Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық саяси белсенді, әскери және полиция комиссары (1890–1944)
Irish political activist, soldier and police commissioner (1890–1944)
Эон О'Даффи (туған Оуэн Даффи; 28 қаңтар 1890 – 30 қараша 1944) – ирландиялық революционер, әскери, полиция комиссары және саясаткер. О'Даффи Ирландияның тәуелсіздік соғысы кезінде Ирландия Республикалық Армиясының (ИРА) Монахан бригадасының басшысы және Ольстер ИРА-сының көрнекті тұлғасы болды. Осы лауазымда ол 1922 жылы ИРА штабының бастығы атанды. Ол Англо-Ирландия келісімін қабылдады және Ирландия Азамат соғысында Ұлттық армия штабының бастығы болды, келісімді қолдаған тарапта. Ол Sinn Féin-нің ертедегі мүшесі болды және 1921 жылы Екінші Дайлде Монахан округінен Течта Дала (TD) болып сайланды, 1922 жылғы бөліністе келісімді қолдаған Sinn Féin-ді қолдады. 1923 жылы ол Cumann na nGaedheal ұйымымен байланыс орнатты. 1922 жылы ол жаңа Ирландия еркін мемлекетінің полиция күштері Гарда Сихонаның екінші комиссары болып тағайындалды және 1933 жылға дейін қызмет етті. 1924 жылы Ирландия армиясының бүлік кезінде ол Ирландия армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды және 1925 жылға дейін екі лауазымды бірге атқарды. О'Даффи көптеген спорт ұйымдарында, соның ішінде Гейл қауымдастығында және Ирландия Олимпиада кеңесінде белсенді болды.
Eoin O'Duffy (born Owen Duffy; 28 January 1890 – 30 November 1944) was an Irish revolutionary, soldier, police commissioner and politician. O'Duffy was the leader of the Monaghan Brigade of the Irish Republican Army (IRA) and a prominent figure in the Ulster IRA during the Irish War of Independence. In this capacity, he became Chief of Staff of the IRA in 1922. He accepted the Anglo Irish Treaty and as a general became Chief of Staff of the National Army in the Irish Civil War, on the pro Treaty side. He had been an early member of Sinn Féin and was elected a Teachta Dála (TD) for Monaghan in the Second Dáil find 1921, supporting pro Treaty Sinn Féin in the split of 1922. In 1923 he became associated with Cumann na nGaedheal. He was appointed as the second Commissioner of the Garda Síochána in 1922, the police force of the new Irish Free State, serving until 1933. In 1924 during the Irish Army Mutiny he was appointed as General Officer Commanding of the Irish Army holding both roles until 1925. O'Duffy was active in multiple sporting bodies, including the Gaelic Athletic Association and the Irish Olympic Council.
Ерте өмір
Эон О'Даффи 1890 жылғы 28 қаңтарда Монаган графтығының Кастлбелейни қаласына жақын Лоу Эгиш ауылында кедей шағын шаруа отбасында дүниеге келді. Ол жеті баланың ең кішісі еді. Оның әкесі, Оуэн Даффи, 1888 жылы әкесі Питерден фермасын мұра еткен; алайда, отбасы конрак жерін өңдеуге және күнкөрісін табу үшін жолдарда жұмыс істеуге мәжбүр болды. О'Даффи Лагган ұлттық мектебінде білім алды. Ол анасы Бриджет Фейлимен тығыз байланыста болды, ол 12 жасында рактан қайтыс болды. О'Даффи анасының өліміне қатты қайғырып, өмірінің соңына дейін оның сақинасын тақты. 1909 жылы ол Дублиндегі Сент-Патрик колледжіне корольдік стипендиясы үшін емтихан тапсырды, бірақ орын кепілді болмағандықтан, Монаган округінің геодезиялық кеңсесінде кеңсе қызметкері болуға өтініш берді. О'Даффи геодезист мансабын жалғастыруға шешім қабылдады және 1912 жылы жергілікті басқару кеңесінің емтиханында бесінші орын алды. О'Даффи тағайындалып, жаңа қызметіне кірісу үшін Ньюблисске көшіп кетті. Кейін ол инженер болып жұмыс істеді.
Eoin O'Duffy was born Owen Duffy in Lough Egish, near Castleblayney, County Monaghan, on 28 January 1890 to an impoverished smallholder family. He was the youngest of seven children. His father, also named Owen Duffy, had inherited his farm from his father Peter in 1888; however, the family were forced to farm conacre land and work on the roads to make ends meet. O'Duffy attended Laggan national school. He was close to his mother, Bridget Fealy, who died of cancer when he was 12. O'Duffy was devastated by her death and he wore her ring for the rest of his life. In 1909, he sat the king's scholarship examination for St Patrick's College, Dublin, but as a place was not assured, he applied to become a clerk in the county surveyor's office in Monaghan. O'Duffy decided to pursue a career as a surveyor and came fifth in the local government board examination in 1912. O'Duffy was appointed and moved to Newbliss to take up his new position. He later secured a post as an engineer.
Ольстер GAA
О'Даффи Ольстердегі Гейллік атлетика қауымдастығының (GAA) жетекші мүшесі болды. 1912 жылы ол Ольстер провинциялық кеңесінің хатшысы болып тағайындалды. Кейіннен 1921-1934 жылдары GAA Ольстер кеңесінің қазынашысы қызметін атқарды. О'Даффи Ольстердегі GAA-ны дамытудағы маңызды рөліне арнап, St Tiernach's Park стадионында, атап айтқанда, О'Даффи террасасы салынды. 2009 жылдың желтоқсан айында Ауннамулленде О'Даффидің естелігіне арналған тақта орнатылды. Тақтаны Ольстер GAA кеңесінің президенті Том Дейли ашты. Ол сонымен қатар Харпс гэльдік футбол клубының мүшесі болды.
