Кіріспе

Швед ақсұлуы Ингрид Йльва (Ingrid Ylva of Bjelbo, шамамен 1180 жылдары туған, шамамен 1250-1255 жылдары қайтыс болған) – швед ақсұлуы, Магнус Миннескольдтың әйелі және регент Биргер Ярлдың анасы. Оның туған және қайтыс болған нақты жылдары белгісіз; оның қайтыс болған жылы ретінде дәстүрлі түрде 26 қазан 1252 жыл көрсетіледі; алайда, бұл оның жерленген күні болуы мүмкін және ол 1251 жылы қайтыс болған деп саналады.

Өмірбаян

Олаус Петридің айтуынша, ол Суне Сиктің қызы болған. Ол Бжельболық Магнус Миннескольдке үйленген, мүмкін оның екінші әйелі болған. Ингрид Йльваның туған немесе тәрбиелеген бірнеше ұлы өскенде билікке ие болды: Эскил Вестроготияда заңгер болды, Карл мен Бенгт Линчепинг епископтары болды, ал Биргер Швецияның ярлы болды, кейіннен оның ұлы патша сайланды. 1208–1210 жылдары жесір қалғаннан кейін, ұлдары кәмелетке толмағандықтан, ол Бьельбодағы иеліктерін отбасы басшысы ретінде басқарған болуы мүмкін. Ол шіркеудегі сүйікті орнынан, шіркеу мұнарасынан қатысқан, онда бұрын қоңырау сыйлаған; дәстүр бойынша, ол қауіпті кезеңдерде осы мұнарада тұрған. 1234 жылы оның ұлы Биргер Швеция ханшайымы Ингеборг Эриксдоттерге үйленді, ал 1250 жылы ол регент болды және патшаның әкесі атанды. Ингрид Йльваның сол кезде әлі тірі болғаны белгісіз, бірақ оның тірі болғанына сенімді. Дегенмен, ол патша сарайында ешқандай рөл атқармаған сияқты, және өзінің иеліктерінде қалуды қалаған. Ол тағы да үйленген, аты-жөні белгісіз бір ер адамнан Елоф Вингад Пил деген ұлы болған, ал басқа деректер ол үйленбеген болып қалғанын айтады.

Ингрид Йльва аңызда

Ингрид Йльва түрлі аңыздарда және, мүмкін, өз заманында «ақ сиқыршы» деп аталатын; ол сиқырды меңгеруге қабілетті болған, оны жақсы мақсаттар үшін және отбасының игілігі үшін қолданған. Оның сиқырлы шеберлігі туралы көптеген әңгімелер айтылды. Бір аңыз бойынша, бір күні Бьелбоға отбасының жаулары күтпеген шабуыл жасағанда, Ингрид Йльва шіркеу мұнарасының үстіне асығып, содан қауырсынға толы жастықты жыртып, оны жерге шашып, одан қарулы салт аттылар пайда болды. Бұл сиқырлы әңгімелер жала емес еді: 13 ғасырда сиқыршылыққа қарсы соттар жүздеген жылдардан кейін басталды, сиқыр заңсыз емес еді және сиқырды меңгеру – үлкен және құрметті шеберлік саналды; ақ және қара сиқырдың арасында нақты айырмашылық болды; тіпті қара сиқыр да әлі Ібіліспен байланыстырылмаған және кейіннен болатын сияқты өлім жазасына кесілмеген. Оның есімі ұлы регент болғанға дейін-ақ кеңінен танымал болды, ал оның сиқырлы шеберлігі жоғары бағаланды. Ол болашақты болжау қабілетімен де кеңінен танылды. Аңыз бойынша, өлім төсегінде ол өзінің әулетінің швед тағына отыратынын, басы тік тұрса ғана болжаған. Аңыз бойынша, осы себепті оның ұлы, регент, оны тік тұрып, өзімен тығыз байланыста болған мұнараның ішіне жерлеген.