longer periods of time, but the CTW's researchers found that their viewers, especially the younger ones, lost attention in Sesame Street after 40 to 45 minutes. Beginning in 1998, a new 15 minute segment shown at the end of each episode, "Elmo's World", used traditional elements (animation, Muppets, music, and live action film), but had a more sustained narrative. "Elmo's World" followed the same structure each episode, and depended heavily on repetition. refn|At first, the same segment was repeated daily for a week, but this practice was dropped at the end of the first season of "Elmo's World". Elmo, who represented the three to four year old child, was chosen as host of the closing segment because he had always tested well with this segment of their audience. Eventually, Elmo became, as Davis reported, "the embodiment" of Sesame Street, and "the marketing wonder of our age" when five million "Tickle Me Elmo" dolls were sold in 1996. Clash believed the "Tickle Me Elmo" phenomenon made Elmo a household name and led to the "Elmo's World" segment.

2000 жылдар

2000 жылы Балалар теледидар шеберханасы өзінің атауын Сезам шеберханасы деп өзгертті, бұл өзгеріс телешоудан басқа да, интерактивті медиаға қатысты жұмыстарын көрсете түсу үшін жасалды. 2002 жылы «Сезам көшесі» продюсерлері шоудың жас көрермендерге бағытталғандығын көрсете түсу үшін шоудың құрылымын түбегейлі өзгертіп, одан әрі дамытты. Бұл өзгеріс «көшедегі көріністерге» негізделген, олар тікелей түсірілген видеолар мен анимациялармен үзіліп отыратын бұрынғы форматтан айырмашылықты құрады. «Сезам көшесі» шоуының мақсатты жас шегі 33-ші маусымынан кейін төрт жастан үш жасқа дейін төмендетілді. Бас продюсер Арлин Шерманның айтуынша, «Біз шоуды толығымен қайта құрдық». Сезам көшесінің эмоционалды тұрғыдан қиын мәселелерді көтеру дәстүріне сәйкес, продюсерлер осы маусымда 2002 жылдың 4 ақпанында көрсетілген премьералық эпизодында 11 қыркүйектегі шабуылдарды көрсетуді жөн санады. 2006 жылы АҚШ Мемлекеттік департаменті «Сезам көшесін» «әлемдегі ең көп тамашаланатын балалар телешоуы» деп атады. 2009 жылға қарай шоу тарихында 118 Эмми жүлдесін жеңіп алды және 40 жылдық эфирдегі үздік жетістіктері үшін Эмми сыйлығымен марапатталды. 2008-2009 жылдардағы экономикалық дағдарыс, көптеген коммерциялық емес өнер ұйымдарының бюджетін қысқартуға әкелді, бұл «Сезам көшесіне» де әсер етті. 2009 жылдың көктемінде Сезам шеберханасы штаттың 20% -ын жұмыстан босатуға мәжбүр болды. Шоудың 40 жылдығына қарай, ол теледидардағы ең танымал балалар шоуының он бесінші орнында болды. Шоу 1969 жылы премьераға шыққан кезде жылына 130 эпизод өндірілді, ал 2003 жылдан бастап, өндіріс шығындарының өсуіне байланысты жылына жиырма алты эпизод жасалды.