O'Duffy was a leading member of the Gaelic Athletic Association (GAA) in Ulster. He was appointed secretary of the Ulster Provincial Council in 1912. He later served as Treasurer of the GAA Ulster Council from 1921 to 1934. His important role in developing the GAA in Ulster is memorialised by the O'Duffy Terrace at the principal provincial stadium, St Tiernach's Park in Clones, County Monaghan. In December 2009 a plaque was erected in memory of O'Duffy in Aughnamullen. The plaque was unveiled by the President of the Ulster GAA Council, Tom Daly. He was also a member of Harps' Gaelic football club.
Басқа спорт түрлері
Ол Ольстер ГАА-ның көрнекті тұлғасы болумен қатар, басқа да спорт түрлерінде де белсенділік танытты. 1926 жылдан 1934 жылға дейін Ирландия әуесқой гандбол қауымдастығының президенті, 1931 жылдан 1934 жылға дейін Ұлттық атлетика және велосипед қауымдастығының (1922 жылы осы қауымдастықты құрған) және 1931 жылдан 1932 жылға дейін Ирландия Олимпиадалық комитетінің президенті болды.
As well as being a prominent figure in Ulster GAA he was also active in other sports. He was President of the Irish Amateur Handball Association from 1926 to 1934, the National Athletic and Cycling Association from 1931 to 1934 (which he founded in 1922), and the Irish Olympic Council from 1931 to 1932.
Ирландиялық республикалық армия және Синн Фэйн
1917 жылы О’Даффи Ирландия еріктілеріне қосылып, ұйым Ирландия Республикалық Армиясы (ИРА) болғаннан кейін Ирландияның тәуелсіздік соғысына белсенді қатысты. Ол шендік сатыда жылдам өрледі. Клоунс ротасының бөлім командирі болып бастап, кейін капитан, командир, ал 1919 жылы бригадир болып тағайындалды. Бір жыл өткен соң Коллинз О’Даффиді «Ольстердегі ең жақсы адам» деп сипаттады. О’Даффидің Ирландия Гаэль лигасының (GAA) ісіне белсенді қатысуы және геодезист ретінде Монаганды білуі ұйымдастыру және жұмысқа алу үшін аса құнды болып табылды. 1918 жылы О’Даффи Синн Фейннің солтүстік Монаган аймақтық кеңесінің хатшысы болды. 1918 жылдың 14 қыркүйегінде ол және Дэниел Хоган ГАА матчынан кейін тұтқындалып, «заңсыз жиын» деп айыпталды. Ол Белфаст түрмесіне қамалды және 1918 жылдың 19 қарашасында босатылды. 1920 жылдың 15 ақпанында ол (Эрни О’Мэллимен бірге) туған жері Монагандағы Баллитрейндегі Корольдік Ирландия полициясының (RIC) казармасын ИРА алғаш рет басып алды. Бұл шабуыл жергілікті ИРА қатарына қосылуды күшейте түсті, RIC-тің рухын құлатты және Монаганның ауылдық аймағындағы көптеген казармалардың жабылуына себеп болды. О’Даффи тағы да тұтқындалып, Белфаст түрмесіне қамалды, онда ол аштық жариялады. Маусым айында босатылып, 1920 жылғы Ирландияның жергілікті сайлауында Синн Фейн кандидаттарын Монаган округінде тіркеуге кірісті. О’Даффидің бригадасы протестанттардың үйлеріне қару-жарақ іздеу үшін шабуыл жасады, бұл діни шиеленісті күшейте түсті. Қарулы оранжеристер Юнионист аймақтарының жолдарында шеруге шықты, ал ИРА шабуылдары кезінде қаза тапқандардың құрметіне жауап ретінде көзге көз тіресіп, өлтірісу оқиғалары болды. Ол Белфаст бойкотын қолдады және оның бригадасы протестанттық дүкендерге шабуыл жасап, Белфасттан келетін тауарларды тасымалдайтын фургондарды өртеп, солтүстік тауарларын тасымалдайтын пойызға шабуыл жасап, теміржол желісін саботаждады. О’Даффи 1921 жылы британдық күштерге жасалған шабуылдарды күшейтіп, күдікті сатқыштарды және ИРА-ның басқа қарсыластарын өлімге кесті. 1921 жылдың ақпанында Джордж Лестер есімді протестант саудагері екі баланы ұстап, оларды ИРА үшін хабар жеткізушілер деп күдіктенген кезде, О’Даффи оның өлімін бұйырды. Лестерге оқ тиді, бірақ ол жарақаттан құтылды. Жауап ретінде, B арнайы жасағы 23 ақпанда Росслеяға басып кірді және қаланың католик бөлігін тонады. Бір айдан кейін О’Даффи басқаратын ИРА қаланы шабуылға алып, он төрт үйді өртеп, үш протестантты өлтірді, олардың екеуі – B арнайы жасағының мүшелері. 1921 жылы армия директоры болды. 1921 жылдың мамырында ол Монаган округінен Синн Фейн депутаты ретінде Екінші Дайлге сайланды. 1922 жылғы жалпы сайлауда қайта сайланды. 1921 жылдың наурыз айында ол ИРА-ның 2-ші Солтүстік дивизиясының командирі болып тағайындалды. 1921 жылдың шілдесінде британдықтармен келісімге қол қойылғаннан кейін ол Белфастқа жіберілді. Белфасттағы «Қанды жексенбі» деп белгілі тәртіпсіздіктерден кейін, ол соғыс бітісін сақтау және католик аймақтарын шабуылдан қорғау үшін британдықтармен байланыс орнатуға міндеттенді. Осы кезеңде ол «Оларға оқ-дәрі беріңіз» деген лақап атын алды, Оңтүстік Армагта одақтастар «Ирландияға және өз отандастарына қарсы екендерін шешсе», ИРА «оларға қарсы оқ-дәріні қолдануға мәжбүр болады» деп сөйлеген соң. Ол Ульстердегі Ұйымдастыру директоры және келісімге қол қойылған кезде Ульстердегі бас байланыс офицері болды. 1922 жылдың қаңтарында ол Ричард Малкахинің орнына ИРА штабының бастығы болды. О’Даффи Испания генералы Франсиско Франко сол шенге көтерілгенге дейін Еуропадағы ең жас генерал болды.
In 1917, O'Duffy joined the Irish Volunteers and took an active part in the Irish War of Independence, after that organisation became the Irish Republican Army (IRA). He rose rapidly through the ranks. He started as the Section Commander of the Clones Company, then Captain, then Commandant and finally appointed Brigadier in 1919. One year later, Collins described O'Duffy as "the best man in Ulster". O'Duffy's senior involvement in the GAA and knowledge of Monaghan from his job as a surveyor proved invaluable for organisation and recruitment. In 1918 O'Duffy became secretary of Sinn Féin's north Monaghan area council. On 14 September 1918 he and Daniel Hogan were arrested after a GAA match and charged with "illegal assembly". He was imprisoned in Belfast Prison and released on 19 November 1918. On 15 February 1920, he (along with Ernie O'Malley) was involved in the first capture of a Royal Irish Constabulary (RIC) barracks by the IRA in Ballytrain, in his native Monaghan. The raid boosted local IRA recruitment, shook RIC morale and resulted in the closure of many barracks in rural Monaghan. O'Duffy was once again arrested and imprisoned in Belfast Prison, where he went on hunger strike. He was released in June and arranged which Sinn Féin candidates would stand in Monaghan during the 1920 Irish local elections. O'Duffy's brigade started raiding the homes of Protestants for arms, increasing sectarian tensions. Armed Orangemen began parading the roads of Unionist areas and tit for tat killings occurred in reprisal for IRA casualties incurred during raids. He supported the Belfast Boycott and his brigade began harassing of Protestant stores, burning delivery vans from Belfast, raiding trains carrying northern goods and sabotaging rail tracks. O'Duffy became more ruthless in 1921, intensifying attacks on British forces and executions of suspected informers and other opponents of the IRA. When a Protestant trader named George Lester held up and searched two boys, he suspected of being dispatch carriers for the IRA in February 1921, O'Duffy ordered his death. Lester was shot but survived his injury. In retaliation, the B Specials invaded Rosslea on 23 February and sacked the Catholic part of the town. One month later the IRA, commanded by O'Duffy, raided the town in reprisal, burning fourteen houses and killing three Protestants, two of them B Specials. He became director of the army in 1921. In May 1921 he was returned as a Sinn Féin TD for the Monaghan constituency to the Second Dáil. He was re elected at the 1922 general election. In March 1921, he was made commander of the IRA's 2nd Northern Division. Following the Truce with the British in July 1921, he was sent to Belfast. After the rioting known as Belfast's Bloody Sunday, he was given the task of liaising with the British to try to maintain the Truce and defend Catholic areas against attack. During this time he gained the nickname "Give 'em the lead" after delivering a belligerent speech in South Armagh threatening that if unionists "decided they were against Ireland and against their fellow countrymen" the IRA would "have to use the lead against them". He was Director of Organisation in Ulster and Chief Liaison officer for Ulster at the time the treaty was signed. In January 1922 he became IRA Chief of Staff, replacing Richard Mulcahy. O'Duffy was the youngest general in Europe until Spanish general Francisco Franco was promoted to that rank.
Азамат соғысының генералы және Garda Síochána
1921 жылы ол Англо-Ирландия келісімін қолдады, соғыс қайта басталған жағдайда ИРА-ның мүмкіндіктеріне қатысты пессимистік көзқарас білдіріп, келісімді республика құруға жасалған қадам ретінде қарастырды. Болашақтағы әскери және саяси қарсыласы Франк Эйкен келісімге қол қойылған сәттен бастап 1922 жылғы маусымда Төрт сотқа жасалған шабуылға дейін О'Даффидің келісімді қолдау үшін қаһармандық еңбек еткенін айтты. Эйкен сондай-ақ, Мулкахи мен Эойн МакНиллдің көмегімен осы еңбектер болмағанда Азамат соғысы болмас еді деп санайтын. 14 қаңтарда Ден Хоган Дерриде B арнайы жасағымен тұтқындалды. Жауап ретінде О'Даффи Коллинске Ферманаг және Тирон округтеріндегі жүздей белгілі оранжистерді ұрлауды ұсынды. Рейд 7 ақпанда орындалды. 22 сәуірде О'Даффи Лиам Линчтің 1-ші Оңтүстік дивизиясын Солтүстік ИРА-ға арналған қару-жарақтарды сақтап қалғаны үшін айыптады. Линч өз кезегінде қару-жарақтардың солтүстікке жетпеуіне О'Даффиді кінәлады. Ол Ұлттық армияда генерал болып қызмет етті және Оңтүстік-Батыс командалық құрамын басқаруға тағайындалды. Сондай-ақ ол әскерде алкогольге қарсы күрестің белсенді жақтасы болды және Гарда комиссары ретінде алғашқы ресми сөйлеуінде Гарда қызметкерлеріне одан аулақ болуды бұйырды. Ол Гарда мүшелерін "Қасиетті Жүректің Пионер толық тынығу қауымдастығына" қосылуға шақырды. Гарда қызметкерлеріне формаларында белгілер тағуға рұқсат берілмегенімен, О'Даффи Пионер белгісіне ерекше рұқсат берді. 1924 жылы Ирландия армиясындағы бүлік кезінде ол Ирландия армиясының Бас қолбасшысы болып тағайындалды және 1925 жылға дейін екі лауазымды бірге атқарды. О'Даффи мемлекеттік қызметтегі басқа да тең дәрежелі лауазымды қабылдаудан бас тартты. Эрнест Блайт көп жылдар өткен соң Косгрейвтің О'Даффидің мінез-құлқына қатты алаңдағанын, егер ол қайтадан билікке келгенде Де Валера сияқты О'Даффиді де жұмыстан шығаратынын айтты. Алайда О'Даффидің жұмыстан босатылуы сол кездегі Куманн на нГаедхел саясаткерлері тарапынан Дайлде сынға алынды.
In 1921 he supported the Anglo Irish Treaty, being pessimistic about the IRA's chances should the war resume and seeing the treaty as a stepping stone to a republic. Frank Aiken, a future military and political opponent, stated that from the signing of the treaty to the attack on the Four Courts in June 1922, O'Duffy did Herculean work for the pro treaty cause. Further, Aiken felt that without those endeavours, aided by Mulcahy and Eoin MacNeill, the Civil War would not have taken place. On 14 January, Dan Hogan was arrested in Derry by the B Specials. In response, O'Duffy proposed the kidnapping of a hundred prominent Orangemen in Fermanagh and Tyrone to Collins. The raid was executed on 7 February. On 22 April, O'Duffy accused Liam Lynch's 1st Southern Division of retaining arms intended for the Northern IRA. Lynch in turn blamed O'Duffy for the arms not reaching the north. He served as a general in the National Army and was given control of the South Western Command. He was also a vocal opponent of alcohol in the force, instructing Gardaí to avoid it in his first public address as Garda Commissioner. He encouraged Garda members to join the Pioneer Total Abstinence Association of the Sacred Heart. Although Garda were not allowed to wear pins on their uniform, O'Duffy made an exception for the Pioneer pin. In 1924 during the Irish Army Mutiny he was appointed as General Officer Commanding of the Irish Army holding both roles until 1925. O'Duffy refused the offer of another position of equivalent rank in the public service. Ernest Blythe said many years later that Cosgrave had become so alarmed by O'Duffy's conduct that had he returned to power he would have also sacked O'Duffy as De Valera had done. However O'Duffy's dismissal was criticised in the Dáil at the time by Cumann na nGaedheal politicians.
" Блюз-Ширт " тобының жетекшісі
1933 жылдың шілдесінде О’Даффи, Блайт пен Томас Ф. О’Хиггинстің ықпалымен, Куманн на нГаидхелдің қоғамдық жиналыстарын қорғау үшін құрылған Армия жолдастары қауымдастығының басшысы болды. Бұл ұйым сайлаулардан кейін жаңадан күш алған Ирландия республикалық армия мүшелері тарапынан «Дұшпандарға еркін сөз жоқ» слоганымен бұзылған жиналыстарды қорғау мақсатында құрылған болатын. О’Даффи және Ирландия еркін мемлекетіндегі көптеген консервативті топтар сол кезде бағалы болған фашистік идеологияны қабылдауға көшті. О’Даффидің харизматикалық, ұйымдастырушылық қабілеттері мен бұрынғы Куманн на нГаидхел үкіметінің сәтсіздіктерімен байланысы болмауы оны «Көк көйлектерді» (Blueshirts) басқаруға лайықты кандидат етіп көрсетті. О’Даффи 20 шілдеде АҚА-ның басшысы болып бекітілді. Біраз уақыттан кейін ол осы жаңа қозғалыстың атын Ұлттық гвардия деп өзгертті. Италиялық көшбасшы Бенито Муссолиниге құрмет көрсеткен О’Даффи және оның ұйымы еуропалық фашизмнің сыртқы белгілерін – тік қолмен жасалатын римдік сәлемдесуді және ерекше көк түсті форманы қабылдады. Ұзақ өтпей олар итальяндық қара көйлектер мен неміс қоңыр көйлектеріне ұқсас «Көк көйлектер» деп танылды. О’Даффи апталық «Көк көйлек» газетін шығарып, корпоративизмді, Ирландияның бірігуін және «сыртқы» күштердің ықпалына қарсылықты жариялаған жаңа конституцияны жариялады. 1933 жылдың шілдесінде О’Даффи Майкл Коллинз, Артур Гриффит және Кевин О’Хиггинс есімдерін еске алу мақсатында Дублинде «Көк көйлектер» шеруін өткізу жоспарларын жариялады. 1932 жылы Фианна Файл билікке келгенге дейін үш келісімге келген ұлтшылдарды еске алу үшін Лейнстер газонға жыл сайын шерулер өткізіліп келді. 11 тамызда де Валера Конституцияны (1931 жылғы №17 түзету) заңымен қайта жаңартты, шеруге тыйым салып, Гардаиді маңызды орындардан тысқары орналастырды. Жоспарланған шеруге 48 сағат қалғанда 200 адам полицияның қосымша арнайы бөліміне қабылданып, олар көп ұзамай «Брой Харриерс» деген лақап атымен белгілі болды. Бұл тыйымды айналып өту үшін қозғалыс тағы бір жаңа атауды қабылдады, бұл жолы өзін Жастар лигасы деп атады. 1933 жылы Ирландиялық республикашылдар тобы, оның мүшелерінің бірі Дэн Китинг болды, О’Даффиді Керри округіндегі Балисидиде, ол кездесуге бара жатқанда өлтіруді жоспарлады. О’Даффи қай көлікпен баратынын білу үшін Лимерикке адам жіберілді, бірақ ол адам қасақана жалған ақпарат берді және О’Даффи қашып кетті. 1935 жылы Екінші итало-эфиопия соғысының басында О’Даффи Бенито Муссолиниге 1000 «Көк көйлек» көмегін ұсынды, өйткені ол соғысты өркениет пен варварлық арасындағы күрес деп санады. 18 қыркүйекте ол сұхбатында «Көк көйлектер» «Италия үшін немесе Абиссинияға қарсы емес, корпоративтік жүйенің қағидасы үшін» күресуге еріктілік білдіргенін айтты. О’Даффи және оның жақтастары 1934 жылы Монтрёде өткен Халықаралық фашистік конференцияда болды, онда ол антисемитизмге қарсы пікір білдірді, конференцияға «Ирландияда еврей мәселесі жоқ» және ол «ешқандай нәсілді қудалау қағидасын қабылдамайды» деді. Ирландияға оралғаннан кейін ол неміс нацизміне қарағанда итальян фашизмін артық көретінін айтты: «Нацистер саясаты корпоративтік жүйемен үйлеспейді». О’Даффи, TD болмаса да, бірінші көшбасшы болды, ал В.Т. Косгрейв вице-президент және парламенттік көшбасшы болып қызмет етті. Ұлттық гвардия, енді Жаңа Ирландия қауымдастығы деп аталды, заңсыз жарым әскери топтан саяси партияның радикалды қанатына айналды. 1933 жылдың қараша айының ортасында жарияланған жаңа партияның саяси құжатында Ирландияның Британдық одақтастық құрамына қайта қосылуы көзделді, бірақ корпоративтік парламент туралы ештеңе айтылмады және демократияға бекінді. Нәтижесінде О’Даффи демократияға қарсы риторикасын жұмсартуға мәжбүр болды, бірақ оның көптеген «Көк көйлек» әріптестері авторитаризмді жақтауын жалғастырды. Fine Gael жиналыстарына ИРА мүшелері жиі шабуыл жасады және О’Даффидің ауылдық қалаларды аралауы шиеленістер мен зорлық-зомбылыққа әкелді. 1933 жылдың 6 қазанында О’Даффи Тралидегі тәртіпсіздікке қатысты, онда ол басына балғамен соққы алды және Fine Gael конвенциясына қатысуға тырысқанда оның машинасы өртке тоғыстырылды. О’Даффи Балишаннонда сөйлеген сөзінде өзін республикашыл деп атап, «де Валера мырза республикадан қашып, сіздерді республикашылдарды тұтқындап, Маунтджойдағы төсекке отырғызса, ол Мик Коллинз бен Кевин О’Хиггинске берген тағдырға лайық» деді. О’Даффи бірнеше күннен кейін Гардаи полициясымен тұтқындалды. Бастапқыда ол апелляциялық шағым бойынша босатылды, бірақ екі күннен кейін әскери трибуналға шақырылды және заңсыз ұйымға қатысқандығы және атқарушы кеңестің президентін өлтіруге қоқан-қастер жасағандығы айыпталды, бірақ екі айыптама бойынша да оны кінәлі деп таба алмады. О’Даффи лайықты көшбасшы емес еді: ол саясаткер емес, әскер адамдары еді және оның мінезі тұрақсыз болды. Ол 1922 жылы Коллинз қайтыс болғаннан кейін Куманн на нГаидхелдің республикашылдықтан алыстауына наразы болды және Fine Gael ұлттық мәселеде ешкімге екінші орынды алмасын талап етті. О’Даффидің ұлттық көзқарастары азамат соғысынан бері Куманн на нГаидхелді қолдаған бұрынғы юнионистерді алаңдатты, Fine Gael-дегі про-одақтастық модераторларды қорқытты және О’Даффиді Солтүстік Ирландиядағы шығарылу бұйрығының нысанына айналдырды. О’Даффи партиясымен экономикалық мәселелерде де келіспеді. Fine Gael мал шаруашылығына оралуды және еркін сауданы жақтаса, О’Даффи өзінің Фианна Файл қарсыластары жүзеге асырған егістік және протекционизм тәжірибелерін қолдады және екі жақтың арасында келісімге келуге мәжбүр болды. Fine Gael әріптестері, өздерін заң мен тәртіптің қорғаушылары деп есептегендер, «Көк көйлектердің» зорлық-зомбылыққа және Гардаиға жасаған шабуылдарынан ұялған, сонымен қатар О’Даффидің шетелдік фашистік ұйымдармен байланысы және ИРА-ны коммунистік топ ретінде қарауы оларды ұятқа түсірді. «Көк көйлектердің» белсенділігінің құны партияның қаржылық жағдайына да зиян келтірді. О’Даффидің үкіметтің жер салымын жинауға қарсы заңсыз науқанына қолдауы, республиканы қолдау туралы мәлімдемесі және Британдық фашистер одағы және Федреландслагетпен байланысы туралы ақпарат Fine Gael-дегі модераторлар үшін соңғы тамшы болды. 1934 жылдың 5 және 7 қыркүйегінде Косгрейв, Нед Кронин және Джеймс Диллон О’Даффимен кездесіп, О’Даффи тек «жақсы дайындалған және қысқа сөздерді қолжазбадан оқи алатынын» және сұраныс бойынша жазба түрінде ғана сұхбат бере алатыны туралы келісімге келді. Жауабында О’Даффи 18 қыркүйекте партиядан кетті. Қызметтен кеткеннен кейін О’Даффи Fine Gael-ді «еркін мемлекеттің пан-британдық партиясы» деп айыптады және «Лига жастардың мойнына британдық ту байланған күйде басшылық етуге дайын емес болғандықтан» кеткенін мәлімдеді.
In July 1933 O'Duffy, urged by Blythe and Thomas F. O'Higgins, became leader of the Army Comrades Association, an organisation set up to protect Cumann na nGaedheal public meetings, which had been disrupted under the slogan "No Free Speech for Traitors" by Irish Republican Army members newly confident after the elections. O'Duffy and many other conservative elements within the Irish Free State began to embrace fascist ideology, which was in vogue at that time and O'Duffy was seen to be an ideal choice to lead the Blueshirts as he was considered charismatic, skilled in organising and also untainted by association with the failures of the previous Cumann na nGaedheal government. O'Duffy was approved as leader of the ACA on 20 July. He soon changed the name of this new movement to the National Guard. An admirer of the Italian leader Benito Mussolini, O'Duffy and his organisation adopted outward symbols of European fascism such as the straight arm Roman salute and a distinctive blue uniform. It was not long before they became known as the Blueshirts, similar to the Italian Blackshirts and the German Brownshirts. O'Duffy established a weekly newspaper, the Blueshirt, and published a new constitution that promoted corporatism, Irish unification and opposition to "alien" control and influence. In July 1933, O'Duffy announced plans for a parade by the Blueshirts in Dublin to commemorate Michael Collins, Arthur Griffith, and Kevin O'Higgins. An annual march to Leinster Lawn to commemorate the three pro Treaty nationalists had been held until Fianna Fáil came to power in 1932. On 11 August, de Valera reinstated the Constitution (Amendment No. 17) Act 1931, banned the parade and placed Gardaí outside of key locations. 48 hours before the planned march, 200 men were recruited into an auxiliary special branch of the police soon nicknamed the Broy Harriers. To circumvent this ban the movement once again adopted a new name, this time styling itself the League of Youth. In 1933 a group of Irish republicans, one member of which was Dan Keating, planned to assassinate O'Duffy in Ballyseedy, County Kerry, while he would be on his way to a meeting. A man was sent to Limerick to find out which car O'Duffy would be travelling in but the man purposely gave false information and O'Duffy escaped. During the early stages of the Second Italo Ethiopian War in 1935, O'Duffy offered Benito Mussolini the service of 1000 Blueshirts because he believed the war represented the struggle between civilisation and barbarism. On 18 September, in an interview he said that the Blueshirts were volunteering to fight "not for Italy or against Abyssinia, but for the principle of the corporate system" against which "the forces of both Marxism and of capitalism" were ranged. O'Duffy and some of his men also made an appearance at the 1934 International Fascist conference in Montreux where he argued against antisemitism, telling the conference that they had "no Jewish problem in Ireland" and that he "could not subscribe to the principle of the persecution of any race". Upon his return to Ireland, he indicated his preference for Italian fascism over German Nazism, stating: "the Nazi policy is not compatible with the corporative system." O'Duffy, though not a TD, became the first leader, with W. T. Cosgrave serving as Vice President and parliamentary leader. The National Guard, now rechristened the Young Ireland Association, was transformed from an illegal paramilitary group into the militant wing of a political party. The new party's policy document, published in mid November 1933, sought the reunification of Ireland within the British Commonwealth but made no mention of a corporatist parliament and committed itself to democracy. As a result, O'Duffy was forced to tone down his anti democratic rhetoric though many of his Blueshirt colleagues continued to advocate authoritarianism. Fine Gael meetings were often attacked by IRA members and O'Duffy's touring of rural towns resulted in tensions and violence. On 6 October 1933 O'Duffy was involved in disturbances in Tralee during which he was hit with a hammer on the head and had his car torched as he attempted to attend a Fine Gael convention. O'Duffy responded with a speech in Ballyshannon where referred to himself as a republican and declared that "whenever Mr de Valera runs away from the Republic and arrests you Republicans, and puts you on board beds in Mountjoy, he is entitled to the fate he gave Mick Collins and Kevin O’Higgins". O'Duffy was arrested by the Gardaí several days later. He was initially released on appeal but was summoned to appear before the Military Tribunal two days later and charged with membership of an illegal organisation and incitement to murder the president of the executive council, however, they were unable to convict him of either charge. O'Duffy proved an unsuitable leader: he was a soldier rather than a politician and was temperamental. He resented Cumann na nGaedheal's drift from republicanism following Collins' death in 1922, and insisted that Fine Gael would not "play second fiddle to anybody in the matter of Nationality". O'Duffy's nationalistic views alienated ex Unionists who had supported Cumann na nGaedheal since the civil war, alarmed pro Commonwealth moderates in Fine Gael, and resulted in O'Duffy being made the subject of an exclusion order in Northern Ireland. O'Duffy also clashed with his party on economic matters. Whereas Fine Gael favoured a return to pasture farming and free trade, O'Duffy was supportive of the experiments in tillage and protectionism implemented by his Fianna Fáil rivals, and was forced to attempt to compromise between the two. His Fine Gael colleagues who regarded themselves as defenders of law and order were embarrassed by the Blueshirts' use of violence and attacks on the Gardaí, in addition to O'Duffy's connections with foreign fascist organisations and his view of the IRA as a communist group. The cost of Blueshirt activism also began to strain the party financially. O'Duffy's approval of illegal agitation against the collection of land annuities by the government, declaration of his support for a republic and the revelation of his connections with the British Union of Fascists and the Fedrelandslaget were the last straws for moderates in Fine Gael. On 5 and 7 September 1934 Cosgrave, Ned Cronin and James Dillon met O'Duffy resulting in an agreement that O'Duffy could "deliver only carefully prepared and concise speeches from manuscripts" and give interviews "only after consultation and in writing". In response, O'Duffy resigned from the party on 18 September. After his resignation, O'Duffy denounced Fine Gael as "the pan British party of the Free State" and claimed he resigned "because he was not prepared to lead the League of Youth with the Union Jack tied to his neck".
Испаниядағы азаматтық соғыс
Алғашында О'Даффи баспасөзге "саясаттан шығуға қуанғанын" мәлімдеді, бірақ 1934 жылдың қазан айында ол "Көк жейделерді" тәуелсіз қозғалыс ретінде басқару ниетін жариялады. "Көк жейделер" екі фракцияға бөлінді, бірі О'Даффиді, екіншісі Нед Крониннің басшылығын қолдады. О'Даффи мен Кронин елді аралап, жергілікті "Көк жейделер" бөлімшелерінің қолдауын алуға тырысты. 1935 жылға қарай "Көк жейделер" тарап кетті. Бұрынғы саяси ықпалын қайтаруға тырысып, О'Даффи ИРА-мен байланысқа түсуге әрекеттенді, жақтастарына Пасха лилияларын тағуға және республикашылдарды жария етуден бас тартуға шақырды. 1935 жылдың маусымында О'Даффи Италияның Муссолиниден шабыттанған фашистік саяси партия – Ұлттық Корпоративтік партияны құрды. Келесі жылы ол Испания азаматтық соғысында ұлтшылдар үшін күресу үшін ирланд бригадасын ұйымдастырды. Ол мұны Ирландияның Испаниямен тарихи байланысы, оның берік коммунизмге қарсылығы және католицизмді қорғау ниетімен түсіндірді, "Бұл фашизм мен антифашизм арасындағы емес, Христиандық пен антихристиандық арасындағы қақтығыс" деп мәлімдеді. 1936 жылдың қыркүйегінде Лондонда О'Даффи Хуан де ла Сиерва мен Эмилио Моламен кездесіп, республикашылдарға қарсы күресу үшін ирланд контингентін жинауға уәде берді. Ирландия үкіметі соғысқа қатысуға кеңес бермесе де, О'Даффидің 700 жақтасы Испанияға ұлтшылдар жағында соғысуға барды. Кейін ол 7000-нан астам өтініш алғанын, бірақ бірнеше қиындықтардың салдарынан олардың тек 700-і ғана Испанияға жеткенін айтты. О'Даффидің адамы аз шайқасқа қатысты және ұлтшылдардың басшысы Франсиско Франко оларды үйге қайтарды, 1937 жылдың маусымында олар елге оралды. Франко Бригаданың әскери тәжірибесінің жетіспеуіне көңіл бөлмеді және О'Даффи мен оның офицерлері арасында Бригаданың бағыты туралы қызу пікірталас болды. 1940 жылы ол Ирландия Христиандық фронтының бұрынғы басшыларымен бірге Корас на Поблахтаның құрылтай жиналысына қатысты. 1939 жылы The Irish Times газеті О'Даффи мен оның жақтастары жаңа ұйым құруға тырысқанын хабарлады, бірақ ештеңе іске аспады. Одан кейін ол G2 бақылауына алынды. 1939 жылдың ақпанында ол неміс тыңшысы Оскар Пфауспен кездесіп, оны ИРА-мен байланыстырды. Сондай-ақ ол итальяндық дипломат Винченцо Берардиспен кездесті. Бір айдан кейін О'Даффи Берардиске тағы да кездесіп, ирланд фашистері мен республикашылдарды біріктіретін жаңа фашистік партияны қолдауын сұрады. Ол 1939 жылдың жазында Донегал графтығының шалғай аймағында бірнеше ИРА басшыларымен және неміс дипломаты Эдуард Хемпельмен кездескендігі белгілі. G2 О'Даффидің "ИРА-мен сырласқанын" күдіктенді, олар мен немістер арасында делдалдық жасады. Бір кезде О'Даффиге ИРА барлау офицері лауазымы ұсынылды, ал басқа бір жағдайда ол 1941 жылдың жазында "Алты округке янкилердің басып кіруіне" қарсы наразылық акциясына ИРА-ның бұрынғы бас штабтары Мосс Твуми мен Энди Куниге қосылуға шақырылды. 1940 жылдың қараша айының басында О'Даффи Сеймус О'Донован ұйымдастырған кездесуде неміс тыңшысы Герман Гертцпен сөйлесті. О'Даффи Гертцге жақсы әсер қалдырды және оны генерал Хьюго МакНиллмен байланыстырды, ол келесі айда О'Даффимен және неміс дипломаты Хеннинг Томсенмен кездесіп, Ирландияға британдық шабуыл болған жағдайда Ирландия армиясы мен Германия арасындағы екіжақты келісімді жасады. 1943 жылдың ақпан-наурызында Берлиндегі Абверге Гертц кодын пайдалана отырып, О'Даффидің серіктесі "Большевизмге қарсы күресу" үшін Шығыс майданда Вермахтпен бірге күресуге еріктілердің "Жасыл дивизиясын" жинауға ұсыныс жіберді. Телеграмманы О'Даффимен байланысы жоқ, немістерден ақша алуға тырысқан Джозеф Эндрюс жіберген. 1943 жылдың желтоқсан айында ол Дублинде тұтқындалды. О'Даффи Эндрюстің өз атынан жасаған ұсынысынан хабарсыз еді. Осы кезде О'Даффиде ішімдікке тәуелділік пайда болды және денсаулығы нашарлай бастады; ол 1944 жылдың 30 қарашасында 54 жасында қайтыс болды. Оған мемлекеттік жерлеу рәсімі жасалды. Сент-Мэридің Про-кафедралында реквиемдік мессадан кейін ол Гласневин зиратына жерленді. 2006 жылы RTÉ телеарнасы "Эон О'Даффи – ирланд фашисі" атты деректі фильмін көрсетті.
At first, O'Duffy announced to the press that "he was glad to be out of politics", but in October 1934 he announced his intentions to lead the Blueshirts as an independent movement. The Blueshirts split into two factions, one supporting O'Duffy and the other supporting Ned Cronin's leadership. O'Duffy and Cronin toured the country attempting to win the support of local Blueshirt branches. By 1935, the Blueshirts had disintegrated. Seeking to regain his former political influence, O'Duffy attempted to court the IRA, encouraging his followers to wear Easter lilies and desist from informing on republicans. In June 1935, O'Duffy launched the National Corporate Party, a fascist political party inspired by Italy's Mussolini. The following year, he organised an Irish Brigade to fight for the Nationalists in the Spanish Civil War. He was motivated to do so by Ireland's historic link with Spain, his devout anti communism and a will to defend Catholicism, stating "It is not a conflict between fascism and anti fascism but between Christ and antichrist". In London in September 1936, O'Duffy met Juan de la Cierva and Emilio Mola, promising he would recruit an Irish contingent to fight against the Republicans. Despite the Irish Government advising against participation in the war, 700 of O'Duffy's followers went to Spain to fight on the Nationalist side. He later stated he had received over 7,000 applications but several complications meant only 700 of these made it to Spain. O'Duffy's men saw little fighting and were sent home by Nationalist leader Francisco Franco, returning in June 1937. Franco had not been impressed by the Brigade's lack of military expertise and there were bitter arguments among O'Duffy and his officers about the direction of the Brigade. In 1940 he also attended the founding meeting of Córas na Poblachta along with former leaders of the Irish Christian Front. In 1939 The Irish Times reported that O'Duffy and his followers were trying to set up a new organisation however nothing materialised. He was subsequently put under surveillance by the G2. In February 1939 he met up with Oskar Pfaus, a German spy whom he put in touch with the IRA. He also met the Italian diplomat Vincenzo Berardis. A month later O'Duffy met Berardis again to solicit his support for a new fascist party that would unite Irish fascists and republicans. He is thought to have met with several leading IRA figures and German diplomat Eduard Hempel in a remote corner of County Donegal during the summer of 1939. G2 suspected O'Duffy was "flirting with the IRA" by acting as a negotiator between them and the Germans. At one point O'Duffy was offered a position as an IRA intelligence officer and on another occasion, he was invited to join former IRA Chiefs of Staff Moss Twomey and Andy Cooney in a protest against the "Yankee invasion of the Six Counties" in the summer of 1941. In early November 1940, O'Duffy spoke with German spy Hermann Goertz in a meeting arranged by Seamus O'Donovan. O'Duffy made a good impression on Goertz and put him in contact with General Hugo MacNeill, who met with O'Duffy and German diplomat Henning Thomsen the next month to draw up a bilateral understanding between the Irish army and Germany in the event of a British invasion of Ireland. In February March 1943, transmissions were sent using Goertz's code to the Abwehr in Berlin purportedly from an associate of O'Duffy which offered to raise a 'Green Division' of volunteers to fight alongside the Wehrmacht on the Eastern Front to "fight against Bolshevism". The telegram was sent by Joseph Andrews, a man unconnected to O'Duffy, who had been attempting to extract money from the Germans. He was arrested in Dublin in December 1943. O'Duffy was unaware of the proposal made in his name by Andrews. By this time O'Duffy had developed a serious drinking problem and his health had begun to seriously deteriorate; he died on 30 November 1944, aged 54. He received a state funeral. Following Requiem Mass in St Mary's Pro Cathedral, he was buried in Glasnevin Cemetery. In 2006 RTÉ aired a documentary entitled Eoin O'Duffy — An Irish Fascist.